Is Rusland de vijand, die Europa moet breken, of het buurland, waarmee het moet leren samenleven? Die keuze bepaalt of Europa richting oorlog of vreedzame co-existentie beweegt, aldus Miel Dullaert (* 1948) [en mij; GjH], en hij noemt dit een fundamentele kwestie.

De confrontatie van Europa met Rusland of de Sovjet-Unie is niet nieuw. Eeuwenlang trokken Europese coalities herhaaldelijk ten oorlog tegen Rusland, vaak gedreven door antisocialistische, koloniale en raciale motieven. Vandaag dromen sommige invloedrijke westerse politici over het wraak nemen op de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog (de grote nederlaag van Hitlers nazistische Duitsland). De drang naar revanche en vergelding bleef na WOII voortleven. Het is nu vooral een strijd tegen het Russisch antifascisme. In Duitsland gaan er steeds meer stemmen op om zich voor te bereiden op een oorlog tegen Rusland. Zo dreigt de Duitse luchtmachtcommandant Holger Neumann openlijk om Rusland aan te vallen. Sevim Dagdelen, voormalig Duits Europarlementslid verwijst naar de retoriek van de Duitse rechtse Christen Democratische Unie (CDU) over de “noodzaak van een Russische capitulatie”. CDU-politicus Roderich Kiesewetter zei dat “Europa moet streven naar de overgave van Rusland”. EU-Commissaris voor Buitenlandse Zaken, de Baltische Kaja Kallas spreekt met dezelfde toon. Zij stelt openlijk dat alles in het werk moet worden gesteld “om Rusland te laten uiteenvallen, naar het model van Joegoslavië” [Daar is de Verenigde Staten van Amerika ook voor].

Toch hoeft men geen politiek genie te zijn om in te zien dat [na zo’n begeerde Russische capitulatie Amerikaanse atoomraketinstallaties langs de Russische grens gebouwd zullen gaan worden. Aangezien Amerikaanse dreiging zonder gelijksoortige Russische dreiging van de VS zoiets als zelfmoord is, is daarom een atoomoorlog op Europees grondgebied vele malen voor de hand liggender dan Russische capitulatie, waardoor; GjH] de enige weg voor de toekomst van de Europese volkeren vroeg of laat ‘vreedzame co-existentie met Rusland’ is, waarin de veiligheid van beide buren gewaarborgd wordt en de voormalige win-win relaties worden hersteld.

Echter, een vreedzame co-existentie en zelfs partnerschap met Rusland wordt met alle mogelijke middelen bestreden door Washington en zijn Europese vazallen. De NAVO en de VS zijn, aldus Dullaert en mij, de hoofdverantwoordelijken voor de gespannen relaties met Rusland. Washington heeft sinds het einde van WOII een verdeeld Europa in de hand gewerkt en voert wereldwijd een koloniale oorlogspolitiek [om haar mondiale alleenheerschappij (zo lang mogelijk) te behouden en (China en) Rusland dus zo klein als mogelijk te houden; GjH].

De grote vraag is hoe de draad weer kan worden opgepakt voor het streven naar vreedzame co-existentie, zoals ook memorabele voorgangers in onze eigen gelederen bepleitten, te weten Enrico Berlinguer, Willy Brandt, Charles de Gaulle, Pierre Harmel en Josip Tito? Oftewel, hoe kan het destructieve militaristisch spoor van vandaag verlaten worden [voordat er werkelijk een Europese oorlog van komt met ongekende ellende voor miljoenen Europeanen; GjH]?

Dullaert doet een voorstel; lees het hier.