Verdergaande oorlogsvoorbereiding voor een vrediger wereld

9 Maanden na de parlementsverkiezingen is onze – volgens mij terecht – demissionair minister-president Mark Rutte erin geslaagd een nieuwe regering te vormen. In de 11 jaar dat Rutte regeringen leidt heeft in Nederland de bekrompen, rechtse stroming van meet af aan een steeds dominantere machtspositie in het land verworven. Hulde aan Rutte en zijn spindokters voor zo’n enorm succes. Ik heb er daarentegen geen enkel vertrouwen in dat daarmee de wereld, of Nederland, er beter van wordt. Om maar wat, iets dat mij na aan het hart gaat, te noemen: het internationale militair-industrieel-complex kan ook met Rutte IV in zijn handen wrijven; wat Nederland betreft zal de NAVO het gebrek aan oorlogsdreiging overleven en de wapenfabrikanten zijn van hun winsten verzekerd.

De defensiebegroting gaat immers drastisch omhoog en komt met 1,85% nagenoeg tegemoed aan de NAVO-norm van 2% van het bbp. Voor de komende periode, tot en met 2025, wordt in totaal €10.700.000.000 extra uitgetrokken. De afgelopen 4 jaar was de defensiebegroting al verhoogd tot €12.500.000.000 voor 2022. Dat gaat nu in 4 stappen met nog eens € 500.000.000 in 2022, € 1.900.000.000 in 2023, € 4.100.000.000 in 2024 en € 4.200.000.000 in 2025 extra omhoog. Rutte III voldeed al ruimschoots aan de NAVO-eis om 20% van de begroting aan ‘investeringen’ te besteden; bestellingen van wapensystemen. Voor 2022 is het zelfs 24%. Een manco bij deze al inmiddels alweer 4 jaar geleden ingezette plannen is de beperkte absorptiecapaciteit: het ministerie van Defensie kan met de huidige magere bezetting al deze projecten niet uitvoeren. Er is in de Dienst Materieel Organisatie een gebrek aan aankopers en de duur van bestelling tot levering neemt steeds meer tijd in beslag. Daarop bedacht Rutte III een truc: het ‘Defensiematerieel-begrotingfonds’; een fonds dat niet onder normale begrotingsregels valt. En Rutte III had in oktober 2020 al een megalomaan plan, ‘Defensievisie 2035’, opgesteld om tot 2035 € 45.000.000.000 aan extra wapeninkopen te plannen. Dat plan wordt door de aanstaande regeringscoalitie (met dezelfde samenstelling als de nu demissionaire) de komende periode van 4 jaar uitgevoerd. Het huidige plan zal gemiddeld € 3.000.000.000 extra begroten. Daarmee ligt de regering ‘op koers’ voor 2035.

Volgend jaar, op 30 juni 2022, komen op vliegbasis Volkel de eerste 4 toestellen van de F-35/JSF aan. Volkel is volgens een publiek geheim een Nederlandse atoomwapenbasis van de Amerikanen. Dat blijft zo. In het regeerakkoord wordt louter en alleen lippendienst bewezen aan het Non-proliferatieverdrag van 1970 over de beperking van atoomwapens: “We dragen binnen de bondgenootschappelijke verplichtingen bij aan een kernwapenvrije wereld” zonder enig concreet plan. Ook geen woord is in het nieuwe regeerakkoord gewijd aan plannen voor de modernisering van de atoomwapens op Volkel met de in de Verenigde Staten van Amerika vervaardigde B61-12-atoombommen ook al staat dat haaks op genoemde verplichting.

Naast de liefdesverklaring aan de NAVO is opvallend dat Nederland ook de Europese pijler van de NAVO wil versterken. Het gaat om het intensiveren van de samenwerking met buurlanden en – na het fiasco van de oorlog in Afghanistan – de ‘bescherming van de eigen regio’, lees: ‘een intensivering van de Koude Oorlog tegen Rusland & versterking van Nederlandse troepenmacht in Litouwen’. In de eeuwige strijd om een strikt wapenexportbeleid, stelt de nieuwe regering dat Nederland een actieve rol speelt in de Europese ontwikkeling van defensiecapaciteiten, en “sluit daarvoor aan bij de groeiende consensus over wederzijdse erkenning van vergunningen”, ofwel juist een verzwakking van de controle op wapenexporten, terwijl we nu al wapens aan de meest inhumane, misdadige regiemes leveren als dat zo uitkomt. Opvallend vanuit Nederlands perspectief is tenslotte de wens tot versterking van het militair hoofdkwartier van de Europese Unie. Dat is een cruciale beslissing in de opbouw van een Europese militaire structuur.

Bron: “Internationaal wapenkapitaal kan in zijn handen wrijven: Nederland trekt portemonnee open voor NAVO” door Guido Van Leemput via DeWereldMorgen op 17 december 2021.

Het Nederlands regeerakkoord ‘Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst – Coalitieakkoord 2021 – 2025’ kun je hier vinden.

Radicale lessen uit 2021

Deze website heb ik als ondertitel meegegeven “Hier is te lezen wat ik voor mijn tijdgenoten belangrijk vind”. In dat kader is hier een luistertip voor wie Engels spreekt, of een Engels ondertitelde tekst begrijpt, en die iets meer dan 3 kwartier de tijd heeft.

Zoals trouwe bezoekers van deze website weten, ben ik zeer geïnteresseerd in de altijd bijzonder goed onderbouwde opvattingen van de Amerikaanse filosoof, mediacriticus, politiek activist en taalkundige Noam Chomsky (geboren op 7 december 1928), die zijn leven lang al herhaalt dat we ons naar anderen moeten gedragen zoals we zelf door anderen behandeld willen worden, en die van de Griekse econoom en politicus Yanis Varoufakis (geboren op 24 maart 1961) met zijn – volgens mij steekhoudende – kritiek op ons economisch bestel. Laat laatste, als mede-oprichter van DiEM25, nou afgelopen nacht in gesprek geweest zijn met eerste. Zij spraken over de “Radicale lessen uit 2021”.

Voor wie mijn interesse deelt, is dit gesprek hier te bekijken. Ik vind elke zin van Chomsky de moeite waard.

Dilemma: samenwerking is nu geboden, maar met vijandschap is winst verzekerd

In 2010 nam de NAVO op de Top van Lissabon een ‘Strategisch Concept’ aan, waarin de militaire organisatie zichzelf definieert als een nucleair bondgenootschap: “Zolang er kernwapens bestaan, zal de NAVO een nucleaire alliantie blijven.” Onlangs, op de laatste NAVO-top in Brussel (juni 2021) hebben de NAVO-staatshoofden en regeringsleiders het rapport ‘NAVO 2030: verenigd voor een nieuw tijdperk’ aangenomen, dat op de volgende top in Madrid (juni 2022) in een nieuw strategisch concept zal worden gegoten. Dit rapport stelt dat de NAVO “de regelingen voor het delen van kernwapens, die een cruciaal onderdeel vormen van het afschrikkingsbeleid van de NAVO, moet voortzetten en nieuw leven inblazen.

De Verenigde Staten van Amerika (VS) beschikt in de Europese landen België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije over naar schatting 100 tot 150 ‘vooruitgeschoven’ atoomwapens. Die zullen vanaf volgend jaar worden vervangen door nieuw ontwikkelde B61-12-atoombommen. Behalve in Turkije zijn het de gevechtsvliegtuigen van de betrokken landen, die verantwoordelijk zijn voor de inzet van deze Amerikaanse atoomwapens. Deze ‘nucleaire taakverdeling’ moet in de eerste plaats een politiek doel dienen en volgens de Top van Brussel zorgen “voor een zo breed mogelijke deelname van de betrokken bondgenoten aan de overeengekomen regelingen voor de nucleaire taakverdeling om de eenheid en vastberadenheid van het bondgenootschap aan te tonen.

Het Non-proliferatieverdrag (NPV) is in 1970 in werking getreden

De gemeenschappelijke positie van de NAVO als ‘nucleaire alliantie’ lijkt gelukkig eindelijk tegelijk onder druk te staan. Vorig jaar zei Rolf Mützenich, de fractieleider van de sociaaldemocraten (SPD) in de Bondsdag, dat Duitsland “in de toekomst de stationering van Amerikaanse kernwapens moet uitsluiten”. Duitsland heeft – net als België en Nederland – nooit de aanwezigheid van Amerikaanse atoomwapens op zijn grondgebied bevestigd of ontkend. Mützenichs SPD werd na de verkiezingen van 26 september jl. in Duitsland de grootste partij en vormde vorige maand een regering met de Groenen en de liberale vrije democraten (FDP). In het regeerakkoord verklaarde de nieuwe regering dat Duitsland als waarnemer zal deelnemen aan de eerste ‘Meeting of State Parties’ van het ‘Verdrag inzake het verbod op kernwapens’ (TPNW), die volgend jaar van 22 tot 24 maart in Wenen zal plaatsvinden. Begin oktober besliste de regering van NAVO-lidstaat Noorwegen ook al om daar als waarnemer aanwezig te zijn.

In andere NAVO-lidstaten wordt dit debat eveneens gevoerd. In het Belgische regeerakkoord van 30 september 2020 staat dat het “samen met de Europese NAVO-bondgenoten” wil onderzoeken “hoe het VN-verdrag inzake het verbod op kernwapens een nieuwe impuls kan geven aan multilaterale nucleaire ontwapening.” De inhoud van het Nederlands regeerakkoord wordt volgende week verwacht, maar ik maak mij met het CDA, CU, D66 en de VVD geen illusies. Jasper van Dijk, een parlementslid van de Socialistische Partij, heeft via een motie al eens gevraagd dat Nederland aanwezig zou zijn op deze eerste vergadering van het TPNW, maar dat idee werd toen verworpen met 68 van de 150 stemmen.

Dan maar wat minder economische groei voor de spreekwoordelijke 1%

Het Non-proliferatieverdrag (NPV) is in 1970 in werking getreden. In het NPV beloofde elke staat (dus ook de atoomwapen-staten) om te werken aan een verdrag over algemene en volledige ontwapening onder strikte en effectieve internationale controle. Het heeft daarna enorme investeringsprogramma’s in atoomwapenarsenalen niet voorkomen. Integendeel. Uiteraard voert de NAVO sinds de ondertekening een agressieve campagne tegen het nucleaire verbodsverdrag, terwijl zij vanzelfsprekend met de mond belijdt het NPV dolgraag uit te voeren. De nucleaire lidstaten van de NAVO (Frankrijk, Verenigd Koninkrijk (VK) en VS) hebben vorig jaar alleen al $ 49.300.000.000 uitgegeven aan de modernisering en het onderhoud van atoomwapens, wat meer dan 2/3 van alle atoomwapeninvesteringen in dat jaar is. De VS heeft de genoemde nieuwe B61-12-atoombommen ontwikkeld en breidt met het nieuwe defensiepact tussen de Australië, het VK en de VS (AUKUS, dat feitelijk een spionagepact is) momenteel – in strijd met het NPV – ook haar atoomduikbotenvloot rond de Zuid-Chinese Zee flink uit, en in het VK is premier Boris Johnson – in strijd met het NPV – voornemens het aantal Britse atoomkoppen met meer dan 40% uit te breiden van 180 naar 260.

Allez, wie weet worden enkele NAVO-staten nu ontdeugend. Ik zou dat toejuichen in deze wereld, waar de problemen voor de mensheid zo ongelooflijk immens worden dat we ze alleen de baas kunnen worden door op zoveel mogelijk vlakken intensief samen te werken. Ik zou mij neerleggen bij wat minder zichzelf toegeëigende economische groei voor de spreekwoordelijke 1% van de mensheid, die in werkelijkheid nog niet de helft daarvan is.

Bron: “Barsten in de consensus over de nucleaire doctrine van de NAVO” door Ludo De Brabander via DeWereldMorgen op 6 december 2021.

Chomsky I Over op wie hij zijn hoop gevestigd heeft

In de ’60-er jaren waren weinigen zich ten volle bewust van het feit dat de Amerikaanse ‘eeuwige oorlogen’ reeds in 1783 begonnen zijn. Van 400 jaar afschuwelijke foltering van de Afro-Amerikanen was in de academische wereld nauwelijks iets bekend. Sindsdien worden voortdurend nog meer – en steeds ergere – feiten opgegraven. Dit geldt ook voor andere thema’s. Toewijding aan de waarheid en verantwoord activisme kan veel vensters openen en een omvangrijke oogst aan waardevolle historische perspectieven opleveren. De wereld is sinds de Amerikaanse oorlog tegen Vietnam in feite drastisch veranderd.

Ik vermoed dat u het wel met me eens zult zijn wanneer ik stel dat we vandaag voor grotere uitdagingen staan dan ooit tevoren. Bovendien leven we nu in een ‘kleinere wereld’; enkele van onze uitdagingen zijn mondiaal van aard èn omvang. Wat zou in deze context van een geglobaliseerde wereld de rol van intellectuelen en van sociale organisaties moeten zijn voor een ‘mensheid met een gemeenschappelijke toekomst’?

Vandaag wordt onder regie van de rijken, die geconcentreerd in rijke landen leven, van degenen die als de machtigen aan de touwtjes trekken, de hele georganiseerde gemeenschap onder de mokerslagen van ecologische vernietiging met ‘uitsterving’ bedreigden. Dit staat nog los van de niet minder onheilspellende en toenemende dreiging van een nucleaire holocaust, die op het moment dat u dit leest nog wordt aangewakkerd. We leven in een periode waarin crisissen zonder weerga in de menselijke geschiedenis samenvloeien. Voor elk van deze crisissen zijn haalbare oplossingen bekend, maar de tijd dringt om de status quo te doorbreken. Het is niet nodig woorden te verspillen over wie daar voor verantwoordelijk zijn.

Wie neemt de historische taak op zich om deze crisissen aan te pakken? Wie verwezenlijkte de Globale Klimaatstaking op 24 september dit jaar, een wanhopige poging om de treuzelende wereldleiders wakker te schudden, evenals de burgers die door verraad van hun elites in slaap waren gesust? We kennen het antwoord: het zijn de jongeren, de erfgenamen van onze dwaasheid.

Deze wijze woorden, dat wil zeggen dat ik ze graag bedacht had, kwamen onlangs uit de mond van Noam Chomsky. Via de bronvermelding is het interview met veel meer voorbeelden en details integraal te lezen.

Dit is deel 1 van 4 delen; de delen 2, 3 en 4 zijn eerder gepubliceerd.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Het is een kwestie van leven of dood’ — Intellectuelen mogen niet langer de status quo verdedigen” op 7 oktober jl. door C.J Polychroniou in TruthOut via Roos De Witte van de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 14 november 2021. Klik hier om het hele interview te lezen.

Chomsky II Over de (verzaakte) rol van intellectuelen

De overgrote meerderheid van intellectuelen – met andere woorden, de denkers die goed thuis zijn in een brede waaier van thema’s – is in de geschiedenis altijd een trouwe dienaar van de status quo geweest. Het is nu zelfs zo dat het aantal kritische, tegendraadse intellectuelen gedurende de laatste decennia afgenomen is, terwijl het openbare forum groter en luidruchtiger is geworden door de ingrijpende uitbreiding van het internet en de sociale media. Slechts een kleine minderheid van autonome denkers, criticasters en andere dissidenten wordt steevast jaren later geëerd en geroemd. Echter, op het moment dat ze het verschil probeerden maken werden ze doodgezwegen, gemarginaliseerd, genegeerd, gevangen genomen, verbannen of erger.

De machtigen der aarde zijn degenen die de waarheid al te goed kennen. Zij weten echt wel wat ze doen. Dat doen ze niet persé omdat zij slechte mensen zouden zijn, maar omdat zij een bepaalde taak vervullen binnen de bestaande instellingen. Als zij hun taak op zouden geven, zal iemand anders die overnemen zolang de instelling blijft bestaan. Het heeft met andere woorden geen enkele zin CEO’s van de sector van de fossiele brandstoffen te onderrichten over het feit dat hun activiteiten de wereldbevolking schade berokkenen en het klimaat en ons leefmilieu vernietigen. Dat weten zij allang. En zij beseffen ook dat zij onmiddellijk ontslagen zullen worden, zodra zij zich zorgen zouden gaan maken over de sociale impact van hun daden en wanneer ze afstand zouden nemen van hun onvoorwaardelijke toewijding aan het behalen van hun targets en/of winstcreatie. Zouden zij dat toch doen, dan zouden anderen hen snel vervangen om de vereiste taken beter uit te voeren. Desondanks zijn er toch een aantal keuzes mogelijk, maar die zijn beperkt.

Het zou voor mensen met een visie veel zinvoller zijn de waarheid te vertellen, niet tegen de machthebbers, maar tegen hun slachtoffers. Als je de ware gang van zaken vertelt aan de machtelozen, is het mogelijk dat een aantal van hen daar profijt van heeft. Immers, de waarheid kan mensen helpen om op een meer realistische wijze de problemen in hun leven aan te pakken. Zo kunnen zij de onwettige opdrachten en structuren van autoriteiten en instellingen, waar wanpraktijken begaan worden, uitdagen en de impact van rechtvaardigheid en vrijheid uitbreiden. Er is geen andere weg om dit te bereiken. Daarbij, in het verleden is dit op deze manier wel eens gelukt.

Helaas moet daar een kantekening bij: de taak van een verantwoordelijk mens is niet om wat hij/zij als de waarheid beschouwt aan anderen te vertellen; noch aan machtelozen, noch aan machthebbers. Hij of zij zou er beter aan doen mèt de machtelozen te overleggen en zo proberen hen inzicht te geven in wat de waarheid is. Het zou dan pas echt om een collectieve onderneming gaan. Dat zoiets gebeuren zou, is nochtans buitengewoon uitzonderlijk in de geschiedenis van de mensheid.

Kies om het even welke maatschappij en je zult zien dat er een gering erudiet gezelschap van kritische dissidenten in voorkomt. Gewoonlijk worden die onderworpen aan een of andere vorm van bestraffing. [Dat ik een verhaal als dit vooralsnog straffeloos de wereld in kan sturen, is dus in de wereldgeschiedenis van de mensheid een unicum, maar zouden mijn blogs invloedrijk zijn dan zou men mij geheid pootje haken; GjH] Dit gaat terug in de geschiedenis zover je wilt; tot in het Griekse Rijk: wie was de man die de gifbeker moest drinken? Het was degene die de jeugd van Athene zou ‘corrumperen’ door kritische vragen te stellen. En kijk wat de Bijbel schrijft over ongeveer dezelfde periode. De Bijbel is ontstaan uit een orale geschiedenis, maar op basis van wat er achteraf van gereconstrueerd werd, zien we dat er ook in Bijbelse tijden al mensen waren die de koning en zijn misdaden veroordeelden, die om genade riepen voor vrouwen en wezen. En dat waren toentertijd gezagsondermijnende daden. Deze mensen werden daarom in de gevangenis gesmeten, uitgescholden of verbannen naar de woestijn en worden nu met terugwerkende kracht gerehabiliteerd.

Wanneer je de geschiedenis doorloopt, ontwaar je een stelselmatig repeterend gedragspatroon: vrijwel alle intellectuelen proberen de status quo te handhaven en slechts enkelen bekritiseren het doen en laten van de machtigen. Het basisprincipe daarvan is overigens in onze tijd helder samengevat door McGeorge Bundy, een bewonderde academicus, een leidende liberale intellectueel, ooit decaan van Harvard, adviseur nationale veiligheid van de presidenten John Kennedy (1961-1963) en Lyndon Johnson (1963 – 1969) en daarna directeur van de Ford Foundation. In 1968, toen het protest tegen de oorlog in Vietnam op zijn hoogtepunt was, publiceerde deze Bundy een artikel waarin hij het protest tegen de oorlog besprak:

Veel van dit protest is legitiem, gaf hij toe: retrospectief gezien waren er immers wel wat ‘fouten’ begaan in de aanpak van deze ‘complexe inspanning’. Maar er is ook een marginaal groepje mensen, dat volgens hem pure minachting verdient: degenen die ‘onze’ motieven in twijfel trekken. Deze mensen analyseren de politieke leiding van de Verenigde Staten van Amerika op basis van dezelfde normen, die de Amerikanen gebruiken tegen alle ‘anderen’. Daarom horen deze mensen, vond Bundy, uitgesloten te worden van het gezelschap der wel opgevoeden.

Deze analyse van Bundy werd feitelijk de norm voor latere liberale intellectuelen. Hun publicaties maakten een onderscheid tussen wat zij de ‘politiek en technocratische gedreven intellectuelen’ noemden en wat zij als de ‘door waarden gedreven intellectuelen’ zagen. De eersten zijn de goede jongens en meisjes, die adviseren en het beleid vorm geven en die terecht voor hun constructieve bijdragen geëerd worden. Het zijn de Henry Kissingers van het soort dat loyaal de orders van hun half dronken baas doorgeeft voor een campagne van massale bombardementen in Cambodja: “Zet alles in wat vliegt tegen alles wat beweegt”, een openlijke oproep tot genocide zoals zelden geëvenaard. De tweede groep intellectuelen bestaat daarentegen uit ‘wildemannen’, zoals Bundy hen noemt, mensen die ‘bazelen’ over morele waarden, internationale wetten, rechtvaardigheid en andere sentimentele onzin.

Grondwet, grondwet, grondwet, grondwet. U beroept zich aldoor op de grondwet. Zegt u mij eens eerlijk, bent u communist?

Het politieke activisme van de jaren ’60 en daarna is in de VS inmiddels substantieel veranderd, doordat dit activisme zijn vleugels uitsloeg. Daaronder bevonden zich Bundy’s ‘wildemannen’ met hun op waarden gebaseerde ontwrichtende opvattingen;  ontwrichtend voor de status quo. De impact daarvan heeft in grote mate het historische perspectief uitgebreid van waaruit gebeurtenissen in de wereld vandaag worden bekeken. Niemand zou vandaag nog een belangrijke diplomatieke geschiedenis van de VS schrijven waarin hij/zij zou vertellen hoe, na het afwerpen van het Britse koloniale juk, de eerste kolonisten in de woorden van Thomas Bailey “zich toelegden op hun taak van het vellen van bomen en Indianen en van het herschikken van hun natuurlijke grenzen”; dit alles natuurlijk vanuit ‘zelfverdediging’.

Al deze wijze woorden, dat wil zeggen dat ze mijn kijk op het wereldgebeuren onderstrepen, kwamen onlangs uit de mond van Noam Chomsky. Via de bronvermelding is het interview met veel meer voorbeelden en details integraal te lezen.

Dit is deel 2 van 4 delen; de delen 3 en 4 had ik eerder al gepubliceerd en deel 1 publiceer ik binnenkort.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Het is een kwestie van leven of dood’ — Intellectuelen mogen niet langer de status quo verdedigen” op 7 oktober jl. door C.J Polychroniou in TruthOut via Roos De Witte van de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 14 november 2021 en het ” komt uit “Gewetensbezwaren” op de elpee Zand in je badpak door Don Quishocking in 1974. Klik hier om het artikel te lezen.

Chomsky IV Over olie en militarisme

Op dit ogenblik zetten de regeringen van de wereld, waaronder vooral die van de Verenigde Staten van Amerika, in het belang van de korte termijnwinsten voor de allerrijksten de olieproducenten onder druk om hun productie te verhogen, terwijl ze in het IPCC-rapport van augustus dit jaar het veruit ernstigste advies ooit kregen, te weten dat een catastrofe opdoemt tenzij we direct beginnen met een jaarlijkse vermindering van het gebruik van fossiele brandstoffen en ze geleidelijk moeten afschaffen tegen het midden van deze eeuw.

De tijdschriften van de petroleumindustrie zijn daarentegen euforisch over de ontdekking van nieuwe olievelden, die nog ontgonnen kunnen worden als de vraag naar olie stijgt. De media van de zakenwereld debatteert wie het best geoutilleerd is om de productie te verhogen: de fracking-industrie in de OPEC of die in de VS.

Wij mogen ondertussen de duistere wolk niet uit het oog verliezen die menselijke intelligentsia 75 jaar geleden over de wereld heeft getrokken en die de laatste jaren almaar donkerder wordt. Het regime van wederzijdse wapencontrole, dat moeizaam was uitgewerkt gedurende vele tientallen jaren, werd systematisch ontmanteld door de twee laatste Republikeinse regeringen in de VS, eerst die van George W Bush (2001-2009) met het opzeggen van het Anti-Ballistic Missile Treaty en daarna die van Donald Trump (2017-2021), die zijn sloophamer met zichtbaar plezier rondzwaaide. En momenteel steunt Joe Biden het jaarlijks bespottelijk bombastische militaire budget [Ook in 2020 bleef de VS de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal; meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland; GjH, klik hier voor meer details] om de huidige wedren naar de ontwikkeling van nog meer gevaarlijke wapens voort te zetten en om hoogst provocatieve daden te stellen waar diplomatie en onderhandelingen ook zeer goed mogelijk zouden zijn.

Een belangrijk strijdpunt vandaag is de ‘vrijheid van de scheepvaart’ in de Zuid-Chinese Zee. Nauwkeuriger geformuleerd gaat dit conflict over de militaire spionage-operaties van de VS in de Chinese Exclusieve Economische Zone (EEZ) vanaf de Chinese kustlijn. De VS stelt dat hun operaties toelaatbaar zijn in alle EEZ’s. China daarentegen stelt dat dit niet zo is. India is het alvast met de interpretatie van China eens en protesteerde onlangs stellig tegen de Amerikaanse militaire operaties in haar EEZ. Die EEZ’s werden opgericht door de UNCLOS-Wet van de Zee van 1982. De VS is de enige zeemacht die dit internationale verdrag nooit heeft aanvaard, maar beweert nu wel ditzelfde verdrag na te leven. De relevante tekst in dit verdrag over militaire operaties is niet echt duidelijk. Dit is dus typisch een onderwerp waar diplomatie aan de orde is, geen overdreven provocatieve daden in een regio waar de spanning sowieso al hoog oploopt. De VS riskeert willens en wetens een onbegrensde escalatie.

Dit zou allemaal deel uitmaken van de zogezegde ‘inspanningen’ van de VS om ‘China in toom te houden’. Beter geformuleerd, om te stellen dat ‘de opstanding van 20% van de mensheid uit extreme armoede naar iets wat een beetje begint te lijken op een moderne staat’ onwettig is. Scherper: dat China gewoon door te bestaan een bedreiging voor de VS is. Daarmee wordt niet letterlijk bedoeld dat China een bedreiging voor de VS zou zijn (iets wat China trouwens nooit waar gemaakt noch verwoord heeft). Het is eerder zo dat China’s bestaan een bedreiging vormt voor de wereldwijde superioriteit van de VS. Dit is ook de zeer realistische evaluatie van Paul Keating, die eerder de Australische eerste minister was, in zijn reactie op het recente AUKUS-verdrag. Dit verdrag voorziet de aankoop door Australië van 8 technologisch geavanceerde atoomduikboten, die zullen worden ingezet onder het commandosysteem van de zeemacht van de VS, als antwoord op deze ‘bedreiging door China’. Met het AUKUS-verdrag moet zo krachtig mogelijk bewezen worden dat de VS wil heersen over de wereld, ook als dat vereist de oorlogsdreiging te doen escaleren, zelfs met een mogelijkerwijze terminale atoomoorlog als gevolg.

En dit alles speelt zich af in een hoogst instabiele regio. Ondertussen wordt van ‘slappe’ maatregelen als diplomatie geen gebruik gemaakt. [De Amerikaanse president Joe Biden en zijn ambtgenoot Xi Jinping van China hebben onlangs een paar uur met elkaar gesproken via een videoverbinding. In hoeverre dit een propaganda-ontmoeting voor Biden was, of werkelijke diplomatie is onduidelijk. De VS met hierboven genoemde militaire inzet, steevaste onderdrukking van zwarte mensen en onberechte gevangenen in Guantanamo Bay framed de ontmoeting alsof Biden aan Jinping – al heeft hij kilo’s boter op zijn hoofd – duidelijk maakte zich beter te moeten inzetten voor het voorkomen van de klimaatcatastrophe en voor het nakomen van mensenrechten; GjH]

Zoals de VS ook in Afghanistan hun spieren wilden tonen, een overwinning behalen om iedereen in de rest van de wereld de stuipen op het lijf jagen. Zij trok en trekt zich niets aan van het lijden van de Afghanen of van hoeveel mensen hierdoor de dood in gejaagd worden.

Al deze wijze woorden, dat wil zeggen dat het een verwoording van mijn zorgen is, kwamen onlangs uit de mond van Noam Chomsky. Via de bronvermelding is het interview met veel meer voorbeelden en details integraal te lezen.

Dit is deel 4 van 4 delen; deel 3 publiceer ik binnenkort.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Het is een kwestie van leven of dood’ — Intellectuelen mogen niet langer de status quo verdedigen” op 7 oktober jl. door C.J Polychroniou in TruthOut via Roos De Witte van de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 14 november 2021. Klik hier om het te lezen.

Niet nieuwswaardig voor onze media

Ik roep de Spaanse regering dringend op om het Verdrag voor een Verbod op Kernwapens te ondertekenen” Ada Colau, burgemeester van Barcelona

Er kan geen vrede zijn, zonder sociale rechtvaardigheid. En er kan geen sociale rechtvaardigheid zijn zonder vrede

De 9 kernwapenstaten blijven maar werken aan de modernisering en uitbreiding van hun kernwapenarsenalen ondanks klimaatveranderingen, de huidige coronapandemie en het toenemend racisme. “Nochtans zijn waarden in regels gegoten en een van die regels is dat burgers beschermd moeten worden tegen biologische en chemische wapens en dat die nooit meer mogen worden ingezet. Dat is de reden waarom ze verboden zijn. Waarom blijven staten dan nog investeren in kernwapens?” Ondertussen is het Verdrag voor een Verbod op Kernwapens (TPNW) in werking getreden. “Als mensen samenwerken dan kan dat veranderingen bewerkstelligen. De steun voor het Verdrag groeit. Het krijgt de steun van het volk. In toenemende mate scharen zich ook parlementariërs achter het verdrag, en dat geldt eveneens voor steden en gemeenten. Zo spraken in Spanje al 72 lokale overheden hun steun ervoor uit” Béatrice Fihn van de Internationale Campagne voor de Afschaffing van Kernwapens (ICAN), winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 2017

Als je vrede wilt, cultiveer je rechtvaardigheid” Guy Ryder, directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO)

Zij die beweren dat ze de mensenrechten verdedigen, zijn dezelfde die verantwoordelijk zijn voor de wapenhandel

We zullen blijven opkomen tegen fascisme en militarisme” (…) “Sociale ongelijkheid is een van de belangrijke oorzaken van conflict. Militarisme, kernwapens en bewapening zijn het verkeerde antwoord” (…) “Er kan geen vrede zijn, zonder sociale rechtvaardigheid. En er kan geen sociale rechtvaardigheid zijn zonder vrede” (…) “Het VN-Verdrag rond Wapenhandel (ATT) is ondertussen door de meeste landen geratificeerd, maar toch bloeit de wapenhandel als nooit tevoren” (…) We hebben een gemeenschappelijke veiligheid nodig in plaats van militaire veiligheid. We hebben sociale bescherming nodig in plaats van militaire bescherming” Sharan Burrow, Algemeen Secretaris van het Internationaal Vakverbond (ITUC)

Het milieu en de gezondheidszorg maken deel uit van een vredesproces.” (…) “De vrije markt biedt geen oplossing” (…) “9/11 was verschrikkelijk en zonder rechtvaardiging. Maar was dat een reden om een oorlog te starten in Afghanistan? Om het land 20 jaar lang te bezetten? Om er miljarden oorlogsdollars aan te besteden? Om tienduizenden Afghaanse burgers en soldaten te doden? Daarna volgde Irak met de nonsens van de massavernietigingswapens als rechtvaardiging. Daarop was Libië aan de beurt, Syrië, … Deze oorlogen hebben de vluchtelingenkampen gevuld” (…) “Zij die beweren dat ze de mensenrechten verdedigen, zijn dezelfde die verantwoordelijk zijn voor de wapenhandel” (…) “Als je wapens verkoopt aan Israël, dan weet je dat ze gebruikt zullen worden om Gaza te bombarderen. Als je wapens verkoopt aan Saoedi-Arabië, dan weet je dat ze ingezet zullen worden in Jemen” (…) “Nooit eerder waren er zoveel vluchtelingen, 70.000.000 al wereldwijd. Ze zijn de uitwassen van oorlog en sociale onrechtvaardigheid. Zij ontvluchten mensenrechtenschendingen en hebben onze solidariteit nodig” (…) “Wat we kunnen doen? Campagne voeren voor vrede, tegen oorlog en wapenhandel. Vredesopvoeding” (…) “We zijn wereldwijd afhankelijk van elkaar. We moeten onze kinderen leren begrijpen hoe mooi het kan zijn om te leven met de rijkdom van diversiteit aan culturen” Jeremy Corbyn, voormalige leider van Labour

 “Onderwijs is noodzakelijk voor een eerlijke en accurate geschiedschrijving. Het zorgt ervoor dat kennis van onze rechten en die van anderen wordt doorgegeven. Vandaag moeten deze waarden en democratische principes meer dan ooit verdedigd worden” Randi Weingarten, voorzitster van de Amerikaanse Federatie van Leerkrachten

Ja, het zal u ontgaan zijn, maar afgelopen weekend namen 3.000 mensen uit tientallen landen deel aan de hybride (d.i. fysiek of online) Internationale vredesconferentie in Barcelona. Dit zijn wat fragmenten uit de openingstoespraken, die mij aanspreken.

Bron: “‘(Her)verbeeld de wereld.’ Massale opkomst voor Internationale vredesconferentie in Barcelona” door Ludo De Brabander via DeWereldMorgen op 16 oktober 2021.

Wat wij uitdragen is – helaas – waar wij voor staan

Terwijl de regering van de Verenigde Staten van Amerika er alles aan doet om de Peruaanse verkiezingsuitslag te beslechten in het nadeel van de democratisch gekozen linkse kandidaat en in het voordeel van een rechtse kandidaat, beschuldigt de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie China en Rusland ervan ‘de eerlijke en transparante werking van de wereldeconomie te ondermijnen’. Het vinden van argumenten was wellicht problematisch, maar een nieuwe linksom of rechtsom geprovoceerde Koude Oorlog is nu eenmaal nodig; voor economische groei ten gunste van grootaandeelhouders, denk ik daar achteraan.

Het taalgebruik in de slotverklaring van de NAVO en de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden lieten dezelfde gefundeerde èn ongefundeerde aantijgingen herleven die onder de vorige Amerikaanse regering van voormalig president Donald Trump al in stelling waren gebracht. In reactie op de bijeenkomst merkte de Chinese ambassade in Groot-Brittannië op dat elke kwestie van mondiale aangelegenheden besloten zou moeten worden in overleg met alle betrokken naties in overeenstemming met de “basisnormen van internationale betrekkingen op basis van de beginselen en doelstellingen van het Handvest van de Verenigde Naties, en niet volgens de zogenaamde regels zoals die door een klein aantal landen worden geformuleerd”. En met dat eerste kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar dat laatste is de praktijk.

Terwijl de Westerse mainstreammedia kritiekloos en ongefilterd, zelfs zonder commentaar, de verklaringen van G7 en NAVO verspreiden, kijken sociale en vredesbewegingen in de Europese Unie, Groot-Brittannië, de VS en over heel de wereld totaal anders naar deze gevaarlijke escalatie binnen de G7 en de NAVO. En met die alternatieve kijk kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar die hebben onvoldoende politieke invloed om hun visies van invloed te laten zijn op de loop der dingen. Rechts neoliberalisme is in de wereld aan de macht; afstemming, coöperatie en samenwerking zijn verleden tijd.

Het conflict dat China en Rusland wordt opgedrongen, leidt af van de vele dringende problemen waarmee we worden geconfronteerd, zoals het covid-19-virus en de economische ineenstorting die daarvan het gevolg is.

Intussen komen hier en daar sociale en vredesbewegingen samen om zich te verzetten tegen deze jongste tegen-beter-weten-in-opgevoerde-spanningen door Westerse grootmachten. Op een openbare bijeenkomst van woensdag 16 juni jl. startte bijvoorbeeld de campagne ‘No Cold War Britain’. Die actiegroep wil zich verzetten tegen de ‘steeds agressievere acties en verklaringen van de VS tegenover China’. De organisatoren van die bijeenkomst omschreven deze nieuwe vormgegeven Koude Oorlog met China als “een hinderpaal voor de mensheid om succesvol de zeer ernstige gemeenschappelijke problemen aan te pakken waarmee zij geconfronteerd wordt”, en denkt daarbij aan beheersing van pandemieën, economische ontwikkeling, klimaatverandering en racistische discriminatie. Kom dààr maar eens om in de media of in de politiek: “in plaats van miljarden ponden te verspillen aan massavernietigingswapens en de militaire opbouw van de VS tegen China te steunen, zou Groot-Brittannië moeten streven naar oprechte dialoog en wereldwijde samenwerking met China om de immense problemen aan te pakken waarmee de mensheid wordt geconfronteerd”. De Britse regering stuurt daarentegen momenteel haar grootste oorlogsbodem, de HMS Queen Elizabeth, samen met andere oorlogsschepen naar de Zuid-Chinese Zee om daar deel te nemen aan grootschalige marine-oefeningen van de NAVO. Die oefeningen zijn bedoeld om daar ‘strategische dominantie’ ten opzichte van China te verwerven.

Bronnen: “Inmenging VS in verkiezingen Peru bedreigt democratisch resultaat” door Lode Vanoost en “Van G7 tot NAVO: ontkennen is bevestigen, dit is een tweede Koude Oorlog” door Anish R. M. & Peoples Dispatch; beide via DeWereldMorgen op 25 juni 2021.

Ik weet een betere naam!

Wij, van lawaai, willen meer lawaai. Daaraan moet ik denken wanneer ik zie wat de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) nu weer heeft bekokstooft. In het NAVO-rapport ‘NAVO 2030; verenigd voor een nieuwe tijdperk’ staat niet hoe slecht het gesteld is met de democratie in een aantal NAVO-lidstaten (Hongarije, Polen, de Verenigde Staten van Amerika) of in hun buitenlandse betrekkingen. Nee, de ‘fundamentele waarde van democratie’ wordt daarentegen juist geïnstrumentaliseerd om een politiek van confrontatie met China en Rusland te verantwoorden. Deze landen staan in het rapport te boek als ‘systemische rivalen’ alsof van anders zijn dan kapitalistisch een bedreiging uitgaat (tenzij het om Saoedi-Arabië gaat).

Vanuit Chinees en Russische perspectief pleegt de NAVO provocatie na provocatie. Ze is dit voorjaar gestart met nieuwe grootschalige manoeuvres ‘Steadfast Defender 2021’, die zich voor een groot deel concentreren in de Oostzee en de Zwarte Zee om daar, in de woorden van oud-VS-generaal Ben Hogdes, ‘strategische dominantie’ ten opzichte van Rusland te verwerven. De huidige NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg sprak over het ‘strategisch belang’ van de Zwarte Zee. Aan de Russische machtsontplooiing aan de Oekraïense grens van enkele maanden geleden, die wel in ons nieuws kwam, ging de Oekraïense wetswijziging (januari 2021) vooraf om de komst van 11.000 NAVO-militairen op Oekraïens grondgebied mogelijk te maken, die ons nieuws niet bereikte. Diezelfde maand opereerden er 2 VS-oorlogsbodems in de Zwarte Zee aan de zijde van de Oekraïense marine. Bovendien kondigde Oekraïne de bouw aan van 2 marinebases met financiële steun van Groot-Brittannië. En de 7e Vloot van de Verenigde Staten van Amerika controleert ondertussen de Zuid-Chinese Zee met zijn vliegdekschepen, vergezeld van tientallen oorlogsbodems, nucleair bewapende strategische onderzeeërs en provocerende luchtverkenningen tot vlakbij de Chinese kust. In deze laatste regio zijn zo’n 50 grote Amerikaanse militaire bases gevestigd, die China in een wijde boog omringen.

Het non-proliferatieakkoord vraagt de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

In essentie wordt Europa door de NAVO meegesleurd in de pogingen van de VS om zijn hegemonie wereldwijd te beschermen. In naam van de democratie, stabiliteit en vrede wordt de confrontatie en het vijandschap opgedreven. In onze nieuwsvoorziening horen we slechts de andere kant van het verhaal en niets over wat in onze naam misdaan en geprovoceerd wordt. Mijn profetische verwachting is dat op basis van het nieuwe NAVO-rapport in onze nieuwsvoorziening de vijandigheid jegens China en Rusland opgevoerd gaat worden.

Stoltenberg laat niet na om voortdurend te benadrukken dat de NAVO-lidstaten – ondanks de covid-19-pandemie – hun militaire budgetten moeten blijven verhogen, terwijl het bondgenootschap nu al verantwoordelijk is voor mèèr dan de helft van de wereldwijde militaire uitgaven. Ook kiest de NAVO ervoor om de nucleaire ‘afschrikking’ te ‘versterken’, zoals de installatie van nieuwe zogenaamde ‘inzetbare kernbommen’ in Europese landen en de ‘revitalisering’ van de nucleaire taakverdeling. Ondanks het gegeven dat er op internationaal vlak – met 122 landen die het Verdrag voor een Verbod op Nucleaire Wapens ondertekenden – nog nooit een groter draagvlak was voor een kernwapenvrije wereld, blokkeren de NAVO-staten dit engagement. Zelfs klimaatveranderingen, die de schaarste aan hulpbronnen zullen doen versnellen en die zullen leiden tot een toename van migratiestromen, worden door de NAVO louter in termen van militaire bedreigingen benaderd. Ook het Verenigd Koninkrijk kondigde aan om het aantal kernkoppen te verhogen. En dat alles in weerwil van het non-proliferatieakkoord dat de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar vraagt om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

Het Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging

Deze aan de tijdgeest aangepaste koudeoorlogspolitiek biedt mijns inziens geen antwoord op de èchte huidige veiligheidsuitdagingen voor mens en planeet. Wat we nodig hebben, is internationale samenwerking om gemeenschappelijke uitdagingen beter aan te pakken: de klimaatnoodtoestand, de pandemie en sociale ongelijkheid; we ontberen een wereldwijde solidariteit. Echte veiligheid is alleen mogelijk door in te zetten op diplomatie, duurzame ontwikkeling en ontwapening. Dat bereiken we niet met deze oorlogspolitiek en oorlogsretoriek van de NAVO. De naam ‘defensie’ doet al sinds de val van de muur in 1989 wat vreemd aan. Laten we er bij naleving van dit nieuwe NAVO-rapport eerlijkheidshalve gewoon het ‘Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging’ van maken nu versterking van de Verenigde Naties – in 1945 is opgericht om “komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog” – verleden tijd is. Wij, van lawaai, willen meer lawaai!

Bronnen: “NAVO bespreekt het recept voor Koude Oorlog 2.0” door Ludo De Brabander en “Meer dan 400 activisten protesteren tegen NAVO-top: #YestoPeace #NotoNato” door vrijwilligersbeweging Intal; beide via DeWereldMorgen op 14 juni 2021.

Onbekend, maar spinglevend

Ronnie Kasrils was ooit strijder voor het Afrikaans Nationaal Congres, toen het ANC van Nelson Mandela volgens de ‘vrije wereld’ nog een terroristische organisatie was. Het waren de meest repressieve jaren van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Later nam hij deel aan verschillende Zuid-Afrikaanse regeringen (1994-2008), onder andere als minister van de inlichtingendiensten (2004-2008). Deze inmiddels 82-jarige Joods-Zuid-Afrikaanse Kasrils heeft verschillende boeken en poëzie geschreven, naast veel artikelen over defensie, politiek en waterbosbouw. Zijn autobiografie “Armed and Dangerous” werd voor het eerst gepubliceerd in 1993, bijgewerkt en opnieuw gepubliceerd in 1998 en 2004. In “The Unlikely Secret Agent” (2010) geeft hij een persoonlijk verslag van de moed van zijn eerste vrouw door op te treden tegen de apartheidsmachten. Dit boek won de Alan Paton Award 2011. Deze Kasrils vertrouwde de wereld onlangs zijn inzichten toe over de strijd van het Palestijnse volk tegen het apartheidsregime van Israël:

Tijdens de afschuwelijk bloederige dagen in Gaza bleef een ontroerende Franse film maar door mijn hoofd spoken: het anti-oorlogsmeesterwerk “Hiroshima mon amour” van Alain Resnais uit 1959, dat zich afspeelt in het door een Amerikaanse atoombom vernietigde Hiroshima. Deze film onderzoekt kwesties als geheugen, verantwoordelijkheid en waarnemen, en heeft volgens Kasrils veel overeenkomsten met de etnische zuivering en geleidelijke genocide van de Palestijnen vanaf de Nakba (Catastrofe) van 1948 tot nu.

Waarheid zou volgens Kasrils moeten zegevieren. Ze mag niet verdraaid worden, zodat de slachtoffers voor schuldigen worden aangezien en de dader – en ieder die haar of hem steunt – een rookgordijn van zelfverdediging kan optrekken. Maar hoe kun je door de mist en het oorlogskabaal heen dringen? Wie heeft gelijk? Wie heeft het mis? Moet de wereld het probleem neutraal en onpartijdig aanpakken? Gewone stervelingen, die zich buiten de betwiste zone bevinden, wijken verward en vol afschuw achteruit. De mensheid wordt niets wijzer van de mainstreammedia, waarin desinformatie en verdoezeling schering en inslag is, noch met de verdelingsstrategie van Israël en zijn Westerse bondgenoten.

Een blijvende en rechtvaardige oplossing is volgens Kasrils slechts mogelijk wanneer de oorsprong van het probleem begrepen wordt; de Nakba van 1948 en de vroegere Brits-Franse akkoorden van na de instorting van het Ottomaanse rijk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De kern van het probleem is de zionistische diefstal van grond. Wie zelf geleden heeft onder kolonialisme en bezetting, zoals de volkeren van Algerije, Angola, Ierland, Kenia, Mozambique, Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe, begrijpt maar al te goed hoe onrechtvaardig dat is. Het bemoeilijkte de antikoloniale strijd, maakte hem complexer en bloediger dan in landen waar de bezetter minder lijfelijk aanwezig was.

Bron: “Ronnie Kasrils” via wikipedia op 2 juni 2021 en “Palestina mon amour, je bent niet alleen. Wij zien jou” Opinie van Ronnie Kasrils vertaald door Marina Mommerency via DeWereldMorgen op 31 mei 2021.

Wie meer wil weten over de ideeën van Ronnie Kasrils, kan dat hier te weten komen. Daar zijn ook linken te vinden naar de boeken van Kasrils, een documentaire over hem en de trailer van “Hiroshima mon amour”.