Een incompetente unie

Zo zou het zijn: na 5 relatief rustige jaren proberen opnieuw steeds meer migranten de Europese Unie te bereiken. Hun reizen eindigen steeds vaker met dood of vermissing. Van zowel links als rechts is er kritiek op ‘Brussel’, dat er niet in slaagt een goedwerkend Europees migratiebeleid op te zetten. De EU slaagt er ook niet in om de migratiedruk op de zuidelijke EU-landen evenredig over de rest van EU te verdelen, waardoor veruit de zwaarste last terechtkomt bij de landen aan de Middellandse Zee.

In Griekenland, Hongarije, Kroatië, Polen en Spanje worden migranten nu in strijd met het internationaal recht teruggeduwd de grens over voordat zij een kans hebben gehad om asiel aan te vragen. De Europese Commissie en andere EU-landen spreken deze lidstaten niet aan op deze bij verdragen verboden pushbacks.

VVD-Europarlementariër Malik Azmani noemt de pushbacks ‘onacceptabel’. Volgens hem zijn ze ‘een gevolg van de mogelijkheid dat migranten de EU-grens kunnen bereiken’. Hij pleit dan ook voor strengere afspraken. ‘Brussel’ moet wat hem betreft regelen dat migranten opgevangen worden in hun eigen regio. “Als we vluchtelingen een plek willen bieden in Europa, kunnen we ze dan via legale weg laten komen en niet met behulp van mensensmokkelaars”, aldus Azmani.

De EU werkt ondertussen met man en macht aan fysieke en technologische middelen om potentiële asielzoekers ‘af te schrikken’. Volgens het persbureau The Associated Press stak ‘Brussel’ sinds de migratiecrisis van 2015-16 € 3.000.000.000 in de ontwikkeling van een hightech bewakingshek langs de zuidgrens. Het doel daarvan is om te voorkomen dat migranten de grens over kunnen steken en aanspraak gaan maken op een asielprocedure.

Over de rollen van de EU en EU-landen waardoor migratiestromen op gang komen, zoals politieke steun en wapenleveranties, wordt door de NOS met geen woord gerept. Nee, er wordt alleen gesproken over een ongewenst symptoom van ‘een verzwegen iets’ (asielzoekers die huis en haard achterlaten en een schier eindeloze reeks aan gevaren trotseren voordat zij grondgebied van de EU weten te bereiken), waarmee we, dat wil zeggen de EU, niets mee te maken willen hebben (koste wat kost moeten die asielzoekers buiten ‘onze’ EU-grenzen gehouden worden en als dat niet lukt moeten èn mogen de EU-landen het dichtst bij de brandhaarden het zelf maar uitzoeken), terwijl internationale verdragen, opgesteld om een vergelijkbaar lijden van mensen in de Tweede Wereldoorlog te voorkomen administratief buiten werking worden gehouden (zolang asielzoekers nog niet op EU-grondgebied of in België of Nederland zijn aangekomen, zijn hun problemen de onze niet), waardoor het bedoelde lijden van mensen op geen enkele manier verzacht wordt. Wie van ons nog dacht dat wij in een beschaafd deel van de wereld leven, wie nog dacht dat ‘wij’ een superieure maatschappij-inrichting hebben vergeleken met (veel) andere landen, wie dacht dat vooral Oeigoeren het moeilijk hebben onder een Chinees bewind en wie dacht dat hier geen wetteloosheid regeert mogen nu allemaal wakker worden.

En wat Azmani verzwijgt: “Als we vluchtelingen geen plek willen bieden in Europa, kunnen we ze met zo’n opvang in de eigen regio eenvoudig buiten de deur houden”, want waarom zou er anders na alle jaren sinds de Verdragen van Schengen vanaf 1995 van kracht werden nog steeds niets voor deze migranten geregeld zijn?

Bron: “Gebrek aan Europees antwoord op migratiedruk leidt tot misstanden” door Robert Chesal en Kysia Hekster via NOS op 6 juni 2021.

Gemis aan context

Het zal wel ergens mee te maken hebben, maar wanneer ik me op de hoogte stel van het Europese, Nederlandse, mondiale of regionale wereldgebeuren, ben ik een kritische volger. Wat is voor mij de nieuwswaarde van al deze nieuwsberichten (bijvoorbeeld omtrent het verloop van de formatie), vraag ik mij af. Wat wordt verzwegen of weggelaten (rondom chroom-6-verf)? Met welk doel kan dit nieuws de wereld zijn ingestuurd (rondom de spionagezaak waar Denemarken bij betrokken zou zijn)? Welke onderbuikgevoelens worden aangesproken (rondom de Chinese geboortepolitiek)? En wanneer ik al die onderwerpen nog eens langsga en vergelijk met wat ik elders aan nieuws gevonden heb: waarover worden we onwetend gehouden (rondom covid-19)? De ‘rondoms’ zijn maar voorbeelden, want mijn vragen zijn talrijk.

Een tijdje geleden lagen de Europese Unie en Groot-Brittannië op kop, maar nu zou de dodentol van covid-19 volgens de media in Brazilië, India en de Verenigde Staten van Amerika het hoogst zijn. Dat herhalen de media telkens weer. Maar waarom mis ik hierbij de relatieve cijfers; de covid-19-doden per 100.000 inwoners, zodat we de cijfers onderling kunnen vergelijken? En hoe zit het in zogenaamde ontwikkelingslanden en al die andere landen waar we niets over horen? Hier heb ik op 15 maart 2021 onder het kopje ‘Oversterfte’ een staatje gepresenteerd van het relatieve aantal covid-19-doden van een paar West-Europese en wat Aziatische landen na één jaar covid-19-pandemie, met een link naar dezelfde gegevens betreffende covid-19-doden in alle landen ter wereld. In de reguliere media is dat staatje nergens besproken, terwijl we tuk lijken te zijn op herdenkingen als ‘een jaar na…’.

Welke covid-19-doden worden eigenlijk geteld? Ook die, die niet getest zijn? Waar op deze wereld kunnen mensen zich eigelijk laten testen zonder daarvoor een week- of maandloon te moeten betalen? Is het geven van context bij nieuwsberichten over covid-19-doden werkelijk teveel gevraagd? Dezelfde vraag heb ik over het aantal met covid-19 besmette en gevaccineerde mensen en (ernstig) zieke covid-19-slachtoffers. We doen alsof covid-19 hier overwonnen is, maar zijn 2.134 besmettingen er niet 2.134 teveel in plaats van ‘623 minder dan gisteren’? Wat zijn de verhalen van deze besmette mensen? En hoe zou dat nu werkelijk zitten: welke harde relatieve cijfers zijn er per 100.000 inwoners en – al naar gelang het testen praktisch onmogelijk is – hoeveel geschatte covid-19-slachtoffers zijn er hier en overal ter wereld te tellen?

Kijk, we kunnen ons hier wel focussen op middelbare scholen, musea, restaurants en terrassen, die weer open mogen gaan, maar wat is inmiddels bekend over de impact van zoiets als corona over heel de wereld; en welke landen hebben dusdanig geanticipeerd op de covid-19-pandemie, zodat er relatief weinig slachtoffers te betreuren zijn en hoe deden wij dat vergeleken bij de landen met die adequate aanpak? Wat kunnen we daarvan leren voor een volgende keer?

Al dan niet geven van context om cijfers correct te kunnen interpreteren vind ik een politieke keuze

Het Mexicaanse Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) schat dat de pandemie wereldwijd al aan 6.900.000 mensen het leven heeft gekost, meer dan het dubbele van de officiële cijfers. Het instituut merkt op dat de officiële covid-19-sterftecijfers “in bijna alle landen significant lager zijn dan de reële cijfers”.

De onderzoekers schatten dat in Groot-Brittannië het reële dodental maar een fractie hoger zou liggen dan de officiële cijfers. In India zouden meer dan 654.000 mensen rechtstreeks aan covid-19 gestorven zijn (49 per 100.000 inwoners), dus ongeveer 3x meer dan het officiële Indiase dodenaantal van 221.181. In Rusland zou het totale dodenaantal 5x hoger liggen dan de officiële cijfers en in Kazachstan zelfs 16x hoger.

Uitgaande van het oversterftecijfer – dus niet van de officiële covid-cijfers – bevinden Bulgarije, Ecuador, Mexico, Peru en Zuid-Afrika zich onder de landen met het hoogste aantal doden per hoofd van de bevolking. Dit zijn landen waar bijna niet getest wordt en waar veel te weinig vaccins te verkrijgen zijn. Echter, voor veel landen zijn helaas ook geen oversterftecijfers beschikbaar.

Het al dan niet geven van context om cijfers correct te kunnen interpreteren vind ik een politieke keuze. Media kunnen de impact van de pandemie in bijvoorbeeld ontwikkelingslanden blijven bagatelliseren en ze kunnen er ook voor kiezen ons (een minimum aan) inzicht te verschaffen.

En precies zo kunnen media omgaan met armoede, met drenkelingen op de Middellandse Zee, met institutioneel racisme en klimaatrampspoed. Om maar wat te noemen. Ja, het zal wel ergens mee te maken hebben en ik weet op dit vlak van geen ophouden. Dat komt zo; ik weet liever in welke wereld ik werkelijk leef, dan dat ik mij onterecht veilig waan.

Bronnen: “: “RIVM: 2134 nieuwe coronabesmettingen; nauwelijks nog IC-opnames” door de binnenlandredactie van NOS op 31 mei 2021 en “The Missing Dead: media onderschatten COVID-dodentol armere landen” door Tamara Pearson op Counterpunch, vertaald door Ronald Decelle via DeWereldMorgen op 26 mei 2021.

Waarom mogen we niet weten?

De onrust in Israël en de Palestijnse gebieden is vannacht verder geëscaleerd. Sinds gisteravond heeft de militante beweging Hamas vanuit de Gazastrook ruim 200 raketten op Israël afgevuurd. Een groot deel ging richting de Israëlische badplaats Asjkelon, even ten noorden van de Gazastrook, maar volgens Israël is 90 procent van de raketten onderschept.” Dit is de eerste alinea van een bericht waarin NOS ons op de hoogte stelt over wat er momenteel in Israël gaande is. ‘De onrust’ en ‘militant Hamas dat een badplaats met raketten bestookte’.

Niets over de gewelddadige bestorming door de Israëlische politie van de Haram al-Sharif (Tempelberg) en de Al-Aqsa moskee tijdens het laatste vrijdaggebed van de Ramadan afgelopen vrijdag.

Over de aanleiding van dit politiegeweld slechts een zin dat de Israëlische rechter tot uitzetting besloten heeft, alsof de Palestijnse gezinnen er illegaal wonen; niets over de dreigende illegale uitdrijving van enkele Palestijnse families uit Sheikh Jarrah, een wijk in Oost-Jeruzalem; deze NOS-vertekening van het nieuws lijkt mij een-op-een te vergelijken met de Nederlandse rechter, die meedeed de gedupeerde ‘toeslagenouders’ hun ‘ongekende onrecht’ aan te doen.

Niets over de minstens 218 Palestijnse huishoudens in Oost-Jeruzalem die eveneens bedreigd worden met verdrijving uit hun woningen.

Niets over een ultimatum dat Hamas voor haar bombardementen aan Israël gesteld had.

Niets over de 15 jaar dat Palestijnse families in Sheikh Jarrah inmiddels tegen de verdrijving uit hun woningen door Israëlische kolonistenorganisaties strijden; families die daar vanaf de jaren ’50 leven nadat ze etnisch werden weggezuiverd uit de toen nog Palestijnse steden Haifa en Jaffa, die sinds 1948 in Israëlisch grondgebied liggen.

Niets over het blokkeren van onder meer de Damascuspoort door de Israëlische politie, de belangrijkste Palestijnse doorgang tot de oude stad, waardoor duizenden gelovigen verhinderd werden om het gebed bij te wonen.

Niets over het gebruik van geluidsbommen, rubberkogels en traangas door de Israëlische ordetroepen op het voorplein van de Haram al-Sharif en het afvuren hiervan zelfs binnenin de Al-Aqsa Moskee.

Niets over datzelfde Israëlische geweld, dat op diverse plaatsen in de oude stad van Jeruzalem tegen Palestijnen gebruikt werd; zelfs bij een ziekenhuis.

Niets over de meer dan 300 (ernstig) gewonden, waaronder veel hoofdwonden door stalen politiekogels met een rubberen omhulsel, die al dat geweld – naast de traumatische ervaringen – veroorzaakt heeft.

Niets over de door de Israëlische regering geplande etnische zuivering van 3.700 Palestijnen uit Palestijnse gebieden; laat staan iets over de gevolgen daarvan voor Palestijnen.

Niets over de nog steeds niet nagekomen Israëlische verplichtingen onder het internationaal recht.

Waarom moeten we het doen met ‘de onrust’ alsof twee kinderen, waarvan er een een drukteschopper is, harrewarren?

Waarom wordt de werkelijkheid door NOS verzwegen?

Bronnen: “Meer beschietingen op Israël en Palestijnse gebieden: doden in Gaza” door de buitenlandredactie van NOS en “Honderden Palestijnse gewonden in Oost-Jeruzalem, dodelijk geweld in Gaza” door Ludo De Brabander via DeWereldMorgen; beide op 11 mei 2021.

Ook het anti-terrorisme-haakje zit aan de binnenkant

De wreedheden in Jemen zijn misschien wel het ergste wat op het ogenblik in de wereld aan het gebeuren is, maar ons sociaal bewustzijn maalt er niet om. Wanneer de media hun werk zouden doen, zou dat anders zijn. Dan zou de toestand in Jemen dagelijks prominent vooraan en in het centrum van onze aandacht staan. Australië, Canada, Frankrijk, Groot-Brittannië, Saoedi-Arabië, de Verenigde Staten van Amerika en alle andere naties, die de verschrikkelijke massale wreedheden in Jemen mogelijk maken, zijn de medeplichtigen van al dat lijden in Jemen en – jammer maar helaas – wij zijn hun handlangers. We vernemen hier niets van, omdat dit hechte wereldwijde Westerse militaire verbond een terroristische organisatie is, zoals de wereld nooit eerder gekend heeft en waarvoor onder de bevolking absoluut geen draagvlak is.

Er is een gemakkelijke manier om het terrorisme te stoppen: stop ermee.

Een conservatieve berekening van de Verenigde Naties stelt dat in de oorlog tussen de Houthi’s en de door de VS gesteunde coalitie onder leiding van de Saoedi-Arabië ongeveer 233.000 Jemenieten gedood werden. Het grootste deel hiervan is te wijten aan ‘indirecte oorzaken’, zoals honger en ziektes. VN-secretaris-generaal Antonio Guterres noemt dit de “ergste hongersnood die de wereld in tientallen jaren gekend heeft”. Die hongersnood in Jemen is geen natuurramp, maar een geweldsmiddel. Bewuste blokkades, die door de Saoedi-coalitie opgeworpen worden om te voorkomen dat hulpmiddelen de slachtoffers onder de burgerbevolking bereiken, gecombineerd met luchtaanvallen op boerderijen, centra voor de behandeling van cholera, markten, vissersboten en voedselopslagplaatsen. Daarmee wordt beoogd gebieden in Jemen, die onder Houthi-controle staan, zodanig te verzwakken dat de Houthi’s er aan ten onder gaan.

Met andere woorden: de VS en zijn bondgenoten helpen Saoedi-Arabië om bewust en massaal kinderen en volwassen burgers te doden en uit te hongeren met politieke doeleinden, te weten om in Jemen de heerschappij van Washington te garanderen. Volgens Wikipedia is dat niets anders dan terrorisme: ‘Terrorisme (van het Latijnse terror, paniek) is het zonder wettige grond plegen van ernstig geweld, of ernstige dreiging daarmee, met een politiek of religieus doel. In de meeste opvattingen over wat terrorisme is, moet het om illegaal geweld gaan, doorgaans gekoppeld aan burgers als slachtoffers.’

De inmiddels 92-jarige Amerikaans filosoof, mediacriticus, politiek activist en taalkundige Noam Chomsky, die ik hier vaker citeer, zei eens: “Er is een gemakkelijke manier om het terrorisme te stoppen: stop ermee.” Op de misdaden, die in onze naam worden begaan, hebben we de grootste invloed. Overigens lijkt mij zonder die eerste stap onze morele verontwaardiging over de misdaden van anderen (waar ook ter wereld) ongeloofwaardig en schijnheilig.

Ergo, help mensen zich te realiseren dat hun perceptie van de werkelijkheid voortdurend door de machthebbers van deze wereld vervormd en verwrongen wordt. Ontmasker het blinde vertrouwen van mensen in de mainstream-media, die weigeren ons inzicht te geven van wat de machtigen op aarde aan te wrijven is. Verzet je tegen elk imperialisme, ook dat van de VS. Voer druk uit op de toekomstige Amerikaanse president Joe Biden om de belofte van zijn campagne over het beëindigen van deze oorlog in Jemen, die begon tijdens de regering Obama-Biden, waar te maken.

Bronnen:“Wij zijn de terroristen” door Caitlin Johnstone via DeWereldMorgen en trefwoord “Terrorisme” op Wikipedia; beide op 21 december 2020.

Een poging de wereld waarin wij leven te doorgronden

Proberen de wereld op een politieke manier te begrijpen kan lastig zijn. Ik doe dat door te proberen de rol van de staat in zijn kapitalistische context te begrijpen. De staat is er vast niet in de eerste plaats om democratische rechten en waarden in stand te houden, of om de stem van haar burgers te vertegenwoordigen; zij is in ‘de strijd van allen tegen iedereen’ een instrument dat de concentratie van macht en rijkdom in handen van slechts enkelen afdwingt. Zo was het en zo is het nog altijd; helaas ook in onze Westerse democratieën.

Er was een tijd waarin koningen de klasse van de kerkelijke clerus prezen, omdat ze de bevolking er toe aanzette passief haar uitbuiting te accepteren via de doctrine van het goddelijke recht. De hedendaagse ‘mainstream’ media hanteren exact hetzelfde principe. Ze bestaan om ons ervan te overtuigen dat de accumulatie van immer groeiende rijkdom door een kleine elite, externe kosten die de planeet verwoesten, kapitalisme, postkapitalisme en het winstmotief niet meer zijn dan een natuurlijke gang van zaken, en dat onze samenleving het best denkbare maatschappelijke (lees ‘economische’) systeem is.

De meesten onder ons zijn inmiddels zo door de media geïndoctrineerd dat zij zich nauwelijks een functionerende wereld zonder kapitalisme kunnen voorstellen. In de afwezigheid van kapitalisme zijn hun gedachten ingesteld om meteen aan een soort Chinese of Sovjet-achtige maatschappij te denken. Een samenleving met controle, dwang, lange wachtrijen voor de verdeling van brood, of zelfs te denken dat ons niets anders rest dan een evolutionaire terugval waarbij we weer in grotten wonen. Die gedachten verlammen hen, waardoor ze niet in staat zijn te bedenken wat er eventueel inherent onduurzaam of verkeerd is aan de manier waarop we momenteel leven; om in te zien naar welke suïcidale toekomst we op weg zijn.

Oorlog is de ultieme industrie om economische groei teweeg te brengen

Oorlog is de ultieme industrie om economische groei teweeg te brengen. Die hobby wordt echter ingeperkt door het vermogen van burgers om hen ervan over nieuwe dreigingen en vijanden te overtuigen. Oorlogen bieden – openlijk of verborgen – de kans om zwakkere en zich verzettende maatschappijen, zoals Irak, Jemen, Libië en Syrië te hervormen. Daarbij neemt het bereik van de bedrijfselite toe, worden grondstoffen in beslag genomen en worden ‘economische markten’ uitgebreid. Oorlog en plunderingen – zelfs als ze verhuld worden als brenger van democratische waarden, ‘verdediging’ of in de naam van een of andere ‘vrede’ – blijven telkens de kern van Westerse missies. Tegelijk heeft het Westen meer bedreigende, grotere en meer permanente vijanden nodig dan Irak en Syrië. Gelukkig is de vage term ‘terrorisme’ daarbij een handig hulpmiddel, aangezien ‘terrorisme’ precies de voorspelbare reactie op de Westerse oorlogsmachine is: hoe meer bruine mensen het Westen vermoordt, hoe meer bruine mensen door Westerse landen legitiem kunnen worden gedood aangezien ze zich achter ‘Terrorisme tegen het Westen’ scharen.

Trumps amateuristische isolationisme, waarmee hij de elite geen goede dienst bewees, verbleekte het voorbije decennium in vergelijking met 2 veel grotere dreigingen voor de oorlogsmachine. Ten eerste was er het gevaar van informatielekken – in onze digitale, onderling verbonden wereld – die dreigden het masker van de Amerikaanse democratie, het masker van Amerika als ‘baken van hoop’, weg te rukken en zo de onderliggende, wansmakelijke realiteit bloot te leggen. Julian Assange en zijn WikiLeaks, dat juist die realiteit bloot legde, vormden dat gevaar. De mainstream media hebben hun werk om Assange’s imago te beschadigen met succes serieus opgevat en er verder zoveel mogelijk het zwijgen toe gedaan. Voor zover ik weet, gaven alleen DeWereldMorgen, InterPressService en WorldSocialistWebSite onderbouwde kritiek op zijn aanklachten en procesgang.

Hun verborgen agenda van een Europese exit was bedoeld om Groot-Brittannië verder te integreren in de Amerikaanse imperialistische oorlogsmachine

Met de benoeming van Jeremy Corbyn tot leider van de Britse Labour Party deed zich het afgelopen decennium een minstens even serieuze dreiging voor de oorlogsindustrie voor. Hij vertegenwoordigde een net zo uitzonderlijk probleem als Assange. Voordat Corbyn ten tonele kwam had Labour nog nooit de dominante positie van het militair-industriële complex in Groot-Brittannië uitgedaagd (ook al werd de oorlogssteun in de jaren 60 en 70 enigszins afgezwakt door het toenmalige sociaal-democratisch beleid). Corbyn was een van de oprichters van de ‘Stop the War-coalitie’, die opkwam als reactie op de ‘War on terror’. Hij eiste expliciet een einde aan Israëls rol als prominente speler in de imperialistische oorlogsindustrie. Corbyn ondervond tegenstand binnen zijn eigen partij en werd beschuldigd van het ondermijnen van de ‘nationale veiligheid’. Toch bleef hij strijden voor een openbaar debat over de afschrikking, die het defensie-establishment claimde als voorwendsel voor het programma van de Trident-kernonderzeeërs die effectief onder de controle van de Verenigde Staten van Amerika staan. Corbyns socialistische agenda maakte ook duidelijk dat hij, mocht hij de macht krijgen, de vele miljarden die momenteel naar 145 legerbases in 42 landen gaan, zou herinvesteren in binnenlandse sociale programma’s.

Er was geen enkel bewijs voor de beweringen dat deze prominente antiracistische volksvertegenwoordiger een opstoot van antisemitisme in de Labour Party had veroorzaakt, maar desondanks begon toch de laster – die in de media schromelijk vergroot werd – snel een eigen leven te leiden. De aantijgingen vloeiden over in bredere – en transparanter opgezette – opvattingen dat Corbyns kritiek op het kapitalisme en zijn socialistische platform eveneens antisemitisch waren. Geholpen door de mainstream media hebben Boris Johnson en Dominic Cummings het debat teruggebracht tot simplistische beweringen dat het einde van de Europese banden Groot-Brittannië cultureel, economisch en sociaal zou bevrijden. Hun verborgen agenda zag er anders uit: een Europese exit was bedoeld om Groot-Brittannië verder te integreren in de Amerikaanse imperialistische oorlogsmachine. Dit is precies een van de redenen dat Johnson in het berooide Groot-Brittannië momenteel £ 16.500.000.000 ( € 18.200.000.000) extra belooft te reserveren voor defensie.

De rol van het kapitalistisch, imperialistische project is geweld in te zetten als instrument om steeds meer rijkdom te verwerven en naar de zakken van een kleine elite te dirigeren

Aangezien Joe Biden twijfelt, zullen zijn adviseurs op basis van een grondige evaluatie focussen op wie het best de oorlogsmachine kan verkopen aan een publiek, dat oorlogsmoe is.

De rol van het kapitalistisch, imperialistische project is geweld in te zetten als instrument om steeds meer rijkdom te verwerven en naar de zakken van een kleine elite te dirigeren – of het nu grondstoffen zijn, die in het buitenland worden gestolen, of de gemeenschappelijke welvaart van de eigen binnenlandse Westerse bevolking. Deze machtsoefening wordt heimelijk uitgevoerd, zodat geen noemenswaardige weerstand wordt opgeroepen. Daarnaast bieden de mainstream media haar publiek vermakelijke onderwerpen, die de aandacht afleiden van wat ons welzijn werkelijk bedreigt.

Bron: “De planeet kan niet genezen zolang we de Westerse oorlogsmachine niet ontmaskeren” door Jonathan Cook via het vertaalbureau van DeWereldMorgen op 11 december 2020.

Strijd tegen een socialistisch platform

Het rapport van de Britse overheidscommissie voor mensenrechten, de ‘Equalities and Human Rights Commission’ (EHRC), stelt op 5 november jl. geen institutioneel antisemitisme vast binnen Labour en pleit Jeremy Corbyn vrij. Dit was anders dan wat de mainstream media verkondigden.

Jonathan Cook behoort tot het zeldzaam wordend soort journalisten dat zelf rapporten leest alvorens er over te schrijven. Zelfs de EHRC blijkt – weliswaar impliciet en niet expliciet – toe te geven dat de voorbije 5 jaren een aanval tegen Corbyn waren voor zijn standpunt dat ook Palestijnen recht op mensenrechten hebben.

Uiteindelijk kon de commissie slechts 2 gevallen van onwettig antisemitisme signaleren waarvoor de partij verantwoordelijk kon worden gesteld. Volgens het rapport waren er 18 ‘grensgevallen’, waarvoor “echter niet genoeg bewijsmateriaal bestond om uit te maken of Labour al dan niet wettelijk verantwoordelijk was voor deze individuele gedragingen.” Het valt op dat de EHRC vermeed de verantwoordelijkheid voor de tekortkomingen van de partij bij de behandeling van klachten over antisemitisme – de ernstigste aanklacht die op tafel lag – te koppelen aan de naam van een Labour-lid. Die beslissing maakt het mogelijk de schuld ervan toch bij voormalige Labour-leider Jeremy Corbyn te leggen.

Het rapport is onsamenhangend

Peter Oborne en Richard Sanders, collega’s van de auteur bij Middle East Eye, hebben de betreffende formuleringen ‘ironisch’ genoemd. Het gaat namelijk over die partij-ambtenaren, die zichzelf in een gelekt rapport als “klokkenluiders” manifesteerden, die als ‘klachtencommissie’ door de EHRC juist verantwoordelijk geacht worden voor de grootste tekortkomingen binnen Labour. Met andere woorden, het waren de boosdoeners zelf die Corbyn en zijn intimi als boosdoener verdacht hadden gemaakt.

De overigens door de commissie genegeerde ‘olifant in de kamer’ is dat er voor iedereen in de partij een “vijandige omgeving” was ontstaan. Joodse en niet-Joodse Labour-leden, die beschuldigd werden van antisemitisme, voelden zich gestigmatiseerd en opgejaagd. Zij werden vaak na het bekritiseren van het doen en laten van de staat Israël van antisemitisme beschuldigd, of nadat ze waarnamen dat er pogingen waren om links uit de partij te verdrijven ‘onder het mom van beschuldigingen van antisemitisme’.

Diep begraven in het rapport staat de verbazingwekkende bekentenis van de commissie dat zij in de 70 onderzochte zaken “bezorgdheid over eerlijkheid” vonden van 42 Labour-leden die waren onderzocht voor antisemitisme. Met andere woorden, het waren degenen die van antisemitisme beschuldigd werden en niet degenen die de beschuldigingen uitten, die door de partij slecht behandeld werden; hetzij door de disciplinaire eenheid die Corbyn vijandig gezind was, hetzij door Corbyns medewerkers in hun ijver om de lopende zaken snel op te lossen.

Het rapport blijkt ‘onsamenhangend’. Zo stelt de commissie dat Ken Livingstone, voormalig burgemeester van Londen, “onwettige pesterijen” had begaan. Tegelijkertijd verwijt de commissie het team van Corbyn dat het geprobeerd had strenger tegen Livingstone op te treden.

Hun doel was hem ervan te weerhouden een socialistisch platform te implementeren

Artikel 10 in het Europees Verdrag tot de Bescherming van de Rechten van de Mens – bescherming van de vrije meningsuiting, dat ook in de Britse wet is verankerd – voert aan dat een politieke partij alleen onderzocht moet worden als zij de antiracismewetgeving op ‘flagrante en systematische wijze overtreedt’. Het rapport van EHRC toont aan dat aan die voorwaarde bij lange na niet voldaan werd. De commissie maakt dit punt in het verslag; wellicht onbedoeld. Zij stelt dat het beschermende artikel 10 van toepassing is, zelfs als er beledigende en provocerende opmerkingen gemaakt worden, en dat deze bescherming vooral geldt voor verkozen politici. Het rapport voegt daar aan toe: “Artikel 10 zal de leden van Labour beschermen, die bijvoorbeeld legitieme kritiek uiten op de Israëlische regering of hun mening geven over interne partijzaken zoals de omvang van het antisemitisme binnen de partij”. Vervolgens negeert de commissie deze bescherming in haar eigen rapportage. En met haar schorsing van Corbyn negeert het partijbestuur van Labour deze regelgeving op dezelfde manier. [Een schorsing die overigens enkele uren na publicatie van dit blog zou zijn ingetrokken (er is vast geen oorzakelijk verband), maar daarna toch van kracht bleef; GjH 18/11/2020].

De aanspraken van pro-Israëlische groeperingen kregen enkel politieke aandacht omdat Corbyn, in gemeenschappelijk overleg, het doelwit werd van een neoliberale gelegenheidscoalitie. Dat betrof de Blair-vleugel binnen zijn eigen partij, de Conservatieve Partij en media. Zij wilden met elkaar voorkomen dat Corbyn Eerste minister zou worden. Hun doel was Corbyn in diskrediet te brengen in de ogen van de Britse kiezers en hem er zo van te weerhouden een socialistisch platform te implementeren; een platform dat de belangen van de gevestigde orde frontaal zou uitdagen. Uiteindelijk bleek ‘antisemitisme’ de meest doeltreffende verdachtmaking.

Bron: “Schorsing Corbyn na rapport antisemitisme veroorzaakt interne burgeroorlog in Labour” door Jonathan Cook via DeWereldMorgen op 16 november 2020.

Julian Paul Assange; journalist, programmeur & internetactivist

Haast iedereen zal wel iets weten van Julian Assange. De een zal zelfs sympathie voor hem opbrengen vanwege zijn bijdrage om geheime informatie over de oorlog in Irak – via WikiLeaks – te publiceren, sommigen zullen hem zelfs een held vinden vanwege de integere manier waarop hij dat gedaan heeft. De ander zal hem zien als een ondermijner van het gezag. Beiden hebben volgens mij gelijk. De vraag lijkt mij of we onze regeringen zò vertrouwen dat ze er van ons geheimen op na mogen houden, ook als die geheim zijn omdat ze de banaliteit van het kwaad, dat onze regeringen begaan, blootleggen. Dan zijn er ook nog mensen die hem zien als een staatsgevaarlijke terrorist, die mensen op belangrijke posities in gevaar brengt, of als een verkrachter, maar dat zijn mensen die volgens mij de aantoonbaar onjuiste verhalen van trollen zijn gaan geloven.

Het gaat over serieuze zaken van leven en dood, recht en vrijheid. WikiLeaks is sinds 2007 een klokkenluiderssite. Erop staan allerlei geheime berichten over contacten tussen regeringen en hun ambassades of tussen regeringen onderling. Daarmee willen de mensen achter WikiLeaks aantonen dat er veel gebeurt waarvan gewone mensen bewust onwetend gehouden worden vanwege een verborgen agenda van regeringen. In oktober 2010 publiceerde WikiLeaks zo’n 400.000 documenten over de oorlog in Irak. Op één van de films is ondermeer te zien dat het Amerikaanse leger Irakese burgers en journalisten doodt. Dit filmpje schokte de wereld en dit feit was voor publicatie via The Guardian, en ik meen me te herinneren ook The New York Times, en WikiLeaks niet bekend gemaakt.

Ik behoor, door wat ik in de loop van de tijd gelezen heb, tot de beide eerste groepen. Al ben ik geen rechter, de integere werkwijze van Assange, waarmee hij desondanks onder meer het staatsgezag van Nederland en de Verenigde Staten van Amerika ondermijnde, maken hem wat mij betreft tot een sympathieke held, die direct vrijgelaten moet worden.

Best actueel allemaal, want op 7 september beginnen in Londen de zittingen waar het Brits gerecht zal vonnissen of gehoor gegeven zal worden aan het uitleveringsverzoek, dat de Verenigde Staten van Amerika over Assange aan de Britse regering deed.

Afgaande op de eenzame opsluiting, die Assange in Belmarsh Prison ondergaat, een maximaal beveiligde gevangenis voor terroristen en zware misdadigers, en de manier waarop het Britse gerecht de voorbereidende zittingen heeft geleid, moet ervan worden uitgegaan dat er geen sprake zal zijn van een rechtszaak waar de rechten van de verdediging worden gerespecteerd. Assange heeft immers geen toegang tot zijn eigen dossier en kan in Belmarsh slechts sporadisch overleg plegen met zijn advocaten. Sinds begin maart 2020 heeft hij geen enkel privé-contact meer gehad met zijn advocaten. Tijdens de voorbereidende hoorzittingen voor de organisatie van de rechtszaak werd Assange achter glas geplaatst, waar hij niet kon meeluisteren met de zitting en zijn advocaten niet rechtstreeks kon spreken. Een Spaans veiligheidsbedrijf blijkt bovendien jarenlang audio- en video-opnames van alle bewegingen en gesprekken van Assange in de ambassade van Ecuador in Londen te hebben gemaakt, waaronder dus ook de gesprekken met zijn advocaten. Deze opnames zijn doorgegeven aan de Amerikaanse inlichtingendiensten CIA en FBI.

Een goedkeuring van het uitleveringsverzoek is nagenoeg zeker en dat zou volgens mij een onrecht zijn, waar alle journalisten voor moeten uitkijken. Of ze nu in het zogenaamd Vrije Westen werken en wonen of in een ander land. De rechtspraak in de onvolprezen VS zal voor Assange evenmin volgens het recht verlopen.

Leve de grondwet!

Leve onze verworven rechten!

Leve de eerlijke rechtspraak vrij van politieke invloed!

Hier is een link naar https://wikileaks.org/ om er zelf eens te kijken.

Bronnen: “Brits gerecht oordeelt vanaf 7 september over voortbestaan onafhankelijke onderzoeksjournalistiek” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 1 september 2020 en “WikiLeaks: wat is WikiLeaks eigenlijk?” via MensEnSamenleving op 3 september 2020.

Nieuw in het nieuws

Ons nieuws gaat – naast oranjevrouwen en voetbal – al een tijdje over de brexit, het coronavirus, de grandslam in Australië waar ook buitengewoon veel natuurbranden woeden, hitte heerst en noodweer onder meer overstromingen veroorzaakt, impeachment, Kobe Bryant, vuurwerk en Nederlandse warmterecords. Allemaal natuurlijk belangrijk, hoewel het me niet allemaal interesseert. Maar ik heb steeds het gevoel belangrijker nieuws, dat me ook interesseerd, te missen en kijk dus ook elders; bijvoorbeeld op internet. En soms vind ik wat:

Wist u bijvoorbeeld dat in 2018 in Armenië een geweldloze revolutie heeft plaatsgevonden? Ik niet. Ik las het pas deze week. Geïnspireerd door wat Mahatma Gandhi met zijn zoutmars in India teweeg gebracht had, is Nikol Pashinyan dat jaar ook van huis op stap gegaan. Uiteindelijk heeft hij zo’n beetje in zijn eentje een kwart van de inwoners van de Armeense hoofdstad Jerevan op de been gebracht. Hij eiste met zijn aanzwellende achterban het vertrek van de onrechtmatig aanblijvende president Serzj Sarkisan, uiteindelijk met succes en een democratische verkiezing bracht hem en zijn Alliance-partij op 9 december 2018 met 70% van de stemmen aan de regeringsmacht.

In Burkina Faso, Burundi, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Eritrea, Ethiopië, Noord-Korea, Kenia, Madagaskar en Zambia en rond het Tsjaadmeer (Kameroen, Niger en Nigeria en Tsjaad) zijn bij elkaar ruim 40.000.000 mensen dagelijks in ernstige nood. Zij lijden aan chronische honger, die bij jonge kinderen vaak een groeiachterstand tot gevolg heeft. De oorzaken zijn net als in Australië rampen als droogte, hitte of overstromingen, maar ook nog escalerend of voortdurend oorlogsgeweld en/of ziektes. Of ze zijn op de vlucht geslagen voor dit soort ellende. Geen van deze problemen in genoemde landen krijgt aandacht in onze media. Zij vormen tezamen een toptien van gemist nieuws, las ik.

Mijn vraag is dan waarom we Auschwitz herdenken, maar de hulpelozen van nu negeren? We worden over hun omstandigheden niet eens ingelicht. Zij hebben er toch ook niets aan, net zo min als de Joden, homo’s, krijgsgevangenen, politieke gevangenen, Roma, Sinti en verzetsstrijders van toen, wanneer over 75 jaar hun namen plechtig tijdens een gepaste ceremonie uitgesproken worden?

Bronnen: “Stap voor stap; Revolutie in Armenië” op 8 februari te zien in de Balie (Amsterdam) tijdens het Human Rights Weekend; een bijdrage van Diederik Baazil aan de GroeneAmsterdammer op 29 januari 2020 en “Deze tien crisissen halen de krantenkoppen niet” door Inter Press Service via DeWereldMorgen op 30 januari 2020.

Er ging een schouder door de laan

Terwijl het spook van de honger voor velen allang geen spook meer is en terwijl dat andere van de klimaatcrisis rondwaart,
terwijl de wereld op veel plaatsen in brand staat,
terwijl oorlogen gevoerd worden en corrupte leiders minderheden onderdrukken, of zo’n beetje heel hun bevolking,
terwijl overal in de wereld vrouwen behandeld worden als tweederangs-burgers, of als vee,
terwijl overheden falen bij het streng onder controle houden van burgers die naar de ideeën van de machtigen een afkeurenswaardig gedrag vertonen,
terwijl moties van afkeuring nooit gesteund worden door volledige coalitiepartijen terwijl ook iedereen in een regeringspartij vrij zou zijn om ‘voor’ of ‘tegen’ zo’n motie te stemmen
modderen we met elkaar door alsof er niets bijzonders aan de hand is.

1. ING sluit 150 servicepunten in winkels
2. Natuurfotograaf Lanting wil geen instagrammers in kwetsbare natuur
3. Jarige Amalia krijgt vanaf haar achttiende jaarlijks anderhalf miljoen
4. Corruptieschikking kost Ericsson ruim 1 miljard dollar
5. Zo veranderde het imago van vuurwerk
6. Bouterse toch in beroep tegen vonnis Decembermoorden
7. Werknemer loopt warm voor nieuwe ‘fiets van de zaak’
8. Aflossingsgoud Oranje en zilver voor Schulting op 500 meter in Shanghai
9. Schippersechtpaar op intensive care door giftig gas in lading
10. Vijf voor twaalf bij PSV: ‘Vooral laten merken dat je de baas blijft’
Dit zijn op moment van schrijven de tien eerste artikelkoppen bij NOS.nl

Ik begrijp, als het erop aankomt, niets van de wereld en van mensen en wat hen beweegt.

Zelf ben ik geen haar beter. Ik deed vanmorgen mijn muziekoefeningen, dronk koffie met een gezin uit India, dat bij mij logeert, en ik ontving vanmorgen een timmerman, die binnenkort bij mij een raam gaat repareren. Verwarrend vind ik het dat er volgens mijn waarneming juist ook zo ongelooflijk veel goed gaat in het sociale verkeer tussen mensen. Nee, van mijzelf snap ik ook niet veel. Kortom:

Er ging een schouder door de laan.
Daar zaten rug noch benen aan.
Hij had geen mond om mee te praten,
Geen buik of borst of ledematen
En ieder die de schouder zag
Zei medelijdend “Goedendag”.

Alleen een boer die varkens voedde
Riep in een vlaag van vrome woede:
Hoe waagt een schouder rond te gaan
Alleen en zonder kleren aan?
Waarop zijn varkens somber knorden:
Wat moet er van de wereld worden?
Daan Zonderland (Daniel van der Vat; 1909-1977)

The GNYTW, waar iedereen wel een mening over heeft

Zoals bekend willen beeld van de werkelijkheid en de werkelijkheid zelf – wat dat ook wezen mag – nog wel eens uit elkaar lopen. Zo las ik pas geleden een stukje dat alle ophef over WikiLeaks, de kwestie waarmee Julian Assange wereldbekend en voor een deel van de mensheid berucht werd, niet bestaat. Nou ja, anders gedefinieerd zou moeten worden, te weten als de kwestie The Guardian/The New York Times/WikiLeaks, kortweg The GNYTW. Ik las namelijk dat wel 2 uur nadat deze kranten op internet over de WikiLeaks-documenten gepubliceerd hadden, de documenten pas bij WikiLeaks online bekeken konden worden.

Mark Davis, een Australische onderzoeksjournalist en regisseur van de film “Inside WikiLeaks”, was in 2010 aanwezig bij de productie van de gezamenlijke publicatie van de Afghaanse Oorlogslogboeken door The Guardian, The New York Times en WikiLeaks. Op 8 augustus 2019 liet hij weten dat beide redacties onmogelijk de door hen verspreide informatie van WikiLeaks gehaald kunnen hebben, omdat zij 2 uur voordat WikiLeaks de duizenden documenten online zette al een artikel daarover hadden gepubliceerd.

Assange heeft volgens Davis beide redacties gevraagd om meer tijd, want hij wilde namen uit de documenten verwijderd hebben. Beide redacties zouden zijn verzoek geweigerd hebben; zelfs elke medewerking om namen te verwijderen zou geweigerd zijn. Daarop heeft Assange zich 3 dagen een slag in de rondte gewerkt en ook een nacht doorgewerkt om zo’n 10.000 namen te verwijderen. Echter, toen puntje bij paaltje kwam was er een technische storing op de website van WikiLeaks. WikiLeaks kon daardoor de afspraak niet waarmaken de documenten als eerste te publiceren. The Guardian en The New York Times zetten hun publicatieplannen door. De primeur van WikiLeaks ligt dus bij The Guardian met in haar kielzog The New York Times.

Assange wordt door Davis geschetst als de enige binnen dit project die gewetensvol te werk ging en de enige die zich bewust was van de mogelijke impact van de publicatie. De redactie van met name The Guardian was volgens Davis alleen uit op publiciteit en wel op zo’n manier dat achteraf juridisch Assange alle blaam zou treffen. Dat laatste heeft gewerkt, althans tot deze onthulling.

Waar zitten de redacties van The Guardian en The New York Times naast Assange in het verdachtenbankje van de WikiLeaks-affaire, die dus The Guardian, The New York Times and the WikiLeaks affair zou moeten heten?

Bron: “Journalist onthult hoe Guardian en New York Times met Julian Assange samenwerkten en hem daarna lieten vallen” door Oscar Grenfell op 10 augustus 2019 op wsws.org via DeWereldMorgen op 13 augustus 2019.