Beste blogs

Hieronder staan mijn favoriete blogs. Eén over onze neiging tot feesten (8 september 2018) en een over hèt mankement aan de Euro (7 oktober 2016). Voor dat stukje over de euro staat een stukje over twee heren op leeftijd en daaronder staat het indrukwekkende betoog van Zoé Konstantopoulo, toen zij nog voorzitter van het Griekse parlement was. Haar verhaal is blijkens onder meer de bijdrage aan ‘Groene’ van 19 mei 2016 (een verwijzing daarnaar helemaal onderaan deze pagina) nog steeds actueel. Ik sluit dit ‘Beste blogs’ af met een citaat van Robert Kennedy. Dat is ingegeven doordat het bruto binnenlands produkt (bbp) nu de economische en politieke maat der dingen lijkt. Deze broer van president John F. had daar volgens mij een interessante kanttekening bij.

____________________________________________________________

De foto hierboven is gemaakt in Portugal (2016)
De foto op de pagina met blogs is geleend en
gemaakt nabij Melbourne in Australië (2014)

____________________________________________________________
Feestelijk nieuws over ongemakkelijke zaken

De wegbermen en stedelijke plantsoenen in Nederland beginnen gelijkenis te vertonen met die van mijn kindervakanties in Zuid-Europa. In deze tijd van langdurige droogte en aanhoudende warmte, waarbij regelmatig ‘hitterecords’ gebroken worden, lijkt elke toespeling op klimaatverandering en de urgentie daar iets tegen te ondernemen not done. Dus dat zullen we maar laten. De energie om aan dode paarden te trekken is immers spreekwoordelijk vergeefse moeite.

Wel besteed ik aandacht aan een verwant onderwerp waarbij, als nagenoeg altijd wanneer ik dat na ga, hetgeen het nieuws bereikt anders is dan hetgeen gerapporteerd is.

De boodschap van NOS: mensen feest lekker verder!

Wat gerapporteerd is komt neer op een wetenschappelijk antwoord op de vraag òf er een drempelwaarde is voor opwarming van de aarde en zo ja waar die drempelwaarde ligt en wat we kunnen verwachten wanneer die drempelwaarde overschreden wordt? Het antwoord op deze vragen is “Ja, er zijn hoogstwaarschijnlijk drempelwaarden die bijvoorbeeld betrekking hebben op het Amazone regenwoud, de Russische permafrost en het Zuidpoolijs. Als een van die drempels wordt overschreden, zal dit waarschijnlijk leiden tot een veel hogere globale gemiddelde temperatuur dan in het interglaciaal van de afgelopen 1.200.000 jaren en tot een aanzienlijk hogere zeespiegel dan ooit in het Holoceen.”.
Vervolgens wordt veronderstelt dat de waarde ligt om en nabij 2 graden opwarming ten opzichte van voor het industriële tijdperk. Wat bij overschrijding van de drempelwaarden in werking treedt, is een zichzelf versterkend effect van opwarming waartegen niets meer te ondernemen is tot de 4 à 5 graden opwarming bereikt is. Al met al zal dit zichzelf versterkende effect zo’n 2 eeuwen duren. Dat zal ingrijpende invloeden hebben voor nagenoeg alle menselijk leven. De overige natuur zal zich wel aanpassen, vul ik op eigen houtje aan, omdat sommige planten en dieren gewoon uitsterven en de overige planten en dieren een onvoorstelbaar aanpassingsvermogen aan veranderende omstandigheden hebben. Ofwel: wanneer het ons niet lukt beneden de laagste drempelwaarde te blijven, ligt er een beangstigende toekomst voor veel mensen vast.

Momenteel is onze globale temperatuur 1 graad hoger dan voor de industrialisering, meldt NOS hierover. De temperatuur stijgt verder met 0,17 graad per decennium. In het klimaatverdrag van Parijs staan wereldwijde maatregelen om de opwarming van het klimaat tegen te gaan. Het streven daarvan is dat de temperatuur maximaal 1,5 tot 2 graden stijgt, waardoor het kantelpunt niet bereikt wordt. Dat de Parijse plannen vrijblijvend ingevuld zijn en dat de Verenigde Staten van Amerika er al helemaal afstand van genomen hebben, meldt NOS niet. We weten inmiddels al dat als we vandaag zouden stoppen met bijdragen aan klimaatverandering – hetgeen alleen theoretisch kan; onmogelijk in de weerbarstige praktijk – er van een langdurig naijl-effect sprake zal zijn. Ook dat laat NOS onvermeld, maar ze voegt als klap op de vuurpijl wel aan haar berichtgeving toe dat als we de klimaatdoelen van Parijs kunnen halen, ‘we ons niet druk hoeven te maken’. Alsof de huidige staat van de wereld met bosbranden, aanhoudende droogte, terugtrekkende gletsjers, verdampende meren, mislukte oogsten en temperaturen van 40, 50°C op dit moment voor niemand iets is om zich druk over te maken.

Maar ik snap het wel. Met ‘we’ wordt natuurlijk de verwende rijke egocentrische onverantwoordelijk levende Nederlander bedoeld, die recht denkt te hebben op 130 km/uur rijden, schoon water, zijn goed betaalbare eten, allerhande hebbedingen met name uit arme landen en zijn vliegvakanties. Voor hen is de boodschap van NOS: mensen feest lekker verder!

Een naar mijn idee betere weergave van de bevindingen in het rapport “Trajectories of the Earth System in the Anthropocene” dan de samenvatting van NOS kunt u hier vinden.

Bronnen: “Trajectories of the Earth System in the Anthropocene” door Will Steffen et al. bewerkt door William C. Clark, Harvard University, Cambridge en gepubliceerd door Proceedings of the National Academy of Sciences op 6 augustus 2018 en “Wereldwijde ‘hittetijd’ dreigt, zeggen onderzoekers” door de redactie Binnenland van NOS op 7 augustus 2018.

Achterover leunen of aan het werk?

Op een feestje is het niet zo handig met andere gasten opgewekt wat nare eigenschappen van de gastheer of gastvrouw te bespreken. Laat staan zoiets aanvallend of met veel nadruk te doen. Het is zelfs sowieso niet handig nare dingen op een feestje te bespreken; daar is het een feestje voor.

En we beschouwen in dit tijdsgewricht alles als een feestje. Met stomme verbazing merken we soms dat in andere delen van de wereld andere normen en waarden heersen, die we dan – zonder ons in zo’n cultuur te verdiepen – prompt ‘achterlijk’ vinden, want wij – voorheen een samenleving van katholieken en protestanten die in elk subgroepje dachten de waarheid gepacht te hebben – kunnen nog steeds niet bedenken dat we nagenoeg niets weten, laat staan dat ‘de waarheid’ gelaagd en in die gelaagdheid tegenstrijdig kan zijn. Waar in deze contreien ooit ‘goed’ en ‘prettig’ volstond, goeden dag, prettige reis, moet nu alles ‘fijn’ of ‘leuk’ zijn.
Ga je gang, heb plezier
Koop je klaar in drie kwartier
Alles kan, alles mag
Morgen is er weer een zondag
.

Mensen met kritiek op de status quo worden alleen geapprecieerd wanneer zij in staat zijn hun bezwaren constructief of humoristisch onder woorden te brengen. ‘We’ mijden boete en schuld en zijn doodsbenauwd voor slecht nieuws. Vandaar dat termen als ‘moeten’ en ‘Pas op’ aversie oproepen; beter is vandaag de dag: ‘Wellicht wilt u eens bij gelegenheid de mogelijke consequenties in overweging nemen zoals eventueel…’. Bij een dwangmatiger woordgebruik worden slecht nieuws-brengers weggezet als ‘boetepredikende dominees’; kortweg ‘dominees’, zeuren of zwartkijkers. Zelfs onze kinderen wordt als ze 10 zijn gevraagd om rond 21 uur eens in overweging te nemen het playstation weg te leggen en naar bed te gaan (waarop die kinderen bijdehand antwoorden dat ze in bed verder kunnen gamen, want het woord ‘spelen’ is uit de gratie).

Nee, kom op ons vrije mensenfeestje niet met onaangename boodschappen! “Niet alles wat ‘waar’ lijkt, behoeft aandacht”, lijkt het nieuwe paradigma.

Daarentegen verklaart de Amerikaanse emeritus-hoogleraar ecologie, evolutiebiologie en natuurlijke hulpbronnen aan de Universiteit van Arizona Guy McPherson* op basis van onjuiste aannames toch dat de mensheid op korte termijn zal uitsterven. Dat wil zeggen vòòr 2030. Als ‘we’ het jaar 2100 halen, mogen we volgens McPherson in onze handjes knijpen.

De Britse kosmoloog, natuurkundige en wiskundige Stephen Hawking* verwacht sinds dit jaar eveneens dat er door inslaande asteroïden, kernoorlogen, catastrofale klimaatveranderingen, genetisch gemodificeerde virussen en nog een handvol andere rampen vòòr 2117 een einde zal komen aan de menselijke soort.

Bedenk hier op aarde met elkaar – naast het nadenken over wat de mensheid vermag – hoe we het op deze aarde zo gaan rooien dat we géén andere planeet nodig hebben.

Daarvòòr verwachtte Hawking het einde van menselijk leven binnen 1.000 jaar. In beide gevallen begint de tijd dus te dringen en in beide gevallen adviseerde Hawking ‘ons’
om alvast de kosten van ruimtevluchten dramatisch terug te dringen,
om goed uit te zoeken hoe we kunnen overleven op planeten als Mars,
om nieuwe planeten te ontdekken die beter bewoonbaar zijn dan de planeten die we nu al kennen en
om nieuwe technologieën te ontwikkelen die ons verder en sneller het universum in dragen.
Hij wijst Mars alvast aan als de planeet die we vooralsnog het best kunnen koloniseren.

Ik zou ons adviseren maar verder na te denken over de menselijke soort die zo machtig is en tegelijk zo weerloos. Zo intelligent en zo in tunnelvisies verstrikt. Zo coöperatief met en vijandig naar elkaar. Zo humaan en zo wreed. Het is voor mij moeilijk voor te stellen dat ‘we’ de problemen, die ‘we’ op aarde veroorzaken, niet mee zullen nemen naar zo’n verre planeet. In de ruimteschepen zullen niet alleen kerngezonde mensen plaatsnemen, maar ook dragers van aids, cholera, hiv en Q-koorts. Hoe gaan ‘we’ ervoor zorgen dat òf Emile Roemer, òf Geert Wilders òf Mark Rutte meereist, dat de geleerden, die meereizen, geen buisje genetisch gemodificeerde virussen in hun bagage mee-smokkelen en dat Donald Trump en Vladimir Poetin hun kernwapens op aarde achterlaten?

Nee, als we dan toch in dit immense universum een steen willen verleggen, stuur dan wat robotten naar Mars, die er daar dan een echt feest van gaan maken en bedenk hier op aarde met elkaar – naast het nadenken over wat de mensheid vermag – hoe we het op deze aarde zo gaan rooien dat we géén andere planeet nodig hebben. Ook al worden daarmee de feestjes, die ideologen, religieuzen en vrije mensen nu elk op hun manier aan het vieren zijn, vast en zeker verstoord.

Bronnen: “Wijs is hij die somber is; Apocalypse when?” door Ralf Bodelier in De Groene Amsterdammer op 16 augustus 2017, “Lokkend ligt” door Joop Visser uit het album ‘Voor zieken en zeevarenden’(2009), naar “De Steen” door Bram Vermeulen uit het album ‘Rode wijn’(1988) en wikipedia op 21 augustus 2017.
__________________
* Een interessante samenvatting van onze uiteenlopende zwartkijkers vindt u in het boek “Het einde van de wereld. Een geschiedenis” (november 2016) door Steven Stroeykens, Uitgeverij Polis in Antwerpen, 336 pagina’s, Nederlandstalig, ISBN 9789463100854; klik hier voor een boekbespreking ervan door André Horlings op Historiek.

Nawoord van de schrijver
Ik heb dit blog bij wijze van uitzondering eens niet in ‘Jip en Janneke-taal’ geschreven. Het gebruik van ‘gewone’, maar voor sommigen wat moeilijke woorden in dit blog doet volgens mij recht aan de inhoud ervan.
GjH

____________________________________________________________
Twee heren op leeftijd 28 december 2016

Er zijn veel mooiere plekken in Utrecht, maar regelmatig wandel ik rond 8 uur vanaf het Vreeburg, tegenwoordig Vredenburgplein, Hoog Catharijne binnen. En wanneer men iets op vaste tijden doet, ontdekt men andere mensen die daar ook op dat moment zijn. Twee oudere heren, daarover gaat dit stukje. De een bedrijvig en morsig, de ander bebrild, lang en vriendelijk ogend.

Zij waren rond die tijd steeds in druk gesprek aan tafels in het Godebaldkwartier of stonden daar, de een druk gebarend, of waren onderweg richting Vredenburg; tegenwoordig Vredenburgplein. Altijd in druk gesprek. Ik begon hen te groeten en zij mij. Ik houd wel van zulke mannen en moet mij inhouden hier niet ‘mannetjes’ te schrijven.

Altijd waren ze daar, zoals de schoonmaker en de hooggehakte dame. Eerder dit jaar was er slechts de een. Soms alleen en soms geanimeerd in gesprek met andere vaste bezoekers. Ik vroeg hem naar de ander.
Die is 2 weken op vakantie in Spanje met zijn zus.
Of hij die ander miste?
Welnee. En de tijd vliegt.

Daarna zag ik ze steeds weer samen in druk gesprek in het Godebaldkwartier of onderweg richting Vredenburg. Of Vredenburgplein. En we groetten elkaar weer als vanouds.

Op een gegeven moment kwam de ander op mij af. Ik weet niet waar vandaan. De een was overleden. Een hartstilstand.
Hij had niet naar mij geluisterd”, vertelde hij vriendelijk. “Hij had naar de dokter moeten gaan, maar heeft dat niet gedaan.
Of hij die ene mistte?
Welnee.
Verbaasd legde ik hem voor dat ze altijd geanimeerd in druk gesprek waren.
Nee hoor, hij was in gesprek, maar ik niet. Ik hoorde hem aan. Bovendien vertelde hij altijd hetzelfde. Hij hield nooit op. Nee, ik mis hem niet en heb vanmorgen mijn krantje gehaald, de Metro op het Centraal Station, en mijn kopje koffie gedaan bij dat cafetaria vlakbij het Centraal. En zo direct ga ik naar de koffiekring. Nee hoor, daar heb ik hem allemaal niet bij nodig.

____________________________________________________________
Tegengif

(…) ik las gisterenavond met rode oortjes dat CDA-minister van Financiën Onno Ruding in 1992 op de vooravond van het Verdrag van Maastricht zei: “Als we een economische en monetaire unie hebben, kan een land als Nederland niet meer vrijelijk de begrotingstekorten naar eigen genoegen opfokken (sic!). Brussel gaat opleggen wat kan en niet kan. Sommigen betreuren dat je die vrijheid kwijtraakt. Ik niet, ik juich dat toe. Natuurlijk versterkt dat de positie van de minister van Financiën. Je kunt Brussel gebruiken om ministers en parlement in het begrotingsgareel te houden.” Ofwel concurrentieverschillen kunnen in een Europese muntunie niet langer worden opgevangen door de munt te devalueren, maar vereisen verlaging van de arbeidskosten door de arbeidsmarkten te flexibiliseren, de rechts­bescherming van werknemers te ontmantelen en de verzorgingsstaat af te breken.

Het doel van de euro lijkt een geheime agenda te zijn waarin een kleinere overheid met een geringere rol in de economie is opgenomen. Dit althans is de analyse van de gelauwerde Amerikaanse Nobelprijswinnaar econoom Joseph Stiglitz.

Hoewel de Britse econoom John Maynard Keynes in zijn magnum opus uit 1936, ‘The General Theory of Employment, Interest and Money’, al omstandig had uitgelegd dat salarissen, uitkeringen en zekerheid niet alleen een kostenpost zijn, maar ook koopkracht en dus consumptie en groei, lijkt ‘Europa’ dat vergeten. Stiglitz schrijft in zijn meest recente boek ‘De euro’: “De grondleggers van de euro werden geleid door ideeën over hoe economieën functioneren die weliswaar in de mode maar desalniettemin overduidelijk verkeerd waren. Zij geloofden heilig in de heilzame werking van markten maar hadden geen benul van hun beperkingen en wat er nodig is om markten goed te laten functioneren.” Waarbij ‘goed’ verwijst naar ‘goed voor iedereen’, in plaats van naar ‘goed voor het grootbedrijf’.

In 1919 zette het desastreuze Verdrag van Versailles een kettingreactie in gang die in 1933 leidde tot de machtsovername door de nazi’s en in 1939 tot de inval in Polen.

In twee woedende hoofdstukken laat Stiglitz in ‘De euro’ geen spaan heel van de 3 programma’s die de trojka Griekenland sinds mei 2010 heeft opgelegd. Volgens Stiglitz heeft de trojka zo ongeveer alles fout gedaan wat ze maar fout kon doen: procyclische bezuinigingen, verkeerd ontworpen lastenverzwaringen, noodfinanciering die in het Noorden werd geframed als steun voor ‘luie’ Grieken maar die in werkelijkheid terechtkwam bij ‘verwende’ Duitse en Franse bankiers, potsierlijke privatiseringsprogramma’s die de staat kostbare inkomsten scheelden, wel snijden in pensioenen en niet in de aanschaf van peperdure Duitse duikboten en te late en te geringe schuldafwaardering. “Doormodderen” is volgens Stiglitz “een uiterst gevaarlijk scenario waar hoge kosten aan zijn verbonden, zowel economisch, politiek als sociaal. In ‘De euro’ waarschuwt hij op het eind: “Ik heb een hervormingsagenda geformuleerd voor de structuur van de eurozone en voor het economische beleid dat de eurozone dient te volgen zodra een van haar leden in crisis verkeert. Deze hervormingen zijn economisch niet ingewikkeld; noch zijn ze institutioneel lastig te realiseren. Maar zij vereisen wel een modicum [lees: ‘een klein beetje’; GjH] aan Europese solidariteit – het soort solidariteit dat fundamenteel anders is dan het zelfmoordpact waar sommige Europese leiders om roepen.

Stiglitz is een kleinkind van de “Grote Depressie” in de jaren ’30 van de 20e eeuw. Daardoor is het zijn angst voor populistische fragmentatie, waarmee de dwingende kracht van de omstandigheden is omgeven, die hem heeft ingefluisterd met zijn ‘De euro’ een laatste poging te wagen Europese politici als PvdA-minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem op te roepen te luisteren naar hun betere zelf voor het te laat is.

We weten nu dat de roep van John Maynard Keynes in 1919 en 1936 vergeefs was. Het is een open vraag of dat nu anders zal zijn.

En dan nog wat tegengif voor economisch optimisme: uit de nieuwe editie van de jaarlijkse Global Competitiveness Index door het World Economic Forum (WEF) uit Davos blijkt dat Nederland de beste economie heeft van de Europese Unie en wereldwijd de 4de plaats inneemt. Dat lijkt voor iedereen goed nieuws maar is het niet. Het WEF meet slechts de gastvrijheid van landen voor multinationals. Gekeken wordt naar de kwaliteit van het onderwijs, de infrastructuur en het rechtsstelsel; hetgeen belastingbetalers mogelijk maken. Het kijkt naar de flexibiliteit van de arbeidsmarkt, want u en ik moeten gemakkelijk ontslagen en opgeroepen kunnen worden en de laagst mogelijke lonen moeten afgedwongen kunnen worden. Het kijkt naar de competitiviteit van het belastingstelsel, want slecht een ééncijferig percentage aan belastingen willen multinationals aan de fiscus afdragen. En het kijkt naar de omvang van het innovatiebeleid, hetgeen gaat over subsidiemogelijkheden die u en ik weer als belastingbetalers bijeen brengen.

Wanneer er een economisch vergelijkend rapport verschijnt over de stand van zaken in verschillende landen met als variabelen armoede, private schulden, de hoogte van salarissen, de leefbaarheid van uitkeringen, afhankelijkheid van voedselbanken, de kwaliteit en kwantiteit van werk en werkloosheid, het relatief aantal zelfmoorden en toegankelijkheid van de zorg scoort Nederland vast en zeker een stuk slechter. En dit zijn de variabelen waar u en ik dagelijks mee te maken hebben, tenzij lezers van dit blog leven van de aandelen in multinationale ondernemingen.

Bronnen: “Overal vingerafdrukken van het grootbedrijf, Joseph Stiglitz’ antiserum tegen het neoliberalisme” en “Tijdgeest, de economiecolumn”, beide door Ewald Engelen in De groene amsterdammer van 5 oktober 2016. Klik hier voor het artikel of hier voor de column van Engelen.

Klik hier om het deel van de TV-uitzending “Buitenhof” van 2 oktober jl. terug te kijken waarin Pieter Jan Hagens spreekt met Joseph Stiglitz.

____________________________________________________________
Hoe een democratie werd geschonden 11 september 2015

Op 3 september jl. gaf Zoé Konstantopoulou, voorzitter van het Griekse parlement, een toespraak in de plenaire zaal van de VN-Algemene Vergadering. Daarin legt zij uit hoe de Griekse democratie werd geschonden door de trojka van Internationaal Monetair Fonds (IMF), Europese Commissie en Europese Centrale Bank (ECB) tot voordeel van Duitse en Franse privé-banken. Hier onder volgt de gehele tekst van haar toespraak die eindigt met een oproep. Daarna volgt nog wat nadere informatie en een link:
______________________
Dames en heren, Voorzitters van de parlementen van de wereld,
bij de 70ste verjaardag van de VN, die tevens 70 jaar einde van de Tweede Wereldoorlog betekent,

Op deze 4e Wereld Conferentie van de Interparlementaire Unie [1], waar wij democratie ten dienste stellen van vrede, duurzame ontwikkeling en een wereld bouwen die de mensen willen, sta ik hier voor u en tussen u, als Voorzitter van het onlangs ontbonden Parlement van Griekenland. Ik richt me tot u met een oproep tot solidariteit met het Griekse volk en met Griekenland, de plaats waar democratie is ontstaan en waar die nu brutaal wordt aangevallen en geschonden [2].

Griekenland en zijn bevolking werden de voorbije 5 jaar het slachtoffer van een beleid dat zogezegd een duurzame oplossing voor de overmatige schuldenlast en een weg uit de economische crisis zou bieden.

Dit beleid zit vervat in de akkoorden genaamd “Memoranda of Understanding”. Het werd afgesloten door de Griekse regeringen en een trio van internationale instellingen (het IMF, de Europese Commissie en de ECB) bekend als de ‘trojka’ die zich gedragen als de schuldeisers van Griekenland. Dit beleid heeft geleid tot ernstige schendingen van de mensenrechten, in het bijzonder van sociale rechten, van fundamentele vrijheden en van de rechtstaat.

Wat werd voorgesteld werd als bailout-leningsovereenkomsten [3], heeft geleid tot ellende, ongekende werkloosheid van 72 % bij jonge vrouwen en 60 % bij jonge mannen, honderdduizenden emigrerende jongeren, een explosie van zelfmoorden, de marginalisering van jongeren, ouderen, zwakkeren, armen, immigranten en vluchtelingen.

De helft van de kinderen in Griekenland leeft onder de armoedegrens, een situatie die gelijkgesteld kan worden met een humanitaire crisis en gedocumenteerd werd in het VN-rapport van de Onafhankelijke Experts over Schuld en Mensenrechten en in openbare verklaringen, alsook in een reeks van internationale rechterlijke beslissingen en bevindingen.

Op 25 januari 2015, slechts 7 maanden geleden, gaf het Griekse volk door algemene verkiezingen zijn regering en parlement een duidelijk en ondubbelzinnig mandaat om een einde te maken aan dit moorddadig beleid. Onderhandelingen begonnen.

Een speciale Parlementscommissie werd opgericht, die de “Waarheidscommissie over de Openbare Schuld” werd genoemd. Die kreeg de opdracht een audit uit te voeren en een juridische beoordeling van de schuld te geven. Zij heeft in juni een voorlopig rapport afgeleverd.

Dat rapport stelde vast dat de soevereine schuld van de Griekse staat illegaal, onwettig, kwaadaardig en onhoudbaar is. Het stelde vast dat de soevereine schuld aangegaan werd door middel van procedures die de grondwet, de vereiste parlementaire procedures en de fundamentele mensenrechten en vrijheden, gegarandeerd door het internationale recht, grof overtraden wat de annulering van die schuld rechtvaardigt. Deze Commissie stelde vast dat de schuldeisers ter kwade trouw hadden gehandeld en bewust het land met onhoudbare leningen hadden opgezadeld om Franse, Duitse en Griekse private banken te redden.

Ondanks deze vaststellingen eisten de schuldeisers van Griekenland dat het mandaat van het volk zou worden genegeerd.

Op 25 juni werd de Griekse regering een ultimatum van 48 uur opgelegd om een aantal maatregelen te aanvaarden, die tegen dat volksmandaat ingaan. Deze maatregelen ontmantelen de arbeidswetgeving, schaffen sociale zekerheidsgaranties en wettelijke bescherming van de burgers af, die onder zware schulden gebukt gaan, terwijl ze op hetzelfde moment de uitverkoop vereisen van de meest dierbare openbare eigendommen en overheidsbedrijven, waaronder ook de grote zeehavens, luchthavens en de openbare infrastructuur.

Allemaal om verkocht of weggegeven te worden om een onhoudbare en kwaadaardige schuld af te lossen.

Het Helleense Parlement aanvaardde het voorstel van de regering om een referendum te houden over het ultimatum. Het Griekse volk verwierp met een grote meerderheid van 62 % deze maatregelen.

Gedurende de week voorafgaand aan dit referendum poogden internationale en buitenlandse regeringen om het resultaat van het referendum te beïnvloeden door verklaringen af te leggen die de Griekse bevolking terroriseerden.

Het referendum ging door terwijl banken gesloten waren en kapitaalbeperkingen werden opgelegd ten gevolge van de weigering van de ECB om baargeld te voorzien vanaf de aankondiging van het referendum.

Democratie had desondanks gezegevierd. Het Griekse volk sprak zich duidelijk uit en zei met 62 % “NEEN” tegen deze moorddadige maatregelen.

Wat hierop volgde is een nachtmerrie voor ieder democratisch geweten en een schande:

De schuldeisers weigerden rekening te houden met het resultaat van het referendum. Ze eisten, met de dreiging een faillissement van de banken en een humanitaire ramp uit te lokken, nog hardere maatregelen dan die welke waren verworpen.

De regering werd gedwongen te aanvaarden dat het parlement wetten bij hoogdringendheid zou goedkeuren op basis van honderden pagina’s voorheen reeds geschreven teksten, zonder enig debat en op data die op voorhand werden opgelegd. Ondertussen bleven de banken gesloten. Deze afpersing werd omgedoopt tot “voorafgaande voorwaarden” voor een overeenkomst. Het parlement werd gedwongen wetten af te schaffen die het nog maar net in de voorbije 4 maanden had goedgekeurd en werd verboden nog enig wetgevend initiatief te nemen zonder voorafgaande goedkeuring van de schuldeisers.

Een wet van 100 pagina’s werd opgesteld in één artikel en goedgekeurd op 15 juli in minder dan 24 uur.
Een wet van 1000 pagina’s werd opgesteld in 3 artikels en goedgekeurd op 22 juli in minder dan 24 uur.
Op 14 augustus passeerde nog een wet van 400 pagina’s eveneens in 24 uur.
Drie maal keurde het parlement zo wetten goed onder dwang en afpersing.

Dit gebeurde terwijl werd vastgesteld dat een groot deel van de parlementsleden van de regerende meerderheidspartij, waaronder de Voorzitter van het parlement, weigerden deze wetgeving goed te keuren. Het parlement werd vervolgens onaangekondigd ontbonden om een ‘meer stabiele meerderheid’ te garanderen, die zou uitvoeren wat het Griekse volk verworpen heeft.

Dames en heren,
Soevereine staatsschuld wordt gebruikt tegen het Griekse volk en het Helleense Parlement om de democratie af te bouwen. Democratie is echter een ultieme waarde. Parlementen mogen niet worden teruggebracht kunnen worden tot gewillige stempelaars die opgelegde normen goedkeuren, terwijl die werden verworpen door het volk, en die werden opgezet om samenlevingen en komende generaties te vernietigen.

Ik doe een oproep aan de parlementariërs van de wereld om onze eis voor democratie en parlementaire soevereiniteit tegenover schuldafpersing te ondersteunen. Ik vraag ook uw steun voor de initiatieven van de Algemene Vergadering van de VN en van de Griekse Waarheidscommissie over de Openbare Schuld, evenals voor de initiatieven van de onafhankelijke VN-experten over schuld en mensenrechten.

Sta niet toe dat de democratie wordt vernietigd op de plaats waar ze is geboren. Sta niet toe dat eender welk parlement wordt gedwongen om tegen de wil van zijn bevolking te stemmen en tegen het mandaat van zijn volksvertegenwoordigers. Sta niet toe dat mensenrechten, mensenlevens, menselijke waardigheid en de meest waardevolle principes van de VN worden vernietigd om het bankensysteem te redden.

De wereld, die de mensen willen, kan niet worden gebouwd zonder de mensen van die wereld.
______________________
De uitgeschreven tekst van deze toespraak in het Engels (Zoe Konstantopoulou’s speech at the United Nations Headquarters in New York) in de plenaire zaal van de VN-Algemene Vergadering op 3 september 2015 werd gepubliceerd door de organisatie Comité pour l’Annulation de la Dette du Tiers Monde (CADTM). De tekst hierboven werd vertaald door Bavo Vanoost en Lode Vanoost. Eindredactie Gerardus Horlings.

Zoé Konstantopoulou is een advocaat die gespecialiseerd is in mensenrechten. Op 27 januari 2015 werd zij verkozen op de lijst van Syriza en werd vervolgens door het parlement tot voorzitter verkozen op 6 februari 2015. Als eerste Griekse vrouwelijke parlementsvoorzitter werd zij met 235 van de 300 uitgebrachte stemmen verkozen met de grootste meerderheid ooit in de Griekse geschiedenis. Zij is nu kandidaat voor Laïkí Enótita (“Volksunie”), een nieuwe partij rond 25 ex-parlementsleden van Syriza.

[1] De Interparlementaire Unie (IPU) is opgericht in 1889 en verenigt 143 nationale en 7 regionale parlementen. Sinds 2002 heeft de IPU een waarnemersstatus bij de VN. Sindsdien is dit de 4de IPU-Wereldconferentie bij de VN, die plaatsvond van 31 augustus tot 3 september 2015 in New York.
[2] Het woord ‘democratie’ is afgeleid van de Griekse woorden ‘demos’ (volk) en ‘kratos’ (macht).
[3] Letterlijk betekent ‘bailout’ vrijheid op borgtocht. In de VS kan men een aanhouding in voorlopige hechtenis in afwachting van een proces afkopen met een geldbedrag als borgtocht. Hier gaat het over contracten om bedrijven, banken of staten van de financiële ondergang te redden.

Om Zoé Konstantopoulou de toespraak te zien houden, klik hier.

Bron: “Sta niet toe dat democratie wordt vernietigd waar ze is ontstaan” door Zoé Konstantopoulou, voorzitter van het Griekse parlement via http://www.dewereldmorgen.be op 10 september 2015.

____________________________________________________________

“Het bruto binnenlands product omvat de vernietiging van de cederwouden en de dood van Lake Superior. Het neemt toe met de productie van napalm en raketten en kernkoppen. Het houdt geen rekening met de gezondheid van onze gezinnen, de kwaliteit van het onderwijs of het genoegen dat we aan spelen beleven.
Het is net zo onverschillig voor de properheid van onze fabrieken als voor de veiligheid van onze straten. Het telt niet de schoonheid van onze poëzie mee of de kracht van onze huwelijken, noch de intelligentie van het publieke debat of de integriteit van ambtenaren… het meet kortom alles, behalve dat wat het leven de moeite waard maakt.”

Citaat uit de mond van Robert Kennedy, broer van de Amerikaanse president John F. Kennedy.
Bron: “Breed” door Aukje van Roessel in de vaste rubriek ‘Den Haag’ in De Groene Amsterdammer van 19 mei 2016. Klik hier voor de gehele rubriek.

In diezelfde ‘Groene’ staat een prachtig sfeerbeeld van de toestand in Griekenland, geschetst door Edwald Geelhoed, met de ondertitel ‘Ondertussen in Griekenland’ en met de titel “Waar de zeewind door gebroken ruiten raast”. Om dat artikel te lezen kunt u hier klikken.