Een incompetente unie

Zo zou het zijn: na 5 relatief rustige jaren proberen opnieuw steeds meer migranten de Europese Unie te bereiken. Hun reizen eindigen steeds vaker met dood of vermissing. Van zowel links als rechts is er kritiek op ‘Brussel’, dat er niet in slaagt een goedwerkend Europees migratiebeleid op te zetten. De EU slaagt er ook niet in om de migratiedruk op de zuidelijke EU-landen evenredig over de rest van EU te verdelen, waardoor veruit de zwaarste last terechtkomt bij de landen aan de Middellandse Zee.

In Griekenland, Hongarije, Kroatië, Polen en Spanje worden migranten nu in strijd met het internationaal recht teruggeduwd de grens over voordat zij een kans hebben gehad om asiel aan te vragen. De Europese Commissie en andere EU-landen spreken deze lidstaten niet aan op deze bij verdragen verboden pushbacks.

VVD-Europarlementariër Malik Azmani noemt de pushbacks ‘onacceptabel’. Volgens hem zijn ze ‘een gevolg van de mogelijkheid dat migranten de EU-grens kunnen bereiken’. Hij pleit dan ook voor strengere afspraken. ‘Brussel’ moet wat hem betreft regelen dat migranten opgevangen worden in hun eigen regio. “Als we vluchtelingen een plek willen bieden in Europa, kunnen we ze dan via legale weg laten komen en niet met behulp van mensensmokkelaars”, aldus Azmani.

De EU werkt ondertussen met man en macht aan fysieke en technologische middelen om potentiële asielzoekers ‘af te schrikken’. Volgens het persbureau The Associated Press stak ‘Brussel’ sinds de migratiecrisis van 2015-16 € 3.000.000.000 in de ontwikkeling van een hightech bewakingshek langs de zuidgrens. Het doel daarvan is om te voorkomen dat migranten de grens over kunnen steken en aanspraak gaan maken op een asielprocedure.

Over de rollen van de EU en EU-landen waardoor migratiestromen op gang komen, zoals politieke steun en wapenleveranties, wordt door de NOS met geen woord gerept. Nee, er wordt alleen gesproken over een ongewenst symptoom van ‘een verzwegen iets’ (asielzoekers die huis en haard achterlaten en een schier eindeloze reeks aan gevaren trotseren voordat zij grondgebied van de EU weten te bereiken), waarmee we, dat wil zeggen de EU, niets mee te maken willen hebben (koste wat kost moeten die asielzoekers buiten ‘onze’ EU-grenzen gehouden worden en als dat niet lukt moeten èn mogen de EU-landen het dichtst bij de brandhaarden het zelf maar uitzoeken), terwijl internationale verdragen, opgesteld om een vergelijkbaar lijden van mensen in de Tweede Wereldoorlog te voorkomen administratief buiten werking worden gehouden (zolang asielzoekers nog niet op EU-grondgebied of in België of Nederland zijn aangekomen, zijn hun problemen de onze niet), waardoor het bedoelde lijden van mensen op geen enkele manier verzacht wordt. Wie van ons nog dacht dat wij in een beschaafd deel van de wereld leven, wie nog dacht dat ‘wij’ een superieure maatschappij-inrichting hebben vergeleken met (veel) andere landen, wie dacht dat vooral Oeigoeren het moeilijk hebben onder een Chinees bewind en wie dacht dat hier geen wetteloosheid regeert mogen nu allemaal wakker worden.

En wat Azmani verzwijgt: “Als we vluchtelingen geen plek willen bieden in Europa, kunnen we ze met zo’n opvang in de eigen regio eenvoudig buiten de deur houden”, want waarom zou er anders na alle jaren sinds de Verdragen van Schengen vanaf 1995 van kracht werden nog steeds niets voor deze migranten geregeld zijn?

Bron: “Gebrek aan Europees antwoord op migratiedruk leidt tot misstanden” door Robert Chesal en Kysia Hekster via NOS op 6 juni 2021.

Gemis aan context

Het zal wel ergens mee te maken hebben, maar wanneer ik me op de hoogte stel van het Europese, Nederlandse, mondiale of regionale wereldgebeuren, ben ik een kritische volger. Wat is voor mij de nieuwswaarde van al deze nieuwsberichten (bijvoorbeeld omtrent het verloop van de formatie), vraag ik mij af. Wat wordt verzwegen of weggelaten (rondom chroom-6-verf)? Met welk doel kan dit nieuws de wereld zijn ingestuurd (rondom de spionagezaak waar Denemarken bij betrokken zou zijn)? Welke onderbuikgevoelens worden aangesproken (rondom de Chinese geboortepolitiek)? En wanneer ik al die onderwerpen nog eens langsga en vergelijk met wat ik elders aan nieuws gevonden heb: waarover worden we onwetend gehouden (rondom covid-19)? De ‘rondoms’ zijn maar voorbeelden, want mijn vragen zijn talrijk.

Een tijdje geleden lagen de Europese Unie en Groot-Brittannië op kop, maar nu zou de dodentol van covid-19 volgens de media in Brazilië, India en de Verenigde Staten van Amerika het hoogst zijn. Dat herhalen de media telkens weer. Maar waarom mis ik hierbij de relatieve cijfers; de covid-19-doden per 100.000 inwoners, zodat we de cijfers onderling kunnen vergelijken? En hoe zit het in zogenaamde ontwikkelingslanden en al die andere landen waar we niets over horen? Hier heb ik op 15 maart 2021 onder het kopje ‘Oversterfte’ een staatje gepresenteerd van het relatieve aantal covid-19-doden van een paar West-Europese en wat Aziatische landen na één jaar covid-19-pandemie, met een link naar dezelfde gegevens betreffende covid-19-doden in alle landen ter wereld. In de reguliere media is dat staatje nergens besproken, terwijl we tuk lijken te zijn op herdenkingen als ‘een jaar na…’.

Welke covid-19-doden worden eigenlijk geteld? Ook die, die niet getest zijn? Waar op deze wereld kunnen mensen zich eigelijk laten testen zonder daarvoor een week- of maandloon te moeten betalen? Is het geven van context bij nieuwsberichten over covid-19-doden werkelijk teveel gevraagd? Dezelfde vraag heb ik over het aantal met covid-19 besmette en gevaccineerde mensen en (ernstig) zieke covid-19-slachtoffers. We doen alsof covid-19 hier overwonnen is, maar zijn 2.134 besmettingen er niet 2.134 teveel in plaats van ‘623 minder dan gisteren’? Wat zijn de verhalen van deze besmette mensen? En hoe zou dat nu werkelijk zitten: welke harde relatieve cijfers zijn er per 100.000 inwoners en – al naar gelang het testen praktisch onmogelijk is – hoeveel geschatte covid-19-slachtoffers zijn er hier en overal ter wereld te tellen?

Kijk, we kunnen ons hier wel focussen op middelbare scholen, musea, restaurants en terrassen, die weer open mogen gaan, maar wat is inmiddels bekend over de impact van zoiets als corona over heel de wereld; en welke landen hebben dusdanig geanticipeerd op de covid-19-pandemie, zodat er relatief weinig slachtoffers te betreuren zijn en hoe deden wij dat vergeleken bij de landen met die adequate aanpak? Wat kunnen we daarvan leren voor een volgende keer?

Al dan niet geven van context om cijfers correct te kunnen interpreteren vind ik een politieke keuze

Het Mexicaanse Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) schat dat de pandemie wereldwijd al aan 6.900.000 mensen het leven heeft gekost, meer dan het dubbele van de officiële cijfers. Het instituut merkt op dat de officiële covid-19-sterftecijfers “in bijna alle landen significant lager zijn dan de reële cijfers”.

De onderzoekers schatten dat in Groot-Brittannië het reële dodental maar een fractie hoger zou liggen dan de officiële cijfers. In India zouden meer dan 654.000 mensen rechtstreeks aan covid-19 gestorven zijn (49 per 100.000 inwoners), dus ongeveer 3x meer dan het officiële Indiase dodenaantal van 221.181. In Rusland zou het totale dodenaantal 5x hoger liggen dan de officiële cijfers en in Kazachstan zelfs 16x hoger.

Uitgaande van het oversterftecijfer – dus niet van de officiële covid-cijfers – bevinden Bulgarije, Ecuador, Mexico, Peru en Zuid-Afrika zich onder de landen met het hoogste aantal doden per hoofd van de bevolking. Dit zijn landen waar bijna niet getest wordt en waar veel te weinig vaccins te verkrijgen zijn. Echter, voor veel landen zijn helaas ook geen oversterftecijfers beschikbaar.

Het al dan niet geven van context om cijfers correct te kunnen interpreteren vind ik een politieke keuze. Media kunnen de impact van de pandemie in bijvoorbeeld ontwikkelingslanden blijven bagatelliseren en ze kunnen er ook voor kiezen ons (een minimum aan) inzicht te verschaffen.

En precies zo kunnen media omgaan met armoede, met drenkelingen op de Middellandse Zee, met institutioneel racisme en klimaatrampspoed. Om maar wat te noemen. Ja, het zal wel ergens mee te maken hebben en ik weet op dit vlak van geen ophouden. Dat komt zo; ik weet liever in welke wereld ik werkelijk leef, dan dat ik mij onterecht veilig waan.

Bronnen: “: “RIVM: 2134 nieuwe coronabesmettingen; nauwelijks nog IC-opnames” door de binnenlandredactie van NOS op 31 mei 2021 en “The Missing Dead: media onderschatten COVID-dodentol armere landen” door Tamara Pearson op Counterpunch, vertaald door Ronald Decelle via DeWereldMorgen op 26 mei 2021.

Achtergrond bij het huidige wereldnieuws

Noam Chomsky zegt in 2021 over Israël & Palestina wat hij al sinds 1967 zegt: “De Verenigde Staten van Amerika is nog steeds de enige hinderpaal voor een onderhandelde oplossing”. De huisuitdrijvingen in bezet Oost-Jeruzalem zijn slechts een zoveelste stap in een proces dat sinds 1967 met volle VS-steun doorgaat. Die steun is het enige wat Israël nodig heeft om een diplomatiek onderhandelde, politieke oplossing te kunnen blijven weigeren.

Alle regeringen van Israël proberen volgens de inmiddels 92-jarige filosoof, mediacriticus, politiek activist en emeritus hoogleraar taalkunde aan het Massachusetts Institute of Technology Noam Chomsky al jaren de Palestijnse bevolking uit ‘de Heilige Stad’ Jeruzalem te verdrijven. De recente aanvallen zijn een uitvoering van die doelstelling. Om de wortels van de huidige escalatie – en de mogelijke dreiging van een totale oorlog – te doorgronden moet men de door de VS ondersteunde basisstrategie van de regering in Israël onderzoeken. Die omvat ‘terreur en verdrijving’ als middel om het territorium uit te breiden, door het uitdrijven en vermoorden van Palestijnen.

Chomsky: “Er zijn altijd nieuwe aspecten aan, maar ten gronde is dit [wat er sinds het einde van de ramadan in Israël gebeurt; GjH] een oud verhaal, dat een eeuw teruggaat en nieuwe vormen aannam na de landveroveringen van Israël in 1967 en de beslissing 50 jaar geleden van beide (toenmalige) grote politieke partijen om gebiedsuitbreiding te verkiezen boven veiligheid en een diplomatieke oplossing – anticiperend op het totaal verkrijgen van essentiële materiële en diplomatieke steun van de VS. Wat uiteindelijk de dominante strekking werd van de zionistische beweging is altijd een vaststaande langetermijndoelstelling geweest. Om het ruwweg te zeggen was het de bedoeling het land te ‘zuiveren’ van Palestijnen en hen te vervangen door Joodse kolonisten, die als ‘de rechtmatige eigenaars van het land’ terugkeerden naar hun thuis na millennia van verbanning.” Alsof bij ons de nog levende afstammelingen van de Cananefaten de provincie Zuid-Holland voor zichzelf komen opeisen, zou ik zeggen.

Ze mogen zelfs niet bouwen op wat er voor hen overblijft

Chomsky: “Vanaf het begin beschouwden de Britten, die daar toen de baas waren, dit project algemeen gesproken als rechtmatig. Lord Balfour, auteur van de verklaring die Joden ‘een nationaal thuis’ in Palestina toestond, vatte het ethisch oordeel van de Westerse elite goed samen met volgende verklaring: “Zionisme, zij het juist of fout, goed of slecht, is geworteld in een eeuwenoude traditie, in hedendaagse noden, in toekomstige hoop, die een veel oprechter belang heeft dan de verlangens en vooroordelen van de 700.000 Arabieren, die dit oude land nu bewonen. Het zionistische beleid is sindsdien opportunistisch. Wanneer mogelijk past de regering van Israël – en in feite de volledige zionistische beweging – strategieën van terreur en uitdrijving toe. Als de omstandigheden dat niet toelaten gebruikt ze zachtere middelen. Een eeuw geleden was het devies om ergens in Palestina snel een wachttoren en een omheining neer te zetten, die dan een koloniale nederzetting werd; feiten ‘op de grond’. Tegenhanger vandaag is de staat Israël, die meer en meer Palestijnse gezinnen uit hun huizen verdrijft waar ze generaties lang hebben gewoond – met een schijn van legaliteit om het geweten te sussen van degenen die men in Israël bespot als ‘de mooie zieltjes’. Natuurlijk zijn de meest absurde legalistische pretenties om Palestijnen uit hun huizen te zetten (Ottomaanse landedicten en dergelijke) 100% racistisch. Er wordt niet eens aan gedacht Palestijnen het recht te geven naar hun huizen terug te keren, waaruit ze verdreven werden, ze mogen zelfs niet bouwen op wat er voor hen overblijft.

Chomsky: “Net als Groot-Brittannië daarvoor, geven de VS ruim de voorkeur aan radicaal islamisme, dat als minder bedreigend wordt gezien voor de imperialistische dominantie van de VS. De landverovering van Israël in 1967 maakte het mogelijk gelijksoortige maatregelen uit te breiden tot de veroverde gebieden, in dit geval een grove schending van het internationaal recht, waarover de leiders van Israël onmiddellijk werden geïnformeerd door hun hoogste gerechtelijke instellingen. Deze nieuwe projecten werden gefaciliteerd door een radicale ommezwaai in de relatie tussen de VS en Israël. Voor 1967 was die relatie over het algemeen wel warm maar toch ambigu. Na de oorlog van 1967 kreeg de VS-steun dimensies zonder precedent.

Chomsky: “Het militair commando van de VS was zeer onder de indruk van de militaire kunde van Israël in 1948 en de overwinning van 1967 maakte het overduidelijk dat een gemilitariseerde staat Israël een solide machtsbasis voor de VS in de regio kon worden en tevens belangrijke nevendiensten kon leveren ter ondersteuning van de verdere imperialistische doelstellingen van de VS. De dominantie van de VS in de regio berustte sindsdien op drie pijlers: Israël, Saoedi-Arabië en Iran [toen nog onder de wrede dictatuur van sjah Mohammad Reza Pahlavi; GjH]. Technisch voerden ze oorlog met elkaar, maar in werkelijkheid was hun alliantie zeer hecht, vooral tussen Israël en de moordende tirannie in Iran. In dat internationaal werkkader was Israël vrij om een beleid te voeren dat doorgaat tot vandaag, steeds met massieve steun van de VS, ondanks occasionele oprispingen van onenigheid. Het is de onmiddellijke beleidsdoelstelling van de regering van Israël om een ‘Groter Israël’ te creëren, waar een ruim uitgebreid Jeruzalem deel van uitmaakt met inbegrip van Arabische dorpen rond de stad, evenals de Jordaanvallei, een groot deel van de Westelijke Jordaanoever met de beste landbouwgronden, die samen met ‘Joden-alleen infrastructuurprojecten’ in Israël geïntegreerd zullen worden.

Dit is een van de ergste hedendaagse misdaden

Chomsky: “Dit project omzeilde Palestijnse bevolkingsconcentraties, zoals Nabloes, om zo het vermaledijde ‘demografische probleem’ af te wenden van te veel niet-Joden in een geplande ‘democratische Joodse staat’ van ‘Groter Israël’; een interne contradictie die jaar na jaar lastiger wordt om uit te spreken. Palestijnen in dit ‘Groter Israël’ leven nu geïsoleerd in 165 enclaves, afgescheiden van hun landbouwgronden en olijfboomgaarden door een vijandig militair apparaat, voortdurend onderworpen aan onophoudelijke aanvallen door gewelddadige Joodse bendes, die door het Israëlisch leger beschermd worden. Ondertussen heeft Israël de Syrische Golanhoogte gekoloniseerd en geannexeerd, een schending van de bevelen van de VN-Veiligheidsraad (zoals het land eveneens deed met de annexatie van Oost-Jeruzalem). Het Gaza-horrorverhaal is te complex om hier samen te vatten. Dit is een van de ergste hedendaagse misdaden, die afgedekt wordt onder een hecht netwerk van bedrog en excuses voor wreedheden.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Alleen met VS-hulp kan Israël Palestijnen massaal vermoorden’” interview (12 mei 2021) door C.J. Polychroniou van Truthout via de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 16 mei 2021.

Voor degenen, wiens interesse gewekt is hierover verder te lezen, is hier een link naar het artikel. Daarin – naast meer wat ik bijzonder interessant vind – de uitspraak van Chomsky: “Het is boeiend te zien hoe de formalisering van een alliantie tussen een aantal van de meest gewelddadige, repressieve en reactionaire staten van de wereld luid werd toegejuicht door een breed spectrum van de mainstream-opinie.

Waarom mogen we niet weten?

De onrust in Israël en de Palestijnse gebieden is vannacht verder geëscaleerd. Sinds gisteravond heeft de militante beweging Hamas vanuit de Gazastrook ruim 200 raketten op Israël afgevuurd. Een groot deel ging richting de Israëlische badplaats Asjkelon, even ten noorden van de Gazastrook, maar volgens Israël is 90 procent van de raketten onderschept.” Dit is de eerste alinea van een bericht waarin NOS ons op de hoogte stelt over wat er momenteel in Israël gaande is. ‘De onrust’ en ‘militant Hamas dat een badplaats met raketten bestookte’.

Niets over de gewelddadige bestorming door de Israëlische politie van de Haram al-Sharif (Tempelberg) en de Al-Aqsa moskee tijdens het laatste vrijdaggebed van de Ramadan afgelopen vrijdag.

Over de aanleiding van dit politiegeweld slechts een zin dat de Israëlische rechter tot uitzetting besloten heeft, alsof de Palestijnse gezinnen er illegaal wonen; niets over de dreigende illegale uitdrijving van enkele Palestijnse families uit Sheikh Jarrah, een wijk in Oost-Jeruzalem; deze NOS-vertekening van het nieuws lijkt mij een-op-een te vergelijken met de Nederlandse rechter, die meedeed de gedupeerde ‘toeslagenouders’ hun ‘ongekende onrecht’ aan te doen.

Niets over de minstens 218 Palestijnse huishoudens in Oost-Jeruzalem die eveneens bedreigd worden met verdrijving uit hun woningen.

Niets over een ultimatum dat Hamas voor haar bombardementen aan Israël gesteld had.

Niets over de 15 jaar dat Palestijnse families in Sheikh Jarrah inmiddels tegen de verdrijving uit hun woningen door Israëlische kolonistenorganisaties strijden; families die daar vanaf de jaren ’50 leven nadat ze etnisch werden weggezuiverd uit de toen nog Palestijnse steden Haifa en Jaffa, die sinds 1948 in Israëlisch grondgebied liggen.

Niets over het blokkeren van onder meer de Damascuspoort door de Israëlische politie, de belangrijkste Palestijnse doorgang tot de oude stad, waardoor duizenden gelovigen verhinderd werden om het gebed bij te wonen.

Niets over het gebruik van geluidsbommen, rubberkogels en traangas door de Israëlische ordetroepen op het voorplein van de Haram al-Sharif en het afvuren hiervan zelfs binnenin de Al-Aqsa Moskee.

Niets over datzelfde Israëlische geweld, dat op diverse plaatsen in de oude stad van Jeruzalem tegen Palestijnen gebruikt werd; zelfs bij een ziekenhuis.

Niets over de meer dan 300 (ernstig) gewonden, waaronder veel hoofdwonden door stalen politiekogels met een rubberen omhulsel, die al dat geweld – naast de traumatische ervaringen – veroorzaakt heeft.

Niets over de door de Israëlische regering geplande etnische zuivering van 3.700 Palestijnen uit Palestijnse gebieden; laat staan iets over de gevolgen daarvan voor Palestijnen.

Niets over de nog steeds niet nagekomen Israëlische verplichtingen onder het internationaal recht.

Waarom moeten we het doen met ‘de onrust’ alsof twee kinderen, waarvan er een een drukteschopper is, harrewarren?

Waarom wordt de werkelijkheid door NOS verzwegen?

Bronnen: “Meer beschietingen op Israël en Palestijnse gebieden: doden in Gaza” door de buitenlandredactie van NOS en “Honderden Palestijnse gewonden in Oost-Jeruzalem, dodelijk geweld in Gaza” door Ludo De Brabander via DeWereldMorgen; beide op 11 mei 2021.

Angst voor de kiezer

De resultaten van de Britse lokale (en in Schotland en Wales ook regionale) verkiezingen zijn nog niet volledig bekend, maar alle verwachtingen wijzen op groot verlies voor Labour. En dat lijkt mij logisch.

Van 2015 tot hij in 2019 plaats moest maken voor Keir Starmer was Labour-leider Jeremy Corbyn het slachtoffer van een bitsige mediahetze zonder historisch precedent tegen zijn persoon en tegen zowat alles waar hij voor staat. En die hetze op Brits grondgebied heeft voor Labour soortgelijke gevolgen als wat de PvdA in diezelfde periode zonder hetze in Nederland meemaakt; voor zo’n beetje alle Westerse sociaal-democratische en zich met socialisme associërende politieke partijen. Met Corbyn dreigde Groot-Brittannië voor het eerst sinds 1949 een eerste minister te krijgen die van mening is dat Palestijnen dezelfde mensenrechten hebben als alle andere mensen op aarde. De hetze ging echter ook over zijn principiële standpunten om het openbaar vervoer te hernationaliseren en zijn standvastigheid tegen de Britse betrokkenheid bij de oorlog in Jemen, tegen kernwapens, tegen de oorlog in Irak (die door Labour-premier Tony Blair werd gelanceerd) , tegen de uitverkoop van de overheidsdienst voor gezondheidszorg NHS, tegen de wapenindustrie. Kortom, met Corbyn dreigde een einde te komen aan 40 jaar neoliberale aanvallen op de voor de ’80-ger jaren opgebouwde sociale welvaartsstaat.

De geschiedenis van de afbrokkeling van draagvlak voor de Nederlandse zusterpartij PvdA begint volgens mij met Wim Kok, die nog als vertegenwoordiger van de vakbond FNV het Verdrag van Wassenaar ondertekende, waarmee hij instemde met de door werkgevers gevraagde loonmatiging; die later bekend werd als de ‘nullijn’. Wat heeft Labour, wat heeft de PvdA, wat hebben zichzelf ‘links’ wanende partijen nog te bieden, wanneer zij zich inhoudelijk net als de conservatieven en liberalen aansluiten bij het hyperkapitalisme van de Verenigde Staten van Amerika?

Het zal vast gaan over de angst voor de kiezer in democratische landen. De kiezer, die niets van haar/zijn materiële verworvenheden als auto, espressomachine, commerciële evenementen, elektrische fiets en tandenborstel, televisiepulp en tuinset wil prijsgeven.

Bovendien kan de kiezer in Groot-Brittanië, in Nederland en in alle Westerse democratieën al decennia alleen maar kiezen tussen meer kapitalisme en meer kapitalisme. Hij/Zij kan niet kiezen voor een betere wereld, omdat geen enkele partij daar een programma voor heeft. Ik bedoel een wereld à la Corbyn, waarin we allemaal en het meest de rijken onder ons meer belasting gaan betalen en gaan bijdragen aan de noden elders in de wereld zodat een wereld ontstaat zonder honger, zonder klimaatverandering, zonder onderdrukking ten gunste van ‘onze’ materiële welvaart, zonder genadeloze materiële en sociale ongelijkheid, zonder oorlog en zonder slavernij eveneens ten gunste van onze materiële welvaart. Een wereld waarin fair trade geen uitzondering maar de norm is, waarin grootbanken en grootbedrijven zich naar nationale wetten te schikken hebben.

Bovendien verkrijgt de kiezer haar/zijn informatie al even lang via door commercie en kijkcijfers gedreven bronnen als de algoritmen op internet, kranten die bol staan van meningen die goed ‘verkopen’, entertainment-televisie en soms nog een tijdschrift dat hun hebzucht bevestigt, zoals de Kampioen.

Wat mij betreft is het bij gebrek aan een Nederlandse Corbyn nu, precies als de afgelopen decennia, hoog tijd voor een modernere, nieuwe Internationale.

Overigens, degenen die willen weten wat de voor de gevestigde orde onwelgevallige standpunten van Corbyn zijn, kan daar via deze link binnen een half uur achter komen. Scroll naar de video van 23 augustus 2018 over zijn hervormingsideeën voor media en over fake news; net boven de noten.

Bronnen: “Labour verliest zwaar bij lokale verkiezingen, schuldige is… Jeremy Corbyn” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 7 mei 2021, “Fantoomgroei; waarom we steeds harder werken voor steeds minder” pagina’s 105 & 106 in de derde druk door Sander Heijne en Hendrik Noten, uitgegeven door Atlas Contact en ‘de internationale’ via Wikisource op 9 mei 2021.

De Internationale, geschreven door Eugène Pottier en zo’n beetje in alle mogelijke talen vertaald, is op de ‘Tweede Internationale’ in 1892 als officieel strijdlied van de internationale arbeidersbeweging geproclameerd:

Ontwaakt! verworpenen der aarde

Ontwaakt! verdoemd in hong’ren sfeer

Reed’lijk willen stroomt over de aarde

en die stroom rijst al meer en meer

Sterft, gij oude vormen en gedachten

Slaaf geboor’nen, ontwaakt! ontwaakt!

De wereld steunt op nieuwe krachten

begeerte heeft ons aangeraakt;

    Makkers! ten laatste male

tot de strijd ons geschaard

en de Internationale

zal morgen heersen op aard’

De staat verdrukt; de wet is logen

de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

Tot ’t merg wordt d’arme uitgezogen

en zijn recht is een ijdel woord

Wij zijn ’t moe naar and’rer wil te leven

Broeders! hoort hoe gelijkheid spreekt:

Geen recht waar plicht is opgeheven

geen plicht leert zij waar recht ontbreekt

De heersers door duivelse listen

bedwelmen ons met bloed’gen damp

Broeders! strijdt niet meer voor and’rer twisten

breekt de rijen hier is uw kamp

Gij die ons tot helden wilt maken

o! Barbaren denkt wat gij doet

Wij hebben waap’nen hen te raken,

die dorstig schijnen naar ons bloed

Ontbrekende realiteitszin

De Verenigde Naties (VN), die wanhopig op zoek is naar fondsen om ontwikkelingslanden te helpen bij het bestrijden van een duizelingwekkend scala aan sociaal-economische problemen, waaronder extreme armoede, economische ongelijkheid, honger, milieurisico’s en ziektes, zijn nog altijd een van de meest prominente voorstanders van ontwapening. Zij zet zich onvermoeibaar in om een deel van de militaire uitgaven in te zetten voor duurzame ontwikkelingen en humanitaire hulp. Maar volgens een nieuw rapport dat vandaag door het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI) werd uitgebracht, stegen de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 tot ruim € 1.650.000.000.000; een stijging van 2,6% ten opzichte van 2019.

Zal de wereld voor de Belgen en Nederlanders daardoor veiliger of juist minder veilig worden?

En hoe zit dat voor andere delen van de wereld?

Welke belangen worden met de besteding van dit bedrag precies gediend?

Ironisch genoeg waren 4 van de 5 grootste investeerders in bewapening van 2020 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, te weten China, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika. De 5de was India, momenteel een niet-permanent lid van de VN-Veiligheidsraad. De vandaag gepubliceerde bedragen over de stijgende wapenuitgaven door enkele grote mogendheden zijn feitelijk een schoffering van de jarenlange pleidooien van de VN voor bezuinigingen op militaire uitgaven en de herstructurering van fondsen van het leger naar duurzame ontwikkelingen.

William Hartung, directeur van het ‘Arms and Security Program’ bij het in Washington gevestigde ‘Center for International Policy’ zei hierover: “In een tijd waarin een wereldwijde pandemie, klimaatverandering en raciale en economische onrechtvaardigheid de grootste risico’s vormen voor mensenlevens en levensonderhoud, markeert de toename van de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 een sombere mislukking van beleidsmakers over de hele wereld om de meest urgente uitdagingen aan te pakken waarmee we worden geconfronteerd”.

Natalie Goldring, een senior medewerker en adjunct professor bij het ‘Security Studies Program’ aan de ‘Edmund A. Walsh School of Foreign Service’ aan de Georgetown Universeit en gastprofessor in het Washington DC-programma van de Duke Universiteit, die ook het ‘Acronym Institute’ bij de VN vertegenwoordigt, zei hierover: “De nieuwste militaire uitgavengegevens van SIPRI zijn moeilijk te rijmen met de realiteit van de wereld waarin we vandaag leven.” In een jaar waarin de wereldwijde bevolking te maken had met de verschrikkingen van de covid-19-pandemie, licht zij toe, tonen de gegevens van SIPRI aan dat de militaire uitgaven onverminderd doorgingen. De militaire uitgaven stegen in 9 van de 10 landen tot de hoogste militaire uitgaven ooit. Hoewel de wereldeconomie, gemeten aan de hand van het mondiale bruto binnenlands product (bbp), met 4,4% daalde, stegen de mondiale militaire uitgaven in 2020 met 2,6%.

Helaas blijven de Verenigde Staten de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal”, vertelde Goldring. Volgens de gegevens van SIPRI is dat meer dan de rest van de top 10 militairy spenders samen. “En het is meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers het meest worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland”, voegde ze eraan toe.

Alon Ben-Meir, hoogleraar internationale betrekkingen aan het ‘Center for Global Affairs’ aan de New York Universeit, vindt dat het inderdaad ironisch is dat 4 van de 5 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad de grootste militaire investeerders zijn. “Het meer ironische probleem is het feit dat al deze landen kleine bedragen uitgeven aan sociale programma’s, wat voor een groot deel de groeiende armoede in al deze landen verklaart.” Onnodig te zeggen, merkte hij ook nog op, dat de sleutel tot het verlagen van de militaire begrotingen rechtstreeks verband houdt met de spanning tussen de verschillende landen. “Ik verwacht geen serieuze discussie over ontwapening in de wereld, tenzij veel van de handelsconflicten zijn beslecht, en in het bijzonder de groeiende spanning tussen de Verenigde Staten, Rusland en China is afgenomen.” verklaarde Ben-Meir.

De recente stijgingen van de Amerikaanse militaire uitgaven kunnen voornamelijk worden toegeschreven aan zware investeringen in onderzoek en ontwikkeling, en in verschillende langetermijn-projecten zoals de modernisering van het Amerikaanse nucleaire arsenaal en grootschalige wapenaankopen“, aldus Alexandra Marksteiner, onderzoeker bij ‘Arms and Military Expenditure Programme’ van SIPRI.

Goldring wees erop dat in 2020 ongeveer 1.800.000 mensen over de hele wereld stierven aan covid-19. De militaire uitgavencijfers van SIPRI suggereren dat de landen met de hoogste militaire uitgaven besloten dat business as usual de juiste richting was om te volgen, ondanks de covid-19-pandemie. “Dit is een tijd om prioriteiten opnieuw te evalueren. Landen moeten prioriteit geven aan de gezondheid en het welzijn van hun bevolking, in plaats van het militair-industriële complex te blijven financieren. Bezuinigen op militaire uitgaven zou geld vrijmaken voor menselijke behoeften en duurzame ontwikkeling (…) In de begindagen van zijn regering heeft president Biden geen neiging getoond om de buitensporige militaire uitgavenpatronen van de Verenigde Staten te verminderen. Hij gaat door met dure nieuwe kernwapens en blijft opgeblazen militaire begrotingen voorstellen. (…) Het verlagen van het militaire budget zou ook Amerikaanse financiële middelen vrijmaken om de dringende wereldwijde problemen van de covid-19-pandemie en de klimaatcrisis aan te pakken.

Meer dan 10 jaar geleden zei VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon: “De wereld is overbewapend en de vrede is ondergefinancierd.” Helaas blijft deze uitspraak nog altijd overeind staan en blijven wij zo keurig mogelijk met de VS in de pas lopen. Zo keurig dat dit SIPRI-rapport niet eens het nieuws haalt, dat we ons focussen op de agressie van Rusland en die van de VS door de vingers zien, op wat Alexei Navalny aangedaan wordt en Julian Assange vergeten, dat we medelijden hebben met Oeigoeren en geen moment denken aan de gevangenen in de marinebasis Guantanamo Bay of de gedwongen scheiding van kinderen en ouders, die zonder de juiste papieren vanuit Mexico de VS binnenkwamen, net als dat we ons niet bekommeren over het lot van Palestijnen op al dan niet geannexeerd Israëlisch grondgebied. Alles wat de VS goedkeurt en zelf uitvreet wordt als gegeven aanvaard, wordt systematisch toegedekt of hoeven we niet te weten, en wat – in haar verhaal (!) – haar vijanden zoals Afghanistan, Irak en Vietnam, om er maar wat te noemen, uitvreten krijgt onze politiek-kritiekloze aandacht. En daar lopen wij als volk achteraan, braaf en met oogkleppen op.

Nou ja, dan weten jullie dit ook weer. De mensheid, waarvan we volgens mij soms terecht hoog opgeven, ontbreekt het aan realiteitszin. Fijne koningsdag jullie. Ik heb ook al iets tegen het koningshuis, dus mij zien jullie niet en zeker niet met oranje bril, hoed en sjaal; ik ga morgen gezond aan de wandel.

Bron: “World Military Spending Rises to a Hefty $2.0 Trillion Despite UN Pleas for Cutbacks” door Thalif Deen via InterPressService op 26 april 2021.

Over de machtigen op aarde

Minder dan een handjevol megacorporaties domineert vandaag de dag onze levens op ieder aspect. Zo komen onze voedingsmiddelen haast allemaal uit een van de volgende 11 bedrijven: Associated British Foods plc, The Coca-Cola Company, Danone S.A., General Mills Inc., Hellogg’s, Kraft & Heinz, Mars, Mondèz International, Nestlé, Pepsico en Unilever. Zij vullen met elkaar onze supermarkten.

Wij denken misschien dat deze producten in de schappen van de winkels met elkaar concurreren, maar dat gaat wat genuanceerder. Voor een deel komen de producten namelijk uit dezelfde voedselfabriek. Maar de werkelijkheid maakt van het concurreren een klucht. De grootste institutionele beleggers van deze 11 bedrijven, blijken dezelfde te zijn, te weten de Bank of America Corporation, Bank Of New York Mellon Corporation, Blackrock Inc., Inc.Franklin Resources, LLC Geode Capital Management, JP Morgan Chase & Company, Northern Trust Corporation, State Street Corporation, The Inc.Vanguard Group en de LLP Wellington Management Company. Voor deze beleggers maakt het niets uit welk product de concurrentiestrijd in de winkels wint, want hun risico op winst of verlies is gespreid, zoals dat heet. Zolang de omzet stijgt, strijken ze de winsten op. Ze investeren immers in alle met elkaar concurrerende voedselfabrieken, zoals een beetje grootbedrijf in de Verenigde Staten van Amerika zowel de democratische als de republikeinse kanshebber op het presidentschap financiert om daarna iets terug te verlangen.

Binnen de technologische industrie domineren Alphabet (Android, Google & YouTube), Apple Inc., Facebook (Facebook, Instagram & WhatsApp), Microsoft (Bing, Microsoft, Office, Windows & XBOX) en Twitter. De grootste institutionele beleggers van deze bedrijven, blijken dezelfde te zijn als die in de voedingsmiddelenindustrie domineren. En diezelfde beleggers investeren ook dominant in alle andere bedrijven, die de technologische industrie domineren met computers, huishoudelijke apparatuur, smartphones en televisies. Zo komen we keer op keer dezelfde institutionele beleggers in een hoofdrol tegen.

Wanneer we bijvoorbeeld op vakantie willen, kijken we op onze Apple of Microsoft-computer en zoeken via Expedia, Trip.com of Skyscanner een goedkope vlucht van AirFrance KLM, American Airlines, Delta Air Lines, Lufthansa, United Airlines of Transavia. Het toestel, waarmee we vliegen is een Airbus of Boeing. We zoeken een verblijfsplaats via AirBnB, Booking.com of Groupon en na aankomst laten we via Tripadviser een reactie achter. Alle hier genoemde bedrijven delen dezelfde grootste institutionele beleggers met de technologische en voedingsmiddelenindustrie, inclusief de oliemaatschappijen, die de kerosine voor het vliegtuig leverden, en de mijnbouwbedrijven, die de metalen wonnen waarvan het vliegtuig gemaakt is. Zij domineren ook deze primaire industrieën. Dat geldt ook voor de agrarische bedrijven, die de wereld domineren, zoals ADM, Bayer (moederbedrijf van Monsanto), Cargill en John Deere, en de verwerkingsbedrijven Lululemon, Reliance IL, Inc.TJX Companies, VF en Zalando. Hetzelfde geldt voor de talloze kledingmerken van Adidas tot Zara. Of we nu ’s werelds grootste olieraffinaderijen nemen, de pharma-industrie, de tabaksproducenten of de zonnepanelenproducenten; de aandelen zijn grotendeels in handen van dezelfde institutionele beleggers, zoals dat ook geldt voor de dominerende auto-, electronica-, vliegtuig- en wapenindustrieën, de banken, bouwbedrijven, cosmeticamerken, online marktplaatsen, restaurantketens, telefoon- en verzekeringsmaatschappijen en de grote warenhuizen. Tenslotte geldt dit ook nog eens voor onze betaalmiddelen als American Express, Mastercard, PayPal, Visa en Western Union.

Nu blijkt als klap op de vuurpijl ook nog eens dat deze institutionele beleggingsmaatschappijen elkaars aandelen bezitten. De ‘kleinere’ supergrote beleggers en de grotere zijn daardoor in de praktijk in bezit van nog grotere. De top van deze piramide blijkt in handen van BlackRock Inc. en The Inc.Vanguard Group. Deze 2 institutionele beleggers hebben een wereldmonopolie. Zij beschikken naar verwachting van Bloomberg in 2028 over $ 20.000.000.000.000, waardoor zij praktisch alles op aarde bezitten, inclusief de centrale of federale banken en hun computersystemen. De grootste aandeelhouder van BlackRock Inc. blijkt uiteindelijk The Inc.Vanguard Group te zijn. Wie deze incorporate, een Amerikaanse bedrijfsvorm te vergelijken met een naamloze vennootschap bij ons, bezit is helaas niet uit gepubliceerde rapportages te achterhalen.

De machtigste 1% mensen op aarde, ontving in 2017 volgens Oxfam 82% van de verhandelde waarde. De rijkste 0,001%, af te lijden uit jaarrapporten zoals The Forbes, blijken net meer dan 2.000 miljardairs te zijn, waarvan 2/3 hun kapitaal verwerven door erfenissen en monopolies. De rijkste families hiervan behoorden al tot de rijksten van de aarde voordat de industriële revolutie plaatsvond, zoals een aantal koninklijke families. En dan zijn er bijvoorbeeld de families Bush, Du Pont, Morgan, Orsini, Rockefelleler, Rothschild en Vanderbilt. Zij zijn hun ooit verworven macht nooit kwijt geraakt, maar hebben die hoogstwaarschijnlijk door te investeren via institutionele beleggers behouden. Deels zouden zij dat doen via privé-fondsen en non-profitorganisaties, die de schakel blijken te zijn tussen het bedrijfsleven, de media en de politiek en waarin honderden miljoenen dollars rondgepompt en witgewassen worden. Genoemde families verdienen hun kapitaal zo ongezien mogelijk.

De 3 belangrijkste foundations, die nagenoeg alle industrieën van de wereld verder met elkaar verbinden, blijken de Bill & Melinda Gates Foundation, de Clinton Foundation en de Open Society Foundations (van George Soros).

Ook de media zijn voor 90% in handen van bedrijven als de Bertelsman, CBS Corporation, News Corporation, General Electric, Sony Corporation, Time Warner, Viavom CBS, Vivendi en The Walt Disney Company. Of we nu denken aan Amazon, at & t, Fox corporation, Netflix, Prime Video of Warner Bros; zij maken niet alleen documentaires, films en andere programma’s, maar bezitten ook de kanalen waarop ze uitgezonden worden en zijn grotendeels in handen van dezelfde invloedrijke institutionele beleggers van de hierboven al genoemde industrieën. Daarmee blijkt ook de informatiestroom over wat er in de wereld gebeurt in handen te zijn van dezelfde groep investeerders. In Nederland gaat het om Bertelsmann, Mediahuis en de Persgroep, voor het leeuwendeel in handen van dezelfde institutionele beleggers, die alle mainstreammedia in handen hebben.

Nieuwsmedia gebruiken nieuws van persbureaus als ANP en Thomson Reuters, die respectievelijk in handen zijn van John de Mols’s Talpa en de Thomsonfamilie. Het European Journalism Centre financiert, leidt op, biedt stageplaatsen en verzorgt studiemateriaal. Het werkt nauw samen met Facebook en Google en wordt gefinancierd door de Bill & Melinda Gates Foundation, ons ministerie van Buitenlandse Zaken, Facebook, Google, ons ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en de Open Society Foundations. Voor politieke analyses maken 500 mainstreammedia in 150 landen, waaronder Nederland, gebruik van de internationale media-organisatie Project Syndicate, waardoor veel nieuws als het ware wereldwijd gesynchroniseerd wordt. De financiers van Project Syndicate zijn de Bill & Melinda Gates Foundation, het European Journalism Centre en de Open Society Foundations.

De Bill & Melinda Gates Foundation, BlackRock Inc., The Coca-Cola Company, Facebook, JP Morgan Chase & Company, Mastercard, de Open Society Foundations, Pepsico, Unilever en Visa zijn weer de grootste financiers van het World Economic Forum, dat onder meer CEO’s van mondiaal de grootste bedrijven, politici en staatshoofden jaarlijks in het Zwitserse Davos samenbrengt om… Ja, waarvoor? Ze laat weten dat het gaat om de grote wereldproblemen te bespreken, maar wat bespreken ze nog meer? In elk geval worden er blijkens dezelfde teksten uit verschillende monden van regeringsleiders in Davos neuzen dezelfde richting opgezet.

Vanuit het verleden weten we dat de neoliberale ideologie met name aan bevolkingen wordt opgedrongen na ‘shocks’; gebeurtenissen zoals natuurrampen en oorlogen. De bevolking is verward en niet in staat zich te verzetten tegen economische ‘hervormingen’ of zelfs zich bezig te houden met politiek. Ze heeft al haar energie nodig om te overleven. En terwijl de bevolking nog in verwarring is, of blij met versoepelingen na de pandemie die de wereld momenteel in zijn greep heeft, kunnen bijvoorbeeld publieke voorzieningen in rap tempo worden geprivatiseerd; de shockdoctrine, zoals de Canadese journaliste Naomi Klein dat noemt. Kijk maar uit, en al helemaal wanneer er geen speld tussen bovenstaande over de onevenwichtige machtsverdeling op aarde te krijgen is.

Bron: Monopoly Het totaalplaatje van the Great Reset, een film van Tim Gielen en “Shockdoctrine” via Wikipedia voor de laatste alinea.

Hier is de film van Tim Gielen te bekijken. In bovenstaand blog heb ik de aannames en suggestieve verbanden, die ook in de film aan de orde komen, weggelaten. Ik heb hier slechts de verifieerbare feiten en één ‘hoogstwaarschijnlijk’ samengevat.

Overigens werken mijn computers op de open source van Linux om te ontkomen aan de dwang van Apple of Microsoft, koop ik altijd al zoveel mogelijk bij ondernemers en zo min mogelijk bij filialen om te voorkomen dat mijn uitgegeven geld belastingontwijkend in Ierland belandt en om ervoor te zorgen dat het een voor mij herkenbaar persoon ten goede komt, oriënteer ik mij voor wat er in de wereld gebeurt zoveel mogelijk op onafhankelijke media omdat ik mainstreammedia ervaar als teveel hypes makend en als te weinig informatief entertainment om er mijn tijd mee door te brengen, en ben ik wars van de oppervlakkigheid en het opdringerige ‘geschreeuw’, die de televisie te bieden had toen ik jaren geleden nog wel keek. Maar voor de rest verdienen de institutionele beleggers van hierboven net zo goed aan mij. Helaas.

Na een midweek op Terschelling

Vanaf de boot leek het of Harlingen begon te bewegen. Het gleed naar achteren. Na wat bochtjes werden de huizen en monumentale gebouwen, waartussen we eerder bij een bakkerij nog koffie met wat lekkers genoten hadden, kleiner en kleiner. Bijna twee uur later werden de huizen en de Brandaris van West-Terschelling als in een omgekeerde film groter en groter. Wat later fietsten we langs de Waddenzee naar Lies voor een midweek op dit eiland.

Heerlijk uitgebreide ontbijtjes vielen ons elke ochtend ten deel, vervolgens bespeelde ik mijn cello en daarna maakten we rustig aanstalten om ergens op het eiland iets te gaan meemaken. Ik koos steeds voor de richting Boschplaat om in de duinen, over de kwelders, op het strand en langs de wadden te struinen. Ik zag kloekende ganzen en een heremietkreeft. Ik zag een strand bedekt met mesheften, een lepelaar, ik zag en hoorde schreeuwende meeuwen. Ik zag massa’s oesters, strandlopertjes die in formatie trachtten de kou te trotseren, een woeste zee en een zeester en ik genoot van de vele uitzichten en vondsten die ik liet liggen. En van de avonden samen, te beginnen met koken en een lekkere maaltijd. Mijn gezelschap koos overdag voor meer variatie.

Heerlijke dagen waarop de tijd stil leek te staan. Eenmaal weer thuis lees ik dat België en Nederland behoren tot de grootste importeurs van hout uit tropische bossen, Joe Bidens buitenlandbeleid nauwelijks valt te onderscheiden van dat van Donald Trump, in Braziliaanse sloppenwijken vrijwilligers de doden als gevolg van corona tellen alsof er een oorlog gaande was, de Europese Unie nog steeds geld pompt in de promotie van rood vlees, en niet in de promotie van fruit & groenten, de Nakba herinneren hand in hand gaat met het vieren van onafhankelijkheidsdag in Israël, we na de pandemie maar beter niet terug gaan slapen in het oude normaal, het vaccinatie internationalisme van China correcte berichtgeving verdient, de helft van de vrouwen in arme landen geen bazin is over hun eigen lichaam, de Wereldbank haar eigen aanbevelingen tegen discriminatie en intimidatie overtreedt, en dat Zweden in vaccins voor de armste landen investeert.

Kortom, ik heb naast mijn nieuwe Groene Amsterdammer weer heel wat te lezen…

Een gedachten-experiment (Deel II: Mijn antwoord)

Nog voordat de eerste verkenners aangesteld waren, had minister van Staat Herman Tjeenk Willink een plan dat mij aansprak. In plaats van na te gaan wie met wie een coalitie zou kunnen vormen met voldoende zetels in de Eerste en Tweede Kamer, stelde hij voor eerst aan de partijen in de nieuwe Tweede Kamer te vragen welke problemen zij zien en hoe zij die problemen definiëren. De achterliggende gedachte van hem was dat wanneer dààr overeenstemming over is, de uitvoeringsdetails geen hindernis zullen vormen om een regeerakkoord te schrijven.

Mijn opzetje voor het definiëren van de grote problemen, waar wat mij betreft de Tweede Kamer meteen mee aan de slag moet om (een begin te maken om) die op te lossen, zijn:

1. Oorlogsrecht: oorlogen en gebrek aan veiligheid om te beginnen met het geweld waar Nederland actief of door wapenleveranties medeplichtig aan is.

1a Nederland voert alleen defensieve wapens uit.

1b Nederland neemt voor oefeningen alleen deel aan puur defensieve oorlogen.

2. Verdrag van de Rechten van de Mens: ieder mens heeft recht op een menswaardig bestaan en erop zijn of haar mening te uiten.

2a Armoede bestrijden: 1 op de 7 wereldburgers heeft een chronisch gebrek aan voedsel.

2b Opheffen van ongelijkheid in gender, kleur, leeftijd, nationaliteit(en), ras, sociale achtergrond, seksuele voorkeur.

2c Elk institutioneel ‘racisme’ wordt actief bestreden; strafrechtelijke vervolging van wie zich er schuldig aan maakt.

2d Investeren in weer op pijl krijgen van de onafhankelijke (!) rechtspraak

3. Breken van de macht op de media, de politiek en de samenleving van grootbanken en grootbedrijven.

3a Zij worden door Europese harmonisaties gedwongen – willen zij binnen de Europese Unie actief blijven – om belastingen over grondstoffen, vermogen en winsten te betalen en die belastingen gaan progressief omhoog zodat bedrijven met de sterkste schouders naar rato bijdragen aan de publieke voorzieningen.

3b Geen enkel verdrag kan zaken boven de nationale grondwet overeenkomen. CETA, TiSA en TTIP gaan dus ook voor dat deel de prullenmand in.

4. Alles wat de EU invoert, voldoet aan dezelfde productie- en winningseisen zoals arbeidsomstandigheden, relatief loon en toegestane milieudruk/vervuiling als geldend voor binnen de EU, opdat er mondiaal eerlijk geconcurreerd gaat worden.

4a Alleen nog fair-trade en gekeurmerkte producten in de winkels.

5. ‘Streven naar welvaart’ wordt verruild door ‘Streven naar welzijn’.

5a Arbeidsloon

5b Investeren in cultuur, toegankelijk voor een breed publiek

5c Gezondheidszorg

5d Onderwijs en Wetenschap onafhankelijk en onafhankelijk van sociale achtergrond toegankelijk voor iedereen

5e Psychologische hulp, Welzijn en Zorg

5f Secondaire arbeidsvoorwaarden

5g Voedselveiligheid

6. ‘Parijse klimaatdoelen halen’ wordt heilig verklaard.

7. Behoud van goede infrastructuur en verbetering van Openbaar Vervoer (met name een snelle railverbinding tussen Den Haag en Groningen)

8. Voor elk probleem worden structurele in plaats van pragmatische oplossingen gezocht. Zo wordt de Covidpandemie bestreden door te sturen op 0 besmettingen per regio, in plaats van op ziekenhuisopnames en IC-capaciteit.

9. Betaalbare huur- en particuliere woningen

10 Alle geratificeerde VN-verdragen worden naar de geest van die tekst nageleefd. Zo worden voor zover passend bij onze klimaatgebieden en landschapszones biodiversiteit en dierenwelzijn nagestreefd.

Wat ben ik nu nog vergeten? O, ja, Groningen. Dat past natuurlijk onder 8: snelle ruimhartige vergoeding van aardbevingsschades, die te maken hebben met mijnbouw, en verhalen van die vergoedingen op diezelfde mijnbouw.

Een gedachten-experiment (Deel I: Vraag)

Nog voordat de eerste verkenners aangesteld waren, had minister van Staat Herman Tjeenk Willink een plan dat mij aansprak. In plaats van na te gaan wie met wie een coalitie zou kunnen vormen, stelde hij voor eerst aan de partijen in de nieuwe Tweede Kamer te vragen welke problemen zij zien en hoe zij die problemen definiëren. De achterliggende gedachte van hem was dat wanneer dààr overeenstemming over is, de uitvoeringsdetails geen hindernis zullen vormen om een regeerakkoord te schrijven.

Een gedachten-experiment:

Wat ziet u nu als ‘de grote problemen’, die het te vormen kabinet moet gaan aanpakken en oplossen (of daarmee een vliegende start moet maken)?

Wanneer nu iedereen, die gestemd heeft, dat voor zichzelf formuleert, kan diezelfde iedereen nagaan of zij op of voor 17 maart jl. een goede keus gemaakt heeft. Mijn ideeën daarover publiceer ik binnenkort.