Onbekend, maar spinglevend

Ronnie Kasrils was ooit strijder voor het Afrikaans Nationaal Congres, toen het ANC van Nelson Mandela volgens de ‘vrije wereld’ nog een terroristische organisatie was. Het waren de meest repressieve jaren van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Later nam hij deel aan verschillende Zuid-Afrikaanse regeringen (1994-2008), onder andere als minister van de inlichtingendiensten (2004-2008). Deze inmiddels 82-jarige Joods-Zuid-Afrikaanse Kasrils heeft verschillende boeken en poëzie geschreven, naast veel artikelen over defensie, politiek en waterbosbouw. Zijn autobiografie “Armed and Dangerous” werd voor het eerst gepubliceerd in 1993, bijgewerkt en opnieuw gepubliceerd in 1998 en 2004. In “The Unlikely Secret Agent” (2010) geeft hij een persoonlijk verslag van de moed van zijn eerste vrouw door op te treden tegen de apartheidsmachten. Dit boek won de Alan Paton Award 2011. Deze Kasrils vertrouwde de wereld onlangs zijn inzichten toe over de strijd van het Palestijnse volk tegen het apartheidsregime van Israël:

Tijdens de afschuwelijk bloederige dagen in Gaza bleef een ontroerende Franse film maar door mijn hoofd spoken: het anti-oorlogsmeesterwerk “Hiroshima mon amour” van Alain Resnais uit 1959, dat zich afspeelt in het door een Amerikaanse atoombom vernietigde Hiroshima. Deze film onderzoekt kwesties als geheugen, verantwoordelijkheid en waarnemen, en heeft volgens Kasrils veel overeenkomsten met de etnische zuivering en geleidelijke genocide van de Palestijnen vanaf de Nakba (Catastrofe) van 1948 tot nu.

Waarheid zou volgens Kasrils moeten zegevieren. Ze mag niet verdraaid worden, zodat de slachtoffers voor schuldigen worden aangezien en de dader – en ieder die haar of hem steunt – een rookgordijn van zelfverdediging kan optrekken. Maar hoe kun je door de mist en het oorlogskabaal heen dringen? Wie heeft gelijk? Wie heeft het mis? Moet de wereld het probleem neutraal en onpartijdig aanpakken? Gewone stervelingen, die zich buiten de betwiste zone bevinden, wijken verward en vol afschuw achteruit. De mensheid wordt niets wijzer van de mainstreammedia, waarin desinformatie en verdoezeling schering en inslag is, noch met de verdelingsstrategie van Israël en zijn Westerse bondgenoten.

Een blijvende en rechtvaardige oplossing is volgens Kasrils slechts mogelijk wanneer de oorsprong van het probleem begrepen wordt; de Nakba van 1948 en de vroegere Brits-Franse akkoorden van na de instorting van het Ottomaanse rijk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De kern van het probleem is de zionistische diefstal van grond. Wie zelf geleden heeft onder kolonialisme en bezetting, zoals de volkeren van Algerije, Angola, Ierland, Kenia, Mozambique, Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe, begrijpt maar al te goed hoe onrechtvaardig dat is. Het bemoeilijkte de antikoloniale strijd, maakte hem complexer en bloediger dan in landen waar de bezetter minder lijfelijk aanwezig was.

Bron: “Ronnie Kasrils” via wikipedia op 2 juni 2021 en “Palestina mon amour, je bent niet alleen. Wij zien jou” Opinie van Ronnie Kasrils vertaald door Marina Mommerency via DeWereldMorgen op 31 mei 2021.

Wie meer wil weten over de ideeën van Ronnie Kasrils, kan dat hier te weten komen. Daar zijn ook linken te vinden naar de boeken van Kasrils, een documentaire over hem en de trailer van “Hiroshima mon amour”.

Achtergrond bij het huidige wereldnieuws

Noam Chomsky zegt in 2021 over Israël & Palestina wat hij al sinds 1967 zegt: “De Verenigde Staten van Amerika is nog steeds de enige hinderpaal voor een onderhandelde oplossing”. De huisuitdrijvingen in bezet Oost-Jeruzalem zijn slechts een zoveelste stap in een proces dat sinds 1967 met volle VS-steun doorgaat. Die steun is het enige wat Israël nodig heeft om een diplomatiek onderhandelde, politieke oplossing te kunnen blijven weigeren.

Alle regeringen van Israël proberen volgens de inmiddels 92-jarige filosoof, mediacriticus, politiek activist en emeritus hoogleraar taalkunde aan het Massachusetts Institute of Technology Noam Chomsky al jaren de Palestijnse bevolking uit ‘de Heilige Stad’ Jeruzalem te verdrijven. De recente aanvallen zijn een uitvoering van die doelstelling. Om de wortels van de huidige escalatie – en de mogelijke dreiging van een totale oorlog – te doorgronden moet men de door de VS ondersteunde basisstrategie van de regering in Israël onderzoeken. Die omvat ‘terreur en verdrijving’ als middel om het territorium uit te breiden, door het uitdrijven en vermoorden van Palestijnen.

Chomsky: “Er zijn altijd nieuwe aspecten aan, maar ten gronde is dit [wat er sinds het einde van de ramadan in Israël gebeurt; GjH] een oud verhaal, dat een eeuw teruggaat en nieuwe vormen aannam na de landveroveringen van Israël in 1967 en de beslissing 50 jaar geleden van beide (toenmalige) grote politieke partijen om gebiedsuitbreiding te verkiezen boven veiligheid en een diplomatieke oplossing – anticiperend op het totaal verkrijgen van essentiële materiële en diplomatieke steun van de VS. Wat uiteindelijk de dominante strekking werd van de zionistische beweging is altijd een vaststaande langetermijndoelstelling geweest. Om het ruwweg te zeggen was het de bedoeling het land te ‘zuiveren’ van Palestijnen en hen te vervangen door Joodse kolonisten, die als ‘de rechtmatige eigenaars van het land’ terugkeerden naar hun thuis na millennia van verbanning.” Alsof bij ons de nog levende afstammelingen van de Cananefaten de provincie Zuid-Holland voor zichzelf komen opeisen, zou ik zeggen.

Ze mogen zelfs niet bouwen op wat er voor hen overblijft

Chomsky: “Vanaf het begin beschouwden de Britten, die daar toen de baas waren, dit project algemeen gesproken als rechtmatig. Lord Balfour, auteur van de verklaring die Joden ‘een nationaal thuis’ in Palestina toestond, vatte het ethisch oordeel van de Westerse elite goed samen met volgende verklaring: “Zionisme, zij het juist of fout, goed of slecht, is geworteld in een eeuwenoude traditie, in hedendaagse noden, in toekomstige hoop, die een veel oprechter belang heeft dan de verlangens en vooroordelen van de 700.000 Arabieren, die dit oude land nu bewonen. Het zionistische beleid is sindsdien opportunistisch. Wanneer mogelijk past de regering van Israël – en in feite de volledige zionistische beweging – strategieën van terreur en uitdrijving toe. Als de omstandigheden dat niet toelaten gebruikt ze zachtere middelen. Een eeuw geleden was het devies om ergens in Palestina snel een wachttoren en een omheining neer te zetten, die dan een koloniale nederzetting werd; feiten ‘op de grond’. Tegenhanger vandaag is de staat Israël, die meer en meer Palestijnse gezinnen uit hun huizen verdrijft waar ze generaties lang hebben gewoond – met een schijn van legaliteit om het geweten te sussen van degenen die men in Israël bespot als ‘de mooie zieltjes’. Natuurlijk zijn de meest absurde legalistische pretenties om Palestijnen uit hun huizen te zetten (Ottomaanse landedicten en dergelijke) 100% racistisch. Er wordt niet eens aan gedacht Palestijnen het recht te geven naar hun huizen terug te keren, waaruit ze verdreven werden, ze mogen zelfs niet bouwen op wat er voor hen overblijft.

Chomsky: “Net als Groot-Brittannië daarvoor, geven de VS ruim de voorkeur aan radicaal islamisme, dat als minder bedreigend wordt gezien voor de imperialistische dominantie van de VS. De landverovering van Israël in 1967 maakte het mogelijk gelijksoortige maatregelen uit te breiden tot de veroverde gebieden, in dit geval een grove schending van het internationaal recht, waarover de leiders van Israël onmiddellijk werden geïnformeerd door hun hoogste gerechtelijke instellingen. Deze nieuwe projecten werden gefaciliteerd door een radicale ommezwaai in de relatie tussen de VS en Israël. Voor 1967 was die relatie over het algemeen wel warm maar toch ambigu. Na de oorlog van 1967 kreeg de VS-steun dimensies zonder precedent.

Chomsky: “Het militair commando van de VS was zeer onder de indruk van de militaire kunde van Israël in 1948 en de overwinning van 1967 maakte het overduidelijk dat een gemilitariseerde staat Israël een solide machtsbasis voor de VS in de regio kon worden en tevens belangrijke nevendiensten kon leveren ter ondersteuning van de verdere imperialistische doelstellingen van de VS. De dominantie van de VS in de regio berustte sindsdien op drie pijlers: Israël, Saoedi-Arabië en Iran [toen nog onder de wrede dictatuur van sjah Mohammad Reza Pahlavi; GjH]. Technisch voerden ze oorlog met elkaar, maar in werkelijkheid was hun alliantie zeer hecht, vooral tussen Israël en de moordende tirannie in Iran. In dat internationaal werkkader was Israël vrij om een beleid te voeren dat doorgaat tot vandaag, steeds met massieve steun van de VS, ondanks occasionele oprispingen van onenigheid. Het is de onmiddellijke beleidsdoelstelling van de regering van Israël om een ‘Groter Israël’ te creëren, waar een ruim uitgebreid Jeruzalem deel van uitmaakt met inbegrip van Arabische dorpen rond de stad, evenals de Jordaanvallei, een groot deel van de Westelijke Jordaanoever met de beste landbouwgronden, die samen met ‘Joden-alleen infrastructuurprojecten’ in Israël geïntegreerd zullen worden.

Dit is een van de ergste hedendaagse misdaden

Chomsky: “Dit project omzeilde Palestijnse bevolkingsconcentraties, zoals Nabloes, om zo het vermaledijde ‘demografische probleem’ af te wenden van te veel niet-Joden in een geplande ‘democratische Joodse staat’ van ‘Groter Israël’; een interne contradictie die jaar na jaar lastiger wordt om uit te spreken. Palestijnen in dit ‘Groter Israël’ leven nu geïsoleerd in 165 enclaves, afgescheiden van hun landbouwgronden en olijfboomgaarden door een vijandig militair apparaat, voortdurend onderworpen aan onophoudelijke aanvallen door gewelddadige Joodse bendes, die door het Israëlisch leger beschermd worden. Ondertussen heeft Israël de Syrische Golanhoogte gekoloniseerd en geannexeerd, een schending van de bevelen van de VN-Veiligheidsraad (zoals het land eveneens deed met de annexatie van Oost-Jeruzalem). Het Gaza-horrorverhaal is te complex om hier samen te vatten. Dit is een van de ergste hedendaagse misdaden, die afgedekt wordt onder een hecht netwerk van bedrog en excuses voor wreedheden.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Alleen met VS-hulp kan Israël Palestijnen massaal vermoorden’” interview (12 mei 2021) door C.J. Polychroniou van Truthout via de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 16 mei 2021.

Voor degenen, wiens interesse gewekt is hierover verder te lezen, is hier een link naar het artikel. Daarin – naast meer wat ik bijzonder interessant vind – de uitspraak van Chomsky: “Het is boeiend te zien hoe de formalisering van een alliantie tussen een aantal van de meest gewelddadige, repressieve en reactionaire staten van de wereld luid werd toegejuicht door een breed spectrum van de mainstream-opinie.

Angst voor de kiezer

De resultaten van de Britse lokale (en in Schotland en Wales ook regionale) verkiezingen zijn nog niet volledig bekend, maar alle verwachtingen wijzen op groot verlies voor Labour. En dat lijkt mij logisch.

Van 2015 tot hij in 2019 plaats moest maken voor Keir Starmer was Labour-leider Jeremy Corbyn het slachtoffer van een bitsige mediahetze zonder historisch precedent tegen zijn persoon en tegen zowat alles waar hij voor staat. En die hetze op Brits grondgebied heeft voor Labour soortgelijke gevolgen als wat de PvdA in diezelfde periode zonder hetze in Nederland meemaakt; voor zo’n beetje alle Westerse sociaal-democratische en zich met socialisme associërende politieke partijen. Met Corbyn dreigde Groot-Brittannië voor het eerst sinds 1949 een eerste minister te krijgen die van mening is dat Palestijnen dezelfde mensenrechten hebben als alle andere mensen op aarde. De hetze ging echter ook over zijn principiële standpunten om het openbaar vervoer te hernationaliseren en zijn standvastigheid tegen de Britse betrokkenheid bij de oorlog in Jemen, tegen kernwapens, tegen de oorlog in Irak (die door Labour-premier Tony Blair werd gelanceerd) , tegen de uitverkoop van de overheidsdienst voor gezondheidszorg NHS, tegen de wapenindustrie. Kortom, met Corbyn dreigde een einde te komen aan 40 jaar neoliberale aanvallen op de voor de ’80-ger jaren opgebouwde sociale welvaartsstaat.

De geschiedenis van de afbrokkeling van draagvlak voor de Nederlandse zusterpartij PvdA begint volgens mij met Wim Kok, die nog als vertegenwoordiger van de vakbond FNV het Verdrag van Wassenaar ondertekende, waarmee hij instemde met de door werkgevers gevraagde loonmatiging; die later bekend werd als de ‘nullijn’. Wat heeft Labour, wat heeft de PvdA, wat hebben zichzelf ‘links’ wanende partijen nog te bieden, wanneer zij zich inhoudelijk net als de conservatieven en liberalen aansluiten bij het hyperkapitalisme van de Verenigde Staten van Amerika?

Het zal vast gaan over de angst voor de kiezer in democratische landen. De kiezer, die niets van haar/zijn materiële verworvenheden als auto, espressomachine, commerciële evenementen, elektrische fiets en tandenborstel, televisiepulp en tuinset wil prijsgeven.

Bovendien kan de kiezer in Groot-Brittanië, in Nederland en in alle Westerse democratieën al decennia alleen maar kiezen tussen meer kapitalisme en meer kapitalisme. Hij/Zij kan niet kiezen voor een betere wereld, omdat geen enkele partij daar een programma voor heeft. Ik bedoel een wereld à la Corbyn, waarin we allemaal en het meest de rijken onder ons meer belasting gaan betalen en gaan bijdragen aan de noden elders in de wereld zodat een wereld ontstaat zonder honger, zonder klimaatverandering, zonder onderdrukking ten gunste van ‘onze’ materiële welvaart, zonder genadeloze materiële en sociale ongelijkheid, zonder oorlog en zonder slavernij eveneens ten gunste van onze materiële welvaart. Een wereld waarin fair trade geen uitzondering maar de norm is, waarin grootbanken en grootbedrijven zich naar nationale wetten te schikken hebben.

Bovendien verkrijgt de kiezer haar/zijn informatie al even lang via door commercie en kijkcijfers gedreven bronnen als de algoritmen op internet, kranten die bol staan van meningen die goed ‘verkopen’, entertainment-televisie en soms nog een tijdschrift dat hun hebzucht bevestigt, zoals de Kampioen.

Wat mij betreft is het bij gebrek aan een Nederlandse Corbyn nu, precies als de afgelopen decennia, hoog tijd voor een modernere, nieuwe Internationale.

Overigens, degenen die willen weten wat de voor de gevestigde orde onwelgevallige standpunten van Corbyn zijn, kan daar via deze link binnen een half uur achter komen. Scroll naar de video van 23 augustus 2018 over zijn hervormingsideeën voor media en over fake news; net boven de noten.

Bronnen: “Labour verliest zwaar bij lokale verkiezingen, schuldige is… Jeremy Corbyn” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 7 mei 2021, “Fantoomgroei; waarom we steeds harder werken voor steeds minder” pagina’s 105 & 106 in de derde druk door Sander Heijne en Hendrik Noten, uitgegeven door Atlas Contact en ‘de internationale’ via Wikisource op 9 mei 2021.

De Internationale, geschreven door Eugène Pottier en zo’n beetje in alle mogelijke talen vertaald, is op de ‘Tweede Internationale’ in 1892 als officieel strijdlied van de internationale arbeidersbeweging geproclameerd:

Ontwaakt! verworpenen der aarde

Ontwaakt! verdoemd in hong’ren sfeer

Reed’lijk willen stroomt over de aarde

en die stroom rijst al meer en meer

Sterft, gij oude vormen en gedachten

Slaaf geboor’nen, ontwaakt! ontwaakt!

De wereld steunt op nieuwe krachten

begeerte heeft ons aangeraakt;

    Makkers! ten laatste male

tot de strijd ons geschaard

en de Internationale

zal morgen heersen op aard’

De staat verdrukt; de wet is logen

de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

Tot ’t merg wordt d’arme uitgezogen

en zijn recht is een ijdel woord

Wij zijn ’t moe naar and’rer wil te leven

Broeders! hoort hoe gelijkheid spreekt:

Geen recht waar plicht is opgeheven

geen plicht leert zij waar recht ontbreekt

De heersers door duivelse listen

bedwelmen ons met bloed’gen damp

Broeders! strijdt niet meer voor and’rer twisten

breekt de rijen hier is uw kamp

Gij die ons tot helden wilt maken

o! Barbaren denkt wat gij doet

Wij hebben waap’nen hen te raken,

die dorstig schijnen naar ons bloed

Ontbrekende realiteitszin

De Verenigde Naties (VN), die wanhopig op zoek is naar fondsen om ontwikkelingslanden te helpen bij het bestrijden van een duizelingwekkend scala aan sociaal-economische problemen, waaronder extreme armoede, economische ongelijkheid, honger, milieurisico’s en ziektes, zijn nog altijd een van de meest prominente voorstanders van ontwapening. Zij zet zich onvermoeibaar in om een deel van de militaire uitgaven in te zetten voor duurzame ontwikkelingen en humanitaire hulp. Maar volgens een nieuw rapport dat vandaag door het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI) werd uitgebracht, stegen de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 tot ruim € 1.650.000.000.000; een stijging van 2,6% ten opzichte van 2019.

Zal de wereld voor de Belgen en Nederlanders daardoor veiliger of juist minder veilig worden?

En hoe zit dat voor andere delen van de wereld?

Welke belangen worden met de besteding van dit bedrag precies gediend?

Ironisch genoeg waren 4 van de 5 grootste investeerders in bewapening van 2020 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, te weten China, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika. De 5de was India, momenteel een niet-permanent lid van de VN-Veiligheidsraad. De vandaag gepubliceerde bedragen over de stijgende wapenuitgaven door enkele grote mogendheden zijn feitelijk een schoffering van de jarenlange pleidooien van de VN voor bezuinigingen op militaire uitgaven en de herstructurering van fondsen van het leger naar duurzame ontwikkelingen.

William Hartung, directeur van het ‘Arms and Security Program’ bij het in Washington gevestigde ‘Center for International Policy’ zei hierover: “In een tijd waarin een wereldwijde pandemie, klimaatverandering en raciale en economische onrechtvaardigheid de grootste risico’s vormen voor mensenlevens en levensonderhoud, markeert de toename van de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 een sombere mislukking van beleidsmakers over de hele wereld om de meest urgente uitdagingen aan te pakken waarmee we worden geconfronteerd”.

Natalie Goldring, een senior medewerker en adjunct professor bij het ‘Security Studies Program’ aan de ‘Edmund A. Walsh School of Foreign Service’ aan de Georgetown Universeit en gastprofessor in het Washington DC-programma van de Duke Universiteit, die ook het ‘Acronym Institute’ bij de VN vertegenwoordigt, zei hierover: “De nieuwste militaire uitgavengegevens van SIPRI zijn moeilijk te rijmen met de realiteit van de wereld waarin we vandaag leven.” In een jaar waarin de wereldwijde bevolking te maken had met de verschrikkingen van de covid-19-pandemie, licht zij toe, tonen de gegevens van SIPRI aan dat de militaire uitgaven onverminderd doorgingen. De militaire uitgaven stegen in 9 van de 10 landen tot de hoogste militaire uitgaven ooit. Hoewel de wereldeconomie, gemeten aan de hand van het mondiale bruto binnenlands product (bbp), met 4,4% daalde, stegen de mondiale militaire uitgaven in 2020 met 2,6%.

Helaas blijven de Verenigde Staten de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal”, vertelde Goldring. Volgens de gegevens van SIPRI is dat meer dan de rest van de top 10 militairy spenders samen. “En het is meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers het meest worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland”, voegde ze eraan toe.

Alon Ben-Meir, hoogleraar internationale betrekkingen aan het ‘Center for Global Affairs’ aan de New York Universeit, vindt dat het inderdaad ironisch is dat 4 van de 5 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad de grootste militaire investeerders zijn. “Het meer ironische probleem is het feit dat al deze landen kleine bedragen uitgeven aan sociale programma’s, wat voor een groot deel de groeiende armoede in al deze landen verklaart.” Onnodig te zeggen, merkte hij ook nog op, dat de sleutel tot het verlagen van de militaire begrotingen rechtstreeks verband houdt met de spanning tussen de verschillende landen. “Ik verwacht geen serieuze discussie over ontwapening in de wereld, tenzij veel van de handelsconflicten zijn beslecht, en in het bijzonder de groeiende spanning tussen de Verenigde Staten, Rusland en China is afgenomen.” verklaarde Ben-Meir.

De recente stijgingen van de Amerikaanse militaire uitgaven kunnen voornamelijk worden toegeschreven aan zware investeringen in onderzoek en ontwikkeling, en in verschillende langetermijn-projecten zoals de modernisering van het Amerikaanse nucleaire arsenaal en grootschalige wapenaankopen“, aldus Alexandra Marksteiner, onderzoeker bij ‘Arms and Military Expenditure Programme’ van SIPRI.

Goldring wees erop dat in 2020 ongeveer 1.800.000 mensen over de hele wereld stierven aan covid-19. De militaire uitgavencijfers van SIPRI suggereren dat de landen met de hoogste militaire uitgaven besloten dat business as usual de juiste richting was om te volgen, ondanks de covid-19-pandemie. “Dit is een tijd om prioriteiten opnieuw te evalueren. Landen moeten prioriteit geven aan de gezondheid en het welzijn van hun bevolking, in plaats van het militair-industriële complex te blijven financieren. Bezuinigen op militaire uitgaven zou geld vrijmaken voor menselijke behoeften en duurzame ontwikkeling (…) In de begindagen van zijn regering heeft president Biden geen neiging getoond om de buitensporige militaire uitgavenpatronen van de Verenigde Staten te verminderen. Hij gaat door met dure nieuwe kernwapens en blijft opgeblazen militaire begrotingen voorstellen. (…) Het verlagen van het militaire budget zou ook Amerikaanse financiële middelen vrijmaken om de dringende wereldwijde problemen van de covid-19-pandemie en de klimaatcrisis aan te pakken.

Meer dan 10 jaar geleden zei VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon: “De wereld is overbewapend en de vrede is ondergefinancierd.” Helaas blijft deze uitspraak nog altijd overeind staan en blijven wij zo keurig mogelijk met de VS in de pas lopen. Zo keurig dat dit SIPRI-rapport niet eens het nieuws haalt, dat we ons focussen op de agressie van Rusland en die van de VS door de vingers zien, op wat Alexei Navalny aangedaan wordt en Julian Assange vergeten, dat we medelijden hebben met Oeigoeren en geen moment denken aan de gevangenen in de marinebasis Guantanamo Bay of de gedwongen scheiding van kinderen en ouders, die zonder de juiste papieren vanuit Mexico de VS binnenkwamen, net als dat we ons niet bekommeren over het lot van Palestijnen op al dan niet geannexeerd Israëlisch grondgebied. Alles wat de VS goedkeurt en zelf uitvreet wordt als gegeven aanvaard, wordt systematisch toegedekt of hoeven we niet te weten, en wat – in haar verhaal (!) – haar vijanden zoals Afghanistan, Irak en Vietnam, om er maar wat te noemen, uitvreten krijgt onze politiek-kritiekloze aandacht. En daar lopen wij als volk achteraan, braaf en met oogkleppen op.

Nou ja, dan weten jullie dit ook weer. De mensheid, waarvan we volgens mij soms terecht hoog opgeven, ontbreekt het aan realiteitszin. Fijne koningsdag jullie. Ik heb ook al iets tegen het koningshuis, dus mij zien jullie niet en zeker niet met oranje bril, hoed en sjaal; ik ga morgen gezond aan de wandel.

Bron: “World Military Spending Rises to a Hefty $2.0 Trillion Despite UN Pleas for Cutbacks” door Thalif Deen via InterPressService op 26 april 2021.

Over de machtigen op aarde

Minder dan een handjevol megacorporaties domineert vandaag de dag onze levens op ieder aspect. Zo komen onze voedingsmiddelen haast allemaal uit een van de volgende 11 bedrijven: Associated British Foods plc, The Coca-Cola Company, Danone S.A., General Mills Inc., Hellogg’s, Kraft & Heinz, Mars, Mondèz International, Nestlé, Pepsico en Unilever. Zij vullen met elkaar onze supermarkten.

Wij denken misschien dat deze producten in de schappen van de winkels met elkaar concurreren, maar dat gaat wat genuanceerder. Voor een deel komen de producten namelijk uit dezelfde voedselfabriek. Maar de werkelijkheid maakt van het concurreren een klucht. De grootste institutionele beleggers van deze 11 bedrijven, blijken dezelfde te zijn, te weten de Bank of America Corporation, Bank Of New York Mellon Corporation, Blackrock Inc., Inc.Franklin Resources, LLC Geode Capital Management, JP Morgan Chase & Company, Northern Trust Corporation, State Street Corporation, The Inc.Vanguard Group en de LLP Wellington Management Company. Voor deze beleggers maakt het niets uit welk product de concurrentiestrijd in de winkels wint, want hun risico op winst of verlies is gespreid, zoals dat heet. Zolang de omzet stijgt, strijken ze de winsten op. Ze investeren immers in alle met elkaar concurrerende voedselfabrieken, zoals een beetje grootbedrijf in de Verenigde Staten van Amerika zowel de democratische als de republikeinse kanshebber op het presidentschap financiert om daarna iets terug te verlangen.

Binnen de technologische industrie domineren Alphabet (Android, Google & YouTube), Apple Inc., Facebook (Facebook, Instagram & WhatsApp), Microsoft (Bing, Microsoft, Office, Windows & XBOX) en Twitter. De grootste institutionele beleggers van deze bedrijven, blijken dezelfde te zijn als die in de voedingsmiddelenindustrie domineren. En diezelfde beleggers investeren ook dominant in alle andere bedrijven, die de technologische industrie domineren met computers, huishoudelijke apparatuur, smartphones en televisies. Zo komen we keer op keer dezelfde institutionele beleggers in een hoofdrol tegen.

Wanneer we bijvoorbeeld op vakantie willen, kijken we op onze Apple of Microsoft-computer en zoeken via Expedia, Trip.com of Skyscanner een goedkope vlucht van AirFrance KLM, American Airlines, Delta Air Lines, Lufthansa, United Airlines of Transavia. Het toestel, waarmee we vliegen is een Airbus of Boeing. We zoeken een verblijfsplaats via AirBnB, Booking.com of Groupon en na aankomst laten we via Tripadviser een reactie achter. Alle hier genoemde bedrijven delen dezelfde grootste institutionele beleggers met de technologische en voedingsmiddelenindustrie, inclusief de oliemaatschappijen, die de kerosine voor het vliegtuig leverden, en de mijnbouwbedrijven, die de metalen wonnen waarvan het vliegtuig gemaakt is. Zij domineren ook deze primaire industrieën. Dat geldt ook voor de agrarische bedrijven, die de wereld domineren, zoals ADM, Bayer (moederbedrijf van Monsanto), Cargill en John Deere, en de verwerkingsbedrijven Lululemon, Reliance IL, Inc.TJX Companies, VF en Zalando. Hetzelfde geldt voor de talloze kledingmerken van Adidas tot Zara. Of we nu ’s werelds grootste olieraffinaderijen nemen, de pharma-industrie, de tabaksproducenten of de zonnepanelenproducenten; de aandelen zijn grotendeels in handen van dezelfde institutionele beleggers, zoals dat ook geldt voor de dominerende auto-, electronica-, vliegtuig- en wapenindustrieën, de banken, bouwbedrijven, cosmeticamerken, online marktplaatsen, restaurantketens, telefoon- en verzekeringsmaatschappijen en de grote warenhuizen. Tenslotte geldt dit ook nog eens voor onze betaalmiddelen als American Express, Mastercard, PayPal, Visa en Western Union.

Nu blijkt als klap op de vuurpijl ook nog eens dat deze institutionele beleggingsmaatschappijen elkaars aandelen bezitten. De ‘kleinere’ supergrote beleggers en de grotere zijn daardoor in de praktijk in bezit van nog grotere. De top van deze piramide blijkt in handen van BlackRock Inc. en The Inc.Vanguard Group. Deze 2 institutionele beleggers hebben een wereldmonopolie. Zij beschikken naar verwachting van Bloomberg in 2028 over $ 20.000.000.000.000, waardoor zij praktisch alles op aarde bezitten, inclusief de centrale of federale banken en hun computersystemen. De grootste aandeelhouder van BlackRock Inc. blijkt uiteindelijk The Inc.Vanguard Group te zijn. Wie deze incorporate, een Amerikaanse bedrijfsvorm te vergelijken met een naamloze vennootschap bij ons, bezit is helaas niet uit gepubliceerde rapportages te achterhalen.

De machtigste 1% mensen op aarde, ontving in 2017 volgens Oxfam 82% van de verhandelde waarde. De rijkste 0,001%, af te lijden uit jaarrapporten zoals The Forbes, blijken net meer dan 2.000 miljardairs te zijn, waarvan 2/3 hun kapitaal verwerven door erfenissen en monopolies. De rijkste families hiervan behoorden al tot de rijksten van de aarde voordat de industriële revolutie plaatsvond, zoals een aantal koninklijke families. En dan zijn er bijvoorbeeld de families Bush, Du Pont, Morgan, Orsini, Rockefelleler, Rothschild en Vanderbilt. Zij zijn hun ooit verworven macht nooit kwijt geraakt, maar hebben die hoogstwaarschijnlijk door te investeren via institutionele beleggers behouden. Deels zouden zij dat doen via privé-fondsen en non-profitorganisaties, die de schakel blijken te zijn tussen het bedrijfsleven, de media en de politiek en waarin honderden miljoenen dollars rondgepompt en witgewassen worden. Genoemde families verdienen hun kapitaal zo ongezien mogelijk.

De 3 belangrijkste foundations, die nagenoeg alle industrieën van de wereld verder met elkaar verbinden, blijken de Bill & Melinda Gates Foundation, de Clinton Foundation en de Open Society Foundations (van George Soros).

Ook de media zijn voor 90% in handen van bedrijven als de Bertelsman, CBS Corporation, News Corporation, General Electric, Sony Corporation, Time Warner, Viavom CBS, Vivendi en The Walt Disney Company. Of we nu denken aan Amazon, at & t, Fox corporation, Netflix, Prime Video of Warner Bros; zij maken niet alleen documentaires, films en andere programma’s, maar bezitten ook de kanalen waarop ze uitgezonden worden en zijn grotendeels in handen van dezelfde invloedrijke institutionele beleggers van de hierboven al genoemde industrieën. Daarmee blijkt ook de informatiestroom over wat er in de wereld gebeurt in handen te zijn van dezelfde groep investeerders. In Nederland gaat het om Bertelsmann, Mediahuis en de Persgroep, voor het leeuwendeel in handen van dezelfde institutionele beleggers, die alle mainstreammedia in handen hebben.

Nieuwsmedia gebruiken nieuws van persbureaus als ANP en Thomson Reuters, die respectievelijk in handen zijn van John de Mols’s Talpa en de Thomsonfamilie. Het European Journalism Centre financiert, leidt op, biedt stageplaatsen en verzorgt studiemateriaal. Het werkt nauw samen met Facebook en Google en wordt gefinancierd door de Bill & Melinda Gates Foundation, ons ministerie van Buitenlandse Zaken, Facebook, Google, ons ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en de Open Society Foundations. Voor politieke analyses maken 500 mainstreammedia in 150 landen, waaronder Nederland, gebruik van de internationale media-organisatie Project Syndicate, waardoor veel nieuws als het ware wereldwijd gesynchroniseerd wordt. De financiers van Project Syndicate zijn de Bill & Melinda Gates Foundation, het European Journalism Centre en de Open Society Foundations.

De Bill & Melinda Gates Foundation, BlackRock Inc., The Coca-Cola Company, Facebook, JP Morgan Chase & Company, Mastercard, de Open Society Foundations, Pepsico, Unilever en Visa zijn weer de grootste financiers van het World Economic Forum, dat onder meer CEO’s van mondiaal de grootste bedrijven, politici en staatshoofden jaarlijks in het Zwitserse Davos samenbrengt om… Ja, waarvoor? Ze laat weten dat het gaat om de grote wereldproblemen te bespreken, maar wat bespreken ze nog meer? In elk geval worden er blijkens dezelfde teksten uit verschillende monden van regeringsleiders in Davos neuzen dezelfde richting opgezet.

Vanuit het verleden weten we dat de neoliberale ideologie met name aan bevolkingen wordt opgedrongen na ‘shocks’; gebeurtenissen zoals natuurrampen en oorlogen. De bevolking is verward en niet in staat zich te verzetten tegen economische ‘hervormingen’ of zelfs zich bezig te houden met politiek. Ze heeft al haar energie nodig om te overleven. En terwijl de bevolking nog in verwarring is, of blij met versoepelingen na de pandemie die de wereld momenteel in zijn greep heeft, kunnen bijvoorbeeld publieke voorzieningen in rap tempo worden geprivatiseerd; de shockdoctrine, zoals de Canadese journaliste Naomi Klein dat noemt. Kijk maar uit, en al helemaal wanneer er geen speld tussen bovenstaande over de onevenwichtige machtsverdeling op aarde te krijgen is.

Bron: Monopoly Het totaalplaatje van the Great Reset, een film van Tim Gielen en “Shockdoctrine” via Wikipedia voor de laatste alinea.

Hier is de film van Tim Gielen te bekijken. In bovenstaand blog heb ik de aannames en suggestieve verbanden, die ook in de film aan de orde komen, weggelaten. Ik heb hier slechts de verifieerbare feiten en één ‘hoogstwaarschijnlijk’ samengevat.

Overigens werken mijn computers op de open source van Linux om te ontkomen aan de dwang van Apple of Microsoft, koop ik altijd al zoveel mogelijk bij ondernemers en zo min mogelijk bij filialen om te voorkomen dat mijn uitgegeven geld belastingontwijkend in Ierland belandt en om ervoor te zorgen dat het een voor mij herkenbaar persoon ten goede komt, oriënteer ik mij voor wat er in de wereld gebeurt zoveel mogelijk op onafhankelijke media omdat ik mainstreammedia ervaar als teveel hypes makend en als te weinig informatief entertainment om er mijn tijd mee door te brengen, en ben ik wars van de oppervlakkigheid en het opdringerige ‘geschreeuw’, die de televisie te bieden had toen ik jaren geleden nog wel keek. Maar voor de rest verdienen de institutionele beleggers van hierboven net zo goed aan mij. Helaas.

Na een midweek op Terschelling

Vanaf de boot leek het of Harlingen begon te bewegen. Het gleed naar achteren. Na wat bochtjes werden de huizen en monumentale gebouwen, waartussen we eerder bij een bakkerij nog koffie met wat lekkers genoten hadden, kleiner en kleiner. Bijna twee uur later werden de huizen en de Brandaris van West-Terschelling als in een omgekeerde film groter en groter. Wat later fietsten we langs de Waddenzee naar Lies voor een midweek op dit eiland.

Heerlijk uitgebreide ontbijtjes vielen ons elke ochtend ten deel, vervolgens bespeelde ik mijn cello en daarna maakten we rustig aanstalten om ergens op het eiland iets te gaan meemaken. Ik koos steeds voor de richting Boschplaat om in de duinen, over de kwelders, op het strand en langs de wadden te struinen. Ik zag kloekende ganzen en een heremietkreeft. Ik zag een strand bedekt met mesheften, een lepelaar, ik zag en hoorde schreeuwende meeuwen. Ik zag massa’s oesters, strandlopertjes die in formatie trachtten de kou te trotseren, een woeste zee en een zeester en ik genoot van de vele uitzichten en vondsten die ik liet liggen. En van de avonden samen, te beginnen met koken en een lekkere maaltijd. Mijn gezelschap koos overdag voor meer variatie.

Heerlijke dagen waarop de tijd stil leek te staan. Eenmaal weer thuis lees ik dat België en Nederland behoren tot de grootste importeurs van hout uit tropische bossen, Joe Bidens buitenlandbeleid nauwelijks valt te onderscheiden van dat van Donald Trump, in Braziliaanse sloppenwijken vrijwilligers de doden als gevolg van corona tellen alsof er een oorlog gaande was, de Europese Unie nog steeds geld pompt in de promotie van rood vlees, en niet in de promotie van fruit & groenten, de Nakba herinneren hand in hand gaat met het vieren van onafhankelijkheidsdag in Israël, we na de pandemie maar beter niet terug gaan slapen in het oude normaal, het vaccinatie internationalisme van China correcte berichtgeving verdient, de helft van de vrouwen in arme landen geen bazin is over hun eigen lichaam, de Wereldbank haar eigen aanbevelingen tegen discriminatie en intimidatie overtreedt, en dat Zweden in vaccins voor de armste landen investeert.

Kortom, ik heb naast mijn nieuwe Groene Amsterdammer weer heel wat te lezen…

Op naar claimen wat je claimen kunt

Nederland heeft investeringsverdragen met 75 landen. Onderdeel daarvan is stevast een speciale clausule, die bedoeld is om Nederlandse investeerders te beschermen tegen ‘willekeur’ van de overheden in andere landen. “Op die manier kunnen bedrijven de nationale rechtbanken omzeilen”, zegt onderzoeker Bart-Jaap Verbeek van Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO). Een internationaal arbitragetribunaal behandelt de zaken, die via investeringsverdragen worden aangespannen. “Zo’n tribunaal is bedacht om op te komen voor rechten van investeerders. De kans op een schadevergoeding is daar veel groter.

Afgelopen 4 jaar maakten 22 buitenlandse bedrijven gebruik van deze Nederlandse investeringsverdragen om claims te leggen bij overheden van andere landen. Het merendeel van die 22 bedrijven is alleen met een brievenbusmaatschappij aanwezig in Nederland.

Alleen de Verenigde Staten van Amerika is populairder als thuisland vanwege dit soort investerings- of vrijhandelsverdragen. Wat deze bedrijvigheid de Nederlandse staat aan banen en belasting oplevert, is nihil.

Ongeveer 3/4 van de ‘Nederlandse’ claims tussen 1968 en 2016 kwamen van brievenbusmaatschappijen, want door een ruime definitie van wat een investeerder is, kunnen ook buitenlandse bedrijven, die hier alleen een brievenbusmaatschappij hebben, de Nederlandse verdragen daarvoor gebruiken. In een enkel geval lijkt de brievenbusfirma zelfs speciaal opgericht voor de claim: het Indiase Arka Energy bijvoorbeeld, die pas in 2019 is opgericht op het adres van een Amsterdamse flexwerkplek, eiste in 2020 een schadevergoeding van Albanië. “Arka is hier alleen geregistreerd. Er werkt hier niemand van dat bedrijf fysiek“, zegt een medewerker van Amsterdam Coworking.

Alleen al het bestaan van brievenbusmaatschappijen is wat mij betreft van hetzelfde laken een pak als belastingontwijking, c.q. belastingontduiking. Dat onze overheid dat ooit toegestaan heeft, is in mijn ogen al een schande, maar dat dat nog steeds praktijk is, vind ik ronduit beschamend. Zo kunnen we ons geen beschaafd land meer noemen. En dan is er die speciale clausule om nationale rechtbanken te ontwijken om de winsten van multinationals veilig te stellen ten koste van… het belastinggeld van een staat. Het geld, bijeengebracht uit inkomstenbelasting omdat multinationaals met kunstmatige constructies nationale belastingen ontwijken, moet aangewend worden om diezelfde multinationals te spekken. Als klap op de vuurpijl moet ik vaststellen dat, door het stemgedrag van de Nederlanders in maart, de deur nu wijd openstaat om net zulke vrijhandelsverdragen met Canada en de Verenigde Staten van Amerika te ratificeren: CETA en TTIP. En of dat niet genoeg is ook nog het nog staatsrecht-vijandiger TiSA.

Het Nederlandse parlement kan na die ratificatie(s) alleen nog praten over wat ‘ethische kwesties’ genoemd worden, maar beleid om arbeidsomstandigheden, oneerlijke concurrentie, klimaat, lonen, milieu of (voedsel-)veiligheid aan te pakken, zal miljardenclaims tot gevolg hebben, omdat de winstprognoses van multinationals naar beneden bijgesteld moeten worden. En juist die toekomstige winsten worden in die ‘vrijhandelsverdragen’ veilig gesteld. Dat is dus de praktijk in onze wereld. Leve de claimcultuur!

Bron: “Nederland nog steeds claimparadijs voor buitenlandse bedrijven” door de economieredactie van NOS op 25 maart 2021.

Over een stralende toekomst

Op 11 maart 2011 vond met kerncentrales één van de zwaarste ongevallen ooit plaats. Ons werd tot die datum voorgehouden dat een ongeval zo zwaar als in Tsjernobyl, 25 jaar eerder, in onze hoogstaande beschaving onmogelijk was; ook al was het 7 jaar vòòr Tsjernobyl, op Three Miles Island in de Verenigde Staten van Amerika, ook al ernstig misgegaan. Bij Fukushima smolt de nucleaire brandstof in 3 kernreactoren en een gevaarlijke brand trof de 4de reactor. Rond Fukushima vielen meer dan 2.000 evacuatiedoden ten gevolge van gebrek aan medische zorg, stress en andere factoren. Nadien nam daar het aantal kankerpatiënten beduidend toe. Eerst schildklierkankers, als gevolg van de inname van radioactief jodium, gevolgd door andere kankers toen ook andere radioactieve elementen, zoals radioactief Cesium, hun tol begonnen te eisen. Fukushima zit nu na 10 jaar nog steeds in haar eerste fase van toename van kankergevallen; meestal onder kinderen.

Maar in de actualiteit aan deze kant van de wereldbol heeft de aandacht voor de gevolgen van Fukushima, Three Miles Island en Tsjernobyl plaats gemaakt voor heel andere onderwerpen. Zoals ik op een bushalte in Leuven in koeienletters las: “Dankzij HUMO staat hier geen andere onzin. HUMO” Zo is het ook met alles wat de media ons voorschotelt: “Wat zouden de onderwerpen zijn ingeval de corona-uitbraak aan ons voorbij was gegaan?”, vraag ik mij dan af, “De gevolgen van genoemde rampen? Halfgevulde bladzijden? Lege pagina’s? ” We weten het niet. Wat we wel weten is, dat wanneer we ergens niet meer van op de hoogte gehouden worden, het voor ons ophoudt te bestaan.

Hier te lande is de tijd dus rijp om kernenergie weer te propageren, dit keer als antwoord op het klimaatprobleem; er is nog wel een plekje bij Borssele, aan de Eemhaven of op de Maasvlakte. ‘Oh, toch maar niet in Groningen, want die willen kennelijk niet.’ Van dat niveau. In de Eemhaven gaan ‘ze’ namelijk met waterstof aan de gang, opdat de financiële belangen voor de fossiele industrieën voorlopig veilig gesteld blijven. Wel jammer dat daarmee het transitiepaard weer achter de klimaatwagen gespannen wordt, maar goed voor de korte termijnwinsten en de werkgelegenheid.

In de huidige plannen van verkiesbare politieke partijen in Nederland mis ik een drastische uitbreiding van niet idioot-hoge windmolens, zonnecollectoren en zonnepanelen, die geëxploiteerd kunnen worden door bewoners en gemeenten. En ik mis het plan van aanpak om per hoofd van de bevolking minder energie te gaan gebruiken. Het is alsof het belastinggeld, in de nabije toekomst verdiend met subsidies op energie-opwekking, naar een paar ongrijpbare rijke aandeelhouders en ceo’s moet stromen.

Natuurlijk begrijpt iedereen dat er geen enkele industriële installatie zonder risico’s bestaat. Het type risico voor een kerncentrale is echter van een andere orde dan alle andere installaties, zelfs al erken ik direct mijn groot geluk om niet in een Nederlands aardbevingsgebied te wonen. Bij kernenergie hebben we van doen met extreem lang-levende stoffen, die chemisch toxisch èn heel lang radioactief zijn. Wanneer kernreactoren sluiten, zullen de hoog-radioactieve afdelingen nog meerdere jaren door moeten blijven werken om de brandstofstaven uit de gesloten reactoren nog in speciaal daartoe bestemde baden te koelen (over opwarming van de aarde gesproken!) en dat is ook al niet zonder risico’s. Daarna volgen nog vele decennia van passieve koeling van diezelfde brandstofstaven, totdat ze voldoende gekoeld zijn om in speciale containers verder af te koelen. Wie kernenergie een optie vindt, zadelt ons nageslacht dus gedurende generaties op met haar of zijn weloverwogen besluit, dat tegen die tijd dan natuurlijk volgens de politici van dan ‘geen schoonheidsprijs’ verdient.

Maar goed, voor vandaag geldt dat het beleid rond ‘goedkope’ kernenergie bij ongelukken er tot nu toe verantwoordelijk voor is dat het de betrokken arbeiders en hun families duur kwam te staan. Bovendien werden natuurlijk wel de eigen werknemers, hulpdiensten en de werknemers van onderaannemingen het eerst getroffen door stralingsziekten. En in een straal tot 30 km rond de 2 laatst verongelukte centrales moesten de burgers evacueren. Hetgeen natuurlijk niet wil zeggen dat op 31 km afstand de kust veilig zou zijn. Bewoners, die terugkeren, dreigen een ‘stralende toekomst’ tegemoet te gaan. Dat dan weer wel.

Bron: “Geen Fukushima aan de Schelde: Werknemers verongelukte kerncentrale altijd eerste slachtoffer” door de 11 maart-beweging via DeWereldMorgen op 11 maart 2021.

Voor wie meer wil weten over het hoe en waarom van een wèl sociaal rechtvaardige en gedragen overgang van kernenergie naar duurzame hernieuwbare energie is door de 11 maart-beweging het boek “Investeer in Doel 5; naar een sociaal rechtvaardige en klimaatpositieve energietransitie” geschreven. Hier vindt u daarover meer informatie.

De Zero-COVID-strategie

In de zomer schreef hoofdredacteur Richard Horton van ‘The Lancet’, een toonaangevend medisch tijdschrift met een hoog prestige, een striemende aanklacht tegen de corona-aanpak van Westerse overheden. Hij toonde toen in zijn boek ‘The COVID-19 Catastrophe. What’s gone wrong and how to stop it happening again’ aan dat de corona-catastrofe vermeden had kunnen worden en dat de vele onnodige doden en zieken het gevolg zijn van incompetentie en schuldige nalatigheid van overheden. Lees ik enthousiaste berichten na de laatste persconferentie van onze minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge en de premier Mark Rutte; Horton zou daarna hoofdschuddend het zoveelste turfje achter ‘Falende overheid’ zetten.

De pointe is volgens Horton dat Westerse landen het vertikken om te leren uit de ervaringen van de landen, die het eerst zijn getroffen door het coronavirus. Eind januari brak hij in een artikel nog maar eens de lans voor een zogenaamde ‘Zero-COVID-strategie’.

De Zero-COVID-strategie is uitgewerkt door een aantal vooraanstaande Duitse academici en clinici, zoals professor Ilona Kickbusch, oprichter van het Global Health Centre bij het Graduate Institute of International and Development Studies in Genève, Matthias Schneiderterwijl, Melanie Brinkmann en Michael Hallek. Naast het plan van deze Duitse experts is er ook in het Verenigd Koninkrijk een Zero-COVID-coalitie gelanceerd. Een van de bekende voortrekkers daarvan is Jeremy Corbyn.

De doelstelling van deze strategie is het creëren van virusvrije groene zones als tussenstap voor het uitschakelen van het virus op het hele grondgebied. Zij gaan uit van de ervaringen in verschillende Oost-Aziatische landen, die leert dat volledige uitroeiing de minste schade toebrengt aan de samenleving. Volgens de Duitse experts is “elke infectie er een te veel”; precies wat ik ook al een hele tijd beweer. Hun plan beveelt een regionale aanpak aan: wanneer de ‘incidentie van de COVID-19-infectie’, het aantal nieuwe corona-gevallen per tijdseenheid, per aantal van de bevolking in een bepaald gebied, tot nul is gedaald, wordt dat gebied tot ‘groene zone’ verklaard. Rond deze zone moeten strikte beschermende contact- en reisbeperkingen worden opgelegd, met krachtige protocollen voor testen, opsporen en isoleren.

De experts stelden een ‘pad naar normaliteit’ op in 4 fasen, waar de plannen van De Jonge en Rutte een puntje aan kunnen zuigen:

Fase 1: lockdown om een incidentie te bereiken van minder dan 10 gevallen per 100.000 inwoners per week.

Fase 2: voortzetting van de maatregelen om onder de 5 gevallen per 100.000 te komen.

Fase 3: de incidentie tot nul terugbrengen.

Fase 4: afkondiging van de status van groene zone.

In Melbourne duurden de eerste 3 fasen ongeveer 14 dagen, terwijl wij al sinds de zomer dagelijks geïnformeerd worden over het aantal besmettingen, maatregels, sterfgevallen en ziekenhuisopnamen, alsof de situatie op Texel zich laat vergelijken met die in de kop van Noord-Holland. ‘Non-informatie’ vind ik het al heel erg lang, omdat ik altijd al denk dat pappen en nat houden ons niet zal helpen.

In het artikel van Horton, waarin ik hier zojuist over de Zero-COVID-strategie van Kickbusch las, wordt lezenswaardig ook een serie mythes over corona doorgeprikt. Die ga ik hier niet herhalen.

Bronnen: “Offline: The case for No-COVID” door Richard Horton in TheLancet op 30 januari 2021 en “De coronacrisis duurt al veel te lang; een opmerkelijk Duits voorstel om er snel van af te geraken” door Floor Peeters via DeWereldMorgen op 8 maart 2021.

Klik hier voor meer informatie, zoals die mythes, die we niet zouden moeten geloven. En het betreffende artikel in ‘The Lancet’, kunt u hier vinden.