Wat wij uitdragen is – helaas – waar wij voor staan

Terwijl de regering van de Verenigde Staten van Amerika er alles aan doet om de Peruaanse verkiezingsuitslag te beslechten in het nadeel van de democratisch gekozen linkse kandidaat en in het voordeel van een rechtse kandidaat, beschuldigt de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie China en Rusland ervan ‘de eerlijke en transparante werking van de wereldeconomie te ondermijnen’. Het vinden van argumenten was wellicht problematisch, maar een nieuwe linksom of rechtsom geprovoceerde Koude Oorlog is nu eenmaal nodig; voor economische groei ten gunste van grootaandeelhouders, denk ik daar achteraan.

Het taalgebruik in de slotverklaring van de NAVO en de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden lieten dezelfde gefundeerde èn ongefundeerde aantijgingen herleven die onder de vorige Amerikaanse regering van voormalig president Donald Trump al in stelling waren gebracht. In reactie op de bijeenkomst merkte de Chinese ambassade in Groot-Brittannië op dat elke kwestie van mondiale aangelegenheden besloten zou moeten worden in overleg met alle betrokken naties in overeenstemming met de “basisnormen van internationale betrekkingen op basis van de beginselen en doelstellingen van het Handvest van de Verenigde Naties, en niet volgens de zogenaamde regels zoals die door een klein aantal landen worden geformuleerd”. En met dat eerste kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar dat laatste is de praktijk.

Terwijl de Westerse mainstreammedia kritiekloos en ongefilterd, zelfs zonder commentaar, de verklaringen van G7 en NAVO verspreiden, kijken sociale en vredesbewegingen in de Europese Unie, Groot-Brittannië, de VS en over heel de wereld totaal anders naar deze gevaarlijke escalatie binnen de G7 en de NAVO. En met die alternatieve kijk kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar die hebben onvoldoende politieke invloed om hun visies van invloed te laten zijn op de loop der dingen. Rechts neoliberalisme is in de wereld aan de macht; afstemming, coöperatie en samenwerking zijn verleden tijd.

Het conflict dat China en Rusland wordt opgedrongen, leidt af van de vele dringende problemen waarmee we worden geconfronteerd, zoals het covid-19-virus en de economische ineenstorting die daarvan het gevolg is.

Intussen komen hier en daar sociale en vredesbewegingen samen om zich te verzetten tegen deze jongste tegen-beter-weten-in-opgevoerde-spanningen door Westerse grootmachten. Op een openbare bijeenkomst van woensdag 16 juni jl. startte bijvoorbeeld de campagne ‘No Cold War Britain’. Die actiegroep wil zich verzetten tegen de ‘steeds agressievere acties en verklaringen van de VS tegenover China’. De organisatoren van die bijeenkomst omschreven deze nieuwe vormgegeven Koude Oorlog met China als “een hinderpaal voor de mensheid om succesvol de zeer ernstige gemeenschappelijke problemen aan te pakken waarmee zij geconfronteerd wordt”, en denkt daarbij aan beheersing van pandemieën, economische ontwikkeling, klimaatverandering en racistische discriminatie. Kom dààr maar eens om in de media of in de politiek: “in plaats van miljarden ponden te verspillen aan massavernietigingswapens en de militaire opbouw van de VS tegen China te steunen, zou Groot-Brittannië moeten streven naar oprechte dialoog en wereldwijde samenwerking met China om de immense problemen aan te pakken waarmee de mensheid wordt geconfronteerd”. De Britse regering stuurt daarentegen momenteel haar grootste oorlogsbodem, de HMS Queen Elizabeth, samen met andere oorlogsschepen naar de Zuid-Chinese Zee om daar deel te nemen aan grootschalige marine-oefeningen van de NAVO. Die oefeningen zijn bedoeld om daar ‘strategische dominantie’ ten opzichte van China te verwerven.

Bronnen: “Inmenging VS in verkiezingen Peru bedreigt democratisch resultaat” door Lode Vanoost en “Van G7 tot NAVO: ontkennen is bevestigen, dit is een tweede Koude Oorlog” door Anish R. M. & Peoples Dispatch; beide via DeWereldMorgen op 25 juni 2021.

Ik weet een betere naam!

Wij, van lawaai, willen meer lawaai. Daaraan moet ik denken wanneer ik zie wat de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) nu weer heeft bekokstooft. In het NAVO-rapport ‘NAVO 2030; verenigd voor een nieuwe tijdperk’ staat niet hoe slecht het gesteld is met de democratie in een aantal NAVO-lidstaten (Hongarije, Polen, de Verenigde Staten van Amerika) of in hun buitenlandse betrekkingen. Nee, de ‘fundamentele waarde van democratie’ wordt daarentegen juist geïnstrumentaliseerd om een politiek van confrontatie met China en Rusland te verantwoorden. Deze landen staan in het rapport te boek als ‘systemische rivalen’ alsof van anders zijn dan kapitalistisch een bedreiging uitgaat (tenzij het om Saoedi-Arabië gaat).

Vanuit Chinees en Russische perspectief pleegt de NAVO provocatie na provocatie. Ze is dit voorjaar gestart met nieuwe grootschalige manoeuvres ‘Steadfast Defender 2021’, die zich voor een groot deel concentreren in de Oostzee en de Zwarte Zee om daar, in de woorden van oud-VS-generaal Ben Hogdes, ‘strategische dominantie’ ten opzichte van Rusland te verwerven. De huidige NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg sprak over het ‘strategisch belang’ van de Zwarte Zee. Aan de Russische machtsontplooiing aan de Oekraïense grens van enkele maanden geleden, die wel in ons nieuws kwam, ging de Oekraïense wetswijziging (januari 2021) vooraf om de komst van 11.000 NAVO-militairen op Oekraïens grondgebied mogelijk te maken, die ons nieuws niet bereikte. Diezelfde maand opereerden er 2 VS-oorlogsbodems in de Zwarte Zee aan de zijde van de Oekraïense marine. Bovendien kondigde Oekraïne de bouw aan van 2 marinebases met financiële steun van Groot-Brittannië. En de 7e Vloot van de Verenigde Staten van Amerika controleert ondertussen de Zuid-Chinese Zee met zijn vliegdekschepen, vergezeld van tientallen oorlogsbodems, nucleair bewapende strategische onderzeeërs en provocerende luchtverkenningen tot vlakbij de Chinese kust. In deze laatste regio zijn zo’n 50 grote Amerikaanse militaire bases gevestigd, die China in een wijde boog omringen.

Het non-proliferatieakkoord vraagt de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

In essentie wordt Europa door de NAVO meegesleurd in de pogingen van de VS om zijn hegemonie wereldwijd te beschermen. In naam van de democratie, stabiliteit en vrede wordt de confrontatie en het vijandschap opgedreven. In onze nieuwsvoorziening horen we slechts de andere kant van het verhaal en niets over wat in onze naam misdaan en geprovoceerd wordt. Mijn profetische verwachting is dat op basis van het nieuwe NAVO-rapport in onze nieuwsvoorziening de vijandigheid jegens China en Rusland opgevoerd gaat worden.

Stoltenberg laat niet na om voortdurend te benadrukken dat de NAVO-lidstaten – ondanks de covid-19-pandemie – hun militaire budgetten moeten blijven verhogen, terwijl het bondgenootschap nu al verantwoordelijk is voor mèèr dan de helft van de wereldwijde militaire uitgaven. Ook kiest de NAVO ervoor om de nucleaire ‘afschrikking’ te ‘versterken’, zoals de installatie van nieuwe zogenaamde ‘inzetbare kernbommen’ in Europese landen en de ‘revitalisering’ van de nucleaire taakverdeling. Ondanks het gegeven dat er op internationaal vlak – met 122 landen die het Verdrag voor een Verbod op Nucleaire Wapens ondertekenden – nog nooit een groter draagvlak was voor een kernwapenvrije wereld, blokkeren de NAVO-staten dit engagement. Zelfs klimaatveranderingen, die de schaarste aan hulpbronnen zullen doen versnellen en die zullen leiden tot een toename van migratiestromen, worden door de NAVO louter in termen van militaire bedreigingen benaderd. Ook het Verenigd Koninkrijk kondigde aan om het aantal kernkoppen te verhogen. En dat alles in weerwil van het non-proliferatieakkoord dat de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar vraagt om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

Het Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging

Deze aan de tijdgeest aangepaste koudeoorlogspolitiek biedt mijns inziens geen antwoord op de èchte huidige veiligheidsuitdagingen voor mens en planeet. Wat we nodig hebben, is internationale samenwerking om gemeenschappelijke uitdagingen beter aan te pakken: de klimaatnoodtoestand, de pandemie en sociale ongelijkheid; we ontberen een wereldwijde solidariteit. Echte veiligheid is alleen mogelijk door in te zetten op diplomatie, duurzame ontwikkeling en ontwapening. Dat bereiken we niet met deze oorlogspolitiek en oorlogsretoriek van de NAVO. De naam ‘defensie’ doet al sinds de val van de muur in 1989 wat vreemd aan. Laten we er bij naleving van dit nieuwe NAVO-rapport eerlijkheidshalve gewoon het ‘Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging’ van maken nu versterking van de Verenigde Naties – in 1945 is opgericht om “komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog” – verleden tijd is. Wij, van lawaai, willen meer lawaai!

Bronnen: “NAVO bespreekt het recept voor Koude Oorlog 2.0” door Ludo De Brabander en “Meer dan 400 activisten protesteren tegen NAVO-top: #YestoPeace #NotoNato” door vrijwilligersbeweging Intal; beide via DeWereldMorgen op 14 juni 2021.

Onbekend, maar spinglevend

Ronnie Kasrils was ooit strijder voor het Afrikaans Nationaal Congres, toen het ANC van Nelson Mandela volgens de ‘vrije wereld’ nog een terroristische organisatie was. Het waren de meest repressieve jaren van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Later nam hij deel aan verschillende Zuid-Afrikaanse regeringen (1994-2008), onder andere als minister van de inlichtingendiensten (2004-2008). Deze inmiddels 82-jarige Joods-Zuid-Afrikaanse Kasrils heeft verschillende boeken en poëzie geschreven, naast veel artikelen over defensie, politiek en waterbosbouw. Zijn autobiografie “Armed and Dangerous” werd voor het eerst gepubliceerd in 1993, bijgewerkt en opnieuw gepubliceerd in 1998 en 2004. In “The Unlikely Secret Agent” (2010) geeft hij een persoonlijk verslag van de moed van zijn eerste vrouw door op te treden tegen de apartheidsmachten. Dit boek won de Alan Paton Award 2011. Deze Kasrils vertrouwde de wereld onlangs zijn inzichten toe over de strijd van het Palestijnse volk tegen het apartheidsregime van Israël:

Tijdens de afschuwelijk bloederige dagen in Gaza bleef een ontroerende Franse film maar door mijn hoofd spoken: het anti-oorlogsmeesterwerk “Hiroshima mon amour” van Alain Resnais uit 1959, dat zich afspeelt in het door een Amerikaanse atoombom vernietigde Hiroshima. Deze film onderzoekt kwesties als geheugen, verantwoordelijkheid en waarnemen, en heeft volgens Kasrils veel overeenkomsten met de etnische zuivering en geleidelijke genocide van de Palestijnen vanaf de Nakba (Catastrofe) van 1948 tot nu.

Waarheid zou volgens Kasrils moeten zegevieren. Ze mag niet verdraaid worden, zodat de slachtoffers voor schuldigen worden aangezien en de dader – en ieder die haar of hem steunt – een rookgordijn van zelfverdediging kan optrekken. Maar hoe kun je door de mist en het oorlogskabaal heen dringen? Wie heeft gelijk? Wie heeft het mis? Moet de wereld het probleem neutraal en onpartijdig aanpakken? Gewone stervelingen, die zich buiten de betwiste zone bevinden, wijken verward en vol afschuw achteruit. De mensheid wordt niets wijzer van de mainstreammedia, waarin desinformatie en verdoezeling schering en inslag is, noch met de verdelingsstrategie van Israël en zijn Westerse bondgenoten.

Een blijvende en rechtvaardige oplossing is volgens Kasrils slechts mogelijk wanneer de oorsprong van het probleem begrepen wordt; de Nakba van 1948 en de vroegere Brits-Franse akkoorden van na de instorting van het Ottomaanse rijk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De kern van het probleem is de zionistische diefstal van grond. Wie zelf geleden heeft onder kolonialisme en bezetting, zoals de volkeren van Algerije, Angola, Ierland, Kenia, Mozambique, Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe, begrijpt maar al te goed hoe onrechtvaardig dat is. Het bemoeilijkte de antikoloniale strijd, maakte hem complexer en bloediger dan in landen waar de bezetter minder lijfelijk aanwezig was.

Bron: “Ronnie Kasrils” via wikipedia op 2 juni 2021 en “Palestina mon amour, je bent niet alleen. Wij zien jou” Opinie van Ronnie Kasrils vertaald door Marina Mommerency via DeWereldMorgen op 31 mei 2021.

Wie meer wil weten over de ideeën van Ronnie Kasrils, kan dat hier te weten komen. Daar zijn ook linken te vinden naar de boeken van Kasrils, een documentaire over hem en de trailer van “Hiroshima mon amour”.

Ontbrekende realiteitszin

De Verenigde Naties (VN), die wanhopig op zoek is naar fondsen om ontwikkelingslanden te helpen bij het bestrijden van een duizelingwekkend scala aan sociaal-economische problemen, waaronder extreme armoede, economische ongelijkheid, honger, milieurisico’s en ziektes, zijn nog altijd een van de meest prominente voorstanders van ontwapening. Zij zet zich onvermoeibaar in om een deel van de militaire uitgaven in te zetten voor duurzame ontwikkelingen en humanitaire hulp. Maar volgens een nieuw rapport dat vandaag door het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI) werd uitgebracht, stegen de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 tot ruim € 1.650.000.000.000; een stijging van 2,6% ten opzichte van 2019.

Zal de wereld voor de Belgen en Nederlanders daardoor veiliger of juist minder veilig worden?

En hoe zit dat voor andere delen van de wereld?

Welke belangen worden met de besteding van dit bedrag precies gediend?

Ironisch genoeg waren 4 van de 5 grootste investeerders in bewapening van 2020 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, te weten China, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika. De 5de was India, momenteel een niet-permanent lid van de VN-Veiligheidsraad. De vandaag gepubliceerde bedragen over de stijgende wapenuitgaven door enkele grote mogendheden zijn feitelijk een schoffering van de jarenlange pleidooien van de VN voor bezuinigingen op militaire uitgaven en de herstructurering van fondsen van het leger naar duurzame ontwikkelingen.

William Hartung, directeur van het ‘Arms and Security Program’ bij het in Washington gevestigde ‘Center for International Policy’ zei hierover: “In een tijd waarin een wereldwijde pandemie, klimaatverandering en raciale en economische onrechtvaardigheid de grootste risico’s vormen voor mensenlevens en levensonderhoud, markeert de toename van de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 een sombere mislukking van beleidsmakers over de hele wereld om de meest urgente uitdagingen aan te pakken waarmee we worden geconfronteerd”.

Natalie Goldring, een senior medewerker en adjunct professor bij het ‘Security Studies Program’ aan de ‘Edmund A. Walsh School of Foreign Service’ aan de Georgetown Universeit en gastprofessor in het Washington DC-programma van de Duke Universiteit, die ook het ‘Acronym Institute’ bij de VN vertegenwoordigt, zei hierover: “De nieuwste militaire uitgavengegevens van SIPRI zijn moeilijk te rijmen met de realiteit van de wereld waarin we vandaag leven.” In een jaar waarin de wereldwijde bevolking te maken had met de verschrikkingen van de covid-19-pandemie, licht zij toe, tonen de gegevens van SIPRI aan dat de militaire uitgaven onverminderd doorgingen. De militaire uitgaven stegen in 9 van de 10 landen tot de hoogste militaire uitgaven ooit. Hoewel de wereldeconomie, gemeten aan de hand van het mondiale bruto binnenlands product (bbp), met 4,4% daalde, stegen de mondiale militaire uitgaven in 2020 met 2,6%.

Helaas blijven de Verenigde Staten de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal”, vertelde Goldring. Volgens de gegevens van SIPRI is dat meer dan de rest van de top 10 militairy spenders samen. “En het is meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers het meest worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland”, voegde ze eraan toe.

Alon Ben-Meir, hoogleraar internationale betrekkingen aan het ‘Center for Global Affairs’ aan de New York Universeit, vindt dat het inderdaad ironisch is dat 4 van de 5 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad de grootste militaire investeerders zijn. “Het meer ironische probleem is het feit dat al deze landen kleine bedragen uitgeven aan sociale programma’s, wat voor een groot deel de groeiende armoede in al deze landen verklaart.” Onnodig te zeggen, merkte hij ook nog op, dat de sleutel tot het verlagen van de militaire begrotingen rechtstreeks verband houdt met de spanning tussen de verschillende landen. “Ik verwacht geen serieuze discussie over ontwapening in de wereld, tenzij veel van de handelsconflicten zijn beslecht, en in het bijzonder de groeiende spanning tussen de Verenigde Staten, Rusland en China is afgenomen.” verklaarde Ben-Meir.

De recente stijgingen van de Amerikaanse militaire uitgaven kunnen voornamelijk worden toegeschreven aan zware investeringen in onderzoek en ontwikkeling, en in verschillende langetermijn-projecten zoals de modernisering van het Amerikaanse nucleaire arsenaal en grootschalige wapenaankopen“, aldus Alexandra Marksteiner, onderzoeker bij ‘Arms and Military Expenditure Programme’ van SIPRI.

Goldring wees erop dat in 2020 ongeveer 1.800.000 mensen over de hele wereld stierven aan covid-19. De militaire uitgavencijfers van SIPRI suggereren dat de landen met de hoogste militaire uitgaven besloten dat business as usual de juiste richting was om te volgen, ondanks de covid-19-pandemie. “Dit is een tijd om prioriteiten opnieuw te evalueren. Landen moeten prioriteit geven aan de gezondheid en het welzijn van hun bevolking, in plaats van het militair-industriële complex te blijven financieren. Bezuinigen op militaire uitgaven zou geld vrijmaken voor menselijke behoeften en duurzame ontwikkeling (…) In de begindagen van zijn regering heeft president Biden geen neiging getoond om de buitensporige militaire uitgavenpatronen van de Verenigde Staten te verminderen. Hij gaat door met dure nieuwe kernwapens en blijft opgeblazen militaire begrotingen voorstellen. (…) Het verlagen van het militaire budget zou ook Amerikaanse financiële middelen vrijmaken om de dringende wereldwijde problemen van de covid-19-pandemie en de klimaatcrisis aan te pakken.

Meer dan 10 jaar geleden zei VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon: “De wereld is overbewapend en de vrede is ondergefinancierd.” Helaas blijft deze uitspraak nog altijd overeind staan en blijven wij zo keurig mogelijk met de VS in de pas lopen. Zo keurig dat dit SIPRI-rapport niet eens het nieuws haalt, dat we ons focussen op de agressie van Rusland en die van de VS door de vingers zien, op wat Alexei Navalny aangedaan wordt en Julian Assange vergeten, dat we medelijden hebben met Oeigoeren en geen moment denken aan de gevangenen in de marinebasis Guantanamo Bay of de gedwongen scheiding van kinderen en ouders, die zonder de juiste papieren vanuit Mexico de VS binnenkwamen, net als dat we ons niet bekommeren over het lot van Palestijnen op al dan niet geannexeerd Israëlisch grondgebied. Alles wat de VS goedkeurt en zelf uitvreet wordt als gegeven aanvaard, wordt systematisch toegedekt of hoeven we niet te weten, en wat – in haar verhaal (!) – haar vijanden zoals Afghanistan, Irak en Vietnam, om er maar wat te noemen, uitvreten krijgt onze politiek-kritiekloze aandacht. En daar lopen wij als volk achteraan, braaf en met oogkleppen op.

Nou ja, dan weten jullie dit ook weer. De mensheid, waarvan we volgens mij soms terecht hoog opgeven, ontbreekt het aan realiteitszin. Fijne koningsdag jullie. Ik heb ook al iets tegen het koningshuis, dus mij zien jullie niet en zeker niet met oranje bril, hoed en sjaal; ik ga morgen gezond aan de wandel.

Bron: “World Military Spending Rises to a Hefty $2.0 Trillion Despite UN Pleas for Cutbacks” door Thalif Deen via InterPressService op 26 april 2021.

Een gedachten-experiment (Deel II: Mijn antwoord)

Nog voordat de eerste verkenners aangesteld waren, had minister van Staat Herman Tjeenk Willink een plan dat mij aansprak. In plaats van na te gaan wie met wie een coalitie zou kunnen vormen met voldoende zetels in de Eerste en Tweede Kamer, stelde hij voor eerst aan de partijen in de nieuwe Tweede Kamer te vragen welke problemen zij zien en hoe zij die problemen definiëren. De achterliggende gedachte van hem was dat wanneer dààr overeenstemming over is, de uitvoeringsdetails geen hindernis zullen vormen om een regeerakkoord te schrijven.

Mijn opzetje voor het definiëren van de grote problemen, waar wat mij betreft de Tweede Kamer meteen mee aan de slag moet om (een begin te maken om) die op te lossen, zijn:

1. Oorlogsrecht: oorlogen en gebrek aan veiligheid om te beginnen met het geweld waar Nederland actief of door wapenleveranties medeplichtig aan is.

1a Nederland voert alleen defensieve wapens uit.

1b Nederland neemt voor oefeningen alleen deel aan puur defensieve oorlogen.

2. Verdrag van de Rechten van de Mens: ieder mens heeft recht op een menswaardig bestaan en erop zijn of haar mening te uiten.

2a Armoede bestrijden: 1 op de 7 wereldburgers heeft een chronisch gebrek aan voedsel.

2b Opheffen van ongelijkheid in gender, kleur, leeftijd, nationaliteit(en), ras, sociale achtergrond, seksuele voorkeur.

2c Elk institutioneel ‘racisme’ wordt actief bestreden; strafrechtelijke vervolging van wie zich er schuldig aan maakt.

2d Investeren in weer op pijl krijgen van de onafhankelijke (!) rechtspraak

3. Breken van de macht op de media, de politiek en de samenleving van grootbanken en grootbedrijven.

3a Zij worden door Europese harmonisaties gedwongen – willen zij binnen de Europese Unie actief blijven – om belastingen over grondstoffen, vermogen en winsten te betalen en die belastingen gaan progressief omhoog zodat bedrijven met de sterkste schouders naar rato bijdragen aan de publieke voorzieningen.

3b Geen enkel verdrag kan zaken boven de nationale grondwet overeenkomen. CETA, TiSA en TTIP gaan dus ook voor dat deel de prullenmand in.

4. Alles wat de EU invoert, voldoet aan dezelfde productie- en winningseisen zoals arbeidsomstandigheden, relatief loon en toegestane milieudruk/vervuiling als geldend voor binnen de EU, opdat er mondiaal eerlijk geconcurreerd gaat worden.

4a Alleen nog fair-trade en gekeurmerkte producten in de winkels.

5. ‘Streven naar welvaart’ wordt verruild door ‘Streven naar welzijn’.

5a Arbeidsloon

5b Investeren in cultuur, toegankelijk voor een breed publiek

5c Gezondheidszorg

5d Onderwijs en Wetenschap onafhankelijk en onafhankelijk van sociale achtergrond toegankelijk voor iedereen

5e Psychologische hulp, Welzijn en Zorg

5f Secondaire arbeidsvoorwaarden

5g Voedselveiligheid

6. ‘Parijse klimaatdoelen halen’ wordt heilig verklaard.

7. Behoud van goede infrastructuur en verbetering van Openbaar Vervoer (met name een snelle railverbinding tussen Den Haag en Groningen)

8. Voor elk probleem worden structurele in plaats van pragmatische oplossingen gezocht. Zo wordt de Covidpandemie bestreden door te sturen op 0 besmettingen per regio, in plaats van op ziekenhuisopnames en IC-capaciteit.

9. Betaalbare huur- en particuliere woningen

10 Alle geratificeerde VN-verdragen worden naar de geest van die tekst nageleefd. Zo worden voor zover passend bij onze klimaatgebieden en landschapszones biodiversiteit en dierenwelzijn nagestreefd.

Wat ben ik nu nog vergeten? O, ja, Groningen. Dat past natuurlijk onder 8: snelle ruimhartige vergoeding van aardbevingsschades, die te maken hebben met mijnbouw, en verhalen van die vergoedingen op diezelfde mijnbouw.

Niets nieuws. Jammer!

Ooit hing”, vertelde een broer van mij gisteren, “in de Engelbewaarder in Amsterdam een overdenking van Bert Schierbeek: ‘Zeg, het is erger dan je denkt. Als je denkt, is het nog erger.’” Voor hem is dat een ‘leidraadje’ in zijn leven want, zo redeneert deze broer, wel iets verwachten, maar voorbereid op dat het tegenvalt, dan valt het soms weer mee. Gewoon twee keer lezen, dan begrijpt u dat wel.

Als fossiel pacifist ben ik natuurlijk helemaal niet blij met de laatste verkiezingsuitslag. En ook niet met de voorlaatste, de voorvoorlaatste en de voorvoorvoorlaatste en zo. Met de verkiezingsuitslagen in de West-Europese landen komt vrede, binnenlandse en mondiale, al decennia elke keer verder buiten bereik.

Wellicht is ooit heel even gehoor gegeven aan de roep van John Lennon en Yoko Ono in 1969 tijdens hun bed-in: “All we are saying, is give peace a chance”. Maar daarna was het afgelopen en werd alles erop ingezet dat de rijksten zich ongehinderd verder konden verrijken, terwijl het volk, voorzien van brood en spelen, akkoord ging met loonstops, versoepeling van het ontslagrecht, tegenprestaties om hun bevroren uitkering te krijgen en zo meer. De taart voor het volk werd allengs kleiner, de rijksten gingen in 9 nullen denken in plaats van 6 en het populisme nam omgekeerd evenredig toe. En nu zitten we voor 4 jaar vast aan de door de kiezer vastgestelde zetelverdeling.

Even vestigde ik mijn hoop er op dat de nieuwe Tweede Kamer de stellig verzekerde onwaarheid van de fractievoorzitter van de VVD over de inhoud van zijn gesprek met de verkenners dit keer niet zou dulden. Echter, strategisch werd in allerijl door de fractieleider van D66 een ‘motie van afkeuring’ naast de door de fractieleider van de PVV ingediende ‘motie van wantrouwen’ in stelling gebracht, waardoor die motie van wantrouwen geen meerderheid kreeg. Zo blijft alles bij het nieuwe oude en kan de alles weglachende VVD-fractievoorzitter na pasen verder lachen.

Ik hoor premier Rutte straks al zeggen: “Ik vind het ook rotmaatregels, maar de taart voor jullie moet echt kleiner. Voor adequate Europese belastingharmonisaties om belastingontduiking, sorry, ontwijking tegen te gaan of een landelijk klimaatbeleid hebben we helaas geen tijd. En de overheid moet machtelozer, maar ik vertrouw op jullie verantwoordelijkheidsgevoel om de chaos die ik organiseer binnen de perken te houden. Laten we maar ingaan op de suggesties van de fossiele energiebedrijven om met rode waterstof hun toekomst (goed voor de werkgelegenheid) veilig te stellen. En op elke potentiële plek voor een kerncentrale moeten we, doordat ik al 10 jaar gods klimaatwater over gods akkers laat stromen, er maar een gaan zetten. Dan hebben we er 3 en daar kunnen we niet omheen als we door willen blijven feesten zonder onze ecologische voetafdruk in te perken.” Om achter de hand in het oor van minister Kaag te fluisteren: “Eerst zag ik na mijn premierschap een toekomst bij mijn voormalige werkgever Unilever, maar Essent biedt me nu het dubbele.

Nee, ik kan me wel vinden in de uitspraak van Bert Schierbeek, maar interpreteer hem anders dan mijn broer: “Ik, met het idealisme van een uitgestorven vogel, denk al dat het erger is, maar het zal vast nòg erger zijn dan ik denk.

Voor wie meer over de bed-in wil weten, klik hier. De weg er naar toe en vanaf 51’24” begint het genoemde nummer met de roep vrede een kans te geven.

Europese waarden? Ja, duuuhhh

Dit is niets anders dan Europees Trumpisme”. Dat is mijn conclusie uit het doorwrochte verhaal dat ik deze week las. Serieuze zaken over mensen als targets; over gewetenloze cowboys, die in 15 jaar tijd volledig zijn losgezongen van de uniewereld, door wie zij ingesteld zijn; Victor Henry Frankenstein in eigen persoon. Wij kennen de organisatie daarentegen onder de naam ‘Frontex’, het Europees agentschap dat bedoeld was om de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie te beheren en waarbij bedacht was dat ze dat zou doen door operationeel samen te werken.

Het begint ermee dat bij de snelle groei van Frontex, gedurende de laatste 15 jaar, een effectieve democratische controlestructuur weer eens achterwege is gebleven en dat het ontbrekende verantwoordingsmechanisme ‘geen schoonheidsprijs verdient’, zoals een onzer toekomstige premiers te harer of zijner tijd ons zal gaan vertellen, om daarmee gemakkelijk heen te stappen over de misdaden tegen de menselijkheid die Frontex momenteel begaat.

De innige contacten tussen Frontex en de defensie- en surveillance-industrie roepen veel vragen op. Dat over die contacten geen openheid is, maakt de EU op wèèr een vlak misdadig. Hoezo Europese waarden? De waarden, waarop de EU berust, waren ooit democratie, eerbied voor de menselijke waardigheid, eerbiediging van de mensenrechten waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren, gelijkheid, de rechtsstaat en vrijheid. Met het huidige Frontex blijkt dit alles voltooid verleden tijd.

De beer is los.

In 2018 antwoordde Frontex op vragen vanuit het Europees Parlement – over hoe het agentschap omging met lobbyisten – dat het alleen lobbyisten ontmoette die geregistreerd waren bij het EU-transparantieregister en dat daarvan jaarlijks een overzicht verscheen op de website van het agentschap. “Er zijn in 2017 geen bijeenkomsten geweest”, zei Frontex vervolgens. Echter, er waren in dat jaar wel degelijk 4 bijeenkomsten door Frontex georganiseerd met vertegenwoordigers van industriëlen uit de defensie- en surveillance-industrie, en daarbij waren 24 private bedrijven betrokken en meer dan de helft daarvan was niet geregistreerd in het transparantieregister.

Tussen 2017 en 2019 zijn ten minste 16 industriedagen op het hoofdkantoor georganiseerd, waarbij 138 private bedrijven en organisaties bijeenkwamen. In 2018 en 2019 blijkt zelfs bijna driekwart van de lobbyisten, die Frontex ontmoette, niet geregistreerd te zijn. Frontex vroeg ook aan de industrie om trainingen te geven over het gebruik van handwapens. Deze trainingen zullen geen de-escalatietechnieken bevatten, wat we op basis van Europese waarden hadden mogen verwachten.

Het Consultative Forum voor mensenrechten, dat speciaal is opgericht om Frontex te adviseren op het vlak van mensenrechten, is niet geconsulteerd over bovenstaande bijeenkomsten, en niet over de daar besproken onderwerpen. Frontex nodigt helemaal geen mensenrechtenorganisaties uit. Zij zijn de grote afwezige op de bijeenkomsten op het Frontex-hoofdkantoor in Warschau. Het Platform voor Internationale Coöperatie voor Ongedocumenteerde Migranten is zelfs onlangs uit het Forum gestapt vanwege de ‘beperkte invloed’, die het daar kan uitoefenen.

Sterker nog, de Fransman Fabrice Leggeri, die sinds 2015 directeur van Frontex is, heeft zijn personeel duidelijk gemaakt dat Frontex geen ‘dure reddingsoperatie’ is. Leggeri zou volgens een klokkenluider het personeel hebben laten weten dat rapporteren over pushbacks ‘geen weg is naar populariteit noch promotie’ binnen het agentschap. En hij zou bij herhaling zijn personeel hebben gevraagd om bij interne rapportage van incidenten ‘omslachtig, traag en très discrète’ te zijn. Is de aanschaf van handwapens op zich al controversieel, omdat de lidstaten daarover gaan, Frontex is onder Leggeri uitgegroeid tot een organisatie die, wanneer we kijken naar haar ‘innovaties’, haar IT en haar uitwisseling van persoonsgegevens, van controverses aan elkaar hangt.

Wie vangt de beer?

En wij ons maar druk maken over het slechte jaar van Air France-KLM, wel of geen avondklok en het verloop van de Ruinerwold-zaak. We moesten ons schamen: loopt de Europese Unie in mijn ogen al decennia ten koste van het welzijn van haar ingezetenen, van ons dus, aan de leiband van grootbanken en grootbedrijven, er is nu ook een volstrekt zelfstandig leger door de Europese Unie in het leven geroepen dat mensen als niets meer of minder dan targets ziet.

De beer is los. Wie vangt de beer?

Bron: “Frontex is een oncontroleerbaar beest geworden; Is dit de kant die Europa op gaat?” door Irene van der Linde via DeGroeneAmsterdammer op 10 februari 2021.

Open brief van Dori & Sivan Tal

Wij, ouders van een jongen, die zijn militaire dienstplicht moet vervullen, hebben besloten onze verantwoordelijkheid op ons te nemen en onze zoon niet naar het Israëlische leger te sturen. Wij hebben onze weigering verantwoord in onderstaande brief aan de militaire overheid:

Wij, Dori en Sivan Tal, ondertekenaars van deze brief, weigeren op grond van gewetensbezwaren onze zoon Yair Tal naar het Israëlische leger te sturen om zijn dienstplicht te vervullen.

Doorgaans wordt beweerd dat dienstweigering een politieke beslissing is. Wij zijn het daarmee eens. Logischerwijze is de beslissing om wel te dienen in het Israëlische leger ook een politieke beslissing.

Daarnaast hoor je vaak dat 18 jaar te jong is om zo’n belangrijke politieke beslissing te nemen. Daarom nemen wij de verantwoordelijkheid voor de politieke beslissingen van onze jonge zoon en zeggen wij: “NEEN!

Wij zijn ervan overtuigd dat de militaire operaties van het Israëlische leger in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever oorlogsmisdaden zijn en misdaden tegen de mensheid. Ze brengen de lokale bevolking veel schade toe, zijn een overduidelijke schending van de mensenrechten en respecteren geen enkele morele norm.

Bovendien ondergraven ze de kans op coëxistentie tussen Israëli’s en Palestijnen in de toekomst. Bovenop de schade aan de Palestijnse bevolking, zijn die operaties schadelijk voor de soldaten – althans voor de soldaten die hun hart niet sluiten voor het lijden van anderen en gedwongen zijn anderen onrechtvaardig te bejegenen en te doen lijden.

Zelfs de andere activiteiten van het Israëlische leger, die niet rechtstreeks te maken hebben met de bezetting van Palestijnse grond en de controle van de Palestijnse bevolking, maken deel uit van de strijd tegen de krachten die zich verzetten tegen de Israëlische bezetting.

In het huidige politieke klimaat, met een eerste minister die zich voor de rechtbank moet verantwoorden en wiens optreden enkel ingegeven is door eigenbelang, vrezen velen dat de Israëlische strijdkrachten worden ingezet voor nutteloze militaire operaties, die alleen maar bedoeld zijn om regionale conflicten te doen escaleren en aan beide kanten levens eisen.

In die omstandigheden willen wij niet dat onze zoon als pion gebruikt wordt door een systeem dat het conflict en de risico’s doet toenemen voor politiek gewin.

Aangezien de beslissing om al dan niet in het Israëlische leger te dienen van politieke aard is, is kennis van de achtergrond, de historische feiten, de politieke realiteit en de verschillende opvattingen over dit onderwerp van cruciaal belang om een politiek standpunt te ontwikkelen en op basis daarvan een beslissing te nemen.

Jammer genoeg beantwoordt de officiële opleiding, die onze zoon net als alle tieners in het Israëlische onderwijssysteem ontvangen heeft, aan geen enkel criterium van verantwoorde burgereducatie. In feite werd onze zoon vanaf het begin aangemoedigd om gewillig zijn dienstplicht te vervullen.

Op school leren de kinderen niet de echte waarheid over de geschiedenis van hun land, maar krijgen zij een vertekend verhaal opgedrongen dat een denkbeeldige realiteit schildert van een vreedzame staat die wordt bedreigd door boosdoeners die uit zijn op vernietiging.

Ondertussen maakt diezelfde staat zich schuldig aan etnische zuivering om zich grond toe te eigenen. De staat vervolgt op een antidemocratische en onmenselijke manier iedereen die zich verzet tegen de bezetting en stelt alles in het werk om de oorspronkelijke bevolking – het Palestijnse volk – uit te sluiten en te verjagen.

Onze zoon zal niet meewerken aan de veroveringen van de extreemrechtse regering, die in ons land aan de macht is. Wij willen niet dat hij sterft voor het bezetten van grond en het berokkenen van leed aan anderen. Daarvoor je leven te geven is weerzinwekkend.

Yair is niet religieus en hij heeft ook geen enkele mentale aandoening of andere kenmerken, die hem hadden kunnen vrijstellen van het vervullen van zijn dienstplicht. Hij is zowel mentaal als fysiek gezond en wij willen dat zo houden.

We hebben hem 18 jaar lang met veel liefde omringd, beschermd en ondersteund en hem de universele waarden, waarin wij geloven, bijgebracht. De Israëlische dienstplicht staat haaks op die waarden.

Yair is niet het eigendom van de staat en de staat heeft niet het morele recht om hem met dwang in te lijven in een organisatie die voortdurend de internationale verdragen over mensenrechten met voeten treedt.

Het is onze morele plicht ons tegen die militaire dienstplicht te verzetten. Dat is onze verantwoordelijkheid als ouders. Daarnaast erkennen wij de “Gewetenscommissie” van het Israëlische leger niet als de autoriteit, die in deze gewetens- en moraliteitskwesties oordeelt over een al dan niet vervulling van de dienstplicht. Ons geweten is zuiver en wij hebben de goedkeuring van het Israëlisch leger niet nodig.

In Israël hebben ouders met één kind of ouders, die al een kind verloren hebben, het recht om de inlijving in gevechtseenheden te weigeren. Het Israëlisch leger erkent dat recht, maar wij eisen dat recht op voor al onze kinderen. Wij “geven ons eerste kind niet gratis”. Op basis van bovengenoemde redenen eisen wij het recht en de plicht op om alle kinderen – van de oudste tot de jongste – te beschermen.

Wij zijn niet enkel verantwoordelijk voor onze zoon als hij over de schreef gaat, maar ook voor wat hij doet in een militaire context. Wij zouden onze verantwoordelijkheid dragen wanneer onze zoon als burger een misdrijf zou begaan, zoals diefstal of het gebruik van fysiek geweld.

Die verantwoordelijkheid wordt er niet minder op wanneer hij dergelijke dingen zou doen in uniform. Dat de dagelijkse misdaden van het Israëlische leger door de politiek gesteund worden, rechtvaardigt of verontschuldigt ze niet, integendeel.

Het is onze verantwoordelijkheid als ouders om te zeggen: “stop!” Militaire dienstplicht bij het Israëlische leger: “niet zolang wij het voor het zeggen hebben!

Verantwoording: “Israëlische ouders weigeren hun zoon voor zijn dienstplicht naar het bezettingsleger te sturen; Open brief – Savin Tal, Dori Tal”. Voor DeWereldMorgen vertaald door Marina Mommerency en door De WereldMorgen gepubliceerd op 1 februari 2021. Deze open brief geeft mijn kritiek uitstekend weer op de Israëlische rol in en om het voormalige Mandaatgebied Palestina, waar de Staat Israël gevestigd is. Ik heb deze brief op enkele punten geredigeerd.

Geen tijd te verliezen

Er was een tijd dat ik geloof had in het dialectisch proces; een redeneervorm die naar waarheid probeert te zoeken door gebruik te maken van tegenstellingen. In de klassieke oudheid was het nog meer dan nu een argumentatievorm. Het woord dialectiek gaat dan ook terug op het Oudgriekse ‘dialegesthai’, dat ‘converseren’ betekent. “Zeno van Elea heeft door gebruik te maken van tegenstellingen geargumenteerd tegen de realiteit van beweging en verandering”, zegt Aristoteles waarderend over hem in zijn ‘Fysika’, maar in zeer brede kring wordt Aristoteles zelf beschouwd als de meester of stichter van de dialectiek, temeer omdat het begrip dialectiek al snel bijna geheel samenviel met dat van de formele logica in die tijd, die van Aristoteles afkomstig is.

Echter, Dass war einmal. In dit tijdgewricht worden mensen met opvattingen, die voor machthebbers bedreigend zijn, niet met argumenten bestreden. Door een geraffineerde omgang met media, zo analyseerde Yanis Varoufakis op 6 januari jl., wordt de achterban van deze mensen aan het twijfelen gebracht, waardoor de angel van hun ideeën onschadelijk wordt gemaakt zonder die ideeën ter discussie te stellen.

Dat vraagt om uitleg, dus ik geef 4 voorbeelden:

1. Om hem vanuit Groot-Brittannië uitgeleverd te krijgen, omdat hij oorlogsmisdaden in Afghanistan en Irak aan het licht had gebracht, werd Julian Assange beschuldigd van verkrachting, hetgeen een linkse feminist als Assange in het hart raakt, maar niet gebeurd is. En toen later zijn aanhangers konden bewijzen dat gelekte e-mails authentiek waren en dat ze de diepe corruptie binnen de Amerikaanse Democratische Partij aantoonden, werden zij overstemd door het verhaal dat de publicatie van de e-mails door WikiLeaks een politieke inmenging was, omdat de betrokken e-mailaccounts vermoedelijk door Rusland waren gehackt om de verkiezingsuitslag te beïnvloeden.

2. Voorafgaand aan de Griekse schuldenkwestie, die in 2015 speelde, probeerde de populaire linkse Griekse regering zich te verzetten tegen de strenge leningsvoorwaarden, die door Europese en internationale financiële instellingen werden opgelegd. Dat vragen de leningsvoorwaarden te versoepelen werd door de Eurogroep onder leiding van de zich sociaal-democraat noemende Jeroen Dijsselbloem in samenwerking met de Europese Centrale Bank en het Europarlement niet getolereerd en er werden eenzijdig voorwaarden opgelegd met welk doel? Met de bedoeling het socialistische alternatief in Griekenland te vernietigen. 

3. Om zijn linkse plannen voor Groot-Brittannië onschadelijk te maken werd Jeremy Corbyn van antisemitisme beschuldigd. Nadat Corbyn zich genoodzaakt gevoeld had af te treden, bleek ook daar niets van waar te zijn.

4. In het distributiecentrum van de HEMA in Utrecht worden de targets zo hoog gesteld dat tegen een ieder, die commentaar heeft, gezegd kan worden: “Ja, sorry, jij haalt hier je targets niet, dus zoek maar een andere baan.

Er valt geen tijd te verliezen

Varoufakis beschrijft hoe linkse andersdenkenden, die de verhalen van het Westerse establishment uitdagen of verstoren, uiteindelijk niet alleen worden onderworpen aan een karaktermoord, zoals altijd al het geval was, maar tegenwoordig ook worden gemanipuleerd om zelf aan hun karaktermoord deel te nemen.

We moeten manieren vinden om de oorlogsmisdadigers aan te pakken, die ons er valselijk toe hebben aangezet om te eisen dat Julian Assange, die slechts hun misdaden aan het licht heeft gebracht, degene werd die opgesloten moest worden. We moeten duidelijk maken dat zij, die bereid zijn om antiracisten als antisemieten weg te zetten, de èchte racisten zijn (dat deed Sir Keir Starmer, de opvolger van Jeremy Corbyn). En we moeten als ware oorlogshaviken al degenen ontmaskeren, die de linkse anti-oorlogsbeweging ervan beschuldigen dictators te verontschuldigen wanneer we proberen te voorkomen dat Westerse staten nog meer illegale oorlogen voeren met verwoestende gevolgen voor de betrokken bevolkingen.

In plaats van opstanden te organiseren om opstanden te organiseren, zoals sommige Nederlanders de ’s nachts wegens covid-19-maatregel uitgestorven straten blijken te zien als plek om omgehinderd hun destructieve, doelloze spel te spelen, moeten we ons niet laten afleiden en ons denken en onze strategieën veranderen en verfijnen. Er valt geen tijd te verliezen.

Bronnen: het trefwoord “Dialectiek” via Wikipedia en “Links mag zich niet langer laten manipuleren tot deelname aan zijn eigen karaktermoord” door Jonathan Cook via de vertaaldesk van DeWereldMorgen op respectievelijk 26 en 25 januari 2021.

In de laatstgenoemde bron is onderaan een link te vinden naar het hele verhaal van Yanis Varoufakis.

Zal Assange echt niet uitgeleverd worden?

Het is – anders dan we overal lezen – nog te vroeg om vast te stellen dat Julian Assange niet door Groot-Brittannië zal worden uitgeleverd aan de Verenigde Staten van Amerika. Zetelend Brits rechter Vanessa Baraitser heeft zich voor haar vonnis op slechts één argument gebaseerd: de mentale gezondheid van Assange is van dien aard dat een uitlevering een gevaar voor zijn leven betekent. Zij erkende daarnaast alle argumenten van de om uitlevering vragende advocaten als geldig voor een uitwijzing. Al doende valt hààr in de toekomst geen historisch verwijt te maken van een politiek gemotiveerd vonnis waarin de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting geofferd werden, maar houdt zij de mogelijkheid wagenwijd open dat een uitlevering in hoger beroep alsnog doorgaat.

Assange beging de ‘fout’ om onze oorlogsmisdaden aan te klagen; niet die van de door ons verkozen vijanden. In november 2010 zette Interpol Assange daarom op de lijst van gezochte misdadigers.

Amnesty International vat deze zaak als volgt samen: “Wij verwelkomen het feit dat Julian Assange niet naar de VS zal gezonden worden en dat de rechtbank erkende dat hij omwille van gezondheidsredenen een risico zou lopen op slechte behandeling in een VS-gevangenis. Maar de aanklachten tegen hem zouden eerst en vooral nooit hebben mogen bestaan. Deze aanklachten waren politiek gemotiveerd en de Britse regering zou nooit zo bereidwillig hebben mogen meewerken aan deze onverbiddelijke achtervolging van Assange door de VS (…) Het feit dat het vonnis correct is en Assange redt van uitlevering, spreekt Groot-Brittannië niet vrij van haar medewerking aan dit politiek gemotiveerde proces ten bate van de VS, waarmee de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting werd gevonnist. Zo werd een vreselijk precedent geschapen waar de VS voor verantwoordelijk is en waar de Britse regering medeplichtig aan is.

Deze samenvatting van Amnesty International is volgens mij gebaseerd op onomstotelijke feiten, die anders zijn dan wat de mainstreammedia sedert zijn verblijf in de ambassade van Ecuador bij herhaling aan ‘alternatieve feiten’ de wereld instuurde. Echter, herhaling van halve waarheden en leugens veranderen de historische werkelijkheid niet. Wie benieuwd is naar die historische feiten, adviseer ik het artikel te lezen dat hier als eerste bron genoemd wordt.

Bronnen: “Media volharden in karaktermoord Assange, uitlevering aan VS blijft zo reële mogelijkheid” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen en “Julian Assange” via WikipediA; beide op 4 januari 2021.

Hier is een link naar bovengenoemd artikel (tevens de hoofdbron) met weerleggingen van wat in mainstreammedia bij herhaling is beweerd.