Over wat er in de wereld gaande is

Begin oktober jl. legde VN-Speciaal Rapporteur over de situatie van de mensenrechten in de officieel sinds 1967 bezette Palestijnse gebieden Francesca Albanese haar 7de onderzoeksrapport “Truth under the rubble: media in the time of genocide” neer bij de VN-Algemene Vergadering. Tijdens een interview over haar rapport verklaarde zij dat niet de vulgaire beledigingen van Israël en de VS – als enige reactie op haar verslag –  het probleem zijn, maar de manier waarop de westerse media haar rapport verzwijgen. Vandaar dat ik er graag enige bekendheid aan geef.

Haar rapport start met de samenvatting: “Dit rapport onderzoekt hoe de vernietiging van de waarheid integraal onderdeel is geworden van de vernietiging van een volk.”

Albanese onderzocht westerse media op basis van hun verondersteld gezag en zelfverklaarde objectiviteit. Zij concentreerde zich daarbij op de Engelstalige media BBC, CNN en New York Times. De Britse overheidszender BBC neemt volledig de kadering en het woordgebruik van Israël over. Er is dus bijvoorbeeld geen sprake van ‘bezette gebieden’, maar van ‘betwiste territoria’ en het woord ‘genocide’ mag volgens de redactionele richtlijnen niet gebruikt worden. CNN heeft zijn journalisten de opdracht gegeven om telkens ‘7 oktober 2023’ als startdatum en oorzaak van ‘het conflict’ te vermelden, en voortdurend te verwijzen naar het ‘recht op verdediging’ van Israël, maar dat concept nooit te gebruiken voor het Palestijnse volk. Geweld tegen Israël wordt standaard ‘barbaars’ genoemd, een term die nooit wordt toegepast voor Israëlische precisie-aanvallen met Palestijnse slachtoffers. Hospitalen in Gaza worden voortdurend ‘door Hamas beheerde hospitalen’ genoemd. Op dezelfde manier geeft de New York Times de instructie aan zijn redactie om ‘bezet gebied’ en ‘etnische zuivering’ nooit te gebruiken en de naam ‘Palestina’ zoveel mogelijk te vermijden. Dit alles komt neer op weglating van context en geschiedenis. In haar besluit stelt Albanese dat deze praktijken intrinsiek deel uitmaken van de gaande zijnde genocide.

Het rapport van Albanese gaat ook uitgebreid in op de tactieken, die Israël gebruikt om het eigen narratief als het enige aanvaardbare voor te stellen. Het hoofdstuk ‘Silencing the witnesses’ levert een gedetailleerd lijst van vermoorde journalisten. In Israël worden alle binnenlandse media – ook wanneer zij achter de genocide staan – voortdurend ‘om veiligheidsredenen’ door de overheid gemonitord. Artikelen, foto’s, reportages en video’s worden eventueel offline gehaald en andere worden ‘redactioneel aangepast’. De Israëlische regering investeert miljoenen dollars in sociale media, en zij laat haatspraak en uitingen van genocidale aard vrij passeren. Buitenlandse media wordt het in Israël, in de bezette gebieden en in de Palestijnse gebieden onmogelijk gemaakt om onafhankelijk te berichten.

In haar rapport identificeert Albanese 3 onderling verbonden patronen in Israël, de bezette gebieden dan wel Palestina: 1. de eliminatie van Palestijnse mediawerkers door arbitraire ‘administratieve’ aanhouding, foltering, intimidatie, moord, hun systematische karakterisering als ‘terroristen’ en verminking om zo de documentatie van misdaden te onderdrukken; 2. de constructie van een informatieregime in Israël door middel van censuur, genocidale uitlokking, haatspraak, mediarestricties, ontkenning en propaganda; en 3. de rol van invloedrijke internationale media en digitale platvormen in het marginaliseren van Palestijnse stemmen en de reproductie van Israëlische zienswijzen door de normalisering van wettelijke verdraaiingen, die – wanneer puntje bij paaltje komt – wreedheden legitimeren.”

“Samen hebben deze praktijken niet alleen bijgedragen aan de genocide”, aldus Albanese, “maar ook de uitvoering ervan vergemakkelijkt en de verantwoordelijken aan vervolging helpen ontkomen. Bepaalde aspecten van deze aanslag op de waarheid kunnen volgens Albanese worden omschreven als ‘mediacide’.”

Mediacide; dat de wijze, waarop wij door onze media en overheden op de hoogte worden gebracht over wat er in de wereld gaande is, volstrekt ontoereikend is om daarover een goed afgewogen mening te vormen, heb ik hier al veel vaker met argumenten naar voren gebracht. Kennelijk spant Israël wat dit betreft dus de kroon. Echter, dat zelfs de inhoud van haar verslag in onze media evenmin enige aandacht heeft gekregen, geeft volgens mij zwaar te denken.

Het hele artikel lezen kan hier en het rapport lezen kan hier.

Handel met China

Disclaimer/Voorwaardelijkheidsverklaring: ik bepleit wereldvrede en dus ook eerlijke handel. Dat China de Verenigde Staten van Amerika op handelsgebied inhaalt*, interesseert mij geen zier. Zolang landen, Aziatische maar net zo goed Westerse en die waar ook ter wereld, zich voor wat betreft hun handel aan het internationaal recht houden, en aan mensenrechten inclusief de andere verdragen van de Verenigde Naties**, moet de uitkomst op de wereldmarkt wat mij betreft maar zijn wat die is.

China verkoopt steeds meer aan het buitenland. Het handelsoverschot van het land is dit jaar al opgelopen tot ruim $ 1.000 miljard (ruim € 890 miljard). Vooral de vraag naar technologie voor artificiële intelligentie (AI) stuwt de Chinese export. In de eerste 10 maanden van dit jaar verkocht China voor omgerekend zo’n € 930 miljard meer aan het buitenland dan het zelf importeerde. Alleen al in oktober groeide de export met ruim 35% vergeleken met dezelfde maand vorig jaar.

Vooral chips zijn in trek. De uitvoer daarvan steeg in de eerste 10 maanden met 111%. Dat komt ondermeer doordat bedrijven wereldwijd volop investeren in datacenters en andere voorzieningen voor kunstmatige intelligentie [o, wat stoort mij dat woord ‘intelligentie’ doelend op een digitaal kunstje dat goed beheerst wordt; GjH].

Europese bedrijven hebben steeds meer moeite om op prijs en productie met hun Chinese concurrenten mee te komen. Vooral de auto-industrie, chemische bedrijven en producenten voor duurzame energie staan onder druk. Chinese bedrijven kunnen die op grote schaal produceren en daardoor hun producten [ondanks extra transportkosten; GjH] vaak goedkoper aanbieden dan Europese bedrijven dat kunnen. De voorzitter van de Europese Kamer van Koophandel in China waarschuwt zelfs dat Europese fabrikanten tegen 2030 mogelijk de strijd opgeven.

Sommige Europese bedrijven proberen daarom op een andere manier zaken te gaan doen. Zo gaan ze bijvoorbeeld meer samenwerken met Chinese bedrijven en gebruiken hun fabrieken en leveranciers om ook op andere markten actief te blijven.

De sterke export staat in schril contrast met de situatie in China zelf. Chinezen geven relatief weinig geld uit en hun economie kampt nog altijd met problemen op de huizenmarkt. Daardoor zijn Chinese bedrijven op hun beurt steeds afhankelijker van buitenlandse klanten.

Hetzelfde bericht nog eens nalezen kan hier.

* In de voorwaardelijkheidsverklaring sprak ik met name over de Chinese concurrentie met de VS, omdat ik dat in dit artikel van NU zie als de roze olifant in de kamer.

** Ik zie de VN, hoewel gemankeerd, toch als een toppunt van beschaving, dat door barbaars, bruut, dictatoriaal, hardvochtig, inhumaan, monsterlijk, onbeschaafd, zo niet onmenselijk gedrag ernstig onder vuur ligt (zie daarover mijn volgend bericht).

Over Navi Pillay, die onlangs de Nobelprijs voor de Vrede toegekend kreeg

Het vuur van de Zuid-Afrikaanse Navanethem (Navi) Pillay (* 1941) brandt hard: geen haardrooster of water houdt het in toom. Ze groeide op onder een apartheidsregime, met ongeschoolde Indiase Tamil-ouders, die er alles, maar dan ook alles aan deden om hun dochters naar school te laten gaan. Leerkrachten zagen haar intellectuele vermogens. Een hele gemeenschap spaarde geld bijeen om haar te laten studeren. In 1967 richtte ze haar eigen advocatenkantoor op in de voormalige Zuid-Afrikaanse provincie Natal. Ze was daar de eerste vrouw, die advocaat was, en tevens de eerste niet-blanke vrouw, omdat geen enkel ‘wit’ advocatenkantoor haar wilde aannemen vanwege haar huidskleur. In die praktijk verdedigde ze activisten, die tegen de apartheid streden. Later zette ze haar studie voort aan de Harvard-universiteit, waar ze in 1982 een masterdiploma en in 1988 een doctoraat in de rechtswetenschappen behaalde. Ze was vanaf 1995 ook de eerste vrouw van kleur in het Hooggerechtshof, rechter in het Rwandatribunaal van het Internationaal Strafhof en voorzitter van de VN-Onderzoekscommissie voor de bezette Palestijnse gebieden en Israël. Ze is nu 85 en haar vuur is nog steeds niet gedoofd.

De rechtsstaat is wat een samenleving menselijk, stabiel en wijs houdt; nationaal èn internationaal

Deze Zuid-Afrikaanse juriste en mensenrechtenactiviste kreeg dit jaar de Nobelprijs voor de Vrede. Veel teveel media-aandacht ging daarbij naar de sneer, die het Nobelprijscomité daarmee zou hebben uitgedeeld aan de venijnige, verongelijkte ‘vredespresident’ Donald Trump, die de keel wil dichtknijpen van hetzelfde Strafhof waar Pillay het proces inleidde tegen de rebellen, die van het Congolese Bogoro een bloedbad maakten. Veel te weinig aandacht ging naar wat deze laureaat verpersoonlijkt, te weten het recht en de rechtsstaat; in plaats van een brute macht.

Het Nobelprijscomité prijst Pillay om haar toewijding aan universele rechtsprincipes en haar stevige moreel kompas. “Internationaal recht is niet langer een bijkomstigheid (…), maar een absolute noodzaak”, zei het Nobelprijscomité. Dit is een boodschap tegen het wijdverbreide onrecht (de genocidale terreur, het seksueel geweld in Oost-Congo, Oekraïne, Palestina en Soedan en op de slagvelden), waar wij veilig thuis naar kijken om dan bij het – elektrisch – haardvuur te kruipen met een kop warme chocomelk. Het gaat hier om wat het recht voor elk van ons kan betekenen, te weten een wapen tegen misbruik en uitsluiting, en een opstap naar een leven van betekenis. “De rechtsstaat is wat een samenleving menselijk, stabiel en wijs houdt”, zei het comité nog, “nationaal èn internationaal”.

Dat morele kompas van Pillay is verwoord in constitutionele principes. Het zijn morele waarden, die door een hele gemeenschap zijn gedragen en in recht zijn gegoten om ze afdwingbaar en onwrikbaar te maken. Een leidraad en een rem voor ministers, presidenten en wetgevers. Dat wordt wel eens uit het oog verloren, wanneer zij de toegang tot de rechter dichttimmeren, schouderwapens bestellen om boze betogers in te tomen, onze huizen willen binnenvallen om ergens mee schoon schip te maken en zichzelf een vrijbrief willen geven om verenigingen, die hen in de weg staan, lam te leggen. Verder lezen kan hier of hier.

In een andere context zegt een voormalig gedetineerde in zijn ervaringsverhaal over het abominabele Egyptische rechtssysteem: “Ik ben het niet eens met hoe deze wereld in elkaar zit, maar misschien is dat ook een goede zaak. Iedereen zou dagelijks bij zichzelf moeten nagaan of hij of zij wel genoeg ghurba* voelt. Wanneer je je op de keper beschouwd thuis voelt in jouw maatschappij, dan ben je er [immers; GjH] medeplichtig aan” (lees hier zijn hele verhaal). Deze gedachte is mij op het lijf geschreven: ik ben het al heel lang elke dag niet eens met de keuzes, die onze Nederlandse en de westerse wereld, die wij vormgeven, maakt. Als pacifist en socialist voel ik mij – naar Annie M.G. Schmidt in “Pluk van de Petteflet” zelfs een ‘uitgestorven vogel’. Dat is natuurlijk onzin, want er zijn ook hier meer mensen, die redeneren zoals ik. Zo iemand als Navi Pillay lijkt mij een van hen, voor mij zelfs een voorbeeld, want aan haar vuur kan ik niet tippen, dus wat geweldig fijn om over haar gedachtegoed en memoires te lezen.

* ‘Ghurba’ is Arabisch en betekent zowel ‘ver van je thuisland zijn’ als ‘verbanning’ of ‘vervreemding’.

Over het buitenlands beleid van Europa

Op 14 oktober jl. sprak de Amerikaanse adviseur, econoom en hoogleraar Jeffrey Sachs het Europees parlement in Brussel een uur toe (hij had een kwartier spreektijd gekregen). Wat hij daar vertelde, vind ik van groot belang. Daarna beantwoorde hij in nog eens een uur uitgebreid de vragen, die hem gesteld werden. Sachs is overigens bekend geworden door zijn rol bij de overgang van communisme naar kapitalisme in Polen en de Sovjet-Unie en door zijn strijd tegen armoede. Ik pik twee vertaalde stukjes uit zijn bijdragen, die mij het meest aanspreken, maar wie zijn hele verhaal zou willen bekijken of lezen, kan hier terecht. Het lijkt mij zeer de moeite waard!

1. “De NAVO-top van Boekarest vond plaats in 2008, en op de eerste dag zei Bush dat we ons moeten inzetten voor de uitbreiding van de NAVO naar Oekraïne en Georgië. Bondskanselier Merkel reageerde: “George, ik vind dat geen goed idee. Dat is een Russische rode lijn. Het is echt niet veilig.” “Angela, Angela, kom op”, reageerde Bush, “we moeten het hier eens worden. Wij zijn de westerse alliantie. Hou je niet in.” Ze voerden de druk op, en op de tweede dag gaf Merkel toe. Ze kondigden aan dat de NAVO zou uitbreiden naar Oekraïne en Georgië, maar dan zonder datum. Kijk naar haar memoires, gepubliceerd in 2024. Ze schrijft daarin dat dit in Rusland zou worden vernomen als een oorlogsverklaring. Wat mij betreft”, zei Sachs, “was die tweede dag van de top van Boekarest de laatste dag van een Europees buitenlands beleid. Europa had moeten opstaan en zeggen: ‘dit is onzin, dit is een provocatie, dit is volstrekt overbodig’. Europa had het moeten stoppen. In plaats daarvan gaf Merkel dus toe, de Fransen gaven toe, en dat was het laatste wat we ooit nog van het Europese buitenlandse beleid hebben meegemaakt. Geen Europeaan heeft sindsdien een weerwoord tegen de Amerikanen uitgesproken, behalve onlangs, en zelfs dan alleen: “Alstublieft, papa, val Groenland niet binnen. Wij geven u alle bases die u wilt. Je kunt alles doen wat je wilt. Je kunt alle mineralen krijgen. Gewoon niet binnenvallen.” En ten tweede: “Doe alsjeblieft niet de dieseldeal”, verwijzend naar Trumps overeenkomst met Poetin om de sancties op de Russische dieselexport per direct op te heffen.”

2. “Dus, eerlijk gezegd”, zei Sachs ter afsluiting van zijn referaat in Brussel, “ik hou van Europa, maar niet van het politieke leiderschap op dit moment. Ik begrijp het niet. Vroeger had Europa een stem, zelfs met zijn afhankelijkheid van de Verenigde Staten van Amerika. Er waren hier leiders, die een verschil maakten: Willy Brandt, Helmut Schmidt, Helmut Kohl, Gerhard Schröder, en ik zou zeggen Angela Merkel tot de eerste dag van de van NAVO-top in Boekarest. En Mitterrand; je kunt op en neer gaan in de lijst, maar dit waren echte mensen. Ze dachten, ze bespraken, ze debatteerden en ze kwamen op voor de Europese waarden na de Tweede Wereldoorlog. Dat zijn niet altijd jullie waarden geweest, maar het waren de waarden, die na de Tweede Wereldoorlog werden geleerd en versterkt, ik zou kunnen toevoegen: ‘gebaseerd op het beste van de westerse beschaving’”, aldus Sachs. “Het waren dus westerse waarden, alleen niet die welke altijd waren ingezet. Dit waren indrukwekkende mensen, die zich uitspraken, die zich verzetten tegen de oorlog in Irak, die opkwamen voor wat de ‘Ostpolitik’ genoemd werd, en die dit of dat afraadde, die de Slotakte van Helsinki, de OVSE en een ondeelbare veiligheid wilden. En dàt is het Europa dat mij voorstaat”, zei Sachs, “Ik weet dat het er is. Ik denk dat het de overweldigende wens is van de Europese bevolking. Daarom zal het mij niet verbazen, wanneer u binnenkort met een microscoop de goedkeuring van president Macron kunt vinden. Ik denk niet dat het negatief zal uitpakken. Honderdduizenden jongeren in de straten van Frankrijk maken zich hier hard voor. En Merz moet de minst succesvolle en minst gewaardeerde bondskanselier in de moderne Duitse geschiedenis zijn, want hij is een oorlogsstoker. Waarom hij een oorlogsstoker is, kan ik niet begrijpen. Hij zou de telefoon moeten pakken en zijn tegenvoeter in Moskou moeten bellen en zeggen: “President Poetin, het is tijd dat we praten.” Dat had zelfs het eerste moeten zijn wat hij op zijn eerste dag als bondskanselier van Duitsland had moeten doen. Misschien was het onderhoud met Poetin teleurstellend geweest, maar dan zou hij het geprobeerd hebben. Hij heeft het nooit geprobeerd. Echter, dat is het Europa dat we nodig hebben.

Ik ben een buitenstaander, maar ik hou van Europa, dus ik wil niet dat jullie het opgeven. Ik denk niet dat het jaren van verandering vergt. Het vergt slechts een verandering van begrip en van hart. Ik zou u aanraden om het morgen te doen, voordat Oekraïne deze winter bevriest, zodat het lijden stopt. Europa komt niet op voor Oekraïne. Europa doodt Oekraïne. Mensen gaan er en masse dood; er is geen schoon drinkwater. Rusland voert de oorlog om nu te winnen, omdat Europa elke dag zegt dat het de oorlog voert om te winnen. Dit soort retoriek is volstrekte waanzin in dit nucleaire tijdperk, en waanzin gezien de inzet. En, om dit af te maken, het gaat hier niet om een staakt-het-vuren. Het gaat om een Europese politicus die opstaat en zegt: “Meneer Poetin, de NAVO zal niet uitbreiden naar Oekraïne of Georgië. Laten we nu de oorlog stoppen.” Daar gaat het om, en de oorlog zal op basis daarvan stoppen. Er zullen meningsverschillen blijven over de grenzen, want we zullen niet snel een juridische afwikkeling van de grenzen hebben. We zullen een bestandslijn en een lijn van administratieve controle hebben, zoals op veel plaatsen in deze wereld, en dat zou jaren of zelfs decennia kunnen duren. Maar de gevechten zouden dan stoppen, de waanzin zou stoppen, en de mars naar een nucleaire oorlog zou stoppen. Dat vereist elke dag te zeggen dat we geen staakt-het-vuren moeten hebben, maar vrede en ondeelbare veiligheid. En dat is gemakkelijk te bereiken, want de reden voor deze oorlog is absoluut duidelijk. Heel erg bedankt.” [Applaus]

Wie na deze – in mijn beleving lovenswaardige – woorden via het Nederlandse ‘Recht voor allen’ op de hoogte gehouden wil worden over bovenstaande problematiek en aanverwante ontwikkelingen kan hier klikken. Voorlopig wordt daar onder veel meer elke dinsdag, woensdag en donderdag om 17 uur een interview met met activistisch adviseur, bestuurder en onderzoeker Guido van Leemput uitgezonden; om de stand van zaken rond de Nederlandse en Europese oorlogskoorts te bespreken.

Een gedetailleerde, goed leesbare reconstructie

Professor Hajo Funke en generaal buiten dienst Harald Kujat schreven een gedetailleerde reconstructie van de Oekraïens-Russische vredesonderhandelingen in maart 2022 en de bijbehorende bemiddelingspogingen van de toenmalige Israëlische premier Naftali Bennett, gesteund door president Erdogan en oud-kanselier Schröder. Ze werden vergezeld door de schrijvers dezes, die eveneens het initiatief namen het onlangs gepresenteerde vredesplan voor Oekraïne op te stellen. Wederopbouw is volgens hen ontzettend belangrijk. De oorlog in Oekraïne leert ons dat we het ons niet opnieuw kunnen veroorloven om een staakt-het-vuren en vredesonderhandelingen uit te stellen. De menselijke en militaire situatie in Oekraïne zou drastisch verder kunnen verslechteren, met als extra gevaar dat het zou kunnen leiden tot een escalatie van de oorlog. We hebben volgens Funke & Kujat een diplomatieke oplossing nodig voor deze wrede oorlog; en wel vandaag!

Dit moet met de volgende 6 punten worden benadrukt:

  1. Slechts een maand na het begin van de Russische militaire interventie in Oekraïne waren de Oekraïense en Russische onderhandelaars zeer dicht bij een staakt-het-vuren en een alomvattende vredesregeling van het conflict gekomen.
  2. In tegenstelling tot vandaag hadden president Zelensky en zijn regering een grote inspanning geleverd om vrede met Rusland te onderhandelen om snel een einde te maken aan de oorlog.
  3. Oekraïne en Rusland waren het er destijds over eens dat de geplande uitbreiding van de NAVO de reden was voor de oorlog. Zij concentreerden daarom hun vredesonderhandelingen op neutraliteit en afzien van een NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne. In ruil daarvoor zou Oekraïne zijn territoriale integriteit behouden met uitzondering van haar invloed op de Krim.
  4. Het lijdt geen twijfel dat deze vredesonderhandelingen mislukten vanwege verzet vanuit de NAVO, en in het bijzonder dat van het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika. Een dergelijk vredesakkoord zou neerkomen op een nederlaag van de NAVO, een einde aan de oostwaartse expansie van de NAVO, en dus een einde aan de droom van een wereld, die door de VS wordt gedomineerd.
  5. Het mislukken van de vredesonderhandelingen in maart 2022 en de daaropvolgende intensivering van de oorlog heeft met name het leven gekost aan honderdduizenden jongeren, waarbij een jonge generatie diep werd getraumatiseerd en ernstige fysieke en mentale wonden werd toegebracht. Oekraïne wordt geconfronteerd met een enorme vernietiging. Dat heeft geleid tot een hoge verarming en een voortdurende ontvolking van het land. Niet alleen Rusland, maar ook de NAVO en het Westen dragen zware medeplichtigheid aan al deze ellende.
  6. De onderhandelingspositie van Oekraïne is vandaag veel slechter dan in maart 2022. Oekraïne zou nu grote delen van zijn grondgebied kunnen verliezen.

Het blokkeren van de vredesonderhandelingen indertijd heeft iedereen geschaad: Europa, Rusland en bovenal de mensen in Oekraïne, die met hun bloed betalen voor de ambities van de grootmachten en er waarschijnlijk uiteindelijk niets voor terugkrijgen [alleen de VS heeft er een overeenkomst uit gesleept gedurende ik meen 35 jaar grondstoffen uit Oekraïne te verkrijgen ter compensatie van hun aan Oekraïne ter beschikking gestelde wapenleveranties en militaire diensten; GjH].

Dit is de samenvatting, maar wie dit 16 pagina’s tellende document helemaal wil lezen, kan hier klikken.

Het debacle van een zelfgenoegzaam Europa

“Het is belangrijk te beseffen dat er in Europa wel degelijk overeenkomsten bestonden voor een pan-Europese veiligheidsarchitectuur, die echter werden verworpen ten gunste van de NAVO-uitbreiding naar het oosten onder het voorwendsel dat dit de liberale democratie zou bevorderen”, aldus Glenn Diesen. Hij is een Noorse politicoloog en professor aan de Universiteit van Zuidoost-Noorwegen, bekend van zijn werk op het gebied van Russisch buitenlands beleid en geo-economie. Met deze woorden illustreert hij wat hij ziet als de fatale gevolgen van de zogenaamde liberale wereldorde, die wordt gedomineerd door de Verenigde Staten van Amerika. Zijn keynote speech vond plaats in het kader van paneldiscussie I, ‘Multipolariteit en het einde van de liberale wereldorde’, tijdens het East-West Forum in Istanbul op 26 september jl..

In zijn lezing legde hij uit waarom de unipolaire dominantie van de VS en het daarmee samenhangende ‘liberale universalisme’ volgens hem niet konden standhouden. Onder het mom van het verdedigen van universele waarden, zoals democratie, mensenrechten en vrijheid, verhief een hegemoniale macht haar eigen politieke orde tot de status van een universeel geldende norm. In plaats van de gelijkheid en soevereiniteit van staten te respecteren, introduceerde zij daarmee nieuwe hiërarchieën en machtsblokken. Hieruit concludeert Diesen: “Ik denk dat hegemonisch universalisme daarom ook moet worden beschouwd als een onafhankelijke revisionistische impuls binnen de wereldorde.” [By the way: politiek revisionisme is een politieke stroming binnen een land, die herziening (revisie) van bepaalde verdragen en internationale afspraken nastreeft; Wikipedia]. Terwijl de VS en de Europese Unie bleven aandringen op unipolariteit en universalisme, pleitten opkomende machten zoals China, India en Rusland voor multipolariteit en de erkenning van verschillende beschavingen en ontwikkelingspaden. Het is immers niet aan de ene beschaving om de andere voor te schrijven hoe zij zich moet ontwikkelen.

Europa wordt gebruikt als frontstaat om strategische rivalen te verzwakken

Diesen ziet dit als een aanwijzing dat China en de andere opkomende machten niet streven naar een nieuwe hegemonie. Hij is bijzonder kritisch over de ontwikkelingen in Europa sinds 1989. En hij betoogt dat Europese staten binnen het kader van de door de VS gedomineerde wereldorde hun belangrijkste bestuurlijke verantwoordelijkheden steeds meer hebben uitbesteed aan de VS – van buitenlands en financieel beleid tot handels- en veiligheidsbeleid, en zelfs de organisatie van het maatschappelijk middenveld is door Europa aan de VS uitbesteed. Hij lichtte dit punt verder toe: “Het idee heerste dat het maatschappelijk middenveld een onafhankelijke rol moet spelen bij het vormgeven van de samenleving. Dit moet zorgvuldig worden uitgewerkt: het maatschappelijk middenveld moet worden georganiseerd door ngo’s. Deze ngo’s moeten buitenlandse ngo’s zijn. En zoals we ook hebben ontdekt, werden veel van deze Amerikaanse ngo’s door de Amerikaanse CIA en de Amerikaanse president Ronald Reagan opgezet als dekmantelorganisaties. Dus nu organiseren buitenlandse inlichtingendiensten het maatschappelijk middenveld van andere landen. Dit heeft uiteraard ook politieke instellingen gecreëerd voor landen, die feitelijk frontliniestaten zijn geworden. En ik geloof dat dit alles nu begint af te brokkelen”, aldus Diesen, “Haar afhankelijkheid van de VS wordt in toenemende mate de ondergang van Europa. Regio’s in de wereld zoals Europa, die lange tijd een zeer bevoorrechte positie bekleedden dankzij een zeer genereus Amerikaans handelsbeleid en veiligheidsakkoorden, beseffen nu dat ze in plaats van bondgenootschap worden gebruikt als frontstaten om strategische rivalen te verzwakken.”

Deze ontwikkeling beperkt zich volgens Diesen geenszins tot Europa. Ook in de Golfstaten en Oost-Azië groeit de bezorgdheid over de gevolgen van de [vroegere; GjH] afhankelijkheid van de VS.

Wat mij betreft met dank aan Donald Trump, die zich niet langer leugenachtig beroept op het bevorderen van democratie, mensenrechten en vrijheid, maar openhartig eraan werkt ‘to make America great again’.

De introductietekst van Glenn Diesen in Istanbul is hier te beluisteren. Andere visies van Diesen kunt u hier vinden. En hier is meer informatie te vinden over het East-West Forum in Istanbul op 26 september jl..

En indien dit u ook boeit, net als dit mij een belangwekkende visie lijkt, verdiep u dan ook hierin, zou ik zeggen.

Nieuwsgierig naar een donkere wereld

Een meisje van 16 was afgelopen zondagavond rond middernacht met twee vriendinnen bij een fastfoodrestaurant in Keulen, toen een robot van zo’n 1,20m hoog haar van achteren benaderde. De mensachtige robot greep haar billen vast, sloeg er volgens het radiobericht van de NOS op en maakte daarna stootbewegingen tegen het meisje, alsof hij haar neukte.

Op afstand werd de robot bestuurd door twee jongens (16 & 19 jaar), die de scène  via sociale media live uitzonden. Daarbij becommentarieerde ze de robot-aanranding.

Dit voorval legt iets anders bloot, dan lust in dat tienerbrein, te weten een behoefte om het meisje te vernederen tot speelgoed van de jongens zonder een eigen behoeftebevrediging; wel de bevrediging van een behoefte om lol te maken ook al ging dat ten koste van een ander, en wellicht zit hier nog veel diepere vrouwonvriendelijkheid achter tot aan ongezouten vrouwenhaat*.

Hans Boutellier (* 1953) stelt voor om ten aanzien van de toepassing van het strafrecht in het algemeen de morele betekenis van dergelijk gedrag bij de verdachte, in dit geval de jongens, centraal te stellen (in plaats van de oorzaken ervan te onderzoeken). In plaats van gefixeerd te blijven op ‘de waarheid’ achter het vergrijp, moet wat hem betreft de vraag naar de rechtvaardiging ervan op de voorgrond geplaatst worden, zodat de daders achter hun delict vandaan komen en gevraagd wordt hun daad in morele termen toe te lichten. Dat is mijns inziens voor een casus als die van deze robotaanranding een belangwekkend voorstel. Ik ben er benieuwd naar wat hen tot dit gedrag dreef.

* Volgens Deepseek laat de trend van het aantal geregistreerde (!) gevallen van seksueel geweld en verkrachting in Europa de laatste jaren een significante stijging zien. Voor seksueel geweld geldt een stijging van 94% in de afgelopen 10 jaar; en voor verkrachting een stijging van 150% in de afgelopen 10 jaar. In Duitsland, waar deze casus plaatsvond, een stijging van 72% van seksuele dwang, seksuele intimidatie en verkrachtingen. Hoe zouden de daders van al dit geweld – nagenoeg altijd gericht tegen vrouwen – hun handelen ten diepste rechtvaardigen? Wederom: ik ben daar benieuwd naar.

Zie hier of hier voor de oorspronkelijke berichten over dit voorval. En hier onder ‘Overdenkingen over de wereld waarin we leven’ voor meer over het voorstel van Hans Boutellier.

Gaza en Cuba; met de VS als olifant in de kamer

Het zoveelste rapport over Gaza, maar het venijn zit ’m in de staart van dit verslag van Dokters van de Wereld:

Van de Palestijnse bevolking is daar 97% ontheemd. Bijna de helft is tussen de 5 of 10x verplaatst en 1 op de 5 zelfs meer dan tien maal. Door de ontheemding komen Palestijnen terecht in onveilige en overvolle opvangplekken zonder toegang tot bijvoorbeeld schoon drinkwater en hygiënevoorzieningen. De bevolking is daardoor extreem kwetsbaar voor ziektes, die zich snel verspreiden. Van de kinderen onder de 5 jaar is 84% ziek. Zij hebben last van onder meer diarree en huidaandoeningen. Onder zwangere vrouwen is dat 57%. Bijna alle zwangere vrouwen en vrouwen, die borstvoeding geven, hebben symptomen van bloedarmoede.

Toegang tot zorg is er nauwelijks voor de Palestijnen, omdat het zorgsysteem volledig is ingestort [ik zou zeggen ‘moedwillig verwoest’; GjH]. Ondanks het staakt-het-vuren, dat sinds een jaar geldt, zijn de aanvallen op het zorgsysteem doorgegaan. Tussen januari en augustus jl. zijn in Gaza 45 Israëlische aanvallen op onder meer zorginstellingen uitgevoerd. Bij die aanvallen werden 10 hulpverleners gedood en raakten tientallen anderen gewond. Drie klinieken van hulporganisaties werden de afgelopen jaren noodgedwongen verplaatst vanwege Israëlische aanvallen. Ook veroorzaakt de Israëlische blokkade van medische hulp grote tekorten in de zorg. De bestrijding van ziektes, die in principe makkelijk te genezen zijn, wordt bemoeilijkt, omdat er niet of nauwelijks medicatie is.

Door die erbarmelijke situatie is het aantal Palestijnen, dat psychische hulp nodig heeft, de afgelopen jaren meer dan verdubbeld naar een miljoen (in 2025). Dergelijke hulp is er nauwelijks.

Israël laat voornamelijk voedsel toe met lage voedselwaarden en weinig eiwitten. Daardoor hebben mensen een tekort aan ijzer, zink en essentiële vetzuren, die in noten, vis, vlees en zaden zitten. Voor 84% van de Palestijnen is het zeer moeilijk om voedzaam voedsel te krijgen. Mensen slaan maaltijden over of verkleinen hun porties om bijvoorbeeld hun kinderen te kunnen voeden. Ook de voedseldiversiteit is laag. Een tekort aan calorieën en voedingsstoffen heeft grote gevolgen voor het herstelproces en de ontwikkeling van kinderen. Alleen al dit jaar zijn meer dan 450 kinderen en 1500 zwangere vrouwen en vrouwen, die borstvoeding geven, behandeld wegens ondervoeding. Het is een ‘bewust gecreëerde crisis’.

Tot zover dit rapport. Ik voeg daaraan toe dat volgens mij het ergste van dit alles is dat westerse regeringen, waaronder de onze, collectief wegkijken. Volgens mij om de Amerikaanse wereldleider door de decennia heen niet op zijn tenen te trappen. Eigenbelang gaat bij ons voor mensenrechten. Zo zitten ook meer dan 7.000 containers met medicijnen, medische apparatuur en voedsel voor Cuba vast in buitenlandse havens, omdat transportbedrijven Amerikaanse sancties vrezen. We hebben er geen aandacht voor. Ons nagenoeg niet informeren is dan ook een beproefde methode om overal ter wereld de Amerikaanse belangen te dienen.

Klik hier (Cuba) of hier (Gaza) voor de oorspronkelijke berichten.

Oorlogskoorts; de rol van onze media

De vorige keer ging het hier over de heersende oorlogskoorts en de demonstratie daartegen, die precies een week geleden in Amsterdam plaatsvond. Ik schreef er onder meer over dat de Nederlandse pers rondom deze demonstratie weer eens door de mand viel. Wat bedoelde ik daarmee?

Aan de hand van de vraag wat er gebeurt wanneer media niet langer de macht controleren, maar juist de grenzen bewaken van wat politiek nog als redelijk en acceptabel geldt, bespreekt Ewald Engelen hier de rol van onze media in dit tijdsgewricht (en mijn) en zijn bedenkingen daarbij. Hij behandelt daarmee precies waarom de Nederlandse pers ook rondom deze demonstratie volgens mij weer eens door de mand viel. Daarom vind ik dit interview zeer de 53 minuten waard om onder het genot van een kopje koffie of thee naar te luisteren.

Oorlogskoorts

Op zondag 27 september jl. begon rond 13 uur op de Amsterdamse Dam de demonstratie voor vrede onder de slogan ‘Stop de oorlogskoorts; Nationaal vredesprotest”. Deze manifestatie was georganiseerd door FNV Young & United, de LSVb en de Nieuwe Vredesbeweging. De vier eisen waren: 1. Stop de militarisering en de sociale afbraak; 2. Geen steun voor Amerikaanse en Israëlische agressieoorlogen, oorlogsmisdaden en genocide; 3. Vrede in Europa; en 4. Voor een onafhankelijke Nederlandse vredespolitiek. Ofwel, een radicale politieke koerswijziging: weg van escalatie en militarisering, en richting vrede: diplomatie, sociale veiligheid en Nederlandse onafhankelijkheid.

Uiteraard was ik er bij – in de hoop dat die ‘onafhankelijke Nederlandse vredespolitiek’ niet gaat uitmonden in een andere vorm van Nederlandse dienstbaarheid aan het grootkapitaal – en ik was blij dat er veel bevlogen jongeren meededen; alleen de leeftijdsgroepen tot 18 jaar en tussen de 30 en 60 jaar waren volgens mij sterk ondervertegenwoordigd.

De Nederlandse pers viel rondom deze demonstratie weer eens door de mand, maar mij is duidelijk dat mijn standpunten over pacifisme (zie ** in deze link) onder een groeiende groep mensen op draagvlak kunnen rekenen. En dit ondanks een aanhoudende ronduit negatieve pers, die gefinancierd wordt door de norm – gesteld door de huidige Amerikaanse president (5% van het bbp besteden aan oorlogsvoorbereiding waaronder in dit geval de productie van oorlogspropaganda) – na te leven. De resolute toon, ook van de jonge spreeksters, die de vier eisen toelichtten, kan doen vermoeden dat onze toekomst bij hen in goede handen zal zijn.

Voor wie er meer over wil lezen, klik dan hier, en wie liever luistert, kan hier klikken.