Categorie: media

Kinderen moeten het doen met de ouders die zij hebben

On door Gerardusineconomie, media, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Gisteravond in gesprek met mijn zonen benadrukte ik, misschien wel te sterk, dat in de wereld van vandaag de macht van grootbedrijven steeds verder toeneemt ten koste van mensenrechten, veiligheid en welzijn. Zo kan het gebeuren dat zelfs in ons rijke land een aanzienlijk deel van de mensen in armoede leeft en afhankelijk is van voedselbanken. Over heel de wereld hebben veel mensen aanzienlijke problemen door onrechtvaardige wetten of volslagen wetteloosheid. Over het algemeen sluiten ‘wij’ in dit rijke land onze ogen voor de problemen van die mensen.

Vooralsnog zitten multinationals met regeringen aan tafel om de inhoud van nieuwe wetten te bepalen en zelfs daadwerkelijk aan nieuwe wetten mee te schrijven. Ik heb een optimistische kijk op mensen die in ongeveer gelijke machtsposities met elkaar optrekken. Dat is mijn dagelijkse beleving. Echter, daar waar afhankelijkheid ontstaat, zie ik de posities van de machtigen exponentieel versterken en die van de afhankelijken tot humanitaire rampen dalen.

Voor ons zijn de vrijhandelsverdragen CETA* en TTIP**** de voorlopige eind-uitkomsten van wetgeving op basis van onze vermeende afhankelijkheid van ‘het grote geld’. De Britten boffen maar, wat dat betreft, omdat ze de Europese Unie (EU) net op tijd verlaten.

Met het vrijhandelsverdrag NAFTA** is al ruime ervaring opgedaan. Het is van kracht sinds 1 januari 1994. De positieve gevolgen voor gewone Canadezen laten nog steeds op zich wachten. Sterker, de Canadezen als u en ik hebben zich te weer te stellen tegen de negatieve gevolgen van dit megaverdrag. Hun ervaringen zijn ronduit negatief. Alleen grootbedrijven hebben er deze eerste 22 jaar baat bij gehad. In 1994 importeerde Mexico slechts 10% van zijn landbouwproducten. Nu importeert het 45% van wat er op Mexicaanse tafels komt. Veel inheemse Mexicanen en boeren zijn door NAFTA hun hele hebben en houden kwijt geraakt. Hen rest de keuze tussen tewerkstelling in de drugshandel of illegale immigratie naar de Verenigde Staten van Amerika (VS). Dat verklaart voor een deel de vlucht van miljoenen Mexicanen naar de VS.

Als Chili het vrijhandelsverdrag TTP*** met de VS goedkeurt, dreigt ook daar de aanwezige inheemse kennis te verdwijnen. Vrouwen zullen goedkope werkkrachten worden voor de grootbedrijven die de Chileense natuurlijke rijkdommen komen plunderen. Voeding is big business. En niet alleen ‘business’. Ook een manier om mensen in het gareel te krijgen en volksprotesten af te remmen. Kleine lokale landbouwers in Chili, Mexico en Peru zullen door TTP nog armer worden doorat multinationals vrij spel krijgen om hen weg te concurreren.

Bij ons is het vrijhandelsverdrag TTIP een beetje bekend geworden door Arjen Lubach die er op 4 oktober 2015 in ‘Zondag met Lubach’ aandacht aan besteedde. CETA is voor velen iets volstrekt onbekends. Wij, met onze good feeling-media, want gebaseerd op het doel hoge kijkcijfers te halen, maken ons niet graag druk om wat er aan engs op ons af komt. “Ga maar lekker slapen…”

Je zult maar een vader hebben, die emotioneel is over en vol zit met zo’n kijk op de wereld waarin wij leven. Ik had voor mijn kinderen een gezelliger vader gewenst.

Bronnen: “Vrijhandelsakkoord TPP vernietigt lokale landbouw” door Orlando Milesi en Inter Press Service via http://www.dewereldmorgen.be op 25 augustus 2016, Voordracht van Sujata Dey van ‘The Council of Canadians’ in Pakhuis De Zwijger op 29 mei 2016.
____________
* CETA staat voor ‘Comprehensive Economic and Trade Agreement’ (Uitgebreide economische en handelsovereenkomst). Het ligt klaar ter ondertekening door de EU en de VS; EU-landen hoeven het niet te ratificeren, maar Jean-Claude Juncker (en niet het Europarlement!) besliste het wel ter ratificatie aan de lidstaten voor te leggen.
** NAFTA staat voor ‘North American Free Trade Agreement’ (Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst). Het is van kracht sinds 1 januari 1994.
***TTP staat voor Trans-Pacifisch Partnerschap; het vrijhandelsakkoord van een aantal landen rond de Stille Oceaan: Australië, Brunei, Canada, Chili, Japan, Maleisië, Mexico, Nieuw-Zeeland, Peru, Singapore, Vietnam en VS. De regeringsleiders van deze landen hebben TPP op 4 februari 2016 ondertekend. Om in werking te treden moet het verdrag nog worden geratificeerd door de parlementen van de betrokken lidstaten.
**** TTIP staat voor ‘Transatlantic Trade and Investment Partnership’ (Partnerschap over Transatlantische handel en investeringen). Hierover wordt nog in het diepste geheim onderhandeld.

Ongemakkelijke bedragen

On door Gerardusinkinderleed, media, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Gisteren bespraken we naast veel meer aan het eten dat we zoveel niet weten over wat er op de wereld gebeurt. Dus even wat cijfers:

Wereldwijd zullen 750.000.000 meisjes voor 2030 als kind worden uitgehuwelijkt. 167.000.000 kinderen zullen tot 2030 in extreme armoede leven en 69.000.000 jonge kinderen zullen voor 2030 overlijden door ziekten die te voorkomen zijn. Oké, dat zijn prognoses en is dus nog niet gebeurd. Wat er dan wel vandaag de dag gebeurt, waarvan we geen weet hebben:

Het leven en de toekomst van miljoenen kinderen is in gevaar. Over de hele wereld, zijn kinderen de helft van de bijna 900.000.000 mensen die moeten leven van minder dan $ 1,90 per dag. Die 900 miljoen zijn al 1 op elke 8 mensen op de Aarde; wat weten wij in België en Nederland hiervan? Wat betreft die 450 miljoen kinderen: hun families worstelen om hen van voeding te voorzien, om hen basisgezondheidszorg en een goede start voor hun leven te geven. “Honderden miljoenen kinderen een eerlijke kans in het leven onthouden, doet meer dan alleen hun toekomst bedreigen. De achterstand gaat over op volgende generaties. En brengt de toekomst van samenlevingen in gevaar“, zei Unicef-directeur Anthony Lake deze zomer. Dat was bij de presentatie van het Unicef-rapport ‘The State of the World’s Children’.

Uit dit rapport blijkt het aantalsmatige beeld voor kinderen nergens somberder dan in Afrika ten zuiden van de Sahara. Daar leven 247.000.000 kinderen (2 op de 3) in ‘multidimensionale’ armoede. Hen wordt onthouden wat ze nodig hebben om te overleven en zich te ontwikkelen. Ongeveer 124.000.000 kinderen volgen op dit moment geen lager of middelbaar onderwijs. Bijna 2 van de 5 kinderen maken de basisschool niet af en kunnen niet lezen, schrijven of (eenvoudige) rekensommen maken. Bijna 60% van de 20 tot 24-jarigen van de armste 20% van de bevolking heeft minder dan 4 jaar onderwijs gehad. 160.000.000 jongeren werken maar leven ondanks dat toch in armoede en meer dan 70.000.000 jongeren zoeken er momenteel werk. “Door jeugdwerkloosheid en gebrek aan waardig werk wordt menselijk kapitaal afgewaardeerd. Dat heeft een aanzienlijke negatieve invloed op de gezondheid, het geluk, het sociale gedrag en de sociaal-politieke stabiliteit. Het beïnvloedt het huidige en toekomstige welzijn in onze maatschappij“, schreef Azita Berar-Awad deze maand. Zij is directeur van het tripartite VN-agentschap ‘Departement Werkgelegenheidsbeleid van de Internationale Arbeidsorganisatie’ (ILO).

Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties (VN), vatte onlangs de situatie voor velen in onze toekomstige generatie als volgt samen: “Kinderen worden nog steeds gemarteld, verminkt, gevangengezet, lijden honger, worden seksueel misbruikt of vermoord bij gewapende conflicten. In landen als Irak, Nigeria, Somalië, Zuid-Soedan, Syrië en Jemen leven kinderen in een hel.”

Voor Nederland geldt dat één op de elf huishoudens (dat zijn er 700.000) volgens het Armoedefonds in armoede leeft, en één op de acht kinderen. Het Cetraal Bureau voor de Statistiek houdt het op 10% van de Nederlandse bevolking.

En wij weten er niets van. Mijn ouders konden zich niet voorstellen dat Duitsers na de Tweede Wereldoorlog en masse de waarheid spraken als zij zeiden “Ich habe es nicht gewusst?” Wat doen wij met de kennis die er is, maar die in media verdrongen wordt door ons welvaartsnieuws?

Bronnen: “Armste kinderen wacht sombere toekomst” door Baher Kamal en Inter Press Service via http://www.dewereldmorgen.be op 17 augustus 2016, “One Humanity? Millions of Children Tortured, Smuggled, Abused, Enslaved” door diezelfde Baher Kamal via http://www.ipsnews.net op 16 augustus 2016 en “The State of the World’s Children 2016” door UNICEF via http://www.unicef.org op 18 augustus 2016 en – nagekomen – “Arme buren” door Dirk Bezemer in de rubriek ‘Economie’ van De groene Amsterdammer via http://www.groene.nl op 17 augustus 2016.

Wie wil er geen wereldvrede?

On door Gerardusinmedia, politiekEen reactie plaatsen

Naar een oud Nederlands gezegde zouden we de wereld kunnen verbeteren door bij onszelf te beginnen. Dat klinkt begrijpelijker dan het is. Want waar begin ik dan?

Het begint volgens mij met informatie. Geen mens is vrij van invloed door wat hem of haar voorgespiegeld wordt over wat er in de wereld aan belangrijke gebeurtenissen voorvalt. En met jarenlange ervaringen op het gebied van public relations is elke organisatie tot de tanden gewapend. Wat een overheid of bedrijf ook doet, in de media zullen en moeten positieve berichten over het bedrijf of die overheid verschijnen. En er zijn talloze manieren om de waarheid te spreken, en kwalijke gebeurtenissen of ernstige negatieve gevolgen toch onderbelicht te laten. Of media-aandacht te beperken door er het zwijgen toe te doen. Zo wordt u en mij een valse wereld voorgespiegeld met halve waarheden, leugens en waargebeurde verhalen. Hoe kan ik in zo’n doolhof er aan bijdragen de wereld te verbeteren? Ik geloof dat we het kunnen! We beschikken immers over ‘een geweten’. We hebben immers gevoelens over ‘rechtvaardigheid’. Dat zijn ook een aspecten aan het mens-zijn.

In mijn ‘Achtergrond’ op deze website (klik hier om er een kijkje te nemen) schrijf ik pacifist te zijn; ijveraar voor wereldvrede. Met ‘verbeter de wereld en begin bij jezelf’ schiet wereldvrede natuurlijk niet erg op. Al tijdens de Tweede Wereldoorlog werd dat inzicht breed gedeeld: het idee voor een permanente alliantie, die wereldvrede als belangrijkste doel heeft, kwam voort uit de zogenaamde ‘Verklaring van Moskou’. Deze verklaring werd in 1943 door ‘de geallieerden’ getekend. Hieruit ontstond later de Verenigde Naties (VN). Vrijwel elk internationaal erkend, onafhankelijk land is nu lid van deze organisatie, die 193 lidstaten kent.

Helaas is met die Verenigde Naties een en ander mis. Tijdens vredesmissies beperkt een logge bureaucratie het doen wat gedaan moet worden. Er is een cultuur van volledig naar de letter van een mandaat handelen. Elk bevel dat vredesmilitairen van de VN krijgen, wordt eerst overlegd met de eigen regering. Het probleem met die regeringen is dat die koste wat kost geen lijkzakken teruggestuurd willen krijgen en verbieden daarom vaak gevaarlijke operaties of nachtelijke patrouilles. Daardoor worden de vredesmilitairen vaak gezien als ‘slap’ en hun missie als ‘een grap’. Geweld om burgers, die bedreigd worden, te beschermen wordt met te grote terughoudendheid ingezet. Vredesmilitairen gedragen zich al doende meer als een overbodige gast, dan als orde-handhaver. Er heerst een alomtegenwoordige angst om te zeggen waar het op staat. Missieleiders zijn bang voor de gevolgen van een slechtnieuws-rapport aan het hoofdkantoor in New York. Zij zijn bang voor hun eigen carrière en bang voor de politieke gevolgen van kritiek op troepen uit een bepaald land. En slechts een schamele 4,2% van de militairen op vredesmissie is vrouw, terwijl om geruchten op te vangen en om eerste hulp te verlenen juist vrouwen nodig zijn. Daar waar geweld tegen vrouwen een van de grootste problemen is, heb je vrouwen nodig om met slachtoffers te spreken.

Bovendien vindt de VN, dat afhankelijk is van geld dat donorlanden ter beschikking stellen, structureel slechts een dekking van 25 tot 30% voor haar projecten. Met uitschieters tot 46% (Burkina Faso) en 0% (Ethiopië). De Europese Unie is wel van plan € 8.000.000.000 de komende 5 jaar te besteden aan Europees ‘antimigratiebeleid’; voor wereldvrede niet, maar daarvoor is wel geld beschikbaar.

Kortom, hoewel het geen zoden aan de dijk zal zetten, zit er toch niets anders op zelf te doen wat ik kan om wereldvrede te bereiken.
Wat doet u?

Bronnen: http://www.europa-nu.nl en https://nl.wikipedia.org op 14 augustus 2016, “Wereldvrede begint met een klap in het gezicht (en de ballen om die uit te delen)” door Maite Vermeulen in De Correspondent via https://decorrespondent.nl op 12 augustus 2016 en “De verkeerde mensensoort, Het failliet van de internationale hulpverlening” door Linda Polman in De Groene Amsterdammer via http://www.groene.nl van 22 juni 2016.

___________________________________
* In hoofdstuk I ‘Doelstellingen en beginselen’ van het ‘Handvest van de Verenigde Naties’ bepaalt Artikel 1 samenvattend:
· De internationale vrede en veiligheid te handhaven.
· Tussen de naties vriendschappelijke betrekkingen tot ontwikkeling te brengen.
· Internationale samenwerking tot stand te brengen bij het oplossen van internationale vraagstukken van economische, culturele, humanitaire of sociale aard, alsmede bij het bevorderen en stimuleren van eerbied voor de rechten van de mens en voor fundamentele vrijheden voor allen, zonder onderscheid naar geslacht, godsdienst, ras of taal.
· Een centrum te zijn voor de harmonisatie van het optreden van de naties ter verwezenlijking van deze gemeenschappelijke doelstellingen.

Nieuwe doelen zoeken

On door Gerardusineconomie, media, politiekEen reactie plaatsen

Naar mijn mening moet het roer om. Het besef dat ‘onze kinderen het financieel slechter zullen hebben dan mijn generatie’ vind ik een bewijs van onjuiste economische politiek. Bovendien zijn we met elkaar niet (meer) op weg naar wereldvrede. Om ‘onze’ economische belangen te behartigen, bombarderen ‘we’ doelen ver weg. ‘We’ kopen goederen die tegen te lage arbeidskosten en te slechte arbeidsomstandigheden vervaardigd zijn. En die bovendien op een manier gemaakt zijn waarmee ‘we’ dieren onnodig laten lijden en het milieu elders onnodig zwaar belasten. ‘We’ schakelen al doende humanitaire, veterinaire en klimaatrampen aaneen, die telkens weer de weinige kansen op wereldvrede steeds verder achter de horizont doen verdwijnen.

Als kind verbaasde het me al dat de uitvinding van de wasmachine niet geleid heeft tot meer vrije tijd. Een beetje jong gezin werkt zich in 2016 een slag in de rondte om de economische eindjes aan elkaar te knopen.

Ik geloof dat we er beter aan doen op te houden met nieuwe goede regels te bedenken voor ons maatschappelijk verkeer, wanneer we denken dat we daarmee een goede daad verrichten. Veel beter zou het volgens mij zijn ons kritisch te bezinnen op wat goed is. En na te blijven denken in hoeverre nieuw beleid bijdraagt aan dat wat we van waarde vinden. In dat opzicht mis ik elke diepgang in het maatschappelijke debat. Iedereen lijkt vòòr economische groei te zijn. En niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre economische groei werkelijk bijdraagt aan verbetering van wat we kwalijk vinden. Klik voor een interessant citaat van Robbert Kennedy hierover hier. Niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre ‘onze’ economische groei bijdraagt aan humanitaire verbeteringen elders in de wereld. Het lijkt er op dat we en masse zijn opgehouden met denken. Misschien is dat wel een gevolg van gewenning aan een verzorgingsstaat.

Immers, na Wereldoorlog II werden in het geïndustrialiseerde Westen kosten noch moeite gespaard om herhaling van de verschrikkingen, die ìn de Tweede Wereldoorlog plaats hadden gevonden, te voorkomen. Aan deze wereldoorlog ging aan deze kant van de Aarde een Wereldoorlog I vooraf, die uiteindelijk in een verarming van de Duitsers ontaarde. De economische crisis maakte de populist Adolf Hitler tot ‘Fuhrer” van Duitsland. Deze man gijzelde jaren aaneen met zijn dienaren heel de bevolking van West-Europa, inclusief die van Duitsland.

Na 1945 werden de Verenigde Naties opgericht. Die stelden met een enorme hoeveelheid aan debatten en stemmingen een verklaring op over de rechten van de mens. Op basis van de theorie van de Engelse econoom John Maynard Keynes werd er in Europa geld beschikbaar gesteld om de sporen van bombardementen weg te werken, werden huizen gebouwd en werden de Westerse economieën weer op gang geholpen. Vervolgens werden nationale regels in het Vrije Westen zo aangepast dat men in verschillende landen begon te spreken over ‘De Verzorgingsstaat’. Ook oriënteerden alle geïndustrialiseerde landen, die niet in de invloedssferen van China of de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken lagen, zich op het beleid in de Verenigde Staten van Amerika.

Inmiddels kon de Aarde al tientallen keren vernietigd worden met alle munitie die overal opgeslagen lag. De samenwerking met China kwam op gang onder de 37ste VS-president Richard Milhous Nixon. Die met de Sovjet-Unie onder de 40ste VS-president Ronald Wilson Reagan. En vanaf deze Reagan ging het Amerikaanse economische beleid een weg op die ervoor zorgde dat de 0,1% schatrijke mensen steeds rijker werd en de grote meerderheid even rijk bleef of armer werd. Keynes’ economische model werd over boord gezet. Geloofd werd in de trickle-down theorie, die er van uitgaat dat de armsten er van profiteren als de rijken alle kansen krijgen om nog veel rijker te worden. Overheidsdiensten werden geprivatiseerd. De Sovjet-Unie viel uit elkaar en raakte in armoede met in Rusland Vladimir Vladimirovitsj Poetin als nieuwe wereldbestormer.

De VS tellen inmiddels 540 miljardairs. Die zagen vorig jaar hun fortuin met 8% stijgen. Daarnaast zijn daar ook nog eens 10.400.000 miljonairs (vermogen zonder de eigen woning). Vorig jaar alleen al kwamen er 300.000 bij. Daar is dus 3% van de bevolking extreem rijk. Hillary Diane Rodham Clinton èn Donald John Trump staan aan hun kant. De tijden van vòòr Wereldoorlog II zijn in ere hersteld. En wat dragen mensen die meer dan $ 50.000 per jaar verdienen bij aan nationale economieën? Niets meer dan de mensen met een lager inkomen.

Het roer moet om naar mijn overtuiging. Wat mij betreft gaan we ons eens kritisch bezinnen op wat we van waarde vinden en ons bezinnen op ‘wat goed is’. Daar kunnen we tijdens deze ‘Sportzomer’ al mee beginnen.

Wat vooraf ging

On door Gerardusineconomie, kinderleed, media, politiek, steden en streken, waarnemingen, wereldverhalen, zorgEen reactie plaatsen

Sinds 5 mei 2014 schrijf ik met enige regelmaat blogs. De eerste blog, die ik die datum publiceerde, had als titel ‘Kinderleed’. Mijn eerste 365 blogs of weblogs zijn gepubliceerd via een andere website, te weten
www . gerardus . blog . com.

Vanaf 8.8.’16 ben ik overgestapt naar deze website.

Mijn eerste blog ging zo:

__________________________
Kinderleed 5 mei 2014

In Utrecht nemen veel mensen uit streek- en stadsbussen de roltrap naar de eerste etage van Hoog Catharijne waar het Centraal Station van de NS gelegen is. Onder die roltrap zijn kaartenautomaten van de NS. Daar moest ik zijn, want voor ik met de trein ga, moet ik altijd eerst mijn OV-kaart opladen.

Een meisje van een jaar of vijf huilde hard onder aan die roltrap. Ze riep haar moeder die kennelijk net de roltrap was opgegaan. Het meisje, dat werd al snel duidelijk, durfde de roltrap niet op. De massa mensen achter haar begaf zich om het meisje heen op de rollende trap. Soms bekommerden vrouwen zich over het meisje. Troostend, pratend, verleidend deden zij stuk voor stuk een poging het meisje mee te nemen de roltrap op. Even vaak gaven zij hun poging al snel op. Alle mannen liepen door alsof zij iets beters te doen hadden. Het meisje bleef onderaan de roltrap huilen en roepen om haar mamma.

Na verloop van tijd vertoonde zich een man van een jaar of vijfentwintig bij de roltrap. Hij had een baardje op zijn kin en een rugzak op zijn rug. Lopend tussen de mensenmassa richting roltrap pakte hij het meisje resoluut bij haar hand. Hij tilde haar op en zette haar op een van de onderste treden van de rollende trap naar boven. Het meisje, een jeugdtrauma rijker, hield op met huilen en schreeuwen. Zij kon zich even later weer bij haar moeder voegen.
__________________________

Klik hier om naar de 365 eerder gepubliceerde blogs van mij te gaan (de link werkt wel, maar de website waarop mijn eerdere blogs staan, is niet altijd bereikbaar).