Wetten of geen wetten, het bestuur van het Griekse privatiseringsfonds is immuun voor vervolging. Dat heeft de trojka van ECB, EU en IMF met terugwerkende kracht geregeld, verstopt in een dik dossier met talloze aan te nemen wetten, getiteld:
‘Maatregelen voor groei van de Griekse economie’.
De aanklager verlegde daarom de aandacht naar 6 adviseurs, onder wie 3 leden van de eurowerkgroep: een Italiaan, een Slowaak en een Spanjaard. De rechtszaak ving aan, maar op 24 mei 2016 kwam de Eurogroep bijeen, waarbij de voorzitter van de Eurogroep, de zelfbenoemd sociaal-democraat Jeroen Dijsselbloem – volgens de krant ‘Kathimerini’ – tegen de Griekse minister riep: “Dit vind ik onacceptabel!” Een week later dreigde de Europese Commissie achter de schermen een miljardentranche tegen te houden als de Italiaan, Slowaak en Spanjaard niet vrijuit gingen. Diezelfde dag nog volgde er een voorlopige vrijspraak.

Een maand nadien, ontdekte journalist Leontopoulos, voegde de trojka een paar zinnen toe aan een wet over cybermisdaad, alweer goed in teksten verborgen: ‘geen adviseur of expert is voortaan aansprakelijk’. “Aan geen parlement is de trojka verantwoording schuldig”, zegt Leontopoulos in een café, “en aan enige rechtbank evenmin.”

‘We verkleinen de ongelijkheid’, schrijft de trojka. In 2015 publiceerde het Duitse Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf dat in de vroegste crisisjaren de belasting van de laagste Griekse inkomens met 337% was gestegen, tegen 9% voor de hoogste. Sindsdien kwam er 11% btw bij en nu moeten zelfs alle eenmansbedrijfjes hun belasting vóóruit betalen.

€ 90.000.000.000 bedraagt de belastingachterstand. Bijna één op de twee Grieken staat voor minder dan € 5.000 bij de fiscus in het krijt, “wat hoog genoeg is om hun leven te verwoesten”, zegt Nadia Valavani, die er als Varoufakis’ onderminister over ging. “Duizenden zijn erom in de cel beland. Die regel schafte ik snel af.” Om de afbetaling draaglijk te maken, had ze honderd termijnen ingesteld: € 20, € 30 per maand was soms doenlijk, soms al te veel, maar “de trojka had een afkeer van termijnen. Ze hamerde op ‘belastingbewustzijn’; betaal je niet alles ineens, dan verlies je ook je huis, zulke dreigementen. Pragmatisme kent ze niet.” Valavani hield zich doof, zette door en een miljoen mensen sloten zich erbij aan: € 7.500.000.000 bedroeg het aflosschema. “Zij konden weer ademen, zeiden ze me. Eventjes… Met het 3de ‘akkoord’ schafte de trojka de regeling af.”

De bovenklasse mag voor haar ‘belastingzonden’ wel op de trojka’s coulance rekenen. Op 1 januari 2017 werd de Onafhankelijke Autoriteit voor Publieke Inkomsten opgetuigd, met een lid van de Europese Commissie in het bestuur. Als er tweedracht is over belastingwetgeving, dan beslist de Autoriteit, niet langer de minister. Toezicht door de regering is verboden. “Stapsgewijs wordt iedere vorm van Griekse zeggenschap weggenomen”, treurt Valavani. Zij noemt deze Autoriteit een ‘Witwasmachine voor miljardenfraude’. Niet langer Nea Dimokratia, maar de trojka is nu volgens haar de beschermheer van de rijken. “Varoufakis en ik stelden een nieuwe chef aan bij de opsporingsdienst Sdoë en we begonnen voortvarend – wat de tycoons angst aanjoeg. Dus werd in het 3de memorandum de Sdoë door de trojka nagenoeg ontbonden.” 2/3 van de 730 inspecteurs verkaste naar de Autoriteit, die het alleenrecht kreeg op bestraffing van fraude. “Meer dan 30.000 grote belastingzaken zijn komen te vervallen”, stelt Valavani, “de Autoriteit laat ze lopen, dat is de bedoeling. De belastingontduiking van de zakenelite bedraagt miljarden! We hadden alles in het vizier. Maar ‘vroegere jaren moeten we niet onderzoeken’, zei de trojka, ‘dat heeft geen zin’. Een doorzichtig excuus… En niemand mag de Autoriteit er zelfs maar naar vragen, want die is ‘onafhankelijk’. 600 Sdoë-dossiers waren al afgerond, de fiscus kon ze innen, maar de trojka verklaarde ze ongeldig.”

Dit was het 8ste en is het laatste deel van een serie over Europese beschaving, die verre van beschaafd blijkt. Hier ging het over het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Dat is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.
En was dit maar de enige misdaad tegen de menselijkheid die uit ons aller EU-naam gepleegd wordt, met in het kielzog van de Europese Unie andere instituten die vaak zelfs ook (uiteindelijk) met publieke gelden gefinancierd worden.
Helaas, ik moet mijzelf en u daarin teleurstellen. Dit is een pars pro toto, slechts één voorbeeld van het nieuwe politieke normaal.

Lees het hele artikel over Griekenland na 7 jaren trojka-beleid via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

“Als je een wandaad wilt verhullen, bewees Shakespeare al, moet je er nog één plegen, en nog één… tot je een absurd, verward web hebt geweven”, vertelt de Griekse oud-minister van Financiën Yanis Varoufakis. “Zo begon ook dit debacle. Berlijn en Parijs stelden via de lening [aan Griekenland; GjH] hun [eigen; GjH] banken veilig – zonder aan later te denken. Maar voor het akkoord van de parlementen, ontdekten ze, was hardheid richting de Grieken nodig. Dus bracht Berlijn het IMF aan boord, de dwingeland van noodlijdende landen, om ons ’s werelds grootste besparingen ooit op te leggen. Toen IMF-analisten hun chefs inlichtten dat er een mislukte staat zou ontstaan, werd hun gezegd te zwijgen en de ‘juiste’ uitslag op schrift te voorspellen.”

De economie was in 2012 al bijna met 25% gekrompen. “De trojka [van ECB, EU en IMF; GjH] raakte in paniek”, zegt Varoufakis. “Om de fouten te maskeren, schreef ze een 2de lening uit en creëerde ze een kleine speculatiegolf die ze tot ‘het Griekse succes’ doopte, om te veinzen dat het programma deugde. Waagde je het een fiasco te noemen, dan zei de trojka dat Athene het niet goed doorvoerde, wees ze met moraliserende vinger naar de Griekse pensioenen, de onwaardige werkers, de omkoperij en andere Griekse gebreken die uiteraard bestaan, maar er in dit geval niet toe doen.”

Toen het journaal de ‘Griekse redding’ meldde, begreep de Duitse onderzoeksjournalist Harald Schumann dat er méér speelde. Schumann had voor dagblad Der Tagesspiegel sinds de val van Lehman Brothers over het geldsysteem geschreven. Hij wist zodoende van de Duitse miljarden in Griekenland, die gevaar liepen; de bankenredding werd verbloemd door hem te framen als ‘Redding van Griekenland’. De machtsgreep in Griekenland wordt door geen enkel EU-verdrag ondersteund, weet Schumann. “Het is“, volgens hem, “een volstrekte verachting van democratie.”

Het Griekenland van vóór de trojka was mogelijk een halve oligarchie, sinds mei 2016 is in de bakermat van de democratie ‘olicharchie’ dè staatsvorm geworden. Het parlement nam toen – na de gangbare chantage – een wetsvoorstel van 7.000 pagina’s aan en richtte zo het door Schäuble verlangde ‘Superfonds’ op, dat bijna al het staatsbezit onder de hamer brengt. Wie door het digitale portfolio bladert, komt langs eilanden, gasbedrijven, gokkantoren, jachthavens, kastelen, postkantoren, spoorwegen, stadions, stranden, viaducten, villa’s, vliegtuigen, warmwaterbronnen en waterbedrijven; alles ging in de uitverkoop. Slechts op papier is het oogmerk van het privatiseringsfonds nobel: ‘Een zo hoog mogelijke opbrengst voor de Helleense Republiek.’ In de memoranda staat dat ‘vlugge verkoop tegen dumpprijzen’ onwenselijk is, maar precies dàt is gaande. En hoewel de Griekse premier Alexis Tsipras bedong dat 25% van de opbrengst naar Griekse investeringen zou gaan, is dat in een latere versie verwijderd.

Een Grieks primair begrotingsoverschot (vóór rentebetaling) is voor de trojka bovenal van belang, schrijft de Amerikaans auteur en econoom Joseph Stiglitz in ‘De euro’, want “crediteurlanden als Duitsland willen hun geld terugzien”. Alleen door dat overschot kan Athene steeds aflossen. De trojka verlangt dan ook 3,5% meer inkomsten dan uitgaven, wat nu een ongekend hoog percentage is. Onvermijdelijk verstikt dat de Griekse economie, maar Berlijn, Den Haag, Parijs en Washington zijn er tevreden mee.

Intussen belandde de haven van Piraeus voor een schijntje in handen van een Chinees staatsbedrijf,
de spoorwegen zijn nu, eveneens voor een schijntje, van de Italiaanse overheid.
Ook Duitsland vaart er wel bij: staatsonderneming Fraport nam 14 regionale vliegvelden over. Syriza hield de verkoop tegen, maar Berlijn nam hem op in het 3de memorandum en dus was de overdracht bezegeld. Fraport en de Duitse staat als aandeelhouder verdienen er miljarden aan.
Zo gingen Piraeus, de Griekse spoorwegen en 14 Griekse vliegvelden van overheidshanden in andere overheidshanden.
De grootste voordelen gaan naar de oligarchen. Dimitris Melissanidis, bijvoorbeeld, nam met een Grieks-Tsjechisch consortium het staatsgokkantoor Opap over voor 2/3e van de marktwaarde. Reden voor verkoop was er niet; Opap draaide winst.
Anderhalf jaar verzette Syriza zich tegen de verkoop van het oude vliegveld van Athene aan Spyros Latsis, ’s lands grootste zakentycoon, die onder meer de Eurobank bezat. De herkapitalisatie van die bank had de Griekse staat al eens € 13.300.000.000 gekost. De luchthaven wil Latsis omvormen tot een privé-stad van weelde, met een zevensterrenhotel. Ook ditmaal dreigde de trojka een tranche van € 7.500.000.000 niet uit te keren als Elliniko niet vlug werd geprivatiseerd. Dus zette Tsipras zijn handtekening, wat € 915.000.000 opleverde – ongeveer 1/3 van de waarde.
Een dubieuze rol speelde de trojka ook bij de verkoop van 28 staatsgebouwen, zoals belastingkantoren, ministeries, politiebureaus aan onder andere dezelfde Eurobank van diezelfde Latsis. De Griekse overheid ontving er € 260.000.000 voor en huurt de panden 20 jaar lang terug voor een veelvoud daarvan. De schade, volgens een officier van justitie: € 600.000.000.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Rond 1600, in de tijd dat William Shakespeare leefde en schreef, was de wereld ietsje anders. Inmiddels hoef je een misdrijf niet meer te verhullen door een ander misdrijf te plegen. Inmiddels, met de huidige massamedia tot je beschikking en een immens gebrek aan interesse, kennis en kunde bij de buitenwacht kun je met wat macht de door jou gepleegde misdrijven voor de bühne doen verheffen tot een daad van liefde; liefde uit mededogen voor het Helleense volk. Aan de rijken en grootbedrijven het leven en alle rest van de mensheid in de schuldenslavernij is de norm geworden binnen het beschaafde Europa. Zo’n 60% van de gehele mensheid moet eraan geloven; dit is de norm.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Om middernacht is het koffiehuis aan de avenue Alexandras hel verlicht, voor het laatst. Met een bezem veegt Thodoris de vloer schoon. Hij verhangt de stroomdraden. De zaak is leeg, alles is weggeruimd, het bankroet is bezegeld. De vijftiger kijkt er lijdzaam bij. Hij loopt 8 maanden huur achter. Het was wachten op dit einde.

Acht maanden staan voor € 24.000 aan elektriciteit en huur. “Terwijl ik op een dag € 100 omzet draai”, zegt Thodoris, “waarvan ik een serveerster inhuur en inkopen doe. Voor mijzelf blijft er € 5 over, na 11 werkuren. Voor velen is een kopje koffie al tijden te duur.” Op de 3 panden ernaast prijkt al het welbekende enikiazete-biljet: te huur. Hij is cultureel antropoloog, spreekt 4 talen, maar wie wil hem? Men vraagt hooguit om souvlaki-koeriers, niet om academici; een economie in overlevingsmodus, niemand investeert. “Was ik jong, dan nam ik ook deel aan de grote Griekse exodus. In het Noorden [van Europa; GjH] is er leven.”

‘We verbeteren het zakenklimaat’, schreef de Europese Commissie, terwijl in elke straat verweesde winkels te vinden zijn, bestoft en in verval – in trojkatijd gingen meer dan 200.000 rolluiken neer. In de nog geopende boetiekjes is het altijd uitverkoop, wat niet wil zeggen dat er klanten komen. Alleen de goudwinkels die tegen spotprijzen het familiezilver opkopen doen goede zaken.

De trojka van ECB, EU en IMF kwam, zag en veranderde alles. Ze wilde de economie omvormen, tot wedijver aansporen, en in zekere zin is dat gelukt. De collectieve afspraken zijn van 140 teruggebracht tot 8, de baas bepaalt:
vindt hij het verlaagde minimumloon te hoog, dan biedt hij € 15 per dag aan, zonder betaalde overuren of verzekering. Salaris keert hij maanden later uit, soms vervangen door tegoedbonnen. Op een vacature bellen honderden mensen. ‘Houd je van hard werken?’ horen ze. ‘Bewijs het maar!’ De inschikkelijkste wint.

In de herfst van 2010 begon Louka Katseli als minister van Arbeid en als erfenis trof ze een ontmanteld cao-systeem aan, weggegeven door haar voorganger. “Het duurde maanden om de trojka ervan te overtuigen de collectieve afspraken deels in ere te herstellen”, vertelt ze. “Maar het kon: in het eerste jaar was ze nog voor rede vatbaar.”

In 2011 verhardde de trojka; ze nam de agenda over van de banken, de grote hotelketens, de industrie en de massamedia en verordonneerde een extreem flexibele arbeidswet. “Volgens de trojka belemmerde mijn wetsrevisie de concurrentie”, vertelt Katseli. “Ik moest het voorstel intrekken, maar dat weigerde ik.” Een maand later was er ineens een herschikking van het kabinet: Katseli werd eruit gezet en werd weer parlementariër. En toen ze tegen de terugkeer van de trojkawet stemde, volgde verbanning uit de Pasok-partij. “Sindsdien”, zegt ze, “is de trojka’s opstelling helder: een open oor voor het grootbedrijf, doof voor ministers en vakbonden.”

In 2014 was er een vreemd melkdispuut, waarover de regering bijna viel. De trojka gebood de omschrijving van verse melk van 5 naar 11 dagen op te rekken, waardoor import mogelijk werd en de prijs zou dalen. Volgens Joseph Stiglitz was dit een cadeau aan de Hollandse zuivelbranche als dank voor Den Haags (Jeroen Dijsselbloems) trouwe bijstand aan Berlijn. Ook de melkwet was een voorwaarde voor uitkering van de lening. De onderminister van Landbouw stemde niet tegen, maar stapte op. “Mijn ethiek”, zei hij erbij, “staat me niet toe de financiering van mijn land in de waagschaal te stellen.” En inderdaad: in de jaren na het besluit steeg de uitvoer van Nederlandse melk naar Griekenland – en gingen Griekse boeren failliet.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Het begon eind 2009. De Pasok-regering kwam in het nauw door een van Nea Dimokratia geërfd begrotingstekort van 13%. De financiële markten vroegen woekerrentes voor de leningen die de Griekse staat nodig had om aan betalingsverplichtingen te voldoen. Een faillissement dreigde en Angela Merkel weigerde bij te springen. Pas toen Duitse en Franse banken bijna omvielen, omdat er tientallen miljarden uitstonden in Griekenland, besloten Berlijn en Parijs in te grijpen.

Een 2de steunronde voor banken met Duits en Frans belastinggeld viel niet te verkopen en zo was de trojka geboren: de Europese Centrale Bank, de Europese Commissie en het Internationaal Monetair Fonds zouden Griekenland ‘redden’. Zij stelden een procedé op – in “akkoorden” verankerd – waarbij de miljarden op een Griekse rekening verschijnen en per ommegaande terugvloeien naar de crediteuren. Zo worden private leningen afbetaald met ‘ons’ belastinggeld. Tegelijkertijd werd het narratief opgetuigd van de ‘spilzieke Grieken’, wat niet geheel onwaar is, maar wat verhult dat de banken werden gered en niet De Grieken of Griekenland.

Onderzoek van de Duitse ESMT-universiteit toont dat 95 % van de € 216.000.000.000 uit de eerste 2 noodpakketten tot 2015 naar Duitse, Franse en Griekse banken ging als rente- en schuldbetaling, naar het IMF en haast niets naar de Griekse staat. Het 3de “akkoord” verloopt eender: de € 8,500.000.000, die de trojka in juni vrijgaf, belandde niet bij ‘de Grieken’, maar met name bij de ECB en het IMF. Om dat ‘te verdienen’ moest Athene voor de 13de maal de pensioenen verlagen. Om maar wat te noemen.

Tegelijk bespaarde Berlijn tot 2015, naar schatting van het Leibniz Instituut voor Economisch Onderzoek, zo’n € 100.000.000.000 euro op staatsobligaties doordat investeerders in Duitsland en Nederland een veilige haven zochten en hun geld er tegen zeer lage rente onderbrachten. De ECB verdiende ruim € 8.000.000.000 aan Griekse rente, het IMF ruim € 3.000.000.000.

Steeds wordt Griekenland gedwongen met besparingen akkoord te gaan door – zoals oud-minister Yanis Varoufakis het noemt – ‘financiële waterboarding’. Deze chantage gaat als volgt te werk: Athene moet aflossen en poogt de trojka’s al te strenge wensen te verzachten. De trojka weigert, tijd verstrijkt, bankroet nadert en ten slotte accepteert Athene alle eisen, hoe onmogelijk ook, waarna de trojka een deel van het geld uitbetaalt.

Dat gebeurde bijvoorbeeld in juli 2013, toen Jeroen Dijsselbloem als eurogroepvoorzitter een tranche van een paar miljard euro tegenhield omdat Athene aan 21 in plaats van alle 22 “mijlpalen” had voldaan. Die ene doelstelling ging over het ontslag van 4.200 ambtenaren, maar de aangeleverde lijst telde 4.120 namen. De Griekse onderwijsminister wilde leraren met mastertitels vrijwaren. Nadat ook zij hun congé hadden gekregen, keerde de trojka de lening uit.

Dit is Europese beschaving dat het Griekenland van 7 jaar onder de trojka tot gevolg heeft. Het is voor de Grieken een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.

Meermaals schreef de trojka (van ECB, EU en IMF) in de memoranda: ‘We beschermen de kwetsbaren.’ Maar de begroting van het grootste hospitaal is in deze jaren meer dan gehalveerd. Er is een tekort aan alles en vooral aan verplegers – in heel het land zijn er 30.000 méér nodig, zei het ministerie van Volksgezondheid onlangs. Iedere zuster verzorgt nu zo’n 50 zieken, ’s nachts 80, en velen worden ziek van de lange werkweken.

Al vanuit de verte zie je voor Evangelismos, dit grootste Griekse ziekenhuis, de rij bij de eerste hulp. Het is 30˚C en binnen wacht men 5 à 6 uur in een bedompt vertrek, zichzelf koelte toewuivend. In de gangen passeren bezwete Albanese mannen met buideltasjes. Elke bezoeker krijgt een visitekaartje: bij hen kan de patiënt een televisie of een privé-ambulance huren. Of een privé-zuster, ‘altijd ervaren, toegewijd en Grieks’. Ze staat je voor € 50 een half etmaal bij, of helpt met douchen voor € 20. In werkelijkheid zijn het Bulgaarse of Georgische vrouwen, die hier in de jaren van voorspoed als au pair werkten en nu zwart en zonder diploma inspringen. “Wie kan zich nog zo’n zuster veroorloven?” Stathis schuifelt met zijn infuus door de ziekenhuishal. Een eind verderop wisselt een envelop van hand; de vrouw met het accent telt het briefgeld na, de Griekse huilt. “2, 3 jaar terug was er een béétje spaargeld over”, zegt Stathis, “nu niets meer. De Albanezen neem ik het niet kwalijk; de trojka schiep hun markt.”

Een kwart van de Grieken verloor hun ziektekostenverzekering. Toch schreef de Europese Commissie 2 jaar terug: ‘De Griekse overheid moet iedereen toegang tot zorg garanderen (ook de onverzekerden)’, en: ‘Een eerlijker samenleving vereist een echt opvangnet.’ Intussen is er in de ziekenhuizen zelfs gebrek aan beddengoed, medicijnen en verband. Het aantal amateurabortussen neemt fors toe, de psychiatrie is zo goed als afgeschaft. Het hospitaal van Volos was op 20 maart door het verkleinde maandbudget heen, waarna het kankerpatiënten weerde – op bevel van het ministerie, dat van de trojka ‘zuinig’ moet zijn. Infecties slaan toe; er gaan legio verhalen over kleine ingrepen met een fataal einde. En de beste dokters vertrokken naar het buitenland.

Dit is het Griekenland van 7 jaar onder de trojka. Het is een neergang zonder einde, met dramatische gevolgen – duizenden stierven een onnodige dood, die terug te voeren valt op de afgedwongen besparingspolitiek.

Lees het hele artikel via deze link.

Bron: “Een verkapte Europese coup; onderzoek: De trojka in Athene” door Edward Geelhoed in DeGroeneAmsterdammer op 29 november 2017.