Wachten op de VS of zelf doen wat gedaan zou moeten worden?

Binnen en vooral buiten de Verenigde Staten van Amerika zijn veel mensen hoopvol gesteld nu de republikeinse en 45ste president Donald Trump gisteren plaats gemaakt heeft voor de 46ste: de democraat Joe Biden. Nu ben ik niet van plan die hoop te slopen, maar ik zou wel graag de puntjes op de i’s zetten. Wáár zouden we volgens mij op moeten hopen? Alweer biedt Noam Chomsky, dit keer in samenwerking met Vijay Prashad, mij daarbij woorden:

  1. In januari 2020 is de ‘Doomsday Clock’ op 100 seconden voor 12 uur gezet. Dat is akelig dichtbij het moment van totale vernietiging: de grote mogendheden bezitten samen bijna 13.500 nucleaire wapens (meer dan 90% daarvan is in handen van Rusland en de VS). Daaronder heeft de VS op onderzeeërs ook W76-2, een ‘klein type kernbommen’, altijd klaar voor gebruik. Bestaande verdragen, die toezien op nucleaire wapencontroles, worden heden ten dage versnipperd. En het buitenlandbeleid van Westerse democratieën wordt ook nog eens geolied door grootschalige handel in wapens. De verwoesting, die al deze wapens kunnen aanrichten, zou onze planeet zonder meer onbewoonbaar voor ons maken en de Science and Security Board van het Bulletin of the Atomic Scientists heeft de klok daarom zo scherp op nagenoeg 12 uur gezet.
  2. In 2018 bleek dat halfweg deze eeuw de meeste atollen door de stijgende zeespiegel onbewoonbaar worden en dat alle koraalriffen in de wereld verdwenen zullen zijn. Daarbij worden ook nog eens door ons toedoen een miljoen dier- en plantensoorten met uitsterven bedreigd, waardoor ecosystemen uit evenwicht raken. Neem daar de catastrofale droogte, natuurbranden, overstromingen en stormen bij en het wordt duidelijk dat we niet langer clichés kunnen hanteren als de kanarie in de kolenmijn wanneer we over de klimaatproblematiek spreken. Ook daar dreigt voor ons een acuut gevaar.
  3. De publieke functies van de staat in Westerse democratieën zijn helemaal uitgehold en overgedragen aan woekeraars. Ondertussen hebben overheden zichzelf tandeloos gemaakt en hebben privé- en wetenschappelijke instellingen de civiele samenleving vercommercialiseerd. Hierdoor is het haast onmogelijk om in deze delen van de wereld nog sociale verandering teweeg te brengen. Het resultaat is een arbeidersklasse, die politiek geen been heeft om op te staan, en een schrijnende sociale ongelijkheid. Dankzij die zwakte bepalen miljardairs haast ongezien het beleid in de Westerse democratieën; er is voor wie geen macht heeft en wie niet rijk is een uitzichtloze situatie ontstaan. Stijgende hongercijfers en het nut van voedselbanken tonen aan dat ‘strijd om te overleven’ voor miljarden mensen het enige toekomstperspectief is. Dat is uitermate verontrustend en wat mij nòg meer schrik aanjaagt, is dat er in mainstreammedia geen enkele aandacht voor is, terwijl we dit allemaal zouden kùnnen weten.
  4. Met uitzondering van China en nog wat landen heeft het overgrote deel van de wereld te maken met een op hol geslagen virus, dat de gezondheid van mensen ernstig kan bedreigen. Regeringen in welvarende landen hebben het afgelopen jaar op dit vlak hun incompetentie aangetoond. Zij schoven op cynische wijze de wetenschappelijke protocollen van de VN-Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en andere wetenschappelijke organisaties terzijde en toonden daarmee aan dat ze egocentrisch en egoïstisch financiële korte termijnbelangen dienden en maling hebben aan de zwaksten in hun samenlevingen. Ook voeren zij nog eens een beleid van “vaccin-nationalisme”, waarbij ze potentiële vaccins hamsteren in plaats van een vaccin voor iedereen te doen ontwikkelen. Hun handelen is bij het criminele af en getuigt van vijandschap jegens andere volkeren.

Wat de mensheid nu nodig heeft, en wat hoop op een beter leven geeft, zijn:

Ontwapening (ad. 1),

Dat grote mogendheden zich eindelijk eens gaan scharen achter de aanpak van ‘gemeenschappelijke maar verschillende verantwoordelijkheden’ die op de VN-Conferentie voor Leefmilieu en Ontwikkeling van 1992 in Rio de Janeiro werd vastgelegd (ad. 2),

Dat landen niet langer worden beoordeeld op hun grondwet, die al te vaak een papieren werkelijkheid vertegenwoordigt, maar op hun (jaarlijkse) begroting (ad. 3),

Alsnog ondertekening van de Declaration on the Establishment of a New International Economic Order (1974) en

Mogelijk maken en nauwgezet erop toezien dat testen op covid-19, contactonderzoek en isolatie uitgevoerd worden, en als dat niet volstaat een tijdelijke lockdown opleggen. Waar de volksgezondheid in het geding is wetgeving over intellectuele eigendommen opheffen en universele vaccins tegen covid-19 doen ontwikkelen waar, zoals afgesproken in de WHO maar niet nagekomen, iedereen toegang toe heeft (ad. 4).

Mondiale problemen vereisen mondiale samenwerking (ad. 1, 2, 3, & 4).

Los van het uitsterven door klimaatrampen en nucleaire verwoesting mogen actuele fundamentele vraagstukken over de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen niet langer voor ons uit geschoven worden. Een robuust internationalisme is nodig om onmiddellijke en voldoende aandacht te schenken aan de gevaren voor onze totale uitroeiing: door een kernoorlog, door de klimaatcatastrofe, door sociale instorting en door ziekte. Doorgaan op de ingeslagen wegen is roekeloos.

Het machtsevenwicht om een klassenstrijd te voeren op het internationale toneel is sinds het vallen van de muur in Berlijn op 9 november 1989 verdwenen. Om overheden tot noodzakelijke verandering te dwingen is linksom of rechtsom een politieke dynamiek nodig, in het bijzonder in de Westerse landen en in de grotere staten in de ontwikkelende wereld zoals Brazilië, India, Indonesië en Zuid-Afrika. Deze uitdagingen mogen dan overweldigend zijn, ze kunnen ook niet uitgesteld worden. Het zou van domheid en wegkijken getuigen als we dit aan de kersverse president van de VS overlaten. In Nederland kunnen we in maart kiezen wie met welke opvattingen ons vertegenwoordigen in de Tweede Kamer. Ik ben benieuwd.

Bron: “Chomsky en Prashad: naast Covid-19 zijn er drie bedreigingen voor het leven op aarde die we moeten aanpakken in 2021” door Noam Chomsky, Vijay Prashad via Jules De Moor van de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 18 januari 2021.

Over een strijkstok en toeval

Voor mijn huis staat een indrukwekkend beeld van Ganesha, die vanuit mijn tuin bij mij naar binnen kijkt. In het pantheon van het hindoeïsme is hij de bijzondere en bovennatuurlijke gestalte met het olifantenhoofd. Hij zou de beschermheilige van reizigers zijn, de god van kennis en wijsheid en hij zou hindernissen wegnemen. Afgezien van sympathie voor de vele feestdagen heb ik niets met het hindoeïsme.

Op mijn boekenkast kijkt een zittend beeldje van Sergamon Borgani vriendelijk mijn woonkamer in. Ìn diezelfde boekenkast staan twee stenen boekensteunen met afbeeldingen van vrolijke, dikke Borgani’s. En onder mijn televisie staat een beeld van het hoofd van Borgani op ware grootte. Deze Borgani zou volgens overleveringen rond 500 voor Chr. ‘complete en volledige verlichting’ bereikt hebben. Hij wordt daarom in het Sanskriet herinnerd als Gotama Boeddha. Het lijkt mij een religie met mooie kanten, dat boeddhisme, maar het roept ook teveel weerstand bij mij op om me erdoor te laten grijpen.

En dan hangt er ook nog een ‘mati’ in mijn woonkamer, op zo’n manier dat hij heel de kamer overziet. Dat ‘blauwe oog’ zou bescherming bieden tegen het boze oog. Dat laatste is een vloek, die hoofdpijn of algemene “pech” zou veroorzaken bij wie die vloek heeft ontvangen. Ook dat lijkt mij maar een raar verhaal.

Nee, ik doe met enige regelmaat aan ‘sazen op basis van soto-zen’, wat niets anders inhoudt dan 3x 25 minuten stil zitten en wat mij dan een vakantie in mijn hoofd oplevert. Tegenover dat hoofd van Borgani saas ik, met waxinelichtjes aan weerszijden van dat hoofd en een brandend stokje wierook, en bij aanvang en afsluiten van elke sessie buig ik dankbaar voor die Boeddha. Dat dan allemaal weer wel. Verder aan mijn lijf en in mijn leven geen polonaise.

Elders op deze blogpagina motiveer ik waarom ik mijn religieuze zienswijze schaar onder het ‘agnostisch theïsme’: er gebeurt in het dagelijks leven veel waar geen verklaring voor lijkt te zijn, maar ik zal mij nooit achter een godsdienst, ideologie, inspirator of overtuiging van een ander verschuilen. Ik neem persoonlijke verantwoordelijkheid voor alles wat ik doe en nalaat*.

Maar toch, hè… Vanmorgen bleek het mechaniek van mijn strijkstok defect. Ik kon dus niet op mijn cello spelen. Ik berichtte degene, met wie ik later vandaag muziek zou maken, dat ik dat pas weer kan doen wanneer mijn strijkstok gemaakt is. Hij kwam toch op het afgesproken tijdstip met nota bene twee strijkstokken, die ik kon lenen. Was dit de kracht van een van de Boeddha’s? Van Ganesha? Van mati? Of was dit toeval (ik heb dan wel bijzonder vaak dergelijk geluk)?

* Zie ‘Over mij’ voor meer daarover.

Zijn wij goede voorouders?

In meer of mindere mate zijn veel mensen geïnteresseerd in de geschiedenis van het dorp of de stad waar zij wonen of van de regio waar zij tijdens een vakantie verblijven, en bij veel mensen boezemt de vondst van Neanderthaler-botten en bewaard gebleven lichamen van inmiddels duistere tijden hen (en mij) ontzag in. Toen ik me bijna 10 jaar geleden in Maartensdijk vestigde heb ik ook al snel “Maartensdijk; Geschiedenis en architectuur” (2000) door Michiel Kruidenier en Joost van der Spek gelezen. Daardoor denk ik een en ander te begrijpen van wat er in mijn woonomgeving te zien is. En op deze blogsite heb ik zelfs onlangs nog een verhaal geschreven naar aanleiding van de vondst van 10.000 jaar oude voetstap-afdrukken in de huidige staat Nieuw Mexico in de Verenigde Staten van Amerika. Dat was op 21 oktober jl..

Wij zijn hoe dan ook de erfgenamen van schenkingen uit het verleden. Denk maar aan de immense nalatenschap van onze voorouders: zij deden in de tijd dat die voetstap-afdrukken gemaakt werden al hun eerste wetenschappelijke ontdekkingen, onze voorouders leerden gebruiksvoorwerpen en vuur te maken, legden waterwegen aan, ontgonnen land, ontwikkelden ideeën over recht en onrecht, vonden een taal uit met abstracte begrippen, het schrift en de boekdrukkunst, waardoor reeds voor onze geboorte onze inzichten en kennis ongeëvenaarde proporties aannamen. Zij schiepen de grote kunstwerken waarvan sommige aan ons overgeleverd zijn, ze stichtten nogal eens de steden waar wij nu nog altijd wonen en zij strooiden de eerste zaden uit, eerst in Mesopotamië en later overal waar zij woonden.

Dit roept de vraag op hoe onze nakomelingen over 10.000 jaar mogelijk zullen terugkijken op ons doen en laten in wat wij nu de 20ste en 21ste eeuw noemen. Zijn wij goede voorouders?

(Inspiratie-)bron: “De vooruitkijkende Samaritaan; over de tirannie van het nu” door Roman Krznaric in De Groene Amsterdammer van 6 januari 2021.

Het verhaal van 10.000 geleden is gemakkelijk te vinden door hiernaast in de categoriewolk op “Proza en/of poëzie” te klikken. Het is dan het eerste verhaal dat verschijnt en heeft de titel: “Een wandeltocht van even geleden”.

De steeds welig tierender ziekte in wat het vrije westen genoemd wordt (zo vrij is dat niet)

Tijdens de bestorming van het Capitool in Washington DC afgelopen woensdag liet president-elect Joe Biden vallen: “This is not who we are”. Maar is dat waar? Het is al te gemakkelijk om dit alleen maar extreem-rechts fascisme/trumpisme/racisme te noemen. Dat is het vast en zeker, maar er is meer aan de hand.

Deze maatschappij is ernstig ziek (zieker dan de onze, maar we lopen van oudsher wat achter op de Verenigde Staten van Amerika). Wat we op 6 januari jl. zagen gebeuren, was de witte onderklasse in verzet. Dat is een deel van de Amerikaanse samenleving dat al 40 jaar zijn levensstandaard ziet afnemen. De onderliggende oorzaken van hun diepe onvrede zijn sociaal-economisch: dalende koopkracht, onbetaalbare hypotheken, steeds duurdere geneeskundige zorgen. Na de naoorlogse bloeiperiode tot ongeveer 1975 werden ondermeer alle studiebeurzen voor gewone gezinnen afgeschaft en werden cursus- en inschrijvingsgeld aan universiteiten voor hen onbetaalbaar duur. Banen in de productieve economie – grotendeels voor witte werknemers – zijn sinds het vrijhandelsakkoord NAFTA met Canada en Mexico in 1994, onder democraat Bill Clinton, stelselmatig verdwenen. Hele dorpen en steden zijn verarmd. De openbare infrastructuur ligt er verwaarloosd bij. Op het uitgestrekte Amerikaanse platteland kun je je in een ontwikkelingsland wanen.

Het afvalproduct van 350 jaar Amerikaanse geschiedenis

Deze arbeiders overleven dag in dag uit met ‘bullshit jobs’, zoals de antropoloog David Graeber ze noemde: slechte arbeidsomstandigheden, lage lonen, zonder waardering en zonder werkzekerheid. Zo ongeveer als ik dat een half jaar meemaakte bij een van de 2 distributiecentra van de HEMA in Utrecht. Zij staan sociaal even laag als de miljoenen illegale migranten uit Mexico en het Zuiden; alleen hun status als burger hebben ze op deze andere onderklasse voor.

Ja, deze mensen zijn racistisch èn wit. Dat waren ze echter ook toen de Rainbow Coalition van Jesse Jackson even kans maakte op de democratische nominatie in 1988. Die nominatie ging uiteindelijk naar de makke Michael Dukakis, die grandioos verloor van George Bush senior, vice-president onder Ronald Reagan. Ik wil er maar mee zeggen dat Bernie Sanders niet de eerste invloedrijke Amerikaanse politicus was met een sociaal-democratisch profiel, die het neoliberale democratisch establishment even in verwarring bracht.

Ondertussen stijgt het vermogen van de grote bedrijven en de rijke toplaag tot ongeziene hoogten. Tijdens de covid-19-pandemie is het fortuin van de 1 procent weer sneller gestegen dan voorheen.

Alle retoriek ten spijt werd het neoliberale beleid sinds republikeins president Ronald Reagan (1981-1989) onverminderd voortgezet door alle democratische en republikeinse presidenten na hem. Sociale bescherming in de VS is naar Europese normen nooit heel goed geweest, maar wat gewone Amerikanen nu meemaken is ongezien. De enige groei-industrie met nieuwe werk komt sinds president Clinton van de privé-gevangenissector. Het is voor veel landelijke dorpen zelfs de enige werkgever.

Deze mensen kun je zien als ‘het afvalproduct van 350 jaar Amerikaanse geschiedenis’, die begon met genocide op de inheemse volkeren, vervolgens een economie bouwde op gruwelijke sociale uitbuiting in de fabrieken in het Noorden en op slavernij in het Zuiden.

Waar in Europa de arbeiders streden voor sociale rechten, liet men deze bevolkingsgroep generatie na generatie migreren naar het ‘onontgonnen’ westen, waar ze de illusie konden koesteren geen baas boven zich te hebben, ongestraft ‘indianen’ mochten uitmoorden en zwarten lynchen. De oligarchen keken er glimlachend op toe, terwijl deze mensen voor hen het pad effenden. Hun racisme is bovendien geënt op een onderwijssysteem dat onvoorstelbaar slecht is. En hun algemene ontwikkeling doen ze op door naar zenders te kijken en luisteren, die continu ophitsende ‘alternatieve feiten’ vertellen; een term waarmee hun nog-huidige president zijn leugens 4 lange jaren bestempelde.

Het zijn de omstandigheden, die ons meedogenlozer of juist meelevender maken

Politieke analisten begaan jaar in jaar uit de fout op zoek te gaan naar een logische lijn in het gedachtengoed van deze mensen. Die is er niet. Deze mensen hebben het vermogen verloren om complexe informatie te verwerken, om kritisch na te denken en om logisch te denken. Misschien is de enige studie, die hierover de vinger op de wond legt, die van sociologe Arlie Russell Hochschild in haar boek “Strangers in their Own Land” (2016). Een boek dat het resultaat was van 5 jaar wonen tussen deze mensen, nog voor Trump presidentskandidaat was.

Hoe verschillend de cultuurhistorische context ook is tussen de VS en Westelijk Europa, toch meen ik veel dingen te herkennen. Er is ook hier geen enkele politieke partij die het neoliberalisme in de kern afwijst. Steeds meer mensen leven ook hier in een culturele en sociale informatiebubbel, waarin ze hun vervreemding van andersdenkende landgenoten door politici in de Tweede Kamer bevestigd zien, verdiepen en versterken. Deze mensen zijn als de relschoppers van het Belgische Ninove na de gemeenteraadsverkiezingen. In Frankrijk zouden deze betogers deelnemen aan de protesten van de ‘gilets jaunes’. Die beweging is diverser, maar zij zouden er wel hun plaats in hebben. In Duitsland zouden ze zich thuis voelen bij de Alternative für Deutschland en in Nederland bij Forum voor Democratie en de Partij voor de Vrijheid.

Ga er wat mij betreft maar vanuit dat wat afgelopen woensdag 6 januari in Washington DC gebeurde niet eenmalig is. Hier gaat de hele geschiedenis van een land aan vooraf en dat land is pathologisch ziek aan moordend kapitalisme, seksisme en racisme.

En wij hier in Europa kunnen er wel “Ach en wee” over roepen, maar ook onze politici heeft het de afgelopen 4 jaar aan lef ontbroken om de vriendschapsbanden met de VS op het spel te zetten door afstand te nemen van president Trump en daar consequenties aan te verbinden. Alsof Trump een storm in een glas water zou zijn. Economie en handel gaan voor ethische politiek bedrijven en voor de handhaving van grondwettelijke vastgelegde mensenrechten. Zelfs voor de opwarming van de aarde. Dat zien we ook aan onze omgang met bijstandgerechtigden, onze opstelling in de gevolgen van de covid-19-pandemie binnen de EU, onze migratiepolitiek, hoe we omgegaan zijn met de Griekse schuldenkwestie en de kinderopvang-toeslagaffaire. Dit zijn volgens mij slechts de zichtbare toppen van ijsbergen; dat massa’s mensen zich ook hier door de politiek in de steek gelaten voelen, wordt naar mijn mening ook in onze samenleving veel breder ervaren. Daarom wijst ook bij ons de tendens al jaren op een ontwikkeling in dezelfde richting als wat woensdag in de VS gebeurde.

Daarenboven, nadat straks CETA, TISA en TTIP te zijner tijd geratificeerd gaan worden, soortgelijke verdragen als NAFTA -als we dat niet weten te voorkomen – gebeurt hier na wat decennia precies hetzelfde. Nou ja, dat vermoed ik, omdat ik denk dat er op de keper beschouwd weinig verschil is tussen hen en ons; als mensheid hebben we heel veel onderling gemeenschappelijke eigenschappen: het zijn de omstandigheden, die ons meedogenlozer of juist meelevender maken.

Bron: “Hier ging 350 jaar Amerikaanse geschiedenis aan vooraf” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 7 januari 2021.

Zal Assange echt niet uitgeleverd worden?

Het is – anders dan we overal lezen – nog te vroeg om vast te stellen dat Julian Assange niet door Groot-Brittannië zal worden uitgeleverd aan de Verenigde Staten van Amerika. Zetelend Brits rechter Vanessa Baraitser heeft zich voor haar vonnis op slechts één argument gebaseerd: de mentale gezondheid van Assange is van dien aard dat een uitlevering een gevaar voor zijn leven betekent. Zij erkende daarnaast alle argumenten van de om uitlevering vragende advocaten als geldig voor een uitwijzing. Al doende valt hààr in de toekomst geen historisch verwijt te maken van een politiek gemotiveerd vonnis waarin de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting geofferd werden, maar houdt zij de mogelijkheid wagenwijd open dat een uitlevering in hoger beroep alsnog doorgaat.

Assange beging de ‘fout’ om onze oorlogsmisdaden aan te klagen; niet die van de door ons verkozen vijanden. In november 2010 zette Interpol Assange daarom op de lijst van gezochte misdadigers.

Amnesty International vat deze zaak als volgt samen: “Wij verwelkomen het feit dat Julian Assange niet naar de VS zal gezonden worden en dat de rechtbank erkende dat hij omwille van gezondheidsredenen een risico zou lopen op slechte behandeling in een VS-gevangenis. Maar de aanklachten tegen hem zouden eerst en vooral nooit hebben mogen bestaan. Deze aanklachten waren politiek gemotiveerd en de Britse regering zou nooit zo bereidwillig hebben mogen meewerken aan deze onverbiddelijke achtervolging van Assange door de VS (…) Het feit dat het vonnis correct is en Assange redt van uitlevering, spreekt Groot-Brittannië niet vrij van haar medewerking aan dit politiek gemotiveerde proces ten bate van de VS, waarmee de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting werd gevonnist. Zo werd een vreselijk precedent geschapen waar de VS voor verantwoordelijk is en waar de Britse regering medeplichtig aan is.

Deze samenvatting van Amnesty International is volgens mij gebaseerd op onomstotelijke feiten, die anders zijn dan wat de mainstreammedia sedert zijn verblijf in de ambassade van Ecuador bij herhaling aan ‘alternatieve feiten’ de wereld instuurde. Echter, herhaling van halve waarheden en leugens veranderen de historische werkelijkheid niet. Wie benieuwd is naar die historische feiten, adviseer ik het artikel te lezen dat hier als eerste bron genoemd wordt.

Bronnen: “Media volharden in karaktermoord Assange, uitlevering aan VS blijft zo reële mogelijkheid” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen en “Julian Assange” via WikipediA; beide op 4 januari 2021.

Hier is een link naar bovengenoemd artikel (tevens de hoofdbron) met weerleggingen van wat in mainstreammedia bij herhaling is beweerd.

Ook het anti-terrorisme-haakje zit aan de binnenkant

De wreedheden in Jemen zijn misschien wel het ergste wat op het ogenblik in de wereld aan het gebeuren is, maar ons sociaal bewustzijn maalt er niet om. Wanneer de media hun werk zouden doen, zou dat anders zijn. Dan zou de toestand in Jemen dagelijks prominent vooraan en in het centrum van onze aandacht staan. Australië, Canada, Frankrijk, Groot-Brittannië, Saoedi-Arabië, de Verenigde Staten van Amerika en alle andere naties, die de verschrikkelijke massale wreedheden in Jemen mogelijk maken, zijn de medeplichtigen van al dat lijden in Jemen en – jammer maar helaas – wij zijn hun handlangers. We vernemen hier niets van, omdat dit hechte wereldwijde Westerse militaire verbond een terroristische organisatie is, zoals de wereld nooit eerder gekend heeft en waarvoor onder de bevolking absoluut geen draagvlak is.

Er is een gemakkelijke manier om het terrorisme te stoppen: stop ermee.

Een conservatieve berekening van de Verenigde Naties stelt dat in de oorlog tussen de Houthi’s en de door de VS gesteunde coalitie onder leiding van de Saoedi-Arabië ongeveer 233.000 Jemenieten gedood werden. Het grootste deel hiervan is te wijten aan ‘indirecte oorzaken’, zoals honger en ziektes. VN-secretaris-generaal Antonio Guterres noemt dit de “ergste hongersnood die de wereld in tientallen jaren gekend heeft”. Die hongersnood in Jemen is geen natuurramp, maar een geweldsmiddel. Bewuste blokkades, die door de Saoedi-coalitie opgeworpen worden om te voorkomen dat hulpmiddelen de slachtoffers onder de burgerbevolking bereiken, gecombineerd met luchtaanvallen op boerderijen, centra voor de behandeling van cholera, markten, vissersboten en voedselopslagplaatsen. Daarmee wordt beoogd gebieden in Jemen, die onder Houthi-controle staan, zodanig te verzwakken dat de Houthi’s er aan ten onder gaan.

Met andere woorden: de VS en zijn bondgenoten helpen Saoedi-Arabië om bewust en massaal kinderen en volwassen burgers te doden en uit te hongeren met politieke doeleinden, te weten om in Jemen de heerschappij van Washington te garanderen. Volgens Wikipedia is dat niets anders dan terrorisme: ‘Terrorisme (van het Latijnse terror, paniek) is het zonder wettige grond plegen van ernstig geweld, of ernstige dreiging daarmee, met een politiek of religieus doel. In de meeste opvattingen over wat terrorisme is, moet het om illegaal geweld gaan, doorgaans gekoppeld aan burgers als slachtoffers.’

De inmiddels 92-jarige Amerikaans filosoof, mediacriticus, politiek activist en taalkundige Noam Chomsky, die ik hier vaker citeer, zei eens: “Er is een gemakkelijke manier om het terrorisme te stoppen: stop ermee.” Op de misdaden, die in onze naam worden begaan, hebben we de grootste invloed. Overigens lijkt mij zonder die eerste stap onze morele verontwaardiging over de misdaden van anderen (waar ook ter wereld) ongeloofwaardig en schijnheilig.

Ergo, help mensen zich te realiseren dat hun perceptie van de werkelijkheid voortdurend door de machthebbers van deze wereld vervormd en verwrongen wordt. Ontmasker het blinde vertrouwen van mensen in de mainstream-media, die weigeren ons inzicht te geven van wat de machtigen op aarde aan te wrijven is. Verzet je tegen elk imperialisme, ook dat van de VS. Voer druk uit op de toekomstige Amerikaanse president Joe Biden om de belofte van zijn campagne over het beëindigen van deze oorlog in Jemen, die begon tijdens de regering Obama-Biden, waar te maken.

Bronnen:“Wij zijn de terroristen” door Caitlin Johnstone via DeWereldMorgen en trefwoord “Terrorisme” op Wikipedia; beide op 21 december 2020.

Sinds 11 augustus leven we in een postkapitalisme

Het scheelde weinig of het was me ontgaan en ik weet bijna zeker dat het u ook ontgaan is. Het orakel Yanis Varoufakis heeft weer gesproken en hij heeft een analytische boodschap voor ons. Wederom een haarscherpe analyse, volgens mij:

Op 11 augustus 2020 gebeurde er iets buitengewoons, vertelt Varoufakis, iets dat in heel de geschiedenis van het kapitalisme nog nooit gebeurd is: in Groot-Brittanië werd bekend gemaakt dat de economie zijn grootste krimp ooit meemaakte, meer dan 22% omlaag in de eerste 7 maanden van 2020 en tegelijk steeg de FTSE100-index van de London Stock Exchange (de aandelenmarkt) met 2%. Dezelfde dag, in de Verenigde Staten van Amerika, dat stil was gevallen en waar niet alleen de economie een diepe recessie kende maar waar zelfs het hele land begon te lijken op een staat in verval, steeg in Wall Street de S&P500-index tot een hoogtepunt.

De aandelenmarkt blijkt in een nieuwe fase van postkapitalisme gekomen te zijn

Nu zijn we niet allemaal economen; dus is het nodig om deze zonderlinge woorden te duiden.

Vóór 2008 gedroegen de geldmarkten zich al niet menslievend. Massale ontslagen bij een bedrijf werden meestal gevolgd door een stijging van het aandeel van de firma die haar werknemers loosde, maar er zat toen nog een zekere ratio achter het verband tussen aandelenprijzen en ontslagen. Dat verband was de verwachting dat de winsten na ontslagrondes zouden toenemen; lagere loonkosten leveren misschien door het personeelsverlies wat minder omzet op, maar ook hogere winsten en dus meer dividend. Sinds 11 augustus jl. blijkt het verband tussen aandelenprijzen en winstverwachting verdwenen. De aandelenmarkt blijkt in een nieuwe, ontmenselijkte fase van ‘postkapitalisme’ gekomen te zijn.

Immers, niemand met gezond verstand kan tijdens deze wereldwijde pandemie, die alle ontwikkelde landen net zo hard raakt als armere landen, geloven dat er nog steeds speculanten zijn die geloven dat bedrijven in GB of VS binnenkort weer winst gaan maken en toch worden er volop aandelen gekocht. Het pandemie-effect blijkt op onze wereld na 2008 een onvoorstelbare kracht te hebben losgemaakt. In de wereld van nu zou het een fout zijn om nog een verband te zoeken tussen de echte wereld (die met lonen, omzet, verkoop en winsten) en de geldmarkten. Er blijkt geen verband meer nodig te zijn tussen het “nieuws” (bijvoorbeeld het bericht dat een grote multinational weer tienduizenden werknemers heeft ontslagen) en de stijging van aandelen; de situatie is nu veel, veel erger!

Wat er nu gebeurt, voorspelt niet veel goeds

In de wereld na 2008 geven speculanten kennelijk geen zier meer om de economie. Zij kunnen net als u en ik zien dat Covid-19 bedrijfswinsten aantast, leef- en levensomstandigheden verwoest en het kapitalisme heeft stilgelegd. Zij kunnen zien dat een nieuwe immense golf van armoede en verminderende vraag op komst is, en dat de pandemie de reeds bestaande klasse- en rassenverdeeldheid in elk land en in elke stad aantoont omdat sommigen onder ons wel afstandsregels kunnen toepassen, terwijl veruit de meeste anderen het risico op besmetting lopen omdat ze voor een hongerloon moeten werken om in de behoeften van hun broodheren te voorzien.

Wat we nu meemaken is niet het typisch negeren van menselijke behoeften en de standaardneiging van het kapitalisme om enkel te kijken naar winst-maximalisatie of, zoals linkse economen zeggen, ‘groei van het kapitaal’. Neen, het kapitalisme is nu in een nieuwe en vreemde fase terecht gekomen: socialisme voor een kleine groep (een oligarchie, die door centrale banken en regeringen in de watten wordt gelegd) en voor bijna alle anderen harde inleveringen en wrede competitie in een feodale industriële en technologische leefomgeving.

Wat in de week van 11 augustus 2020 in de City of London en Wall Street gebeurde, was de ommekeer: het historisch moment waarvan we later gaan zeggen: in de zomer van 2020 scheidde het financieel kapitalisme zich af van de echte mensen, met inbegrip van de ouderwetse kapitalisten die zich nog bezig houden met het produceren van diensten en goederen. Door de steun met gemeenschapsgeld tussen 2008 en nu om de banksector weer vlot te trekken, zijn bedrijven nu bijna zombies geworden. Het loskoppelen van de financiële markten van de echte economie is zonder twijfel een teken dat er iets nieuws begonnen is (dat we ‘postkapitalisme’ noemen).

Varoufakis verschilt hierover van mening met andere linkse economen. Hij denkt dat we niet kunnen weten of dit postkapitalisme beter gaat zijn dan het bestaande. Echter, wat er nu gebeurt, voorspelt niet veel goeds.

Willen wij echte democratie, goed functionerende markten en persoonlijke vrijheid dan ziet Varoufakis geen andere uitweg

Wat we volgens hem nu op korte termijn nodig hebben, is een internationaal nieuw, ‘groen’ plan dat de openbare en privéschulden op orde brengt. Dit plan zou de massa liquiditeiten, zoals fondsen die de financiële markten omhoog stuwen, inzetten voor de publieke sector, bijvoorbeeld door te investeren in groene energie.

Het probleem waar we nu voor staan is echter niet alleen dat onze oligarchische regimes zich met hand en tand zullen verzetten tegen een dergelijk programma. Een probleem is ook dat een ‘International Green New Deal’ wel heel nodig is, maar volstrekt ontoereikend om een waardige toekomst voor de mensheid na te streven.

Wat wel toereikend kan zijn is om aanvullend op de ‘International Green New Deal’ privébanken hun bestaansreden af te nemen en in één klap twee markten stop te zetten: de aandelenmarkt èn de arbeidsmarkt. Alleen zo krijgen we een postkapitalisme dat tegelijk menselijk en waarachtig is. Varoufakis beseft dat het uitermate moeilijk zal zijn om ons een technologisch geavanceerde beschaving voor te stellen zonder aandelenmarkt en zonder arbeidsmarkt. Daarover heeft hij het boek “Another Now” geschreven, waarin hij uitlegt waarom het nodig is te stoppen met deze markten, en ook met de commerciële banken waar we nu aan gewend zijn.

Willen wij echte democratie, goed functionerende markten en persoonlijke vrijheid dan ziet Varoufakis geen andere uitweg in deze postkapitalistische maatschappij.

Bron: “Yanis Varoufakis: ‘Na de pandemie en de crash van 2008 komt het gewone kapitalisme niet terug. Wat komt in de plaats?’” door Daniel Denvir via DeWereldMorgen op 26 november 2020.

Er is een video van het 5 kwartier durende gesprek tussen auteur en Jacobin-journalist Daniel Denvir en de Griekse econoom en politicus, voormalig minister van Financiën, Yanis Varoufakis, waaruit bovenstaande – vrij vertaald – ontleend is. Die video is onderaan het artikel te bekijken, dat u opent wanneer u hier klinkt.

Over het boek “Another Now” van Yanis Varoufakis publiceerde DeWereldMorgen eind september jl. een door Lode Vanoost geschreven artikel, dat u hier kunt inzien.

Geen witte kerst

We zijn nog maar net in december en nu al lijkt 2020 een van de 3 warmste jaren ooit te worden, stelt de WMO, de meteorologische organisatie van de Venigde Naties, in een rapport. Tot nu toe was 2016 wereldwijd het warmste jaar. De 6 jaren vanaf 2015 horen alle 6 tot de warmste ooit.

Ook in andere opzichten is 2020, volgens de WMO, voor het klimaat nu al een extreem jaar, bijvoorbeeld door extreem veel smeltend ijs bij de Noord- en de Zuidpool, door de hevigste branden ooit in Australië, Californië en Colorado, doordat in Siberië tijdens een hittegolf in juni een recordtemperatuur van 38ºC werd bereikt en vanwege de hoogst gemeten temperatuur in 80 jaar op aarde (54,4ºC); dat was in Death Valley in Californië.

Dit jaar is het op aarde gemiddeld 1,2ºC warmer dan halverwege de 19e eeuw en volgens de VN is de kans momenteel minstens 20% dat de 1,5ºC temperatuurstijging al in 2024 wordt gehaald.

Naar aanleiding van het rapport roept VN-secretaris-generaal António de Oliveira Guterres de wereldleiders op een eind te maken aan ‘de oorlog tegen de natuur’. “De mensheid is oorlog tegen de natuur aan het voeren“, zegt hij aan de vooravond van de virtuele klimaattop, die op 12 december in Parijs wordt gehouden; op de 5de verjaardag van het klimaatakkoord van Parijs. En Oliveira Guterres vervolgt: “Dat is zelfmoord. Apocalyptische branden, overstromingen en orkanen zijn in toenemende mate het nieuwe normaal.

Nee, die witte kerst kunnen we wel op onze buik schrijven.

Bron: “VN: 2020 wordt in Europa warmste jaar ooit gemeten” Nos Nieuws Buitenland op 2 december 2020.

Nooit van Mawda gehoord? Dat gaat dan ook niet meer gebeuren.

Mawda Shawri kwam in de nacht van 16 op 17 mei om het leven door een Belgische politiekogel. Zo werd dit meisje van 2 jaar na haar dood voor even bekend.

Ronduit gênant is dat de agent en de politie alles in het werk gesteld hebben om Trumpiaans te ontkennen dat zij door een politiekogel gedood is. In de eerste verklaringen van de politie werd gezegd dat Mawda gestorven was door een hoofdtrauma, nadat de inzittende migranten in een busje de achterruit met haar hoofd zouden hebben ingebeukt. De migranten in de bus, waar Mawda bij hoorde, zijn dus erger dan beesten, want die zouden hun jongen beschermen. Ook de agent, die het dodelijke schot loste, verklaarde in aanvang deze walgelijke onzin.

Wanneer de vader na het dodelijke schot uit het busje stapt, heeft hij de bloedende Mawda in zijn armen en schreeuwt om hulp. In plaats van hulp krijgt hij dreigende politieagenten tegenover zich, die de andere inzittenden onder schot houden en hen dwingen om op hun knieën te zitten met de handen in de lucht. Zo laat de politie hen 40 minuten lang zitten. Wanneer uiteindelijk een ambulance met Mawda vertrekt, mag haar moeder niet mee.

De agent verklaart dat hij tijdens de achtervolging niet gehoord heeft dat er via de radiocommunicatie duidelijk gezegd is dat er kinderen in het busje zaten, terwijl de inzittenden de achtervolgende politie de aanwezigheid van de kinderen duidelijk maakten door een kind door de achterruit te tonen. De code van de politie schrijft overigens sowieso expliciet voor om niet te schieten op een bewegend voertuig tijdens een achtervolging. Wanneer de agent met deze code geconfronteerd wordt, antwoordt hij dat hij dit vergeten was. De agent verklaart dat hij de bus wilde tegenhouden. Schieten leek hem op dat moment de enige oplossing, omdat er wapens in de bus aanwezig zouden zijn. Daardoor zou er een gevaar zijn voor andere weggebruikers. Later werd ook deze ondeugdelijke aanname ontkracht (migranten beschikken nagenoeg nooit over wapens); er waren geen wapens in het busje.

De agent is uit zijn politiewagen gaan hangen en heeft zijn wapen op het voertuig gericht. Hij heeft dus bewust zijn wapen geladen en gericht. Toch verklaart hij ‘onvrijwillig geschoten te hebben’. Herhaaldelijk benadrukt hij dat hij niet zou hebben geschoten als hij had geweten dat er een kind aan boord was. Het is deze stelling, die de mogelijkheid van een onvrijwillig schot ontkracht. Wanneer je stelt dat je niet geschoten zou hebben wanneer je ergens van op de hoogte geweest zou zijn, zeg je volgens de wetten der logica dat je schot een bewuste keuze moet zijn geweest. Daarnaast verontachtzaamd deze verklaring het recht van de volwassen inzittenden om te leven. Enfin, tot zover het WildWestverhaal in mei jl. in een land als het onze.

De vraag over de schuld van de agent is niet na het lossen van dat fatale schot begonnen

Inmiddels staan de agent, de chauffeur van het busje en de mensensmokkelaar voor de rechter. Tegen de agent, die het dodelijke schot loste en die daarover onjuiste verklaringen aflegde, wordt door het Belgische openbaar ministerie één jaar cel en schorsing geëist. Thomas Decreus, politiek filosoof en journalist bij het Belgische Dewereldmorgen, stelt volgens mij terecht hierover vast dat we met zekerheid kunnen veronderstellen dat een ‘per ongeluk gelost schot met dodelijke afloop in omgekeerde richting’ ontiegelijk veel zwaarder zou worden bestraft.

En Decreus stelt meer, dat mij rond deze kwestie aanspreekt; de eigenlijke reden waarom ik dit blog schrijf: de vraag over de schuld van de agent is niet na het lossen van dat fatale schot begonnen. De schuld van de agent stapelde zich op, doordat het hier en nu als vanzelfsprekend wordt gevonden om mensen op basis van een administratieve status te achtervolgen, bloot te stellen aan een geweld dat ooit gereserveerd was voor individuen die een onmiddellijk gevaar voor hun omgeving vormen, en op te jagen.

Wie Mawda doodden zitten lang niet allemaal in de beklaagdenbank. Ook de tot vandaag toe ontwikkelde norm van een praktijk, waarin onschuldige mensen opgejaagd kunnen worden, doodde Mawda. Niet enkel het overhalen van de trekker doodde haar, maar ook het zegevierende betoog, waarin mensen zonder de juiste papieren worden voorgesteld als criminelen, insecten, overlast en vuil, heeft Mawda gedood. Niet alleen de bewuste agent doodde Mawda, maar ook het racisme, dat gedijt onder zijn collega’s en in heel de samenleving. Niet enkel de politie doodde Mawda, maar ook de staat doodde haar door wrede praktijken en wetten in stand te houden en door die inhumane wreedheid als ‘onoverkomelijk en vanzelfsprekend’ te presenteren. Operatie ‘Medusa’ doodde Mawda. Het is de duistere naam, die gegeven wordt aan de inzet van honderden agenten (1.016 agenten in 2019), die om de zoveel tijd een roekeloze en spectaculaire achtervolging mogen inzetten om vervolgens alle inzittenden van een auto of busje een uitwijzingsbevel te geven.

Overigens werd Mawda niet gedood; Mawda is vermoord, want dit is beredeneerd en doordacht gepland beleid. Hier zitten opdrachtgevers achter, die vrijuit gaan. En hier zit een systeem achter met verantwoordelijken; een systeem dat in stand gehouden wordt door meelopers en jaknikkende pionnen. De kritiekloze individuele agenten, hun gewetenloze superieuren en hun laaghartige bazen, die zich weten te verbergen achter functies en procedures. Hier zitten de ministers en staatssecretarissen achter, die onder regie van spindoctors alles doen voor de volksgunst. En hier zitten ambtenaren en schrijvers van kranten achter, die geen minister of staatssecretaris voor het hoofd willen stoten, en hier zitten eveneens de zich superieur voelende witte helden van de opiniepagina’s achter, die geen enkele tegenstrijdigheid opmerken tussen hun gebrabbel over normen & waarden en het beschermen van grenzen door dagelijks universeel verklaarde mensenrechten te schenden. Dat alles was de aandrijvende kracht, die ervoor zorgde dat die bewuste kogel in de nacht van 16 op 17 mei uit de loop van de agent kon ontsnappen. Dat waren de opdrachtgevers, die stuk voor stuk naast de agent in de beklaagdenbank hadden moeten zitten.

Zo is weer een weerloos mens gestorven, samen met de duizenden naamlozen, die soortgelijke door mensen gecreëerde erbarmelijke omstandigheden niet overleefden. Is dit de wereld waarin u en ik willen leven?

Het ìs de wereld waarin wij leven, terwijl we elkaar straks met de beste bedoelingen schrijven:

Ik wens jullie een kerst vol van vrede
en een jaar zonder verdriet of tegenslag.
Mogen jullie dagen, weken en maanden
gevuld zijn met zoete liefde en een lach.

Voor Mawda Shawri en haar mama, haar papa, haar oma’s en opa’s komt die wens straks net iets te laat.

Bronnen: “Onmenselijkheid van politie blootgelegd op eerste dag van proces over de dood van Mawda” door Lies De Block en “De beklaagdenbank op het proces Mawda is veel te klein” door Thomas Decreus via DeWereldMorgen op resp. 23 en 27 november 2020.

De neolibarale wolf lijkt uit zijn schaapskleren gegroeid

Zou je kunnen zeggen dat de geest uit de fles is? En dat we er een zware dobber aan zullen hebben om hem, het of haar, weer terug in de fles te krijgen? Ik doel op de actualiteit van de afgelopen werkweek; op de analyse van voormalig vice-voorzitter Herman Tjeenk Willink, waarmee 8 jaar geleden (ook) niets gedaan is (Groene Amsterdammer). Op Jair Messias Bolsonaro, die zijn tweede naam niet waarmaakt waardoor wij steeds meer rundvlees uit de Amazone eten (G.A.). Op genderongelijkheid, racisme, verkrachtingen overal in de wereld (G.A.). Op de ondermaatse behandeling van Julian Assange als verdachte (De Wereld Morgen; zie hier onder), de kinderopvangtoeslagaffaire; och wat hebben ze ten overstaan van de camera’s en onderzoekscommissie een buikpijn en verdriet over waar ze tegen een flink salaris aan meegewerkt hebben (NOS; en dan blijkt de minister van Justitie nog vòòr een rechter er aan te pas is gekomen geld af te willen pakken van verdachten, die volgens onze grondwet onschuldig zijn tot hun schuld wettig en overtuigend bewezen is). Ik doel op het voortdurend gebrek aan urgentie bij onze regeringen sinds “De grenzen aan de groei” (1972) voor het tegengaan van onze invloed op klimaatverandering (Alle (mainstream-)media). Op het enthousiasme over Mark Rutte als minister-president (NOS). Op de tirannie van de Republikeinse partij in de Verenigde Staten van het machtige Amerika, waarop veel Amerikanen, ondanks de ervaring met die partij en de door hen geleverde president, toch stemden (Alle m). Op het inmiddels gestandaardiseerde wegkijken van ons kabinet; nu al jaren onder leiding van Mark Rutte (G.A. & alle m), en niet te vergeten op het in mijn ogen lage niveau van het debat en de discussies over dit soort zaken in nagenoeg al onze (mainstream-)media.

Wanneer u zich desondanks toch wilt informeren, lees dan bijvoorbeeld dit artikel eens over het niveau van de rechtspraak in onze Westerse wereld. Het gaat over de rechtstoepassing voor Julian Assange in Groot-Brittannië. Ik heb er niets aan toe te voegen.

Nadat ik bovenstaande artikelen deze week las, heb ik daarna telkens maar wat afleiding gezocht. Dat hielp.