Geen nieuws is goed nieuws of verdacht…

Geen nieuws is goed nieuws, wordt gezegd. En dat geldt nu zeker voor nieuws uit Portugal.

Wat vooraf ging
Op 4 oktober 2015 werden in Portugal parlemensverkiezingen gehouden. Het was de eerste verkiezing in een ander Zuid-Europees land, kort nadat Syriza in Griekenland zich zonder rooskleurig toekomstperspectief volledig had onderworpen aan de orders van de Europese trojka van Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het Internationaal Monetair Fonds. Sindsdien gaat Griekenland gebukt onder een moordend besparingsbeleid; een humanitaire ramp met vreselijke sociale gevolgen binnen een groot deel van de bevolking. Zouden de Portugezen met hun stem nu ook ‘neen’ zeggen aan de neoliberale dogma’s van de Europese instellingen? Zelfs onze media besteedden er even aandacht aan.

De twee Portugese regeringspartijen, de rechtse, extreem-liberale Sociaal-Democratische Partij PSD en de Christen-Democratische aartsconservatieve Volkspartij PSD verloren die 4de oktober samen 12% van hun stemmen. Met hun gemeenschappelijk kartel ‘Portugal Ahead’ behaalden ze 39%. Tweede partij werd de PS die 4% vooruitging en 32% van de stemmen haalde. Tot zover ons nieuws. Wellicht is er nog een berichtje – dat ik nu over het hoofd zie – aan besteed dat ‘over rechts’ geen regering gevormd kon worden en ‘over links’ wel. Hoe dan ook: in Portugal trad een minderheidsregering aan van de socialistische PS, met steun van de communistische PCP en de ecologische PEP. Verder blijft het stil bij ons.

Sindsdien voert deze Portugese regering een sociaal beleid dat volledig ingaat tegen alle dogma’s van de Europese trojka. Ondertussen zijn we 20 maanden verder en wat er in Portugal is gebeurd, is volledig onder de mediaradar verdwenen; net als de economische, humanitaire en materiële ellende waar Griekenland mee kampt.

Het niet-nieuws
Voor wie alles afmeet aan economische groei: de Portugese economie is aan een indrukwekkend herstel bezig. In amper 1 jaar is het land erin geslaagd de economie volledig op de rails te krijgen. Geschat wordt dat de economische groei dit trimester op bijna 3% zal uitkomen, het beste resultaat in 17 jaar.

Voor wie andere maatstaven dan groei belangrijk vindt: de Portugese regering bespaart niet langer op pensioenen en sociale uitkeringen en laat de lonen stijgen. Portugal keert zich daarmee volledig af van het dogma dat alleen lage lonen en overheidsbesparingen investeerders zouden aantrekken. Het resultaat is onmiskenbaar: in de eerste helft van 2017 stegen de investeringen met 10%, de export steeg met 9%. Dat zijn “percentages superieur aan die van Nederland en Duitsland” volgens de Nederlandse zakenwebsite ‘Express Business’.

Dat de linkse Portugese regering van de PS, met steun van de PCP en PEP geen media-aandacht krijgt in de rest van de Europese Unie vind ik* tekenend, zowel voor de eenvormigheid van het medialandschap als voor de politieke onwil om te erkennen dat het al decennia lang gevoerde Europese besparingsbeleid niet de enige mogelijke politieke weg naar een economisch en humaan gezondere samenleving is, èn niet de beste.

Het lijkt mij dat de Europese burgers erover geïnformeerd horen te worden dat er een EU-land is dat het helemaal anders aanpakt dan hun eigen regering onder de zelfverkozen knoet van de Europese Unie; inclusief de positieve (en eventueel negatieve) gevolgen van die aanpak. Het is immers alleen aan de hand van veelzijdige informatie dat zij (lees ‘wij’) kunnen oordelen of ze het gevoerde beleid van hun overheid juist vinden of niet.

Maar ja, zo zit de wereld niet in elkaar. Vandaar dat het woord in de media is aan de Duisenbergen, Junckers, Rutte’s en Tusken, die alle kwetsbare groepen met hun minachting begroeten: “We moeten een nieuwe auto kopen, of een nieuw huis. Dan kunnen we met elkaar het CPB verslaan.“**

Bronnen: “Rutte: koop nieuwe auto of nieuw huis”, Mark Rutte via de NOS op 11 april 2013, “Portugal: einde van besparingspolitiek leidde tot economisch mirakel” door Dominique Dewitte via ExpressBusiness op 5 september 2017 en “Waarom regering Portugal geen frontpaginanieuws is” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 8 september 2017.
_____________
* Lode Vanoost ventileerde deze mening eerder via de Belgische website DeWereldMorgen.
** Een uitspraak van de Nederlandse premier op 11 april 2013.

2017: nieuws zonder context

Modderstromen, orkanen, overstromingen, tyfoons en extreme vloedstormen komen elk jaar voor. Deze fenomenen nemen de laatste jaren echter in aantal, duur, impact en intensiteit toe. Ze bereiken ook grotere gebieden waaronder gebieden die eerder nooit met extreem weer te maken hadden. In de nieuwsberichten over natuurrampen wordt het breken van nieuwe records zelfs zo vaak aangehaald dat we zouden kunnen stellen dat het alleen nog nieuws is als er ergens een storm is die géén records breekt.

Wie echter een link durft te leggen tussen klimaatverandering en extreem weer wordt ervan beschuldigd het lijden van slachtoffers te politiseren, tot politiek te maken. Daarover wordt in de mainstreem media voorzichtig gedaan: ‘Het is niet de oorzaak, maar opwarming speelt wel een rol’, horen of lezen we dan. Met de Canadese auteur, filmmaker en sociale activiste Naomi Klein lijkt het mij juist een politieke beslissing door bij de nieuwsberichten over de tegenwoordige natuurrampen en extreme weersomstandigheden de band met klimaatverandering te minimaliseren of te verzwijgen! Bijvoorbeeld zoals onlangs de Amerikaanse geofysicus en klimatoloog Michael E. Mann in een opiniestuk over orkaan Harvey in The Guardian deed:
a) Het zeeniveau nabij de kusten van Texas steeg de afgelopen decennia met 15 cm (een enorme hoeveelheid extra water bij overstromingen).
b) De temperatuur van het oppervlaktewater steeg ook met 0,5 ºC (bij elke opwarming met een halve graad stijgt de luchtvochtigheid met 3% hetgeen de record regenval verklaart).
c) De orkaan bleef ook langer op een plaats doordat de klimaatverandering voor een stabiel uitgebreid hogedrukgebied in de regio zorgde.
GjH) Maar nee, klimaatverandering was niet de oorzaak van de orkaan Harvey; klimaatverandering was alleen de oorzaak van de immense gevolgen van en huidige wateroverlast door orkaan Harvey.

Volgens de Britse schrijver, bekend om zijn milieu- en politiek activisme, George Monbiot is het een vorm van zelfcensuur in de media: de weigering om te spreken over de kern van onze problemen. En of dat nu is om de Amerikaanse president niet tegen zijn schenen te schoppen of om in de toekomst een leuk baantje bij een petroleummaatschappij mis te lopen, weigeren ons te informeren dat onze levens gedomineerd worden door een maatschappelijk systeem dat niet vol te houden is, lijkt mij, omdat de mainstream wetenschap hiervan overtuigd is, een plicht van onze media: we hebben een systeem opgetuigd dat veel van alles door modderstromen, orkanen, overstromingen, tyfoons en vloedstormen zal vernietigen als we ons gedrag niet snel veranderen.

En als je dit onomwonden zegt of schrijft, wat ik nu doe, dan ben je een doemdenkende dominée, een zwartkijker en zeker geen vrolijke optimist die er op vertrouwt dat alles sal reg kom (als elkeen sy plig doen).

Klein zegt daarentegen: “Eerlijk praten over wat de oorzaken zijn van deze reeks rampen – zelfs terwijl ze zich in real time voor onze ogen afspelen – is niet respectloos voor de mensen die deze rampen ondergaan of er zich tegen inzetten. Het is in feite de enige manier om hun verliezen te eren en onze laatste hoop om een toekomst, die bezaaid is met ontelbaar meer nieuwe slachtoffers, te voorkomen”.

Bron: “Waarom blijft ‘extreem weer’ en ‘klimaatverandering’ onverenigbaar in berichtgeving?” door Lode Vanoost via DeWereldMorgen op 30 augustus 2017.

Achterover leunen of aan het werk?

Op een feestje is het niet zo handig met andere gasten opgewekt wat nare eigenschappen van de gastheer of gastvrouw te bespreken. Laat staan zoiets aanvallend of met veel nadruk te doen. Het is zelfs sowieso niet handig nare dingen op een feestje te bespreken; daar is het een feestje voor.

En we beschouwen in dit tijdsgewricht alles als een feestje. Met stomme verbazing merken we soms dat in andere delen van de wereld andere normen en waarden heersen, die we dan – zonder ons in zo’n cultuur te verdiepen – prompt ‘achterlijk’ vinden, want wij – voorheen een samenleving van katholieken en protestanten die in elk subgroepje dachten de waarheid gepacht te hebben – kunnen nog steeds niet bedenken dat we nagenoeg niets weten, laat staan dat ‘de waarheid’ gelaagd en in die gelaagdheid tegenstrijdig kan zijn. Waar in deze contreien ooit ‘goed’ en ‘prettig’ volstond, goeden dag, prettige reis, moet nu alles ‘fijn’ of ‘leuk’ zijn.
Ga je gang, heb plezier
Koop je klaar in drie kwartier
Alles kan, alles mag
Morgen is er weer een zondag
.

Mensen met kritiek op de status quo worden alleen geapprecieerd wanneer zij in staat zijn hun bezwaren constructief of humoristisch onder woorden te brengen. ‘We’ mijden boete en schuld en zijn doodsbenauwd voor slecht nieuws. Vandaar dat termen als ‘moeten’ en ‘Pas op’ aversie oproepen; beter is vandaag de dag: ‘Wellicht wilt u eens bij gelegenheid de mogelijke consequenties in overweging nemen zoals eventueel…’. Bij een dwangmatiger woordgebruik worden slecht nieuws-brengers weggezet als ‘boetepredikende dominees’; kortweg ‘dominees’, zeuren of zwartkijkers. Zelfs onze kinderen wordt als ze 10 zijn gevraagd om rond 21 uur eens in overweging te nemen het playstation weg te leggen en naar bed te gaan (waarop die kinderen bijdehand antwoorden dat ze in bed verder kunnen gamen, want het woord ‘spelen’ is uit de gratie).

Nee, kom op ons vrije mensenfeestje niet met onaangename boodschappen! “Niet alles wat ‘waar’ lijkt, behoeft aandacht”, lijkt het nieuwe paradigma.

Daarentegen verklaart de Amerikaanse emeritus-hoogleraar ecologie, evolutiebiologie en natuurlijke hulpbronnen aan de Universiteit van Arizona Guy McPherson* op basis van onjuiste aannames toch dat de mensheid op korte termijn zal uitsterven. Dat wil zeggen vòòr 2030. Als ‘we’ het jaar 2100 halen, mogen we volgens McPherson in onze handjes knijpen.

De Britse kosmoloog, natuurkundige en wiskundige Stephen Hawking* verwacht sinds dit jaar eveneens dat er door inslaande asteroïden, kernoorlogen, catastrofale klimaatveranderingen, genetisch gemodificeerde virussen en nog een handvol andere rampen vòòr 2117 een einde zal komen aan de menselijke soort.

Bedenk hier op aarde met elkaar – naast het nadenken over wat de mensheid vermag – hoe we het op deze aarde zo gaan rooien dat we géén andere planeet nodig hebben.

Daarvòòr verwachtte Hawking het einde van menselijk leven binnen 1.000 jaar. In beide gevallen begint de tijd dus te dringen en in beide gevallen adviseerde Hawking ‘ons’
om alvast de kosten van ruimtevluchten dramatisch terug te dringen,
om goed uit te zoeken hoe we kunnen overleven op planeten als Mars,
om nieuwe planeten te ontdekken die beter bewoonbaar zijn dan de planeten die we nu al kennen en
om nieuwe technologieën te ontwikkelen die ons verder en sneller het universum in dragen.
Hij wijst Mars alvast aan als de planeet die we vooralsnog het best kunnen koloniseren.

Ik zou ons adviseren maar verder na te denken over de menselijke soort die zo machtig is en tegelijk zo weerloos. Zo intelligent en zo in tunnelvisies verstrikt. Zo coöperatief met en vijandig naar elkaar. Zo humaan en zo wreed. Het is voor mij moeilijk voor te stellen dat ‘we’ de problemen, die ‘we’ op aarde veroorzaken, niet mee zullen nemen naar zo’n verre planeet. In de ruimteschepen zullen niet alleen kerngezonde mensen plaatsnemen, maar ook dragers van aids, cholera, hiv en Q-koorts. Hoe gaan ‘we’ ervoor zorgen dat òf Emile Roemer, òf Geert Wilders òf Mark Rutte meereist, dat de geleerden, die meereizen, geen buisje genetisch gemodificeerde virussen in hun bagage mee-smokkelen en dat Donald Trump en Vladimir Poetin hun kernwapens op aarde achterlaten?

Nee, als we dan toch in dit immense universum een steen willen verleggen, stuur dan wat robotten naar Mars, die er daar dan een echt feest van gaan maken en bedenk hier op aarde met elkaar – naast het nadenken over wat de mensheid vermag – hoe we het op deze aarde zo gaan rooien dat we géén andere planeet nodig hebben. Ook al worden daarmee de feestjes, die ideologen, religieuzen en vrije mensen nu elk op hun manier aan het vieren zijn, vast en zeker verstoord.

Bronnen: “Wijs is hij die somber is; Apocalypse when?” door Ralf Bodelier in De Groene Amsterdammer op 16 augustus 2017, “Lokkend ligt” door Joop Visser uit het album ‘Voor zieken en zeevarenden’(2009), naar “De Steen” door Bram Vermeulen uit het album ‘Rode wijn’(1988) en wikipedia op 21 augustus 2017.
__________________
* Een interessante samenvatting van onze uiteenlopende zwartkijkers vindt u in het boek “Het einde van de wereld. Een geschiedenis” (november 2016) door Steven Stroeykens, Uitgeverij Polis in Antwerpen, 336 pagina’s, Nederlandstalig, ISBN 9789463100854; klik hier voor een boekbespreking ervan door André Horlings op Historiek.

Nawoord van de schrijver
Ik heb dit blog bij wijze van uitzondering eens niet in ‘Jip en Janneke-taal’ geschreven. Het gebruik van ‘gewone’, maar voor sommigen wat moeilijke woorden in dit blog doet volgens mij recht aan de inhoud ervan.
GjH

Democratie? Welnee…

Het is niet wat het lijkt en Het is wat het is staan ogenschijnlijk op gespannen voet met elkaar. Wat is werkelijkheid, wat is mening, hoe komen we daarachter? Gunnen we elkaar nog wel het recht op een afwijkende mening of behandelen we in dit van oorsprong calvinistische land ook meningen alsof er maar één goede is? En hoezo Calvinistisch, van oorsprong was alles onder de grote rivieren katholiek.

Het punt dat ik hier wil maken is dat we in een mediacratie leven. Op gedeelde websites, in goed Nederlands ‘social media’, is het tolerantiegehalte naar verluid laag. Nieuwsmedia verkondigen meningen en opinies als waarheid: Alles wat we moeten weten over …vul maar in… Verder geven nieuwsmedia alle ruimte aan woordvoerders om ongeremd hun leugens over en verdraaiingen van de werkelijkheid uitvoerig toe te lichten zonder één kritische vraag te stellen. ‘Spindocters’ hebben het er druk mee: hoe goed garen te spinnen bij de ongekende mogelijkheden van zendtijd tijdens als serieus bekendstaande programma’s. Hier omarmen Het is niet wat het lijkt en Het is wat het is elkaar.

De macht ligt niet bij het volk en zelfs niet bij het parlement…

En om het dan maar even niet over ons nationale interview van onze koning door Wilfried de Jong te hebben: In Groot-Brittannië wordt privatisering van de nationale gezondheidszorg (NHS) door 58% van de Britten afgekeurd en 51% wil dat het treinvervoer weer in overheidshanden komt. Dit zijn twee van de voornaamste politieke eisen van Labour onder Jeremy Corbyn. Volgens een recente opiniepeiling is 45% van de Britse bevolking groot voorstander van een toename van openbare uitgaven en van hogere belastingen voor de rijken. Slechts 13% van de Britten staat achter de huidige ‘besparingen’, wat ook al zo’n term is die zacht uitdrukt wat bepaalde groepen mensen keihard raakt. Op de vraag of de besparingen mogen doorgaan als ze wat minder groot zouden zijn antwoordt 22% van de Britten positief. Stuk voor stuk in lijn met Labour-standpunten.
Een groot deel van het Labourpubliek antwoordt daarentegen in dezelfde peilingen over hun politieke voorkeur dat volgens hen de Conservatieven de beste aanpak hebben voor de Britse economie.
Volgens de organisatie Media Reform Coalition (MRC), die deze peiling bij YouGov bestelde, wijst bovenstaande op “een zorgwekkende kloof” tussen de beleidskeuzes die de mensen steunen en de politieke partijen die ze daarmee associëren. Die ‘disconnectie’ is volgens MRC een gevolg van het falen van de media om “op een ernstige manier te berichten”. Justin Schlosberg, voorzitter van MRC, verklaarde over dit fenomeen: “De meeste media zijn meer bezig met het wegzetten van Jeremy Corbyn als ‘onverkiesbaar’ in plaats van ernstig te berichten over de beleidsvoorstellen die hij verdedigt (…) Dit is geen falende communicatie van Labour, maar het falen van het grootste deel van de nieuwsmedia. Als die aanpak niet verandert, valt onze democratie in een diepe crisis.

De macht ligt niet bij het volk en zelfs niet bij het parlement, maar meer dan mij lief is bij degenen die de media in handen hebben: mediacratie en zelfs verkapte oligarchie (waarin de macht in handen is van een kleine groep bevoorrechte mensen). Ook hier omarmen in de Westerse Wereld anno 2017 Het is niet wat het lijkt en Het is wat het is elkaar.

Bron: “Verkiezingen GB zijn vlucht uit crisis politieke geloofwaardigheid” door Lode Vanoost van DeWereldMorgen via die website op 27 april 2017.

Wilt u een gratis krantje?

Vandaag werd mij een gratis Volkskrant aangeboden. Ik had er geen belangstelling voor. Reden? ‘Te oppervlakkig.’ “Trouw dan, die graaft dieper?” ‘Nee. Dank u.’ “NRC?” ‘Ook te oppervlakkig. Het is, vind ik, in Nederland allemaal wat oppervlakkig, op De Groene Amsterdammer na’. “Dat is toch een weekblad?”

Neem Giro555
Nou is er op de ‘samenwerkende hulporganisaties’, die achter Giro555 schuilgaan, zóveel te vertellen dat ik er mijn geld niet aan zal geven, maar daarover gaat dit stukje niet. Dit gaat over wat ik lees op hun website:
De ramp Hongerrampen in Zuid-Soedan, Noordoost-Nigeria, Somalië en Jemen eisen razendsnel steeds meer onschuldige levens. Steeds meer mensen uit deze landen hebben niks te eten. Samen kunnen we miljoenen mensen redden van de hongerdood door NU noodhulp te bieden. Dit kan niet wachten. Red levens. Geef voor eten.
En: “Wat is er aan de hand? Een dodelijke combinatie van geweld, armoede en extreme droogte veroorzaakt honger in Zuid-Soedan, Noordoost-Nigeria, Somalië, Jemen en omringende landen. Juist de levens van kinderen, zieken en de allerarmsten zijn hierdoor in gevaar.” Met een voorbeeld over de situatie ‘nu’ in Zuid-Soedan.

Dat is ongeveer het niveau van De Volkskrant, de NRC en Trouw: ‘Wat erg, hè?’ Wat we niet lezen is dat de term ‘hongerrampen’ de rol van onze Westerse Wereld verhult. Toch spelen Westerse bedrijven, instellingen en landen sinds de jaren ’80 vaak een beslissende rol in de nu-dreigende hongerdood van ruim 20.000.000 mensen in Afrika, dat geen issue was tijdens onze verkiezingscampagnes. Terwijl, aldus het “Global Report on Food Crises 2017”, in 2016 wereldwijd 108.000.000 mensen onvoldoende toegang tot voedsel hadden (ook niets over gehoord tijdens onze verkiezingscampagnes).

De hedendaagse privatiseringen van land werden mogelijk gemaakt door de expliciete eisen en onbedoelde gevolgen van de herstelprogramma’s van het IMF en de Wereldbank die geïmplementeerd werden in het globale zuiden in de jaren 1980.

In Somalië ging het wankele evenwicht tussen nieuwe, nomadische en traditionele economie verloren door de interventies vanaf de jaren ’80 van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Met het telen van exportgewassen, bestemd dus voor de buitenlandse markten, kon volgens het IMF grof geld verdiend worden. Twee van de effecten van deze IMF-dwang waren dat veel Somalische boeren ontheemd raakten en dat gronden, die traditioneel gemeenschappelijk beheerd werden, werden geprivatiseerd. Het resultaat was armoede, een stijgende afhankelijkheid van buitenlandse markten, conflicten over eigendomsrechten en een groeiende groep ontheemden. Gevolg: een burgeroorlog vanaf begin jaren ’90 en de opeenvolgende Somalische hongersnoden inclusief die van nu. Hebben IMF of wij er iets van geleerd? We weten er helemaal niets van!

Tussen 2006 en 2011 legden buitenlandse bedrijven en landen wereldwijd beslag op meer dan 200.000.000 hectare land, waarvan het merendeel zich op het Afrikaanse continent bevond; landgrabbing. In Zuid-Soedan heeft door het leasen of verkopen van land aan buitenlandse bedrijven de plaatselijke bevolking geen toegang meer tot landbouw- en graasgrond. Gevolg: ontheemding, één van de voornaamste katalysatoren voor de etnische spanningen daar. In haar boek “Expulsions” stelt sociologe Saskia Sassen: “De hedendaagse privatiseringen van land werden mogelijk gemaakt door de expliciete eisen en onbedoelde gevolgen van de herstelprogramma’s van het IMF en de Wereldbank die geïmplementeerd werden in het globale zuiden in de jaren 1980.

Daar kunnen ook de eisen aan toegevoegd worden van de wereldhandelsorganisatie WTO in de jaren 1990 en 2000 om import- en exportbarrières op te heffen in naam van ‘vrijhandel’. Nu hongerend Somalië exporteerde in 2015 nog miljoenen geiten en schapen richting Arabisch schiereiland. Ethiopië, dat kreunt onder de honger, exporteert nog steeds voedsel. Voedsel is zelfs na goud het 2de exportproduct van hongerend Ethiopië.

Biedt ‘ontwikkelingshulp’ een oplossing? Het Department for International Development van Groot-Brittannië sluisde ₤ 600.000.000 (€ 705.053.000), bestemd voor ontwikkelingshulp, door naar de ‘New Alliance for Food Security and Nutrition’. Deze alliantie is de laatste in een reeks initiatieven dat is opgezet door een handvol multinationals en financieel en invloedrijke G8-landen. Al deze initiatieven resulteren erin dat multinationals toegang krijgen tot grondstoffen in ontwikkelingslanden en daar een beleid doorvoeren waarbij hun ‘actieterrein’ vergroot wordt. In plaats van een oplossing te verschaffen voor het voedselprobleem, draagt de pro-corporate approach van initiatieven als de ‘New Alliance’ bij tot de verspreiding van armoede en honger door hun focussen op de exportmarkt, landgrabbing, de privatisering van zaden en precair en slecht betaald werk. En wat horen of lezen wij hier over? Voor wie hier is dit eigenlijk wèl een issue?

En al deze mislukte initiatieven worden genomen door Westerse bedrijven, instellingen en landen in plaats van het voor de lokale bevolking efficiënter maken van de regionaal traditionele voedselvoorziening. Wij, die via onze entertainment-media niets over ‘onze’ miskleunen te weten krijgen, worden domweg gevraagd Giro555 te spekken. ‘Wat erg, hè?’ ‘Nee, hoor, houd die  Volkskrant maar’, en we hebben het nu nog niet eens gehad over waar onze ‘betaalbare etenswaren’ vandaan komen en over de verbranding van alle stookolie, die bijdraagt aan klimaatverandering, om zaden en voedsel tussen mondiaal verspreide Westerse bedrijven te transporteren of het verschil in ecologische voetafdruk van de landen en streken met een hongerende bevolking en die van Westerse landen, waardoor oogsten mislukken.

Bronnen: “Global Report on Food Crises 2017” van het Food Security Information Network, maart 2017, “De ramp” en “Wat is er aan de hand?” via de website https:/ /giro555.nl/de-ramp-3/ van Giro555 en “Wat je niet leest over de hongersnood in Afrikaanse landen” door Thomas Decreus via de website van De Wereld Morden; beide op 6 april 2017.

Treurnis

In de laatste campagnedagen kan de beslissende winst gehaald of verloren worden. Het spant er om vertellen de media ons: VVD en PVV zouden in een nek-aan-nekrace verwikkeld zijn. D66 hoopt als ‘derde hond’- naast ‘de twee erom vechtende’ er met ‘het been’ vandoor te gaan. Groenlinks draagt uit de grootste te kunnen worden. “En wat dan nog?”, vraag ik mij af. “Dan zitten ze 4 tot 2 jaar ìn de regering en hoe wordt de wereld daar beter van? Voor wie wordt het dan beter?

Verdwijnt dan de noodzaak van Nederlandse voedselbanken als één van die partijen regeringsmacht heeft?
Hoe zit het straks dankzij hun regeringsmacht met de mensen die op allerlei vlakken al jaren het nakijken hebben?
Welke partijen zullen er daadwerkelijk zorg voor dragen dat bedrijven aan de Nederlandse fiscus gaan afdragen wat volgens wet- en regelgeving zou moeten? Dit in plaats van – zoals nu – op basis van ondoorzichtige afspraken en met gulle giften aan door ons verzameld belastinggeld inclusief commerciële voordelen zoals het privaat patenteren van wat met publiek geld als wetenschappelijke subsidies is onderzocht? Gaan de voor ons duistere afspraken tussen grootbedrijven en de Nedelandse belastingdienst transparant worden? Die afspraken, waarvan het nakomen door de Nederlandse belastingdienst al jaren nog eens niet gecontroleerd wordt ook? Nou ja, eens in de 30 (!) jaar. Dat weten we weer wèl. Gaat dat door deze partijen in een kabinet normaal worden?

Welke partij staat een economie voor, die de onrechtvaardige verdeling en steeds onrechtvaardiger verdeling van bestaansmiddelen niet terugdringt maar echt fundamenteel aanpakt zodat we volgens hun programma na hun regeerperiode op een verdeling kunnen hopen die we dan ‘rechtvaardig’ kunnen gaan noemen?
Welke partij belooft dat de rijken niet rijker worden terwijl de armen in dit relatief rijke land niet nog armer en rechtelozer worden?

En hoe zat het ook weer met ons aandeel in klimaatverandering, milieuverontreiniging en natuurbehoud op aarde door wat wij hier consumeren en uitvreten?
En hoe met de productie en productieomstandigheden van wat hier verkocht wordt?

Terwijl deze dagen politieke partijen in ‘wij’ en ‘zij’- termen zich op de borst kloppen het meest te doen aan dit en tegen dat, waarschuwde de Verenigde Naties vanmorgen vroeg bij monde van de coördinator noodhulp, Stephen O’Brien dat in 4 landen alleen al 20.000.000 mensen dreigen te verhongeren. Het dreigt de grootste humanitaire crisis te worden sinds de oprichting van de VN in 1945. De Europese Unie komt daarbij niet verder dan de mensen in die landen gevangen te houden en degenen die op de vlucht geslagen zijn onderweg op te sporen en in detentiecentra gevangen te zetten. En degenen die ondanks dat alles toch Europese bodem bereiken omdat ze niet verdronken zijn terug te sturen naar Turkije of Libië. Onze minister-president gaf hen – toen hij dacht namens alle Nederlanders te spreken – de boodschap vooral thuis te blijven.

Voor de preciezen onder u: de Verenigde Naties spreken van voedselgebrek als meer dan 30% van de kinderen tot 5 jaar lijdt aan ondervoeding en het sterftecijfer dagelijks hoger ligt dan 2 per 10.000 mensen.

Bouw een muur om vreemden tegen te houden!
De economie moet groeien want dan – hoewel de laatste 40 jaar nimmer aangetoond (sssst!) – krijgen we het allemaal beter en met ons programma groeit-i het hardst!
Laat kinderen het Wilhelmus zingen!
We hebben een Europees leger nodig!
Geen geld meer naar dit of dat…
…maar meer geld naar zus en zo! Over welke kwaliteit van samenleven beoogd wordt, wordt niet gesproken. Er zijn slechts twee vage argumenten: het is goed of de kiezer zou het willen. Maar wel fluisterend achter de hand: “Zolang het electoraat dat er toe doet maar terrasjes kan blijven pakken. Sssst!”

De kieswijzers moeten de politiek-verdwaalde Nederlanders, die de afgelopen 4 jaar niet verder keken dan het Nederlandse entertainment-nieuws, helpen aan de hand van 30 of 40 – volgens mij willekeurige – nagenoeg niet-essentiële stellingen om hun keus te bepalen. En op basis van de televisiedebatten die alleen over mannetjesmakerij gaan. Nog steeds letterlijk in 2017(!!!), maar ik bedoel het overdrachtelijk.

Ik vermoed dat geen enkel weldenkend èn welvoelend mens ergens ter wereld in spanning volgt wat er hier op 15 maart uit gaat komen. Wat een dom Nedercentrisme voor de korte termijn. Zeker degenen die ver uit ons zicht uitgebuit en geknecht worden door hier actieve multinationals zal het koud laten wat onze verkiezingsuitslag wordt. Zo ook de mensen die in slavernij onze producten helpen maken en degenen die verweest de wereld doorkruisen en zij die op sterven na dood zijn van armoede, honger, oorlog en ziekte waaronder die 20.000.000.

Weekblad De Groene Amsterdammer van 9 maart jl., dat deze week nagenoeg alleen over de achtergronden van de Nederlandse verkiezingscampagnes gaat, noemt het ‘Stemmen met de rug naar de toekomst’ en legt in ruim 100 pagina’s uit wat daarmee bedoeld wordt.

Wat wij hier politiek aan het doen zijn – een enkeling daargelaten – acht ik de beschaving voorbij. Er is een woord voor. Dat is ‘treurnis’.

Bron: “VN waarschuwt voor ‘grootste humanitaire crisis sinds 1945′” door ANP via de website van NU.nl en “VN: grootste humanitaire crisis sinds 1945 dreigt” via de website van NOS.nl; beide op 11 maart 2017.

Onze politiek; een gelopen race

Een buurman van mij spreekt het aan dat het CDA wil dat het Wilhelmus op scholen gezongen gaat worden. Ik verdiep me niet in politiek, vertelt-i er bij, hij heeft het druk zat. Een collega gaat gewoontegetrouw D’66 stemmen. Hij weet niet veel van politiek, zegt-i er bij, maar hij stemt altijd op die partij. Dat PVV en VVD erom strijden welke partij op 15 maart de grootste gaat worden; is volgens mij vergelijkbaar met de strijd tussen Clinton en Trump; een strijd zonder mogelijk goede afloop. En zo heeft 74% van de Nederlanders een goede reden het bij de vertrouwde politiek te houden, die ons steeds meer op schulden jaagt, die de verzorgingsstaat afgebroken heeft en die tot steeds meer onderlinge spanningen en voedselbanken lijdt.

Ik vind de verkiezingsuitslag op 15 maart aanstaande nu al niet meer spannend.

Dat heeft zeker ook met onze media* te maken, die in ‘verkiezingstijd’ weinig of geen aandacht schenkt aan het stemgedrag op cruciale dossiers van die vertrouwde politici gedurende de afgelopen 4 jaar. Laat staan de afgelopen 40 jaar. Het heeft ook te maken met telkens weer dat onberedeneerbare maar heilige geloof in verkiezingsprogramma’s. En met het ontbreken van aandacht voor de gelegaliseerde misdrijven tegen onze rechtstaat, zoals belastingontwijking, het opheffen van onze democratie achter de bühne, en het ontbreken van fiscale wetshandhaving voor grootbedrijven.

Nederland is de afgelopen 4 jaar een belastingparadijs gebleven voor multinationale ondernemingen. Op de lijst van belastingparadijzen die Oxfam Novib in december 2016 publiceerde staat Nederland – na Bermuda en de Kaaiman Eilanden – op de 3de plaats. De cafetaria bij u op de hoek moet het volle pond aan belasting betalen, maar McDonald’s hoeft aan de Nederlandse fiscus slechts een fractie daarvan af te dragen. En dat wordt nog eens niet gecontroleerd ook. Nou ja, naar verluid eens in de 30 jaar. In plaats van dat zij er op let dat belastingregels nageleefd worden streeft de Nederlandse fiscus naar een prettige samenwerking met bedrijven die zich op ons grondgebied vestigen. In plaats van dat zij er op let dat belastingregels nageleefd worden. Nagenoeg heel de Tweede Kamer knijpt telkens weer een oogje dicht als het om ondernemen van grootbedrijven gaat. De lobby van die bedrijven is te invloedrijk en het werken voor zo’n bedrijf is vaak het voorland voor veel spraakmakende politici nadat zij het in politiek ‘Den Haag’ gedwongen of vrijwillig voor gezien houden.

Terwijl veel mensen vinden dat Nederlandse uitgaven aan ontwikkelingssamenwerking best omlaag mogen – onze bijdragen aan de NAVO mogen best omhoog – verliezen ontwikkelingslanden mede dankzij Nederlandse regelgeving ook nog eens naar schatting jaarlijks $ 100.000.000.000 aan belastinginkomsten. Vergeleken met dat bedrag valt het mee dat de Nederlandse fiscus multinationals minimaal € 4.000.000.000 aan voordeeltjes gunt en dat in Nederland werkzame multinationals ook nog eens voor € 1.500.000.000 zelf de Nederlandse fiscus ontwijken. Met deze (bekende) bedragen loopt onze schatkist immers jaarlijks slechts 5,5 % mis van wat ontwikkelingslanden samen mislopen. Dat alles wèl met toestemming van haast al de vertrouwde politici in de Tweede Kamer. De Nederlandse constructies – ten nadele van de wel-belastingbetaler(s) en degenen die afhankelijk zijn van overheidsuitgaven aan welzijn en zorg – zijn zelfs in andere landen van de Europese Unie gepropageerd door onze PvdA-minister Bert Koenders.

Van de Nederlanders zal volgens de ‘Ipsos-politieke barometer’ 58 % stemmen op een partij die met CETA de democratie wil afschaffen ten gunste van multinationals uit Canada en de Europese Unie. Om nog maar niet te spreken van de rampen die ons met TiSA te wachten staan.

Met CETA worden winstverwachtingen van multinationale en andere grootbedrijven veilig gesteld mochten we ooit op het idee komen milieuregels aan te scherpen, het minimumloon flink te verhogen, de volksgezondheid te laten prevaleren boven patenten en E-nummers of wat dies meer zij als dat ten koste kan gaan van de verwachte winsten voor die bedrijven (die nergens ter wereld een gerechtvaardigde belasting betalen).

Natuurlijk zijn er mensen overtuigd van het CDA, CU, D66, GL, PvdA, PVV, SGP of VVD-ideeëngoed, maar ik vermoed dat veruit de meeste kiezers – als ze al gaan stemmen – stemmen op een partij waarvan zij de werkelijke achtergrond niet of nauwelijks kennen. Gezien de verschillende peilingen vind ik de verkiezingsuitslag op 15 maart aanstaande nu al niet meer spannend: We gaan het verkeerde pad, dat we rond de regering Ronald Reagan (1981 – 1989) in de Verenigde Staten van Amerika ingeslagen zijn, ook de komende 4 tot 2 jaar verder bewandelen.
________________________
* Gunstige uitzondering op het analyseren van verkiezingsbeloften en stemgedrag levert De correpondent, bijvoorbeeld te vinden via deze link.