Chomsky IV Over olie en militarisme

Op dit ogenblik zetten de regeringen van de wereld, waaronder vooral die van de Verenigde Staten van Amerika, in het belang van de korte termijnwinsten voor de allerrijksten de olieproducenten onder druk om hun productie te verhogen, terwijl ze in het IPCC-rapport van augustus dit jaar het veruit ernstigste advies ooit kregen, te weten dat een catastrofe opdoemt tenzij we direct beginnen met een jaarlijkse vermindering van het gebruik van fossiele brandstoffen en ze geleidelijk moeten afschaffen tegen het midden van deze eeuw.

De tijdschriften van de petroleumindustrie zijn daarentegen euforisch over de ontdekking van nieuwe olievelden, die nog ontgonnen kunnen worden als de vraag naar olie stijgt. De media van de zakenwereld debatteert wie het best geoutilleerd is om de productie te verhogen: de fracking-industrie in de OPEC of die in de VS.

Wij mogen ondertussen de duistere wolk niet uit het oog verliezen die menselijke intelligentsia 75 jaar geleden over de wereld heeft getrokken en die de laatste jaren almaar donkerder wordt. Het regime van wederzijdse wapencontrole, dat moeizaam was uitgewerkt gedurende vele tientallen jaren, werd systematisch ontmanteld door de twee laatste Republikeinse regeringen in de VS, eerst die van George W Bush (2001-2009) met het opzeggen van het Anti-Ballistic Missile Treaty en daarna die van Donald Trump (2017-2021), die zijn sloophamer met zichtbaar plezier rondzwaaide. En momenteel steunt Joe Biden het jaarlijks bespottelijk bombastische militaire budget [Ook in 2020 bleef de VS de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal; meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland; GjH, klik hier voor meer details] om de huidige wedren naar de ontwikkeling van nog meer gevaarlijke wapens voort te zetten en om hoogst provocatieve daden te stellen waar diplomatie en onderhandelingen ook zeer goed mogelijk zouden zijn.

Een belangrijk strijdpunt vandaag is de ‘vrijheid van de scheepvaart’ in de Zuid-Chinese Zee. Nauwkeuriger geformuleerd gaat dit conflict over de militaire spionage-operaties van de VS in de Chinese Exclusieve Economische Zone (EEZ) vanaf de Chinese kustlijn. De VS stelt dat hun operaties toelaatbaar zijn in alle EEZ’s. China daarentegen stelt dat dit niet zo is. India is het alvast met de interpretatie van China eens en protesteerde onlangs stellig tegen de Amerikaanse militaire operaties in haar EEZ. Die EEZ’s werden opgericht door de UNCLOS-Wet van de Zee van 1982. De VS is de enige zeemacht die dit internationale verdrag nooit heeft aanvaard, maar beweert nu wel ditzelfde verdrag na te leven. De relevante tekst in dit verdrag over militaire operaties is niet echt duidelijk. Dit is dus typisch een onderwerp waar diplomatie aan de orde is, geen overdreven provocatieve daden in een regio waar de spanning sowieso al hoog oploopt. De VS riskeert willens en wetens een onbegrensde escalatie.

Dit zou allemaal deel uitmaken van de zogezegde ‘inspanningen’ van de VS om ‘China in toom te houden’. Beter geformuleerd, om te stellen dat ‘de opstanding van 20% van de mensheid uit extreme armoede naar iets wat een beetje begint te lijken op een moderne staat’ onwettig is. Scherper: dat China gewoon door te bestaan een bedreiging voor de VS is. Daarmee wordt niet letterlijk bedoeld dat China een bedreiging voor de VS zou zijn (iets wat China trouwens nooit waar gemaakt noch verwoord heeft). Het is eerder zo dat China’s bestaan een bedreiging vormt voor de wereldwijde superioriteit van de VS. Dit is ook de zeer realistische evaluatie van Paul Keating, die eerder de Australische eerste minister was, in zijn reactie op het recente AUKUS-verdrag. Dit verdrag voorziet de aankoop door Australië van 8 technologisch geavanceerde atoomduikboten, die zullen worden ingezet onder het commandosysteem van de zeemacht van de VS, als antwoord op deze ‘bedreiging door China’. Met het AUKUS-verdrag moet zo krachtig mogelijk bewezen worden dat de VS wil heersen over de wereld, ook als dat vereist de oorlogsdreiging te doen escaleren, zelfs met een mogelijkerwijze terminale atoomoorlog als gevolg.

En dit alles speelt zich af in een hoogst instabiele regio. Ondertussen wordt van ‘slappe’ maatregelen als diplomatie geen gebruik gemaakt. [De Amerikaanse president Joe Biden en zijn ambtgenoot Xi Jinping van China hebben onlangs een paar uur met elkaar gesproken via een videoverbinding. In hoeverre dit een propaganda-ontmoeting voor Biden was, of werkelijke diplomatie is onduidelijk. De VS met hierboven genoemde militaire inzet, steevaste onderdrukking van zwarte mensen en onberechte gevangenen in Guantanamo Bay framed de ontmoeting alsof Biden aan Jinping – al heeft hij kilo’s boter op zijn hoofd – duidelijk maakte zich beter te moeten inzetten voor het voorkomen van de klimaatcatastrophe en voor het nakomen van mensenrechten; GjH]

Zoals de VS ook in Afghanistan hun spieren wilden tonen, een overwinning behalen om iedereen in de rest van de wereld de stuipen op het lijf jagen. Zij trok en trekt zich niets aan van het lijden van de Afghanen of van hoeveel mensen hierdoor de dood in gejaagd worden.

Al deze wijze woorden, dat wil zeggen dat het een verwoording van mijn zorgen is, kwamen onlangs uit de mond van Noam Chomsky. Via de bronvermelding is het interview met veel meer voorbeelden en details integraal te lezen.

Dit is deel 4 van 4 delen; deel 3 publiceer ik binnenkort.

Bron: “Noam Chomsky: ‘Het is een kwestie van leven of dood’ — Intellectuelen mogen niet langer de status quo verdedigen” op 7 oktober jl. door C.J Polychroniou in TruthOut via Roos De Witte van de vertaaldesk van DeWereldMorgen op 14 november 2021. Klik hier om het te lezen.

Niet nieuwswaardig voor onze media

Ik roep de Spaanse regering dringend op om het Verdrag voor een Verbod op Kernwapens te ondertekenen” Ada Colau, burgemeester van Barcelona

Er kan geen vrede zijn, zonder sociale rechtvaardigheid. En er kan geen sociale rechtvaardigheid zijn zonder vrede

De 9 kernwapenstaten blijven maar werken aan de modernisering en uitbreiding van hun kernwapenarsenalen ondanks klimaatveranderingen, de huidige coronapandemie en het toenemend racisme. “Nochtans zijn waarden in regels gegoten en een van die regels is dat burgers beschermd moeten worden tegen biologische en chemische wapens en dat die nooit meer mogen worden ingezet. Dat is de reden waarom ze verboden zijn. Waarom blijven staten dan nog investeren in kernwapens?” Ondertussen is het Verdrag voor een Verbod op Kernwapens (TPNW) in werking getreden. “Als mensen samenwerken dan kan dat veranderingen bewerkstelligen. De steun voor het Verdrag groeit. Het krijgt de steun van het volk. In toenemende mate scharen zich ook parlementariërs achter het verdrag, en dat geldt eveneens voor steden en gemeenten. Zo spraken in Spanje al 72 lokale overheden hun steun ervoor uit” Béatrice Fihn van de Internationale Campagne voor de Afschaffing van Kernwapens (ICAN), winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 2017

Als je vrede wilt, cultiveer je rechtvaardigheid” Guy Ryder, directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO)

Zij die beweren dat ze de mensenrechten verdedigen, zijn dezelfde die verantwoordelijk zijn voor de wapenhandel

We zullen blijven opkomen tegen fascisme en militarisme” (…) “Sociale ongelijkheid is een van de belangrijke oorzaken van conflict. Militarisme, kernwapens en bewapening zijn het verkeerde antwoord” (…) “Er kan geen vrede zijn, zonder sociale rechtvaardigheid. En er kan geen sociale rechtvaardigheid zijn zonder vrede” (…) “Het VN-Verdrag rond Wapenhandel (ATT) is ondertussen door de meeste landen geratificeerd, maar toch bloeit de wapenhandel als nooit tevoren” (…) We hebben een gemeenschappelijke veiligheid nodig in plaats van militaire veiligheid. We hebben sociale bescherming nodig in plaats van militaire bescherming” Sharan Burrow, Algemeen Secretaris van het Internationaal Vakverbond (ITUC)

Het milieu en de gezondheidszorg maken deel uit van een vredesproces.” (…) “De vrije markt biedt geen oplossing” (…) “9/11 was verschrikkelijk en zonder rechtvaardiging. Maar was dat een reden om een oorlog te starten in Afghanistan? Om het land 20 jaar lang te bezetten? Om er miljarden oorlogsdollars aan te besteden? Om tienduizenden Afghaanse burgers en soldaten te doden? Daarna volgde Irak met de nonsens van de massavernietigingswapens als rechtvaardiging. Daarop was Libië aan de beurt, Syrië, … Deze oorlogen hebben de vluchtelingenkampen gevuld” (…) “Zij die beweren dat ze de mensenrechten verdedigen, zijn dezelfde die verantwoordelijk zijn voor de wapenhandel” (…) “Als je wapens verkoopt aan Israël, dan weet je dat ze gebruikt zullen worden om Gaza te bombarderen. Als je wapens verkoopt aan Saoedi-Arabië, dan weet je dat ze ingezet zullen worden in Jemen” (…) “Nooit eerder waren er zoveel vluchtelingen, 70.000.000 al wereldwijd. Ze zijn de uitwassen van oorlog en sociale onrechtvaardigheid. Zij ontvluchten mensenrechtenschendingen en hebben onze solidariteit nodig” (…) “Wat we kunnen doen? Campagne voeren voor vrede, tegen oorlog en wapenhandel. Vredesopvoeding” (…) “We zijn wereldwijd afhankelijk van elkaar. We moeten onze kinderen leren begrijpen hoe mooi het kan zijn om te leven met de rijkdom van diversiteit aan culturen” Jeremy Corbyn, voormalige leider van Labour

 “Onderwijs is noodzakelijk voor een eerlijke en accurate geschiedschrijving. Het zorgt ervoor dat kennis van onze rechten en die van anderen wordt doorgegeven. Vandaag moeten deze waarden en democratische principes meer dan ooit verdedigd worden” Randi Weingarten, voorzitster van de Amerikaanse Federatie van Leerkrachten

Ja, het zal u ontgaan zijn, maar afgelopen weekend namen 3.000 mensen uit tientallen landen deel aan de hybride (d.i. fysiek of online) Internationale vredesconferentie in Barcelona. Dit zijn wat fragmenten uit de openingstoespraken, die mij aanspreken.

Bron: “‘(Her)verbeeld de wereld.’ Massale opkomst voor Internationale vredesconferentie in Barcelona” door Ludo De Brabander via DeWereldMorgen op 16 oktober 2021.

Wat wij uitdragen is – helaas – waar wij voor staan

Terwijl de regering van de Verenigde Staten van Amerika er alles aan doet om de Peruaanse verkiezingsuitslag te beslechten in het nadeel van de democratisch gekozen linkse kandidaat en in het voordeel van een rechtse kandidaat, beschuldigt de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie China en Rusland ervan ‘de eerlijke en transparante werking van de wereldeconomie te ondermijnen’. Het vinden van argumenten was wellicht problematisch, maar een nieuwe linksom of rechtsom geprovoceerde Koude Oorlog is nu eenmaal nodig; voor economische groei ten gunste van grootaandeelhouders, denk ik daar achteraan.

Het taalgebruik in de slotverklaring van de NAVO en de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden lieten dezelfde gefundeerde èn ongefundeerde aantijgingen herleven die onder de vorige Amerikaanse regering van voormalig president Donald Trump al in stelling waren gebracht. In reactie op de bijeenkomst merkte de Chinese ambassade in Groot-Brittannië op dat elke kwestie van mondiale aangelegenheden besloten zou moeten worden in overleg met alle betrokken naties in overeenstemming met de “basisnormen van internationale betrekkingen op basis van de beginselen en doelstellingen van het Handvest van de Verenigde Naties, en niet volgens de zogenaamde regels zoals die door een klein aantal landen worden geformuleerd”. En met dat eerste kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar dat laatste is de praktijk.

Terwijl de Westerse mainstreammedia kritiekloos en ongefilterd, zelfs zonder commentaar, de verklaringen van G7 en NAVO verspreiden, kijken sociale en vredesbewegingen in de Europese Unie, Groot-Brittannië, de VS en over heel de wereld totaal anders naar deze gevaarlijke escalatie binnen de G7 en de NAVO. En met die alternatieve kijk kunnen veel of weinig wereldburgers het wel eens zijn, maar die hebben onvoldoende politieke invloed om hun visies van invloed te laten zijn op de loop der dingen. Rechts neoliberalisme is in de wereld aan de macht; afstemming, coöperatie en samenwerking zijn verleden tijd.

Het conflict dat China en Rusland wordt opgedrongen, leidt af van de vele dringende problemen waarmee we worden geconfronteerd, zoals het covid-19-virus en de economische ineenstorting die daarvan het gevolg is.

Intussen komen hier en daar sociale en vredesbewegingen samen om zich te verzetten tegen deze jongste tegen-beter-weten-in-opgevoerde-spanningen door Westerse grootmachten. Op een openbare bijeenkomst van woensdag 16 juni jl. startte bijvoorbeeld de campagne ‘No Cold War Britain’. Die actiegroep wil zich verzetten tegen de ‘steeds agressievere acties en verklaringen van de VS tegenover China’. De organisatoren van die bijeenkomst omschreven deze nieuwe vormgegeven Koude Oorlog met China als “een hinderpaal voor de mensheid om succesvol de zeer ernstige gemeenschappelijke problemen aan te pakken waarmee zij geconfronteerd wordt”, en denkt daarbij aan beheersing van pandemieën, economische ontwikkeling, klimaatverandering en racistische discriminatie. Kom dààr maar eens om in de media of in de politiek: “in plaats van miljarden ponden te verspillen aan massavernietigingswapens en de militaire opbouw van de VS tegen China te steunen, zou Groot-Brittannië moeten streven naar oprechte dialoog en wereldwijde samenwerking met China om de immense problemen aan te pakken waarmee de mensheid wordt geconfronteerd”. De Britse regering stuurt daarentegen momenteel haar grootste oorlogsbodem, de HMS Queen Elizabeth, samen met andere oorlogsschepen naar de Zuid-Chinese Zee om daar deel te nemen aan grootschalige marine-oefeningen van de NAVO. Die oefeningen zijn bedoeld om daar ‘strategische dominantie’ ten opzichte van China te verwerven.

Bronnen: “Inmenging VS in verkiezingen Peru bedreigt democratisch resultaat” door Lode Vanoost en “Van G7 tot NAVO: ontkennen is bevestigen, dit is een tweede Koude Oorlog” door Anish R. M. & Peoples Dispatch; beide via DeWereldMorgen op 25 juni 2021.

Ik weet een betere naam!

Wij, van lawaai, willen meer lawaai. Daaraan moet ik denken wanneer ik zie wat de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) nu weer heeft bekokstooft. In het NAVO-rapport ‘NAVO 2030; verenigd voor een nieuwe tijdperk’ staat niet hoe slecht het gesteld is met de democratie in een aantal NAVO-lidstaten (Hongarije, Polen, de Verenigde Staten van Amerika) of in hun buitenlandse betrekkingen. Nee, de ‘fundamentele waarde van democratie’ wordt daarentegen juist geïnstrumentaliseerd om een politiek van confrontatie met China en Rusland te verantwoorden. Deze landen staan in het rapport te boek als ‘systemische rivalen’ alsof van anders zijn dan kapitalistisch een bedreiging uitgaat (tenzij het om Saoedi-Arabië gaat).

Vanuit Chinees en Russische perspectief pleegt de NAVO provocatie na provocatie. Ze is dit voorjaar gestart met nieuwe grootschalige manoeuvres ‘Steadfast Defender 2021’, die zich voor een groot deel concentreren in de Oostzee en de Zwarte Zee om daar, in de woorden van oud-VS-generaal Ben Hogdes, ‘strategische dominantie’ ten opzichte van Rusland te verwerven. De huidige NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg sprak over het ‘strategisch belang’ van de Zwarte Zee. Aan de Russische machtsontplooiing aan de Oekraïense grens van enkele maanden geleden, die wel in ons nieuws kwam, ging de Oekraïense wetswijziging (januari 2021) vooraf om de komst van 11.000 NAVO-militairen op Oekraïens grondgebied mogelijk te maken, die ons nieuws niet bereikte. Diezelfde maand opereerden er 2 VS-oorlogsbodems in de Zwarte Zee aan de zijde van de Oekraïense marine. Bovendien kondigde Oekraïne de bouw aan van 2 marinebases met financiële steun van Groot-Brittannië. En de 7e Vloot van de Verenigde Staten van Amerika controleert ondertussen de Zuid-Chinese Zee met zijn vliegdekschepen, vergezeld van tientallen oorlogsbodems, nucleair bewapende strategische onderzeeërs en provocerende luchtverkenningen tot vlakbij de Chinese kust. In deze laatste regio zijn zo’n 50 grote Amerikaanse militaire bases gevestigd, die China in een wijde boog omringen.

Het non-proliferatieakkoord vraagt de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

In essentie wordt Europa door de NAVO meegesleurd in de pogingen van de VS om zijn hegemonie wereldwijd te beschermen. In naam van de democratie, stabiliteit en vrede wordt de confrontatie en het vijandschap opgedreven. In onze nieuwsvoorziening horen we slechts de andere kant van het verhaal en niets over wat in onze naam misdaan en geprovoceerd wordt. Mijn profetische verwachting is dat op basis van het nieuwe NAVO-rapport in onze nieuwsvoorziening de vijandigheid jegens China en Rusland opgevoerd gaat worden.

Stoltenberg laat niet na om voortdurend te benadrukken dat de NAVO-lidstaten – ondanks de covid-19-pandemie – hun militaire budgetten moeten blijven verhogen, terwijl het bondgenootschap nu al verantwoordelijk is voor mèèr dan de helft van de wereldwijde militaire uitgaven. Ook kiest de NAVO ervoor om de nucleaire ‘afschrikking’ te ‘versterken’, zoals de installatie van nieuwe zogenaamde ‘inzetbare kernbommen’ in Europese landen en de ‘revitalisering’ van de nucleaire taakverdeling. Ondanks het gegeven dat er op internationaal vlak – met 122 landen die het Verdrag voor een Verbod op Nucleaire Wapens ondertekenden – nog nooit een groter draagvlak was voor een kernwapenvrije wereld, blokkeren de NAVO-staten dit engagement. Zelfs klimaatveranderingen, die de schaarste aan hulpbronnen zullen doen versnellen en die zullen leiden tot een toename van migratiestromen, worden door de NAVO louter in termen van militaire bedreigingen benaderd. Ook het Verenigd Koninkrijk kondigde aan om het aantal kernkoppen te verhogen. En dat alles in weerwil van het non-proliferatieakkoord dat de kernwapenstaten al meer dan 50 jaar vraagt om werk te maken van ‘algemene en volledige’ kernwapen-ontwapening.

Het Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging

Deze aan de tijdgeest aangepaste koudeoorlogspolitiek biedt mijns inziens geen antwoord op de èchte huidige veiligheidsuitdagingen voor mens en planeet. Wat we nodig hebben, is internationale samenwerking om gemeenschappelijke uitdagingen beter aan te pakken: de klimaatnoodtoestand, de pandemie en sociale ongelijkheid; we ontberen een wereldwijde solidariteit. Echte veiligheid is alleen mogelijk door in te zetten op diplomatie, duurzame ontwikkeling en ontwapening. Dat bereiken we niet met deze oorlogspolitiek en oorlogsretoriek van de NAVO. De naam ‘defensie’ doet al sinds de val van de muur in 1989 wat vreemd aan. Laten we er bij naleving van dit nieuwe NAVO-rapport eerlijkheidshalve gewoon het ‘Ministerie voor Amerikaans Britse Belangenbehartiging’ van maken nu versterking van de Verenigde Naties – in 1945 is opgericht om “komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog” – verleden tijd is. Wij, van lawaai, willen meer lawaai!

Bronnen: “NAVO bespreekt het recept voor Koude Oorlog 2.0” door Ludo De Brabander en “Meer dan 400 activisten protesteren tegen NAVO-top: #YestoPeace #NotoNato” door vrijwilligersbeweging Intal; beide via DeWereldMorgen op 14 juni 2021.

Onbekend, maar spinglevend

Ronnie Kasrils was ooit strijder voor het Afrikaans Nationaal Congres, toen het ANC van Nelson Mandela volgens de ‘vrije wereld’ nog een terroristische organisatie was. Het waren de meest repressieve jaren van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Later nam hij deel aan verschillende Zuid-Afrikaanse regeringen (1994-2008), onder andere als minister van de inlichtingendiensten (2004-2008). Deze inmiddels 82-jarige Joods-Zuid-Afrikaanse Kasrils heeft verschillende boeken en poëzie geschreven, naast veel artikelen over defensie, politiek en waterbosbouw. Zijn autobiografie “Armed and Dangerous” werd voor het eerst gepubliceerd in 1993, bijgewerkt en opnieuw gepubliceerd in 1998 en 2004. In “The Unlikely Secret Agent” (2010) geeft hij een persoonlijk verslag van de moed van zijn eerste vrouw door op te treden tegen de apartheidsmachten. Dit boek won de Alan Paton Award 2011. Deze Kasrils vertrouwde de wereld onlangs zijn inzichten toe over de strijd van het Palestijnse volk tegen het apartheidsregime van Israël:

Tijdens de afschuwelijk bloederige dagen in Gaza bleef een ontroerende Franse film maar door mijn hoofd spoken: het anti-oorlogsmeesterwerk “Hiroshima mon amour” van Alain Resnais uit 1959, dat zich afspeelt in het door een Amerikaanse atoombom vernietigde Hiroshima. Deze film onderzoekt kwesties als geheugen, verantwoordelijkheid en waarnemen, en heeft volgens Kasrils veel overeenkomsten met de etnische zuivering en geleidelijke genocide van de Palestijnen vanaf de Nakba (Catastrofe) van 1948 tot nu.

Waarheid zou volgens Kasrils moeten zegevieren. Ze mag niet verdraaid worden, zodat de slachtoffers voor schuldigen worden aangezien en de dader – en ieder die haar of hem steunt – een rookgordijn van zelfverdediging kan optrekken. Maar hoe kun je door de mist en het oorlogskabaal heen dringen? Wie heeft gelijk? Wie heeft het mis? Moet de wereld het probleem neutraal en onpartijdig aanpakken? Gewone stervelingen, die zich buiten de betwiste zone bevinden, wijken verward en vol afschuw achteruit. De mensheid wordt niets wijzer van de mainstreammedia, waarin desinformatie en verdoezeling schering en inslag is, noch met de verdelingsstrategie van Israël en zijn Westerse bondgenoten.

Een blijvende en rechtvaardige oplossing is volgens Kasrils slechts mogelijk wanneer de oorsprong van het probleem begrepen wordt; de Nakba van 1948 en de vroegere Brits-Franse akkoorden van na de instorting van het Ottomaanse rijk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De kern van het probleem is de zionistische diefstal van grond. Wie zelf geleden heeft onder kolonialisme en bezetting, zoals de volkeren van Algerije, Angola, Ierland, Kenia, Mozambique, Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe, begrijpt maar al te goed hoe onrechtvaardig dat is. Het bemoeilijkte de antikoloniale strijd, maakte hem complexer en bloediger dan in landen waar de bezetter minder lijfelijk aanwezig was.

Bron: “Ronnie Kasrils” via wikipedia op 2 juni 2021 en “Palestina mon amour, je bent niet alleen. Wij zien jou” Opinie van Ronnie Kasrils vertaald door Marina Mommerency via DeWereldMorgen op 31 mei 2021.

Wie meer wil weten over de ideeën van Ronnie Kasrils, kan dat hier te weten komen. Daar zijn ook linken te vinden naar de boeken van Kasrils, een documentaire over hem en de trailer van “Hiroshima mon amour”.

Ontbrekende realiteitszin

De Verenigde Naties (VN), die wanhopig op zoek is naar fondsen om ontwikkelingslanden te helpen bij het bestrijden van een duizelingwekkend scala aan sociaal-economische problemen, waaronder extreme armoede, economische ongelijkheid, honger, milieurisico’s en ziektes, zijn nog altijd een van de meest prominente voorstanders van ontwapening. Zij zet zich onvermoeibaar in om een deel van de militaire uitgaven in te zetten voor duurzame ontwikkelingen en humanitaire hulp. Maar volgens een nieuw rapport dat vandaag door het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI) werd uitgebracht, stegen de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 tot ruim € 1.650.000.000.000; een stijging van 2,6% ten opzichte van 2019.

Zal de wereld voor de Belgen en Nederlanders daardoor veiliger of juist minder veilig worden?

En hoe zit dat voor andere delen van de wereld?

Welke belangen worden met de besteding van dit bedrag precies gediend?

Ironisch genoeg waren 4 van de 5 grootste investeerders in bewapening van 2020 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, te weten China, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika. De 5de was India, momenteel een niet-permanent lid van de VN-Veiligheidsraad. De vandaag gepubliceerde bedragen over de stijgende wapenuitgaven door enkele grote mogendheden zijn feitelijk een schoffering van de jarenlange pleidooien van de VN voor bezuinigingen op militaire uitgaven en de herstructurering van fondsen van het leger naar duurzame ontwikkelingen.

William Hartung, directeur van het ‘Arms and Security Program’ bij het in Washington gevestigde ‘Center for International Policy’ zei hierover: “In een tijd waarin een wereldwijde pandemie, klimaatverandering en raciale en economische onrechtvaardigheid de grootste risico’s vormen voor mensenlevens en levensonderhoud, markeert de toename van de wereldwijde militaire uitgaven in 2020 een sombere mislukking van beleidsmakers over de hele wereld om de meest urgente uitdagingen aan te pakken waarmee we worden geconfronteerd”.

Natalie Goldring, een senior medewerker en adjunct professor bij het ‘Security Studies Program’ aan de ‘Edmund A. Walsh School of Foreign Service’ aan de Georgetown Universeit en gastprofessor in het Washington DC-programma van de Duke Universiteit, die ook het ‘Acronym Institute’ bij de VN vertegenwoordigt, zei hierover: “De nieuwste militaire uitgavengegevens van SIPRI zijn moeilijk te rijmen met de realiteit van de wereld waarin we vandaag leven.” In een jaar waarin de wereldwijde bevolking te maken had met de verschrikkingen van de covid-19-pandemie, licht zij toe, tonen de gegevens van SIPRI aan dat de militaire uitgaven onverminderd doorgingen. De militaire uitgaven stegen in 9 van de 10 landen tot de hoogste militaire uitgaven ooit. Hoewel de wereldeconomie, gemeten aan de hand van het mondiale bruto binnenlands product (bbp), met 4,4% daalde, stegen de mondiale militaire uitgaven in 2020 met 2,6%.

Helaas blijven de Verenigde Staten de wereld leiden op het gebied van militaire uitgaven, goed voor 39% van het wereldwijde totaal”, vertelde Goldring. Volgens de gegevens van SIPRI is dat meer dan de rest van de top 10 militairy spenders samen. “En het is meer dan het dubbele van het totaal van de landen, die door Amerikaanse beleidsmakers het meest worden gezien als de belangrijkste militaire concurrenten China en Rusland”, voegde ze eraan toe.

Alon Ben-Meir, hoogleraar internationale betrekkingen aan het ‘Center for Global Affairs’ aan de New York Universeit, vindt dat het inderdaad ironisch is dat 4 van de 5 permanente leden van de VN-Veiligheidsraad de grootste militaire investeerders zijn. “Het meer ironische probleem is het feit dat al deze landen kleine bedragen uitgeven aan sociale programma’s, wat voor een groot deel de groeiende armoede in al deze landen verklaart.” Onnodig te zeggen, merkte hij ook nog op, dat de sleutel tot het verlagen van de militaire begrotingen rechtstreeks verband houdt met de spanning tussen de verschillende landen. “Ik verwacht geen serieuze discussie over ontwapening in de wereld, tenzij veel van de handelsconflicten zijn beslecht, en in het bijzonder de groeiende spanning tussen de Verenigde Staten, Rusland en China is afgenomen.” verklaarde Ben-Meir.

De recente stijgingen van de Amerikaanse militaire uitgaven kunnen voornamelijk worden toegeschreven aan zware investeringen in onderzoek en ontwikkeling, en in verschillende langetermijn-projecten zoals de modernisering van het Amerikaanse nucleaire arsenaal en grootschalige wapenaankopen“, aldus Alexandra Marksteiner, onderzoeker bij ‘Arms and Military Expenditure Programme’ van SIPRI.

Goldring wees erop dat in 2020 ongeveer 1.800.000 mensen over de hele wereld stierven aan covid-19. De militaire uitgavencijfers van SIPRI suggereren dat de landen met de hoogste militaire uitgaven besloten dat business as usual de juiste richting was om te volgen, ondanks de covid-19-pandemie. “Dit is een tijd om prioriteiten opnieuw te evalueren. Landen moeten prioriteit geven aan de gezondheid en het welzijn van hun bevolking, in plaats van het militair-industriële complex te blijven financieren. Bezuinigen op militaire uitgaven zou geld vrijmaken voor menselijke behoeften en duurzame ontwikkeling (…) In de begindagen van zijn regering heeft president Biden geen neiging getoond om de buitensporige militaire uitgavenpatronen van de Verenigde Staten te verminderen. Hij gaat door met dure nieuwe kernwapens en blijft opgeblazen militaire begrotingen voorstellen. (…) Het verlagen van het militaire budget zou ook Amerikaanse financiële middelen vrijmaken om de dringende wereldwijde problemen van de covid-19-pandemie en de klimaatcrisis aan te pakken.

Meer dan 10 jaar geleden zei VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon: “De wereld is overbewapend en de vrede is ondergefinancierd.” Helaas blijft deze uitspraak nog altijd overeind staan en blijven wij zo keurig mogelijk met de VS in de pas lopen. Zo keurig dat dit SIPRI-rapport niet eens het nieuws haalt, dat we ons focussen op de agressie van Rusland en die van de VS door de vingers zien, op wat Alexei Navalny aangedaan wordt en Julian Assange vergeten, dat we medelijden hebben met Oeigoeren en geen moment denken aan de gevangenen in de marinebasis Guantanamo Bay of de gedwongen scheiding van kinderen en ouders, die zonder de juiste papieren vanuit Mexico de VS binnenkwamen, net als dat we ons niet bekommeren over het lot van Palestijnen op al dan niet geannexeerd Israëlisch grondgebied. Alles wat de VS goedkeurt en zelf uitvreet wordt als gegeven aanvaard, wordt systematisch toegedekt of hoeven we niet te weten, en wat – in haar verhaal (!) – haar vijanden zoals Afghanistan, Irak en Vietnam, om er maar wat te noemen, uitvreten krijgt onze politiek-kritiekloze aandacht. En daar lopen wij als volk achteraan, braaf en met oogkleppen op.

Nou ja, dan weten jullie dit ook weer. De mensheid, waarvan we volgens mij soms terecht hoog opgeven, ontbreekt het aan realiteitszin. Fijne koningsdag jullie. Ik heb ook al iets tegen het koningshuis, dus mij zien jullie niet en zeker niet met oranje bril, hoed en sjaal; ik ga morgen gezond aan de wandel.

Bron: “World Military Spending Rises to a Hefty $2.0 Trillion Despite UN Pleas for Cutbacks” door Thalif Deen via InterPressService op 26 april 2021.

Een gedachten-experiment (Deel II: Mijn antwoord)

Nog voordat de eerste verkenners aangesteld waren, had minister van Staat Herman Tjeenk Willink een plan dat mij aansprak. In plaats van na te gaan wie met wie een coalitie zou kunnen vormen met voldoende zetels in de Eerste en Tweede Kamer, stelde hij voor eerst aan de partijen in de nieuwe Tweede Kamer te vragen welke problemen zij zien en hoe zij die problemen definiëren. De achterliggende gedachte van hem was dat wanneer dààr overeenstemming over is, de uitvoeringsdetails geen hindernis zullen vormen om een regeerakkoord te schrijven.

Mijn opzetje voor het definiëren van de grote problemen, waar wat mij betreft de Tweede Kamer meteen mee aan de slag moet om (een begin te maken om) die op te lossen, zijn:

1. Oorlogsrecht: oorlogen en gebrek aan veiligheid om te beginnen met het geweld waar Nederland actief of door wapenleveranties medeplichtig aan is.

1a Nederland voert alleen defensieve wapens uit.

1b Nederland neemt voor oefeningen alleen deel aan puur defensieve oorlogen.

2. Verdrag van de Rechten van de Mens: ieder mens heeft recht op een menswaardig bestaan en erop zijn of haar mening te uiten.

2a Armoede bestrijden: 1 op de 7 wereldburgers heeft een chronisch gebrek aan voedsel.

2b Opheffen van ongelijkheid in gender, kleur, leeftijd, nationaliteit(en), ras, sociale achtergrond, seksuele voorkeur.

2c Elk institutioneel ‘racisme’ wordt actief bestreden; strafrechtelijke vervolging van wie zich er schuldig aan maakt.

2d Investeren in weer op pijl krijgen van de onafhankelijke (!) rechtspraak

3. Breken van de macht op de media, de politiek en de samenleving van grootbanken en grootbedrijven.

3a Zij worden door Europese harmonisaties gedwongen – willen zij binnen de Europese Unie actief blijven – om belastingen over grondstoffen, vermogen en winsten te betalen en die belastingen gaan progressief omhoog zodat bedrijven met de sterkste schouders naar rato bijdragen aan de publieke voorzieningen.

3b Geen enkel verdrag kan zaken boven de nationale grondwet overeenkomen. CETA, TiSA en TTIP gaan dus ook voor dat deel de prullenmand in.

4. Alles wat de EU invoert, voldoet aan dezelfde productie- en winningseisen zoals arbeidsomstandigheden, relatief loon en toegestane milieudruk/vervuiling als geldend voor binnen de EU, opdat er mondiaal eerlijk geconcurreerd gaat worden.

4a Alleen nog fair-trade en gekeurmerkte producten in de winkels.

5. ‘Streven naar welvaart’ wordt verruild door ‘Streven naar welzijn’.

5a Arbeidsloon

5b Investeren in cultuur, toegankelijk voor een breed publiek

5c Gezondheidszorg

5d Onderwijs en Wetenschap onafhankelijk en onafhankelijk van sociale achtergrond toegankelijk voor iedereen

5e Psychologische hulp, Welzijn en Zorg

5f Secondaire arbeidsvoorwaarden

5g Voedselveiligheid

6. ‘Parijse klimaatdoelen halen’ wordt heilig verklaard.

7. Behoud van goede infrastructuur en verbetering van Openbaar Vervoer (met name een snelle railverbinding tussen Den Haag en Groningen)

8. Voor elk probleem worden structurele in plaats van pragmatische oplossingen gezocht. Zo wordt de Covidpandemie bestreden door te sturen op 0 besmettingen per regio, in plaats van op ziekenhuisopnames en IC-capaciteit.

9. Betaalbare huur- en particuliere woningen

10 Alle geratificeerde VN-verdragen worden naar de geest van die tekst nageleefd. Zo worden voor zover passend bij onze klimaatgebieden en landschapszones biodiversiteit en dierenwelzijn nagestreefd.

Wat ben ik nu nog vergeten? O, ja, Groningen. Dat past natuurlijk onder 8: snelle ruimhartige vergoeding van aardbevingsschades, die te maken hebben met mijnbouw, en verhalen van die vergoedingen op diezelfde mijnbouw.

Niets nieuws. Jammer!

Ooit hing”, vertelde een broer van mij gisteren, “in de Engelbewaarder in Amsterdam een overdenking van Bert Schierbeek: ‘Zeg, het is erger dan je denkt. Als je denkt, is het nog erger.’” Voor hem is dat een ‘leidraadje’ in zijn leven want, zo redeneert deze broer, wel iets verwachten, maar voorbereid op dat het tegenvalt, dan valt het soms weer mee. Gewoon twee keer lezen, dan begrijpt u dat wel.

Als fossiel pacifist ben ik natuurlijk helemaal niet blij met de laatste verkiezingsuitslag. En ook niet met de voorlaatste, de voorvoorlaatste en de voorvoorvoorlaatste en zo. Met de verkiezingsuitslagen in de West-Europese landen komt vrede, binnenlandse en mondiale, al decennia elke keer verder buiten bereik.

Wellicht is ooit heel even gehoor gegeven aan de roep van John Lennon en Yoko Ono in 1969 tijdens hun bed-in: “All we are saying, is give peace a chance”. Maar daarna was het afgelopen en werd alles erop ingezet dat de rijksten zich ongehinderd verder konden verrijken, terwijl het volk, voorzien van brood en spelen, akkoord ging met loonstops, versoepeling van het ontslagrecht, tegenprestaties om hun bevroren uitkering te krijgen en zo meer. De taart voor het volk werd allengs kleiner, de rijksten gingen in 9 nullen denken in plaats van 6 en het populisme nam omgekeerd evenredig toe. En nu zitten we voor 4 jaar vast aan de door de kiezer vastgestelde zetelverdeling.

Even vestigde ik mijn hoop er op dat de nieuwe Tweede Kamer de stellig verzekerde onwaarheid van de fractievoorzitter van de VVD over de inhoud van zijn gesprek met de verkenners dit keer niet zou dulden. Echter, strategisch werd in allerijl door de fractieleider van D66 een ‘motie van afkeuring’ naast de door de fractieleider van de PVV ingediende ‘motie van wantrouwen’ in stelling gebracht, waardoor die motie van wantrouwen geen meerderheid kreeg. Zo blijft alles bij het nieuwe oude en kan de alles weglachende VVD-fractievoorzitter na pasen verder lachen.

Ik hoor premier Rutte straks al zeggen: “Ik vind het ook rotmaatregels, maar de taart voor jullie moet echt kleiner. Voor adequate Europese belastingharmonisaties om belastingontduiking, sorry, ontwijking tegen te gaan of een landelijk klimaatbeleid hebben we helaas geen tijd. En de overheid moet machtelozer, maar ik vertrouw op jullie verantwoordelijkheidsgevoel om de chaos die ik organiseer binnen de perken te houden. Laten we maar ingaan op de suggesties van de fossiele energiebedrijven om met rode waterstof hun toekomst (goed voor de werkgelegenheid) veilig te stellen. En op elke potentiële plek voor een kerncentrale moeten we, doordat ik al 10 jaar gods klimaatwater over gods akkers laat stromen, er maar een gaan zetten. Dan hebben we er 3 en daar kunnen we niet omheen als we door willen blijven feesten zonder onze ecologische voetafdruk in te perken.” Om achter de hand in het oor van minister Kaag te fluisteren: “Eerst zag ik na mijn premierschap een toekomst bij mijn voormalige werkgever Unilever, maar Essent biedt me nu het dubbele.

Nee, ik kan me wel vinden in de uitspraak van Bert Schierbeek, maar interpreteer hem anders dan mijn broer: “Ik, met het idealisme van een uitgestorven vogel, denk al dat het erger is, maar het zal vast nòg erger zijn dan ik denk.

Voor wie meer over de bed-in wil weten, klik hier. De weg er naar toe en vanaf 51’24” begint het genoemde nummer met de roep vrede een kans te geven.

Europese waarden? Ja, duuuhhh

Dit is niets anders dan Europees Trumpisme”. Dat is mijn conclusie uit het doorwrochte verhaal dat ik deze week las. Serieuze zaken over mensen als targets; over gewetenloze cowboys, die in 15 jaar tijd volledig zijn losgezongen van de uniewereld, door wie zij ingesteld zijn; Victor Henry Frankenstein in eigen persoon. Wij kennen de organisatie daarentegen onder de naam ‘Frontex’, het Europees agentschap dat bedoeld was om de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie te beheren en waarbij bedacht was dat ze dat zou doen door operationeel samen te werken.

Het begint ermee dat bij de snelle groei van Frontex, gedurende de laatste 15 jaar, een effectieve democratische controlestructuur weer eens achterwege is gebleven en dat het ontbrekende verantwoordingsmechanisme ‘geen schoonheidsprijs verdient’, zoals een onzer toekomstige premiers te harer of zijner tijd ons zal gaan vertellen, om daarmee gemakkelijk heen te stappen over de misdaden tegen de menselijkheid die Frontex momenteel begaat.

De innige contacten tussen Frontex en de defensie- en surveillance-industrie roepen veel vragen op. Dat over die contacten geen openheid is, maakt de EU op wèèr een vlak misdadig. Hoezo Europese waarden? De waarden, waarop de EU berust, waren ooit democratie, eerbied voor de menselijke waardigheid, eerbiediging van de mensenrechten waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren, gelijkheid, de rechtsstaat en vrijheid. Met het huidige Frontex blijkt dit alles voltooid verleden tijd.

De beer is los.

In 2018 antwoordde Frontex op vragen vanuit het Europees Parlement – over hoe het agentschap omging met lobbyisten – dat het alleen lobbyisten ontmoette die geregistreerd waren bij het EU-transparantieregister en dat daarvan jaarlijks een overzicht verscheen op de website van het agentschap. “Er zijn in 2017 geen bijeenkomsten geweest”, zei Frontex vervolgens. Echter, er waren in dat jaar wel degelijk 4 bijeenkomsten door Frontex georganiseerd met vertegenwoordigers van industriëlen uit de defensie- en surveillance-industrie, en daarbij waren 24 private bedrijven betrokken en meer dan de helft daarvan was niet geregistreerd in het transparantieregister.

Tussen 2017 en 2019 zijn ten minste 16 industriedagen op het hoofdkantoor georganiseerd, waarbij 138 private bedrijven en organisaties bijeenkwamen. In 2018 en 2019 blijkt zelfs bijna driekwart van de lobbyisten, die Frontex ontmoette, niet geregistreerd te zijn. Frontex vroeg ook aan de industrie om trainingen te geven over het gebruik van handwapens. Deze trainingen zullen geen de-escalatietechnieken bevatten, wat we op basis van Europese waarden hadden mogen verwachten.

Het Consultative Forum voor mensenrechten, dat speciaal is opgericht om Frontex te adviseren op het vlak van mensenrechten, is niet geconsulteerd over bovenstaande bijeenkomsten, en niet over de daar besproken onderwerpen. Frontex nodigt helemaal geen mensenrechtenorganisaties uit. Zij zijn de grote afwezige op de bijeenkomsten op het Frontex-hoofdkantoor in Warschau. Het Platform voor Internationale Coöperatie voor Ongedocumenteerde Migranten is zelfs onlangs uit het Forum gestapt vanwege de ‘beperkte invloed’, die het daar kan uitoefenen.

Sterker nog, de Fransman Fabrice Leggeri, die sinds 2015 directeur van Frontex is, heeft zijn personeel duidelijk gemaakt dat Frontex geen ‘dure reddingsoperatie’ is. Leggeri zou volgens een klokkenluider het personeel hebben laten weten dat rapporteren over pushbacks ‘geen weg is naar populariteit noch promotie’ binnen het agentschap. En hij zou bij herhaling zijn personeel hebben gevraagd om bij interne rapportage van incidenten ‘omslachtig, traag en très discrète’ te zijn. Is de aanschaf van handwapens op zich al controversieel, omdat de lidstaten daarover gaan, Frontex is onder Leggeri uitgegroeid tot een organisatie die, wanneer we kijken naar haar ‘innovaties’, haar IT en haar uitwisseling van persoonsgegevens, van controverses aan elkaar hangt.

Wie vangt de beer?

En wij ons maar druk maken over het slechte jaar van Air France-KLM, wel of geen avondklok en het verloop van de Ruinerwold-zaak. We moesten ons schamen: loopt de Europese Unie in mijn ogen al decennia ten koste van het welzijn van haar ingezetenen, van ons dus, aan de leiband van grootbanken en grootbedrijven, er is nu ook een volstrekt zelfstandig leger door de Europese Unie in het leven geroepen dat mensen als niets meer of minder dan targets ziet.

De beer is los. Wie vangt de beer?

Bron: “Frontex is een oncontroleerbaar beest geworden; Is dit de kant die Europa op gaat?” door Irene van der Linde via DeGroeneAmsterdammer op 10 februari 2021.

Open brief van Dori & Sivan Tal

Wij, ouders van een jongen, die zijn militaire dienstplicht moet vervullen, hebben besloten onze verantwoordelijkheid op ons te nemen en onze zoon niet naar het Israëlische leger te sturen. Wij hebben onze weigering verantwoord in onderstaande brief aan de militaire overheid:

Wij, Dori en Sivan Tal, ondertekenaars van deze brief, weigeren op grond van gewetensbezwaren onze zoon Yair Tal naar het Israëlische leger te sturen om zijn dienstplicht te vervullen.

Doorgaans wordt beweerd dat dienstweigering een politieke beslissing is. Wij zijn het daarmee eens. Logischerwijze is de beslissing om wel te dienen in het Israëlische leger ook een politieke beslissing.

Daarnaast hoor je vaak dat 18 jaar te jong is om zo’n belangrijke politieke beslissing te nemen. Daarom nemen wij de verantwoordelijkheid voor de politieke beslissingen van onze jonge zoon en zeggen wij: “NEEN!

Wij zijn ervan overtuigd dat de militaire operaties van het Israëlische leger in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever oorlogsmisdaden zijn en misdaden tegen de mensheid. Ze brengen de lokale bevolking veel schade toe, zijn een overduidelijke schending van de mensenrechten en respecteren geen enkele morele norm.

Bovendien ondergraven ze de kans op coëxistentie tussen Israëli’s en Palestijnen in de toekomst. Bovenop de schade aan de Palestijnse bevolking, zijn die operaties schadelijk voor de soldaten – althans voor de soldaten die hun hart niet sluiten voor het lijden van anderen en gedwongen zijn anderen onrechtvaardig te bejegenen en te doen lijden.

Zelfs de andere activiteiten van het Israëlische leger, die niet rechtstreeks te maken hebben met de bezetting van Palestijnse grond en de controle van de Palestijnse bevolking, maken deel uit van de strijd tegen de krachten die zich verzetten tegen de Israëlische bezetting.

In het huidige politieke klimaat, met een eerste minister die zich voor de rechtbank moet verantwoorden en wiens optreden enkel ingegeven is door eigenbelang, vrezen velen dat de Israëlische strijdkrachten worden ingezet voor nutteloze militaire operaties, die alleen maar bedoeld zijn om regionale conflicten te doen escaleren en aan beide kanten levens eisen.

In die omstandigheden willen wij niet dat onze zoon als pion gebruikt wordt door een systeem dat het conflict en de risico’s doet toenemen voor politiek gewin.

Aangezien de beslissing om al dan niet in het Israëlische leger te dienen van politieke aard is, is kennis van de achtergrond, de historische feiten, de politieke realiteit en de verschillende opvattingen over dit onderwerp van cruciaal belang om een politiek standpunt te ontwikkelen en op basis daarvan een beslissing te nemen.

Jammer genoeg beantwoordt de officiële opleiding, die onze zoon net als alle tieners in het Israëlische onderwijssysteem ontvangen heeft, aan geen enkel criterium van verantwoorde burgereducatie. In feite werd onze zoon vanaf het begin aangemoedigd om gewillig zijn dienstplicht te vervullen.

Op school leren de kinderen niet de echte waarheid over de geschiedenis van hun land, maar krijgen zij een vertekend verhaal opgedrongen dat een denkbeeldige realiteit schildert van een vreedzame staat die wordt bedreigd door boosdoeners die uit zijn op vernietiging.

Ondertussen maakt diezelfde staat zich schuldig aan etnische zuivering om zich grond toe te eigenen. De staat vervolgt op een antidemocratische en onmenselijke manier iedereen die zich verzet tegen de bezetting en stelt alles in het werk om de oorspronkelijke bevolking – het Palestijnse volk – uit te sluiten en te verjagen.

Onze zoon zal niet meewerken aan de veroveringen van de extreemrechtse regering, die in ons land aan de macht is. Wij willen niet dat hij sterft voor het bezetten van grond en het berokkenen van leed aan anderen. Daarvoor je leven te geven is weerzinwekkend.

Yair is niet religieus en hij heeft ook geen enkele mentale aandoening of andere kenmerken, die hem hadden kunnen vrijstellen van het vervullen van zijn dienstplicht. Hij is zowel mentaal als fysiek gezond en wij willen dat zo houden.

We hebben hem 18 jaar lang met veel liefde omringd, beschermd en ondersteund en hem de universele waarden, waarin wij geloven, bijgebracht. De Israëlische dienstplicht staat haaks op die waarden.

Yair is niet het eigendom van de staat en de staat heeft niet het morele recht om hem met dwang in te lijven in een organisatie die voortdurend de internationale verdragen over mensenrechten met voeten treedt.

Het is onze morele plicht ons tegen die militaire dienstplicht te verzetten. Dat is onze verantwoordelijkheid als ouders. Daarnaast erkennen wij de “Gewetenscommissie” van het Israëlische leger niet als de autoriteit, die in deze gewetens- en moraliteitskwesties oordeelt over een al dan niet vervulling van de dienstplicht. Ons geweten is zuiver en wij hebben de goedkeuring van het Israëlisch leger niet nodig.

In Israël hebben ouders met één kind of ouders, die al een kind verloren hebben, het recht om de inlijving in gevechtseenheden te weigeren. Het Israëlisch leger erkent dat recht, maar wij eisen dat recht op voor al onze kinderen. Wij “geven ons eerste kind niet gratis”. Op basis van bovengenoemde redenen eisen wij het recht en de plicht op om alle kinderen – van de oudste tot de jongste – te beschermen.

Wij zijn niet enkel verantwoordelijk voor onze zoon als hij over de schreef gaat, maar ook voor wat hij doet in een militaire context. Wij zouden onze verantwoordelijkheid dragen wanneer onze zoon als burger een misdrijf zou begaan, zoals diefstal of het gebruik van fysiek geweld.

Die verantwoordelijkheid wordt er niet minder op wanneer hij dergelijke dingen zou doen in uniform. Dat de dagelijkse misdaden van het Israëlische leger door de politiek gesteund worden, rechtvaardigt of verontschuldigt ze niet, integendeel.

Het is onze verantwoordelijkheid als ouders om te zeggen: “stop!” Militaire dienstplicht bij het Israëlische leger: “niet zolang wij het voor het zeggen hebben!

Verantwoording: “Israëlische ouders weigeren hun zoon voor zijn dienstplicht naar het bezettingsleger te sturen; Open brief – Savin Tal, Dori Tal”. Voor DeWereldMorgen vertaald door Marina Mommerency en door De WereldMorgen gepubliceerd op 1 februari 2021. Deze open brief geeft mijn kritiek uitstekend weer op de Israëlische rol in en om het voormalige Mandaatgebied Palestina, waar de Staat Israël gevestigd is. Ik heb deze brief op enkele punten geredigeerd.