Categorie: politiek

Europese beschaving VIII

On door Gerardusineconomie, politiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Wetten of geen wetten, het bestuur van het Griekse privatiseringsfonds is immuun voor vervolging. Dat heeft de trojka van ECB, EU en IMF met terugwerkende kracht geregeld, verstopt in een dik dossier met talloze aan te nemen wetten, getiteld:
‘Maatregelen voor groei van de Griekse economie’.
De aanklager verlegde daarom de aandacht naar 6 adviseurs, onder wie 3 leden van de eurowerkgroep: een Italiaan, een Slowaak en een Spanjaard. De rechtszaak ving aan, maar op 24 mei 2016 kwam de Eurogroep bijeen, waarbij de voorzitter van de Eurogroep, de zelfbenoemd sociaal-democraat Jeroen Dijsselbloem – volgens de krant ‘Kathimerini’ – tegen de Griekse minister riep: “Dit vind ik onacceptabel!” Een week later dreigde de Europese Commissie achter de schermen een miljardentranche tegen te houden als de Italiaan, Slowaak en Spanjaard niet vrijuit gingen. Diezelfde dag nog volgde er een voorlopige vrijspraak.

Een maand nadien, ontdekte journalist Leontopoulos, voegde de trojka een paar zinnen toe aan een wet over cybermisdaad, alweer goed in teksten verborgen: ‘geen adviseur of expert is voortaan aansprakelijk’. “Aan geen parlement is de trojka verantwoording schuldig”, zegt Leontopoulos in een café, “en aan enige rechtbank evenmin.”

‘We verkleinen de ongelijkheid’, schrijft de trojka. In 2015 publiceerde het Duitse Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf dat in de vroegste crisisjaren de belasting van de laagste Griekse inkomens met 337% was gestegen, tegen 9% voor de hoogste. Sindsdien kwam er 11% btw bij en nu moeten zelfs alle eenmansbedrijfjes hun belasting vóóruit betalen.

€ 90.000.000.000 bedraagt de belastingachterstand. Bijna één op de twee Grieken staat voor minder dan € 5.000 bij de fiscus in het krijt, “wat hoog genoeg is om hun leven te verwoesten”, zegt Nadia Valavani, die er als Varoufakis’ onderminister over ging. “Duizenden zijn erom in de cel beland. Die regel schafte ik snel af.” Om de afbetaling draaglijk te maken, had ze honderd termijnen ingesteld: € 20, € 30 per maand was soms doenlijk, soms al te veel, maar “de trojka had een afkeer van termijnen. Ze hamerde op ‘belastingbewustzijn’; betaal je niet alles ineens, dan verlies je ook je huis, zulke dreigementen. Pragmatisme kent ze niet.” Valavani hield zich doof, zette door en een miljoen mensen sloten zich erbij aan: € 7.500.000.000 bedroeg het aflosschema. “Zij konden weer ademen, zeiden ze me. Eventjes… Met het 3de ‘akkoord’ schafte de trojka de regeling af.”

De bovenklasse mag voor haar ‘belastingzonden’ wel op de trojka’s coulance rekenen. Op 1 januari 2017 werd de Onafhankelijke Autoriteit voor Publieke Inkomsten opgetuigd, met een lid van de Europese Commissie in het bestuur. Als er tweedracht is over belastingwetgeving, dan beslist de Autoriteit, niet langer de minister. Toezicht door de regering is verboden. “Stapsgewijs wordt iedere vorm van Griekse zeggenschap weggenomen”, treurt Valavani. Zij noemt deze Autoriteit een ‘Witwasmachine voor miljardenfraude’. Niet langer Nea Dimokratia, maar de trojka is nu volgens haar de beschermheer van de rijken. “Varoufakis en ik stelden een nieuwe chef aan bij de opsporingsdienst Sdoë en we begonnen voortvarend – wat de tycoons angst aanjoeg. Dus werd in het 3de memorandum de Sdoë door de trojka nagenoeg ontbonden.” 2/3 van de 730 inspecteurs verkaste naar de Autoriteit, die het alleenrecht kreeg op bestraffing van fraude. “Meer dan 30.000 grote belastingzaken zijn komen te vervallen”, stelt Valavani, “de Autoriteit laat ze lopen, dat is de bedoeling. De belastingontduiking van de zakenelite bedraagt miljarden! We hadden alles in het vizier. Maar ‘vroegere jaren moeten we niet onderzoeken’, zei de trojka, ‘dat heeft geen zin’. Een doorzichtig excuus… En niemand mag de Autoriteit er zelfs maar naar vragen, want die is ‘onafhankelijk’. 600 Sdoë-dossiers waren al afgerond, de fiscus kon ze innen, maar de trojka verklaarde ze ongeldig.”

Dit was het 8ste en is het laatste deel van een serie over Europese beschaving, die verre van beschaafd blijkt. Hier ging het over het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Dat is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.
En was dit maar de enige misdaad tegen de menselijkheid die uit ons aller EU-naam gepleegd wordt, met in het kielzog van de Europese Unie andere instituten die vaak zelfs ook (uiteindelijk) met publieke gelden gefinancierd worden.
Helaas, ik moet mijzelf en u daarin teleurstellen. Dit is een pars pro toto, slechts één voorbeeld van het nieuwe politieke normaal.

Lees het hele artikel over Griekenland na 7 jaren trojka-beleid via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving VII

On door Gerardusineconomie, politiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

“Als je een wandaad wilt verhullen, bewees Shakespeare al, moet je er nog één plegen, en nog één… tot je een absurd, verward web hebt geweven”, vertelt de Griekse oud-minister van Financiën Yanis Varoufakis. “Zo begon ook dit debacle. Berlijn en Parijs stelden via de lening [aan Griekenland; GjH] hun [eigen; GjH] banken veilig – zonder aan later te denken. Maar voor het akkoord van de parlementen, ontdekten ze, was hardheid richting de Grieken nodig. Dus bracht Berlijn het IMF aan boord, de dwingeland van noodlijdende landen, om ons ’s werelds grootste besparingen ooit op te leggen. Toen IMF-analisten hun chefs inlichtten dat er een mislukte staat zou ontstaan, werd hun gezegd te zwijgen en de ‘juiste’ uitslag op schrift te voorspellen.”

De economie was in 2012 al bijna met 25% gekrompen. “De trojka [van ECB, EU en IMF; GjH] raakte in paniek”, zegt Varoufakis. “Om de fouten te maskeren, schreef ze een 2de lening uit en creëerde ze een kleine speculatiegolf die ze tot ‘het Griekse succes’ doopte, om te veinzen dat het programma deugde. Waagde je het een fiasco te noemen, dan zei de trojka dat Athene het niet goed doorvoerde, wees ze met moraliserende vinger naar de Griekse pensioenen, de onwaardige werkers, de omkoperij en andere Griekse gebreken die uiteraard bestaan, maar er in dit geval niet toe doen.”

Toen het journaal de ‘Griekse redding’ meldde, begreep de Duitse onderzoeksjournalist Harald Schumann dat er méér speelde. Schumann had voor dagblad Der Tagesspiegel sinds de val van Lehman Brothers over het geldsysteem geschreven. Hij wist zodoende van de Duitse miljarden in Griekenland, die gevaar liepen; de bankenredding werd verbloemd door hem te framen als ‘Redding van Griekenland’. De machtsgreep in Griekenland wordt door geen enkel EU-verdrag ondersteund, weet Schumann. “Het is“, volgens hem, “een volstrekte verachting van democratie.”

Het Griekenland van vóór de trojka was mogelijk een halve oligarchie, sinds mei 2016 is in de bakermat van de democratie ‘olicharchie’ dè staatsvorm geworden. Het parlement nam toen – na de gangbare chantage – een wetsvoorstel van 7.000 pagina’s aan en richtte zo het door Schäuble verlangde ‘Superfonds’ op, dat bijna al het staatsbezit onder de hamer brengt. Wie door het digitale portfolio bladert, komt langs eilanden, gasbedrijven, gokkantoren, jachthavens, kastelen, postkantoren, spoorwegen, stadions, stranden, viaducten, villa’s, vliegtuigen, warmwaterbronnen en waterbedrijven; alles ging in de uitverkoop. Slechts op papier is het oogmerk van het privatiseringsfonds nobel: ‘Een zo hoog mogelijke opbrengst voor de Helleense Republiek.’ In de memoranda staat dat ‘vlugge verkoop tegen dumpprijzen’ onwenselijk is, maar precies dàt is gaande. En hoewel de Griekse premier Alexis Tsipras bedong dat 25% van de opbrengst naar Griekse investeringen zou gaan, is dat in een latere versie verwijderd.

Een Grieks primair begrotingsoverschot (vóór rentebetaling) is voor de trojka bovenal van belang, schrijft de Amerikaans auteur en econoom Joseph Stiglitz in ‘De euro’, want “crediteurlanden als Duitsland willen hun geld terugzien”. Alleen door dat overschot kan Athene steeds aflossen. De trojka verlangt dan ook 3,5% meer inkomsten dan uitgaven, wat nu een ongekend hoog percentage is. Onvermijdelijk verstikt dat de Griekse economie, maar Berlijn, Den Haag, Parijs en Washington zijn er tevreden mee.

Intussen belandde de haven van Piraeus voor een schijntje in handen van een Chinees staatsbedrijf,
de spoorwegen zijn nu, eveneens voor een schijntje, van de Italiaanse overheid.
Ook Duitsland vaart er wel bij: staatsonderneming Fraport nam 14 regionale vliegvelden over. Syriza hield de verkoop tegen, maar Berlijn nam hem op in het 3de memorandum en dus was de overdracht bezegeld. Fraport en de Duitse staat als aandeelhouder verdienen er miljarden aan.
Zo gingen Piraeus, de Griekse spoorwegen en 14 Griekse vliegvelden van overheidshanden in andere overheidshanden.
De grootste voordelen gaan naar de oligarchen. Dimitris Melissanidis, bijvoorbeeld, nam met een Grieks-Tsjechisch consortium het staatsgokkantoor Opap over voor 2/3e van de marktwaarde. Reden voor verkoop was er niet; Opap draaide winst.
Anderhalf jaar verzette Syriza zich tegen de verkoop van het oude vliegveld van Athene aan Spyros Latsis, ’s lands grootste zakentycoon, die onder meer de Eurobank bezat. De herkapitalisatie van die bank had de Griekse staat al eens € 13.300.000.000 gekost. De luchthaven wil Latsis omvormen tot een privé-stad van weelde, met een zevensterrenhotel. Ook ditmaal dreigde de trojka een tranche van € 7.500.000.000 niet uit te keren als Elliniko niet vlug werd geprivatiseerd. Dus zette Tsipras zijn handtekening, wat € 915.000.000 opleverde – ongeveer 1/3 van de waarde.
Een dubieuze rol speelde de trojka ook bij de verkoop van 28 staatsgebouwen, zoals belastingkantoren, ministeries, politiebureaus aan onder andere dezelfde Eurobank van diezelfde Latsis. De Griekse overheid ontving er € 260.000.000 voor en huurt de panden 20 jaar lang terug voor een veelvoud daarvan. De schade, volgens een officier van justitie: € 600.000.000.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Rond 1600, in de tijd dat William Shakespeare leefde en schreef, was de wereld ietsje anders. Inmiddels hoef je een misdrijf niet meer te verhullen door een ander misdrijf te plegen. Inmiddels, met de huidige massamedia tot je beschikking en een immens gebrek aan interesse, kennis en kunde bij de buitenwacht kun je met wat macht de door jou gepleegde misdrijven voor de bühne doen verheffen tot een daad van liefde; liefde uit mededogen voor het Helleense volk. Aan de rijken en grootbedrijven het leven en alle rest van de mensheid in de schuldenslavernij is de norm geworden binnen het beschaafde Europa. Zo’n 60% van de gehele mensheid moet eraan geloven; dit is de norm.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving VI

On door Gerardusineconomie, politiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Om middernacht is het koffiehuis aan de avenue Alexandras hel verlicht, voor het laatst. Met een bezem veegt Thodoris de vloer schoon. Hij verhangt de stroomdraden. De zaak is leeg, alles is weggeruimd, het bankroet is bezegeld. De vijftiger kijkt er lijdzaam bij. Hij loopt 8 maanden huur achter. Het was wachten op dit einde.

Acht maanden staan voor € 24.000 aan elektriciteit en huur. “Terwijl ik op een dag € 100 omzet draai”, zegt Thodoris, “waarvan ik een serveerster inhuur en inkopen doe. Voor mijzelf blijft er € 5 over, na 11 werkuren. Voor velen is een kopje koffie al tijden te duur.” Op de 3 panden ernaast prijkt al het welbekende enikiazete-biljet: te huur. Hij is cultureel antropoloog, spreekt 4 talen, maar wie wil hem? Men vraagt hooguit om souvlaki-koeriers, niet om academici; een economie in overlevingsmodus, niemand investeert. “Was ik jong, dan nam ik ook deel aan de grote Griekse exodus. In het Noorden [van Europa; GjH] is er leven.”

‘We verbeteren het zakenklimaat’, schreef de Europese Commissie, terwijl in elke straat verweesde winkels te vinden zijn, bestoft en in verval – in trojkatijd gingen meer dan 200.000 rolluiken neer. In de nog geopende boetiekjes is het altijd uitverkoop, wat niet wil zeggen dat er klanten komen. Alleen de goudwinkels die tegen spotprijzen het familiezilver opkopen doen goede zaken.

De trojka van ECB, EU en IMF kwam, zag en veranderde alles. Ze wilde de economie omvormen, tot wedijver aansporen, en in zekere zin is dat gelukt. De collectieve afspraken zijn van 140 teruggebracht tot 8, de baas bepaalt:
vindt hij het verlaagde minimumloon te hoog, dan biedt hij € 15 per dag aan, zonder betaalde overuren of verzekering. Salaris keert hij maanden later uit, soms vervangen door tegoedbonnen. Op een vacature bellen honderden mensen. ‘Houd je van hard werken?’ horen ze. ‘Bewijs het maar!’ De inschikkelijkste wint.

In de herfst van 2010 begon Louka Katseli als minister van Arbeid en als erfenis trof ze een ontmanteld cao-systeem aan, weggegeven door haar voorganger. “Het duurde maanden om de trojka ervan te overtuigen de collectieve afspraken deels in ere te herstellen”, vertelt ze. “Maar het kon: in het eerste jaar was ze nog voor rede vatbaar.”

In 2011 verhardde de trojka; ze nam de agenda over van de banken, de grote hotelketens, de industrie en de massamedia en verordonneerde een extreem flexibele arbeidswet. “Volgens de trojka belemmerde mijn wetsrevisie de concurrentie”, vertelt Katseli. “Ik moest het voorstel intrekken, maar dat weigerde ik.” Een maand later was er ineens een herschikking van het kabinet: Katseli werd eruit gezet en werd weer parlementariër. En toen ze tegen de terugkeer van de trojkawet stemde, volgde verbanning uit de Pasok-partij. “Sindsdien”, zegt ze, “is de trojka’s opstelling helder: een open oor voor het grootbedrijf, doof voor ministers en vakbonden.”

In 2014 was er een vreemd melkdispuut, waarover de regering bijna viel. De trojka gebood de omschrijving van verse melk van 5 naar 11 dagen op te rekken, waardoor import mogelijk werd en de prijs zou dalen. Volgens Joseph Stiglitz was dit een cadeau aan de Hollandse zuivelbranche als dank voor Den Haags (Jeroen Dijsselbloems) trouwe bijstand aan Berlijn. Ook de melkwet was een voorwaarde voor uitkering van de lening. De onderminister van Landbouw stemde niet tegen, maar stapte op. “Mijn ethiek”, zei hij erbij, “staat me niet toe de financiering van mijn land in de waagschaal te stellen.” En inderdaad: in de jaren na het besluit steeg de uitvoer van Nederlandse melk naar Griekenland – en gingen Griekse boeren failliet.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving V

On door Gerardusinpolitiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

In het vroege voorjaar van 2015 trokken Grieks premier Alexis Tsipras en zijn minister van financiën Yanis Varoufakis met een Grieks mandaat voor een ommezwaai door Europa. Ze waren vol optimisme: praktijk en theorie toonden Syriza’s gelijk, de besparingspolitiek was een mislukking – de argumentatie zou de eurogroep overreden.
En toen zei Schäuble: “Verkiezingen veranderen niets” en “Regels zijn regels.”

In Brussel bleef Varoufakis de weeffouten blootleggen, waarop altijd een stilte volgde, vertelt hij. Na elke vergadering verklaarden ministers dat Athene ‘niet serieus’ was en ‘niet leverde’, dat Varoufakis een ‘amateur’, gokker en tijdverspiller was. “Zelfs in de eurogroep spreekt de Europese Commissie steeds eerst, daarna de ECB en het IMF, dan is het klimaat al gecreëerd”, vertelt Varoufakis. “De ministers – op de Duitse na – zijn bijna decoratief.”

Aan de telefoon klonk Dijsselbloem nog inschikkelijk, zegt Varoufakis. Het was eind januari, hun kennismaking.
“Wat wil je met het memorandum doen?” vroeg de Nederlandse zelfbenoemde sociaal-democraat.
“Het wijzigen”, zei de Griek. “Laten we gedeelde grond vinden.”
Dijsselbloem zei: “Dat is goed”, en stelde voor langs te komen. Daags daarna, in Athene, had Dijsselbloem zich bedacht: wilde Varoufakis heronderhandelen, dan zou de trojka een maand later de Griekse banken sluiten, op 28 februari.

Wat is politieker dan de weigering om wijdverspreide abjecte armoede, honger en een suïcidegolf als humanitaire crisis te benoemen?

“Jeroen wilde een vlugge, vroege zege boeken”, vermoedt Varoufakis, “maar dat ging zo niet.” Op de persconferentie, na afloop, had Varoufakis de trojka de wacht aangezegd.
“Je hebt zojuist de trojka vermoord”, zei Dijsselbloem en hij liep weg.
Varoufakis: “Sinds die dag droeg Dijsselbloem de afgang naar iedere vergadering mee, op onhebbelijke wijze.”
Zoals op 11 februari, bij de eurogroep in Brussel: “Driemaal zei Dijsselbloem me dat de tijd op was”, herinnert Varoufakis zich, “als ik tóen niet tekende voor verlenging: ‘De trein vertrekt vanavond.’ Het akkoord liep tweeënhalve week later pas af, we konden onderhandelen, maar Jeroen zei dat het Finse parlement met reces ging en erover moest debatteren…”
Varoufakis belde Tsipras, die zei: “Teken niet.”
De dag erna liep Varoufakis in een hotelgang Dijsselbloem tegen het lijf en bleek het ultimatum niet te bestaan.
“De trein is teruggekeerd?” vroeg de Griek spottend. Welnu: “De voorzitter van de eurogroep loog, opzettelijk, tegen een minister – bij diens eerste vergadering!”

“Op 25 juni”, vervolgt Varoufakis, “vijf dagen voor de trojka onze banken sloot, legde ze mij in Brussel een akkoord voor. Zwaardere besparingen dan ooit tevoren, plus een analyse over de staatsschuld; zo pover en verkeerd dat zelfs het IMF die verwierp. Toen ik uitlegde waarom het waardeloos was, onderbrak Jeroen me: ‘Je moet nú zeggen of je het aanvaardt.’”
Zo niet, dan was dat volgens hem een casus belli: aanleiding tot oorlog.

Tsipras besloot een referendum over het eindbod uit te schrijven. Vlug kwam de eurogroep weer bijeen. Op 30 juni liep het oude akkoord af, maar de volkspeiling vond pas 5 juli plaats, dus Varoufakis vroeg een korte verlenging aan. “Dan kon men stemmen zonder vrees”, zegt hij, “zonder dichte banken. Maar op vrees zinde de eurogroep juist, voor de ‘ja’-stem, en ze weigerde.”

Griekenland bleef op 30 juni bij het IMF in gebreke en voegde zich als wanbetaler bij Soedan en Somalië. Van de trojka ontving Varoufakis een e-mail, ter herinnering dat ze per direct alle miljarden kon vorderen.
Hij stuurde een citaat van een Spartaanse koning terug: “Kom ze maar halen.”

Naderend onheil was bijna tastbaar, rondom het referendum. Gesloten banken, een tweespalt tussen families en vrienden over ‘ja’ en ‘nee’, en de trojka deed alsof de keuze over de euro ging – en alsnog stemde bijna 2/3 tégen verlengde versoberingen. Toen Varoufakis naar de regeringsvilla toog, trof hij Tsipras niet in vervoering, maar verontrust: hij wist dat de trojka de uitslag zou wegwuiven. Varoufakis wilde doorduwen, maar de premier was moegestreden. De ochtend daarop diende Varoufakis zijn ontslagbrief in.

Tsipras bezweek 1 week later, in een Brussels overleg dat 17 uur duurde. Ieder uur bedong Schäuble méér. Toen is Tsipras ‘gekruisigd’, zei een ingewijde; in een ‘Theater van wreedheid’, volgens een ander. Varoufakis keek televisie en zag de Spaanse premier Rajoy voor de lens verschijnen. Hij zwaaide met het ‘document van overgave’, zeggend: “Dit overkomt je als je stemt op het Syriza van Spanje”, oftewel Podemos.

Die dag raasde “Dit is een coup!” over het internet en schreef Paul Krugman in The New York Times: “De lijst met eisen is krankzinnig. Dit is puur ressentiment, vernietiging van soevereiniteit, zonder hoop op verlichting. Het is een grotesk verraad van alles waar het Europese project voor stond.” Vanuit de verte is het zicht soms helderder.

In Den Haag vergaderde Jeroen Dijsselbloem erover met Kamerleden en VVD’s financieel woordvoerder Mark Harbers wilde weten of het akkoord wel ‘streng, strenger, strengst’ was. De PvdA, bij monde van Marit Maij, wist het dictaat op te doffen tot ‘solidariteit met het Griekse volk’.
En Dijsselbloem zei: “De democratie is niet geschaad door dit akkoord. [Vandaar dat GjH hierboven schreef ‘de zelfbenoemd’ sociaal democraat] En Dijsselbloem zei: “Ik heb 6 maanden met Griekse politici aan tafel gezeten bij wie elke zin ideologisch was. (…) Waar ik iets mee heb, is perspectief bieden aan Griekenland.”

Varoufakis is er nog steeds boos over. “Er is niets ideologischer”, zegt hij, “dan de pretentie dat dit program enkel een technische kwestie is. Toen ik verwees naar de humanitaire crisis, die voortvloeit uit de economische, kastijdde Dijsselbloem me om ‘te politieke’ taal. Maar wat is politieker dan de weigering om wijdverspreide abjecte armoede, honger en een suïcidegolf als humanitaire crisis te benoemen?”

Vandaar het verstomde en zuchtende Griekenland van nu, al 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving IV

On door Gerardusingeld, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

De trojka van Europese Centrale Bank, Europese Unie en Internationaal Monetair Fonds goot het beleid tot in het kleinste detail in 3 ‘Memoranda van overeenstemming’, alles in het Engels, die de Griekse regering sinds 2009 in de praktijk overbodig verklaren. In 2010 gaven Griekse ministers toe dat ze geen tijd hadden gekregen het eerste dikke document te lezen voordat ze het moesten ondertekenen. Bij het 3de akkoord, in 2015, moest het parlement binnen anderhalve dag 977 pagina’s aan wetgeving accepteren, zonder een woord te wijzigen.

Het Griekse parlement kent geen autonomie meer; beslist het zelf, dan heet dat ‘eenzijdig handelen’, wat verboden is. Zo wilde Syriza voedselbonnen en stroom aan de allerarmsten geven. De trojka hoorde erover en stuurde een e-mailtje: ‘Doe het niet.’ Leeft de regering niet elke trojkawens na, dan blijft de lening uit – dát is de stille staatsgreep, de onderwerping van Syriza is een kleinere coup daarbinnen.

We zullen ze vermorzelen

De trojka en de eurolanden vormen een mozaïek van motieven. Het draait om banken en geldelijk gewin, maar ook om gezag over Zuid-Europa, ideologie en het niet willen toegeven van misgrepen. En wraakzucht.

Eerder schreef voormalig minister van financiën Yannis Varoufakis over een bekentenis van Wolfgang Schäuble, de Duitse oud-minister van Financiën, die hij vroeg:
“Zou jíj dit akkoord aangaan?”
Na een stilte zei Schäuble: “Nee, het is vreselijk voor je mensen.”
Varoufakis: “Waarom dwing je mij dan ertoe?”
Schäuble: “Begrijp je het niet? Dit deed ik in Ierland, in Portugal, in het Balticum. We letten op de discipline en ik wil de trojka naar Parijs brengen.”
Dat idee hoorde Varoufakis vaker: alles draait om Parijs en Rome. Griekenland dient als afschrikking, als een ‘laboratorium van een pessimistische visie op de samenleving en wantrouwen in mensen’.

In 2010 dineerde Timothy Geithner, destijds Amerika’s minister van Financiën, met de Europese leiders. Hij legde zijn oor te luisteren: “We leren die Grieken een lesje”, citeert hij in zijn memoires. “Ze logen ons voor; we zullen ze vermorzelen.”

Vandaar nu een Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving III

On door Gerardusineconomie, politiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Het begon eind 2009. De Pasok-regering kwam in het nauw door een van Nea Dimokratia geërfd begrotingstekort van 13%. De financiële markten vroegen woekerrentes voor de leningen die de Griekse staat nodig had om aan betalingsverplichtingen te voldoen. Een faillissement dreigde en Angela Merkel weigerde bij te springen. Pas toen Duitse en Franse banken bijna omvielen, omdat er tientallen miljarden uitstonden in Griekenland, besloten Berlijn en Parijs in te grijpen.

Een 2de steunronde voor banken met Duits en Frans belastinggeld viel niet te verkopen en zo was de trojka geboren: de Europese Centrale Bank, de Europese Commissie en het Internationaal Monetair Fonds zouden Griekenland ‘redden’. Zij stelden een procedé op – in “akkoorden” verankerd – waarbij de miljarden op een Griekse rekening verschijnen en per ommegaande terugvloeien naar de crediteuren. Zo worden private leningen afbetaald met ‘ons’ belastinggeld. Tegelijkertijd werd het narratief opgetuigd van de ‘spilzieke Grieken’, wat niet geheel onwaar is, maar wat verhult dat de banken werden gered en niet De Grieken of Griekenland.

Onderzoek van de Duitse ESMT-universiteit toont dat 95 % van de € 216.000.000.000 uit de eerste 2 noodpakketten tot 2015 naar Duitse, Franse en Griekse banken ging als rente- en schuldbetaling, naar het IMF en haast niets naar de Griekse staat. Het 3de “akkoord” verloopt eender: de € 8,500.000.000, die de trojka in juni vrijgaf, belandde niet bij ‘de Grieken’, maar met name bij de ECB en het IMF. Om dat ‘te verdienen’ moest Athene voor de 13de maal de pensioenen verlagen. Om maar wat te noemen.

Tegelijk bespaarde Berlijn tot 2015, naar schatting van het Leibniz Instituut voor Economisch Onderzoek, zo’n € 100.000.000.000 euro op staatsobligaties doordat investeerders in Duitsland en Nederland een veilige haven zochten en hun geld er tegen zeer lage rente onderbrachten. De ECB verdiende ruim € 8.000.000.000 aan Griekse rente, het IMF ruim € 3.000.000.000.

Steeds wordt Griekenland gedwongen met besparingen akkoord te gaan door – zoals oud-minister Yanis Varoufakis het noemt – ‘financiële waterboarding’. Deze chantage gaat als volgt te werk: Athene moet aflossen en poogt de trojka’s al te strenge wensen te verzachten. De trojka weigert, tijd verstrijkt, bankroet nadert en ten slotte accepteert Athene alle eisen, hoe onmogelijk ook, waarna de trojka een deel van het geld uitbetaalt.

Dat gebeurde bijvoorbeeld in juli 2013, toen Jeroen Dijsselbloem als eurogroepvoorzitter een tranche van een paar miljard euro tegenhield omdat Athene aan 21 in plaats van alle 22 “mijlpalen” had voldaan. Die ene doelstelling ging over het ontslag van 4.200 ambtenaren, maar de aangeleverde lijst telde 4.120 namen. De Griekse onderwijsminister wilde leraren met mastertitels vrijwaren. Nadat ook zij hun congé hadden gekregen, keerde de trojka de lening uit.

Dit is Europese beschaving dat het Griekenland van 7 jaar onder de trojka tot gevolg heeft. Het is voor de Grieken een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving II

On door Gerardusinpolitiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Welke belangen spelen er, welke drijfveren? Hoe kijkt de trojka (van ECB, EU en IMF) terug op haar handelwijze inzake de Griekse schuldenkwestie? Op deze vragen bleven de antwoorden van de trojka uit.
Alle verzoeken om een gesprek of toelichting werden afgewezen door de ECB, het IMF, Jeroen Dijsselbloem en de Taakgroep.
Alleen Matthias Mors, jarenlang de man van de Commissie in Athene, zegde toe. Hoewel hij uit dienst is getreden moest hij ‘Brussel’ om permissie vragen, en het is hem verboden.

De trojka werkt het liefst achter de schermen, zo blijkt. Ze is het publiek geen verantwoording verschuldigd. Haar macht is immens en ongecontroleerd.

De situatie in Griekenland van 7 jaar onder de trojka is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Europese beschaving I

On door Gerardusineconomie, politiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Meermaals schreef de trojka (van ECB, EU en IMF) in de memoranda: ‘We beschermen de kwetsbaren.’ Maar de begroting van het grootste hospitaal is in deze jaren meer dan gehalveerd. Er is een tekort aan alles en vooral aan verplegers – in heel het land zijn er 30.000 méér nodig, zei het ministerie van Volksgezondheid onlangs. Iedere zuster verzorgt nu zo’n 50 zieken, ’s nachts 80, en velen worden ziek van de lange werkweken.

Al vanuit de verte zie je voor Evangelismos, dit grootste Griekse ziekenhuis, de rij bij de eerste hulp. Het is 30˚C en binnen wacht men 5 à 6 uur in een bedompt vertrek, zichzelf koelte toewuivend. In de gangen passeren bezwete Albanese mannen met buideltasjes. Elke bezoeker krijgt een visitekaartje: bij hen kan de patiënt een televisie of een privé-ambulance huren. Of een privé-zuster, ‘altijd ervaren, toegewijd en Grieks’. Ze staat je voor € 50 een half etmaal bij, of helpt met douchen voor € 20. In werkelijkheid zijn het Bulgaarse of Georgische vrouwen, die hier in de jaren van voorspoed als au pair werkten en nu zwart en zonder diploma inspringen. “Wie kan zich nog zo’n zuster veroorloven?” Stathis schuifelt met zijn infuus door de ziekenhuishal. Een eind verderop wisselt een envelop van hand; de vrouw met het accent telt het briefgeld na, de Griekse huilt. “2, 3 jaar terug was er een béétje spaargeld over”, zegt Stathis, “nu niets meer. De Albanezen neem ik het niet kwalijk; de trojka schiep hun markt.”

Een kwart van de Grieken verloor hun ziektekostenverzekering. Toch schreef de Europese Commissie 2 jaar terug: ‘De Griekse overheid moet iedereen toegang tot zorg garanderen (ook de onverzekerden)’, en: ‘Een eerlijker samenleving vereist een echt opvangnet.’ Intussen is er in de ziekenhuizen zelfs gebrek aan beddengoed, medicijnen en verband. Het aantal amateurabortussen neemt fors toe, de psychiatrie is zo goed als afgeschaft. Het hospitaal van Volos was op 20 maart door het verkleinde maandbudget heen, waarna het kankerpatiënten weerde – op bevel van het ministerie, dat van de trojka ‘zuinig’ moet zijn. Infecties slaan toe; er gaan legio verhalen over kleine ingrepen met een fataal einde. En de beste dokters vertrokken naar het buitenland.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

500 jaar eerder en nu

On door Gerardusinpolitiek, steden en streken, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Domkerk, Domtoren, DOMunder, Utrechts Archief, wandelen langs de Kromme Rijn; mijn zoon koos ‘Maarten Luther’. Omdat Maarten Luther 500 jaar geleden zijn stellingen aan de deur van de slotkerk in Wittenberg gespijkerd had, heeft het Museum Catharijneconvent een tentoonstelling over deze rebel en zijn eerste actie ingericht. Wij bezochten dus het Catharijneconvent. Voor wie niet oplet leek Luthers tentoonstelling te gaan over de beginjaren van de boekdrukkunst, hetgeen helemaal goed gemaakt werd door de Utrechtse theatergroep Aluin. Die presenteerde een voorstelling over een nagesprek tussen Adriaan Floriszoon Boeyens, beter bekend als ‘de enige Nederlandse en omdat Utrecht toentertijd bij het Duitse Rijk hoorde tegelijk de 7de Duitse paus Adrianus VI’, Desiderius Erasmus Roterodamus, beter bekend als ‘Erasmus’ en Martin Ludher, beter bekend als ‘Maarten Luther’. Uit dit komisch-serieuze nagesprek, in de trans van “En jij Adrianus, wat heb jij bereikt in de 600 dagen dat je paus was?” maakte ik op dat er in onze streken minstens de afgelopen 500 jaar niets veranderd is. Dat was misschien wel de boodschap van Aluin.

De Rooms-katholieke kerk had ook 500 jaar geleden geld nodig, toen voor bijvoorbeeld de bouw van de Sixtijnse kapel in Rome. De jacht op de portemonnee van de burgerij werd gevoerd door hen bang te maken voor hel en vagevuur. De truc was de katholieken in de buidel te laten tasten, door zichzelf via het kopen van een aflaat jaren vagevuur te besparen.

Boeyens heeft er weinig aan veranderd. Die moest zich als relatief buitenstaander in Rome staande zien te houden.

Roterodamus wilde gevestigde opvattingen als humanist best op de korrel nemen, bijvoorbeeld door het schrijven van ‘Lof der zotheid’, maar wilde boven alles zijn neutraliteit bewaren. Daarom liet hij zich niet uit over de strijd tegen bepaalde aspecten van de katholieke kerk, die Ludher begonnen was. Was hij bang voor de Katholieke rechtbank met de mooie naam Inquisitio haereticae pravitatis (onderzoek naar het verderf van de ketterij), beter bekend als ‘De inquisitie’?

Ludher moest niets van de angstzaaierij hebben en kon het idee dat aflaten gekocht konden worden niet rijmen met zijn beeld van de pauselijke macht. De paus kon weliswaar van de apostel Petrus macht ontvangen hebben, maar hij kòn geen invloed uitoefenen op gods straf aan mensen als die net in het hiernamaals aangekomen waren.

Terugblikkend heeft die Ludher wel heel veel invloed gehad. Hij was een tijdje de meest gelezen schrijver. Meestal wordt het begin van de Reformatie gedateerd op 31 oktober 1517, toen hij zijn 95 stellingen in de openbaarheid bracht. Hij was degene die 500 jaar geleden een deukje in de almacht van de gevestigde orde sloeg, mensen aan het twijfelen bracht en verzet tegen uitwassen van het gezag voedde. Mensen als Martin Bucer, Heinrich Bullinger, Wolfgang Capito, Johannes Calvijn, John Knox, Philip Melanchton en Huldrych Zwingli raakten geïnspireerd en inspireerden op hun beurt Ludher. Dankzij de boekdrukkunst konden zijn ideeën veel sneller gedeeld worden dan daarvoor. Zo kregen 5 eeuwen geleden veel mensen in de smiezen dat de staatskerk soms ten koste van ‘Henk en Ingrid’ handelde. Het lutheranisme werd vooral invloedrijk in Duitsland en Scandinavië. Het calvinisme, deels overeenkomstig het lutheranisme en deels met een ander ideeëngoed, had vooral impact in Frankrijk, de Nederlanden, Schotland, Zwitserland en onder puriteinen in Engeland en de Verenigde Staten. Ooit vogelvrij verklaard wordt Luthers daad van verzet nu zowel door de katholieke kerk als daarbuiten met gepaste eer en ontzag herdacht.

Nou, u snapt het al; lees voor ‘de leer van de katholieke kerk’: CETA, verlagen van dividendbelasting, hedendaags liberalisme, oorzaken van klimaatverandering, verkleinen van de overheid en nog zo’n 95 misvattingen waarvan ons wijsgemaakt wordt dat die ons welzijn zouden bevorderen,
en lees voor ‘de katholieke kerk’: Apple, Europese Unie, Facebook, Shell, heel de wapenindustrie en nog zo wat financiële machthebbers.
Lees voor ‘Adrianus VI’: Sybrand van Haersma Buma, Alexander Pechtold, Mark Rutte en/of Gert-Jan Segers en zo, mensen die zich weliswaar een slag in de rondte werken, maar alle strijd tegen echt onrecht aan anderen overlaten,
lees voor ‘Erasmus’: onze media en bekende Nederlanders, en
lees voor ‘Maarten Luther’: Avram Noam Chomsky, Edward Joseph Snowden, Julian Paul Assange, Naomi Klein, Tenzin Gyatso en van eigen bodem de vrijdag jl. overleden Alfred Gustaaf (Fred) van der Spek om maar wat kritische personen, die de barricaden in deze tijd bemensen, te noemen.
De angst betreft nu weer ons eigen hachje en voor – niet te vergeten – ‘vreemden’ worden we bang gemaakt, in een tijd dat de machtigste 0,01% zich daardoor haast ongezien ten koste van het welzijn van alle overige mensen op aarde verder en verder en verder verrijkt.

Mijn zoon en ik praatten bij café Jan de Winter nog een tijdje naar aanleiding van wat Aluin ons gepresenteerd had, wat we verder over de kerkhistorie en aan kerkelijke symbolen in het Catharijneconvent gezien hadden. En natuurlijk ook uitgebreid over wat we elkaar nog meer te melden hadden.

Bronnen: Historiek en Wikipedia op 4 december 2017.

Wat is onze ‘stip aan de horizon’?

On door Gerardusineconomie, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

23 november 2017; begin van de avond:
Wat is er nodig om onze gemeenschap gelukkiger en gezonder te maken?
En zou het mogelijk zijn daarmee ook de planeet gezonder te maken?

Met andere woorden, als we nu voor even ophouden met reactief ‘nee’ te zeggen tegen sommige maatregels die CU, D66, CDA, Shell, VNO-NCW en VVD aan hun onderhandelingstafel bedacht hebben, maar naar onszelf gaan luisteren. Wat is dàn ons antwoord op de vraag in wat voor wereld we willen leven?
Bedenk het en schrijf het op.

26 november 2017; begin van de avond:
In Canada is dat experiment gedaan. Tijdens de Canadese federale verkiezingscampagne heeft een brede coalitie van Canadese activisten, auteurs, kunstenaars en nationale leiders zich in september 2015 gebogen over de vragen:
1. Wat is er nodig om onze gemeenschappen gelukkiger en gezonder te maken?
2. En zou het mogelijk zijn daarmee ook de planeet gezonder te maken?
Het bleek dat we voor een gelukkige en gezonde gemeenschap, bestaande uit talrijke deelgemeenschappen, vooral niet moeten willen voortborduren op ons huidige beleid, maar dat een sprong in het diepe daarvoor hoognodig is. Deze brede coalitie schreef een politiek manifest, ‘Het Leap Manifesto’. ‘Leap’ kun je vertalen naar het Nederlandse ‘sprong’.

Niet dat het gemakkelijk was om tussen de vertegenwoordigers van allerlei heel verschillende groeperingen hierover een marathon aan gesprekken te beginnen. Allerlei groepen blijken ook in Canada allerlei andere groepen dwars gezeten te hebben en de vervulling van veel wensen-van-de-een gaan ook in Canada ten nadele van de behoeften-van-anderen. De politieke ernst, immers de verkiezingen kwamen eraan, legde een druk op de deelnemers zich coöperatief op te stellen. Goede afspraken over het omgaan met elkaar – afspraken die zijn samen te vatten met het woord ‘respectvol’ – zorgden voor constructieve dialogen.

Als het ‘politiek haalbare’ ons veroordeelt tot een klimaatchaos die overmorgen begint, moet dat ‘politiek haalbare’ veranderen.

De woorden ‘beschermen’ en ‘zorgen’ vielen tijdens de bijdragen keer op keer; zorgen voor het land, zorgen voor de leefsystemen, de planeet beschermen, voor elkaar zorgen. Tijdens de besprekingen bleken die woorden, ‘beschermen en zorgen’, het raamwerk te zijn waarbinnen al het andere bleek te passen. Men was het erover eens: “We moeten van een systeem dat uitgaat van pakken wat je pakken kan – van elkaar en van de aarde – over op een cultuur die in het teken staat van zorg over en weer met als leidend principe dat wanneer je neemt, je ook zorg teruggeeft” (257). We moeten naar een systeem waarin iedereen een gelijke waarde heeft en waarbinnen mensen en de natuur niet als wegwerpartikelen worden gezien.
Het was, kort en goed, een poging om te laten zien hoe we een ‘economie die uitgaat van vernietiging’, kunnen vervangen door een economie ‘die uitgaat van liefde’. Want:
3. Wat zijn de eigenschappen die we bij mensen het meest waarderen?
Bij mensen waarderen we onder meer edelmoedigheid, gastvrijheid, warmte en wijsheid het meest. Volgende vraag:
4. Hoe zien die eigenschappen eruit als we ze gebruiken als leidraad voor beleid?
Zij in Canada ontdekten dat ‘openheid’ een van de dingen is die dan tot uiting komt. Dat betekent een cultuur, die mensen in nood welkom heet in plaats van hen angstig en achterdochtig te bejegenen, een cultuur die respect heeft voor ouderen en de kennis die zij in een heel leven hebben vergaard en een cultuur die begrijpt dat er andere manieren van weten zijn, veel ouder dan de zeer recente uitvinding die zij (en wij) ‘Canada’ noemen.

Diep in hun hart weten veel mensen dat we zo’n verandering nodig hebben. Als het ‘politiek haalbare’ ons veroordeelt tot een klimaatchaos, die overmorgen begint, moet dat ‘politiek haalbare’ veranderen.

Shell en VNO-NCW als onderhandelaars aan de regeringstafel samen met vertegenwoordigers van wèl-democratisch verkozen partijen is geen breuk met het verleden.
Een Donald Trump als Amerikaans president met een bende aan CEO’s als ministers, die stuk voor stuk een ‘pak wat je pakken kunt ongeacht de schade die we onze landgenoten, de dieren, de natuur, de wereld om ons heen en heel de planeet toebrengen’ is evenmin een breuk met het verleden. Dit is juist een logische eindfase van veel gevaarlijke verhalen die onze cultuur al heel lang opdist:
Dat alles in het leven om geld draait.
Dat alles wat een gemeenschap gezamenlijk bezit geen waarde heeft en geen bescherming verdient.
Dat blanke mensen beter zijn dan de rest.
Dat hebzucht goed is.
Dat kwetsbare groepen hun lot aan zichzelf te wijten hebben.
Dat de 0,01 % hyperrijken hun gouden torens verdienen.
Dat de markt alles beheerst.
Dat de natuur er is om door ons geplunderd te worden.
Dat we omringd zijn door gevaren.
Dat we ons alleen om onze eigen groep moeten bekommeren en
Dat er voor dit alles geen alternatief is.

‘Bescherming en zorg bieden’ is een antwoord op al deze onzin. In het ‘Leap manifest’, een oproep voor een Canada dat uitgaat van respect voor de aarde en voor elkaar, is dit allemaal uitgewerkt. Klik hier voor wanneer u dit manifest wilt lezen.

Bron: Pagina 252 tot en met 275 van “Nee is niet genoeg tegen Trumps schockpolitiek voor de wereld die we nodig hebben” (2017; met achterin een Nederlandse vertaling van het ‘Leap manifest’) door Naomie Klein uit het Engels vertaald door Jan Willem Reitma en Pon Ruiter en in het Nederlands uitgegeven door De Geus in Amsterdam.