Categorie: politiek

Wat we van oude mannen kunnen leren

On door Gerardusineconomie, militarisme, politiekEen reactie plaatsen

“De idealisten van vandaag zijn de realisten van morgen”, zei prof. Jan Tinbergen in de 60-er jaren. Dat is een goed begin voor dit verhaal.

Het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI) is al geruime tijd ‘hèt toonaangevende onafhankelijke onderzoeksinstituut naar mondiale veiligheid’. Uit haar laatste gegevens blijkt dat het militair-industrieel complex wereldwijd $ 1.700.000.000.000 opslokt. “Dat is 130 tot 140% van de uitgaven op het dieptepunt van de Koude Oorlog. In vergelijking met deze slokop besteden we een schijntje aan de bestrijding van de existentiële problemen waarmee mensen kampen: honger, ziekte, armoede. We zijn met de menselijke veiligheid dus wel heel verkeerd bezig”, constateert de inmiddels 92-jarige oud-diplomaat Edy Korthals Altes.

“De generatie van Wellenstein en mij, die de oorlog, de haat en de vijandschap in Europa nog bewust heeft meegemaakt, is voor altijd doordrongen van de genia­le zet van Robert Schuman en Jean ­Monnet. Met hun initiatief tot de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de EU, normaliseerden zij voor het eerst in de geschiedenis de verhoudingen tussen Duitsland en Frankrijk, nota bene na die vreselijke oorlog. De grootste prestatie van de EU is welbeschouwd dat die haat en vijandschap niet meer in de herinnering zit van de generaties die het nu voor het zeggen hebben. Voor hen is het vanzelfsprekend dat je de grens tussen de Elzas en het Rijnland met honderd passeert“, zegt Korthals Altes. De in dit citaat aangehaalde Edmund Wellenstein was na de oorlog een pionier in de Europese integratie.

Korthals Altes vraagt zich met mij af: “Is het realistisch je voor te bereiden op een oorlog die niet gevoerd kan worden? Getuigt het niet van meer werkelijkheidszin het geld te besteden aan de problemen die de bron van conflicten zijn? Aan de honger, de armoede, het watertekort, de vernietiging van het leefmilieu?

Bron: “We zijn heel verkeerd bezig; Interview met Edy Korthals Altes, gezant buiten dienst” door Marcel ten Hooven in De groene Amsterdammer via https://www.groene.nl op 17 augustus 2016, “World military spending resumes upward course, says SIPRI” in SIPRI for the media via https://www.sipri.org op 5 April 2016 en https://nl.wikipedia.org op 23 augustus 2016.

Collectief de fout in…

On door GerardusinpolitiekEen reactie plaatsen

Republikeinse oud-veiligheidsexperts, die onder presidenten zoals George W. Bush eraan hebben meegewerkt de wereld onveiliger te maken dan die al was, waarschuwen voor Donald Trump als aanstormende 45ste president van de Verenigde Staten van Amerika (VS). Ze zeggen dat Trump als president voor de nationale veiligheid van de VS ‘een gevaar’ is.

In een open brief, die is gepubliceerd door The New York Times, schrijven 50 Republikeinen dat ze vanwege dat ‘gevaar’ niet op Trump zullen stemmen. Onder hen is bijvoorbeeld oud-minister van Binnenlandse Zaken Michael Chertoff. Dat is degene die gezien wordt als het brein achter de omstreden Amerikaanse Patriot Act. Dit aangenomen wetsvoorstel schendt Amerikaanse burgerrechten, met name op privacy. Daarnaast is kritiek op deze wet dat het vooral mogelijkheden biedt om buitenlanders en immigranten het land uit te zetten. U weet vast nog wel dat in een beschaafd land ‘iedereen voor de wet gelijk zou moeten zijn’. Met het Patriot Act is deze basis onder het Amerikaanse rechtsbestel uitgehaald. Dat was onder George W. Bush, die toentertijd niet als ‘gevaar voor de wereld gezien werd, maar het wèl bleek te zijn. De 50 klagers, waaronder aantoonbaar karakterloze dienaars van list en bedrog schrijven onder meer: “Meneer Trump mist het karakter, de waarden en ervaring om president te zijn“.

Nu leven wij in België en Nederland en kunnen we dit gesteggel afdoen als interne VS-aangelegenheid. Niemand zal ontkennen dat de ontwikkelingen in de VS voor ons belangrijk zijn, gezien ons idee dat ze daar een voorbeeldig beleid hebben. In elk geval wordt wat daar wet is hier na 2 tot 10 jaar ook door onze Tweede en Eerste Kamer als Wet aangenomen. Momenteel heb ik geen voorkeur. De leugenachtige, grote gelddienares en machtspolitica Hillary Clinton en de arglistige multimiljonair Donald Trump zullen geen van beiden de wereldvrede dienen. Beiden zullen zij het leven over de gehele wereld voor mensen als u en ik moeilijker maken. En het leven voor de toch al immens rijke mensen in de maatschappelijke bovenlaag nog gemakkelijker. Er zit kennelijk geen bovengrens aan financiële schuldenlast en geen bovengrens aan materieel bezit.

Met elkaar kiezen steeds meer mensen in democratische landen voor degenen die andere mensen ‘voor de leeuwen gooien’. Voor mij zijn niet ‘de Clintons’ of Trump het echte probleem; dat is volgens mij de Amerikaanse kiezer: die helpt dit soort liberale materialisten – die het gelijkheidsbeginsel van mensen voor de wetgever een zorg zal zijn – aan hun macht. Zoals de Belgische ontevreden kiezer De Wevers macht vergroot en het Nederlandse gechagrijn Wilders’ macht en ga zo maar voort.

Bron: “Prominente Republikeinen waarschuwen voor Trump als president” door de Buitenlandredactie de Nederlandse omroepstichting via http://nos.nl op 9 augustus 2016.

Dit blog verscheen in grote lijnen eerder op mijn website http://www.gerardus.blog.com.

Er is genoeg geld, als het maar betaald werd

On door Gerardusineconomie, geld, politiekEen reactie plaatsen

Soms lijkt het op straat, net als in een voetbalstadion, dat bepaalde overtredingen ‘toelaatbaar’ zijn.

Een jaar of 5 geleden stond ik voor de strafrechter in Utrecht een cliënt bij wiens zoon was doodgereden. Ik vond dat tijdens de zittingen opmerkelijk veel tijd besteed werd aan de vraag met hoeveel kilometer per uur de veroorzaker van het verkeersongeluk de maximum snelheidslimiet had overtreden. Reed hij waar hij 80 km/u mocht 120, 110 of, zoals veroorzaker stelde, “slechts 10 km/u te hard”? Volgens mij moet een bestuurder volgens de verkeerswet zijn snelheid aanpassen aan de omstandigheden. De vraag welke snelheid de wegbeheerder maximaal aanvaardbaar acht en met hoeveel snelheid iemand harder reed, leek mij weinig relevant. Ik ben duidelijk geen jurist. Deze cowboy reed ‘gewoon’ en nog wel op zijn cruise control onverantwoord hard, nòg sneller dan toegestaan en had daardoor de dood van een ander mens op zijn geweten. De overledene had zich volgens getuigenverklaringen gedragen zoals van elke verkeersdeelnemer verwacht mag worden.

Wangedrag lijkt getolereerd te worden wanneer door de wetgever vastgestelde regels niet overtreden zijn. Het lijkt mij een dwaling van ons. Niet wij, ons individuele geweten of dat van de mensen die ons dierbaar zijn bepalen wat rechtmatig is. Voor zover we nog toetsen wat mag, zoals na een ernstig verkeersongeluk (wat niemand met opzet veroorzaakt), laten we de omlijning van wat mag over aan onbekenden: ministers, gedeputeerden en wethouders. Wanneer ik me dit bedenk, overvalt mij een gevoel van ledige mensenlevens, die hun denken uitbesteed hebben aan degenen die op enig niveau de dienst uitmaken.

Zo is het volgens mij ook met het wegsluizen van geld naar belastingparadijzen. Volgens – soms in ruil voor leningen afgedwongen – contracten met overheden mag het, volgens de wettelijke macht is het discreet en in de praktijk gaat het om ontduiking van de plicht om belastingafdracht te doen. Lees: om bijvoorbeeld 1% over de gemaakte winsten aan de Nederlandse fiscus te betalen in plaats van 13 tot 40% in een land waar de winst gemaakt is. Met wetten en contracten als denkraam. Keurig èn gewetenloos.

In België lijkt men op dat vlak net iets kritischer op zichzelf dan in Nederland. In elk geval weet ik door hun openheid dat wanneer de Belgische fiscus over winsten gewoon belasting zou innen hun overheid in 2014 minstens € 35.750.000.000 meer aan belastinggeld geïnd zou hebben dan nu, nu winsten zijn weggesluisd.

In deze berekening wordt niet uitgegaan van de normale 40% die In België fiscaal over winsten afgedragen zou moeten worden, maar over de slechts 13%, die overblijft na het toepassen van allerlei fiscale constructies die kennelijk ook al ‘geoorloofd’ zijn, door ‘ons’ denken uit te besteden om te kunnen doen wat nodig geacht wordt.

We schrijven dit in een periode dat de Belgische overheid op zoek is naar een minder dan 1/5 van de misgelopen belastinggelden: € 8.000.000.000.

En dan hebben we het alleen over de in 2014 naar belastingparadijzen weggesluisde € 275.000.000.000 waarvan we door een transparantiewet uit 2010 wéten dat het weggesluisd is: bedrijven, die meer dan € 100.000 overschrijven naar een belastingparadijs, moeten dat in België melden aan de fiscus. Ik ben erg benieuwd om welk fiscaal misgelopen bedrag het in Nederland zou gaan. En wat we met kennis over dat misgelopen bedrag aan discussies zouden krijgen over het betaalbaar houden van dit of van dat.

Ik stel vast dat het wrang is dat mensen als u en ik in ontwikkelingslanden, waar honger onder substantiële delen van de bevolking heerst, waar geen geld is voor schoon drinkwater, waar onvoldoende geld is voor onderwijs en er onvoldoende middelen zijn voor een adequate gezondheidszorg, met lede ogen aan moeten zien dat door multinationals die ook in België en Nederland ondernemen jaarlijks zeker zo’n € 100.000.000.000 legaal niet aan hun overheden wordt afgedragen. Dat is om en nabij de € 3.170,98 per seconde als u de snelheid van geldverdamping wilt weten.

Welke Belgische en welke Nederlandse politieke partij wil aan deze geldverdamping, die net als de klimaatproblematiek een mondiale welvaartsziekte is, na 40 jaar gepraat eens verandering brengen. Hoe kunnen we anders onszelf veroorloven ons denken aan wethouders, gedeputeerden en ministers uit te besteden?

Bron: “Belgisch geld op ‘legale wijze’ naar belastingparadijzen” door Guido Deckers via http://www.dewereldmorgen.be op 19 juli 2016 en “Belastingontwijking” via http://www.oxfamnovib.nl op 20 juli 2016.

Dit blog verscheen eerder op mijn website http://www.gerardus.blog.com. Waarbij ik er nu graag aan toevoeg: wie van ons zou op een partij stemmen die van belastingontwijking en belastingontduiking een speerpunt zou maken?

Met de kennis van nu

On door Gerardusineconomie, politiekEen reactie plaatsen

Gisteren zag ik een fotootje van onze premier die als privé-persoon een krans ging leggen bij het Indische monument. Ik vroeg mij af wat hij als privé-persoon off the record wel kon zeggen tegen de daar aanwezigen. En of hij dat gezegd heeft. Zonder microfoon valt het niet mee om tersluikse boodschappen op te vangen.

Mij lijkt het ongemakkelijk deze bevrijding van Indonesië mee te vieren wanneer je in het dagelijks leven minister of premier bent van ons land. Met de kennis van nu weten we dat onze voorvaders snel na die bevrijding een oorlog tegen Indonesië begonnen om het land opnieuw te koloniseren. Een oorlog inclusief een bezetting en het nadoen van wat de Duitsers en hun kompanen de Nederlandse bevolking vlak daarvoor nog hadden aangedaan, toen de Japanners dat de Indonesiërs aandeden. Mij lijkt het ongemakkelijk te weten dat onze voorvaders vlak na de herdachte bevrijding naar schatting 150.000 Indonesiërs gedood hebben. Naast alle trauma’s en schade die deze oorlog veroorzaakte in de eerste plaats bij de Indonesische bevolking. Op de voet gevolgd door de schade en trauma’s bij de militairen die daar niet uit vrije wil zaten en verderop gevolgd door de andere militairen. Off the record: wat een moed van de dienstweigeraars, indertijd! Zij namen een juiste beslissing zonder trauma’s op te lopen – wel frustratie – en door anderen geen trauma’s aan te doen.

Over de indirecte schade door miljoenen te investeren in die oorlog, in plaats van in de veelvuldig bezongen wederopbouw van ons land, ga ik het hier niet hebben. Dat is net zoiets als ons veel te trage economische herstel na de crisis van 2009 door een te groot geloof in neo-liberale economische modellen, waar het Internationaal Monetair Fonds nu van zegt dat het onjuist is geweest. Voor u en mij, de Grieken, de Ieren, de Portugezen en de Spanjaarden is of lijkt dat niet meer dan een gegeven situatie is. Zo was het toentertijd hier tijdens de wederopbouw ook. Men deed het met het geld dat ter beschikking was en de middelen die er waren.

Mij lijkt het ongemakkelijk bij de bevrijdings-herdenking van Indonesië als privé-persoon aanwezig te zijn, als je tegelijk premier bent van een kabinet dat nog steeds het laatste woord over deze beschamende periode niet gesproken heeft. Al ben je in 1967 geboren is en sta je buiten elke verdenking aan medeplichtigheid, door niet te erkennen wat we inmiddels allemaal (kunnen) weten word je alsnog medeplichtig aan alle toen gepleegde onrecht.

Tegelijk denk ik bij zo’n fotootje aan al de komende herdenkingen van de oorlogen die nu uitgevochten worden. Ooit zullen die stoppen en dan zien we dezelfde soort van herdenkingen. Ook dan waarschijnlijk nadien met alle kransen, de onbereidheid aan financiële genoegdoening te doen en met alle ongemak.

Wie wil er geen wereldvrede?

On door Gerardusinmedia, politiekEen reactie plaatsen

Naar een oud Nederlands gezegde zouden we de wereld kunnen verbeteren door bij onszelf te beginnen. Dat klinkt begrijpelijker dan het is. Want waar begin ik dan?

Het begint volgens mij met informatie. Geen mens is vrij van invloed door wat hem of haar voorgespiegeld wordt over wat er in de wereld aan belangrijke gebeurtenissen voorvalt. En met jarenlange ervaringen op het gebied van public relations is elke organisatie tot de tanden gewapend. Wat een overheid of bedrijf ook doet, in de media zullen en moeten positieve berichten over het bedrijf of die overheid verschijnen. En er zijn talloze manieren om de waarheid te spreken, en kwalijke gebeurtenissen of ernstige negatieve gevolgen toch onderbelicht te laten. Of media-aandacht te beperken door er het zwijgen toe te doen. Zo wordt u en mij een valse wereld voorgespiegeld met halve waarheden, leugens en waargebeurde verhalen. Hoe kan ik in zo’n doolhof er aan bijdragen de wereld te verbeteren? Ik geloof dat we het kunnen! We beschikken immers over ‘een geweten’. We hebben immers gevoelens over ‘rechtvaardigheid’. Dat zijn ook een aspecten aan het mens-zijn.

In mijn ‘Achtergrond’ op deze website (klik hier om er een kijkje te nemen) schrijf ik pacifist te zijn; ijveraar voor wereldvrede. Met ‘verbeter de wereld en begin bij jezelf’ schiet wereldvrede natuurlijk niet erg op. Al tijdens de Tweede Wereldoorlog werd dat inzicht breed gedeeld: het idee voor een permanente alliantie, die wereldvrede als belangrijkste doel heeft, kwam voort uit de zogenaamde ‘Verklaring van Moskou’. Deze verklaring werd in 1943 door ‘de geallieerden’ getekend. Hieruit ontstond later de Verenigde Naties (VN). Vrijwel elk internationaal erkend, onafhankelijk land is nu lid van deze organisatie, die 193 lidstaten kent.

Helaas is met die Verenigde Naties een en ander mis. Tijdens vredesmissies beperkt een logge bureaucratie het doen wat gedaan moet worden. Er is een cultuur van volledig naar de letter van een mandaat handelen. Elk bevel dat vredesmilitairen van de VN krijgen, wordt eerst overlegd met de eigen regering. Het probleem met die regeringen is dat die koste wat kost geen lijkzakken teruggestuurd willen krijgen en verbieden daarom vaak gevaarlijke operaties of nachtelijke patrouilles. Daardoor worden de vredesmilitairen vaak gezien als ‘slap’ en hun missie als ‘een grap’. Geweld om burgers, die bedreigd worden, te beschermen wordt met te grote terughoudendheid ingezet. Vredesmilitairen gedragen zich al doende meer als een overbodige gast, dan als orde-handhaver. Er heerst een alomtegenwoordige angst om te zeggen waar het op staat. Missieleiders zijn bang voor de gevolgen van een slechtnieuws-rapport aan het hoofdkantoor in New York. Zij zijn bang voor hun eigen carrière en bang voor de politieke gevolgen van kritiek op troepen uit een bepaald land. En slechts een schamele 4,2% van de militairen op vredesmissie is vrouw, terwijl om geruchten op te vangen en om eerste hulp te verlenen juist vrouwen nodig zijn. Daar waar geweld tegen vrouwen een van de grootste problemen is, heb je vrouwen nodig om met slachtoffers te spreken.

Bovendien vindt de VN, dat afhankelijk is van geld dat donorlanden ter beschikking stellen, structureel slechts een dekking van 25 tot 30% voor haar projecten. Met uitschieters tot 46% (Burkina Faso) en 0% (Ethiopië). De Europese Unie is wel van plan € 8.000.000.000 de komende 5 jaar te besteden aan Europees ‘antimigratiebeleid’; voor wereldvrede niet, maar daarvoor is wel geld beschikbaar.

Kortom, hoewel het geen zoden aan de dijk zal zetten, zit er toch niets anders op zelf te doen wat ik kan om wereldvrede te bereiken.
Wat doet u?

Bronnen: http://www.europa-nu.nl en https://nl.wikipedia.org op 14 augustus 2016, “Wereldvrede begint met een klap in het gezicht (en de ballen om die uit te delen)” door Maite Vermeulen in De Correspondent via https://decorrespondent.nl op 12 augustus 2016 en “De verkeerde mensensoort, Het failliet van de internationale hulpverlening” door Linda Polman in De Groene Amsterdammer via http://www.groene.nl van 22 juni 2016.

___________________________________
* In hoofdstuk I ‘Doelstellingen en beginselen’ van het ‘Handvest van de Verenigde Naties’ bepaalt Artikel 1 samenvattend:
· De internationale vrede en veiligheid te handhaven.
· Tussen de naties vriendschappelijke betrekkingen tot ontwikkeling te brengen.
· Internationale samenwerking tot stand te brengen bij het oplossen van internationale vraagstukken van economische, culturele, humanitaire of sociale aard, alsmede bij het bevorderen en stimuleren van eerbied voor de rechten van de mens en voor fundamentele vrijheden voor allen, zonder onderscheid naar geslacht, godsdienst, ras of taal.
· Een centrum te zijn voor de harmonisatie van het optreden van de naties ter verwezenlijking van deze gemeenschappelijke doelstellingen.

Tegen wie sprak Rutte?

On door Gerardusinpolitiek, steden en streken, wereldverhalenEen reactie plaatsen

En ineens was het waar: het klimaat verandert en de activiteiten van mensen dragen daaraan bij. Na 30 jaren van ontkenning en een dieptriest niveau van maatschappelijke discussies, te weten van wetenschappers met stapels aan argumenten en rapporten, die het in media op moesten nemen tegen populistische opiniemakers deels gevoed door de lobby van de grootste boosdoener: de olieïndustrie.

Nu we de feiten onder ogen kunnen zien, wordt het tijd voor de volgende stap. Het omgaan en indammen van de onwenselijke gevolgen van dit wereldgebeuren dat we kennen onder de naam ‘klimaatverandering’. Ik heb het over de oorzaak – gevolgrelatie tussen aardverschuivingen, overstromingen, tropische stormen, verdroging en woestijnvorming voor het land- en waterbeheer, etnische spanningen en politieke conflicten met massale volksverhuizingen als eindresultaat. U weet wel, die migratie waarover onze minister-president op 18 maart jl. zei: em> Dus mijn advies zou zijn: iedereen blijf thuis*.”

De feiten op een rij, ofwel tegen welke iedereen Rutte op die persconferentie na afloop van de EU-top over de vluchtelingen sprak.

“In het continent Afrika zijn meer landen die getroffen zijn door volksverhuizingen dan op enig ander continent of in een andere regio. Het kende in 2015 meer dan 15.000.000 binnenlandse ontheemden“, zegt Saidou Hamani, regionaal coördinator voor Rampen en Conflict subprogramma, UNEP Regional Bureau voor Afrika. Somaliërs, die al in Kenyaanse vluchtelingenkampen wonen, slaan bijvoorbeeld massaal op de vlucht voor overstromingen doordat deze vluchtelingenkampen in Dadaab liggen. Dat is een gebied dat gevoelig is voor zowel droogte als overstromingen.

Volgens het Global Report on Internal Displacement (2016) waren er in 2015 27.800.000 nieuwe verplaatsingen in 127 landen, 19,2 miljoen werden geassocieerd met natuurrampen in 113 landen en 8,6 miljoen werden geassocieerd met conflicten en geweld. De Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) voorspelt in het jaar 2050 200.000.000 milieu-ontheemden; andere schattingen gaan uit van tussen de 25 en 1.000 miljoen.

“Het aantal stormen, droogtes en overstromingen is in de afgelopen 30 jaar verdrievoudigd. Dit heeft verwoestende gevolgen voor kwetsbare gemeenschappen, met name in de derde wereld“, zegt de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR.

Veranderingen in het klimaat zijn van invloed op de beschikbaarheid van natuurlijke hulpbronnen en dus op onzekerheid over levensonderhoud, voedsel en water. “Samen met belangrijke sociale, economische en politieke factoren, kan dit leiden tot migratie, conflict of een combinatie van beide“, aldus Livelihood Security Climate Change, Migration and Conflict in the Sahel.

Geleidelijke veranderingen in de omgeving hebben meestal een grotere impact op migratie dan extreme gebeurtenissen. Sinds 2009 is naar schatting één persoon per seconde door de klimaatverandering of ‘het weer’ gerelateerde gebeurtenissen op de vlucht geslagen, volgens het International Displacement Monitoring Centre. Klimaatverandering levert mensen toenemende armoede en dwingt hen tot migratie. Het intensiveert conflicten en spanningen, waardoor hun humanitaire behoeften groter worden en hen de benodigde humanitaire hulp leveren complexer wordt.

Twee belangrijke geplande evenementen zijn:
De ‘Africa Drought Conference’ (Conferentie over droogte in Afrika) in het Namibische Windhoek van 15 tot 19 augustus 2016, en de ‘World Humanitarian Dag’ (Humanitaire dag voor de wereld) op 19 augustus 2016. Ik ben benieuwd of we er in België en Nederland iets over te horen krijgen.

Bron: “War on Climate Terror (II): Fleeing Disasters, Escaping Drought, Migrating” door Baher Kamal via Inter Press Service, http://www.ipsnews.net, op 11 augustus 2016 en “Rutte tegen vluchtelingen: blijf thuis!” door Bert van Slooten via Nederlandse omroepstichting http://nos.nl op 18 maart 2016.
_____________
* Om precies te zijn: Onze premier zei na de EU-top voor de camera’s: “Kijk naar de vreselijke beelden bij Idomeni. Ze eindigen daar in de modder. Dus mijn advies zou zijn: blijf thuis. En als je naar Europa wilt, is er nog maar een route en dat is de route van resettlement“. ‘Resettlement’ staat voor ‘hervestiging’. Hij spak hier dus over een mogelijkheid die voor de vluchtelingen in Noord-Afrika ontbreekt – vandaar die welig tierende handel van mensensmokkelaars – maar die er vanuit het internationaal humanitair recht wel zou behoren te zijn.

Nieuwe doelen zoeken

On door Gerardusineconomie, media, politiekEen reactie plaatsen

Naar mijn mening moet het roer om. Het besef dat ‘onze kinderen het financieel slechter zullen hebben dan mijn generatie’ vind ik een bewijs van onjuiste economische politiek. Bovendien zijn we met elkaar niet (meer) op weg naar wereldvrede. Om ‘onze’ economische belangen te behartigen, bombarderen ‘we’ doelen ver weg. ‘We’ kopen goederen die tegen te lage arbeidskosten en te slechte arbeidsomstandigheden vervaardigd zijn. En die bovendien op een manier gemaakt zijn waarmee ‘we’ dieren onnodig laten lijden en het milieu elders onnodig zwaar belasten. ‘We’ schakelen al doende humanitaire, veterinaire en klimaatrampen aaneen, die telkens weer de weinige kansen op wereldvrede steeds verder achter de horizont doen verdwijnen.

Als kind verbaasde het me al dat de uitvinding van de wasmachine niet geleid heeft tot meer vrije tijd. Een beetje jong gezin werkt zich in 2016 een slag in de rondte om de economische eindjes aan elkaar te knopen.

Ik geloof dat we er beter aan doen op te houden met nieuwe goede regels te bedenken voor ons maatschappelijk verkeer, wanneer we denken dat we daarmee een goede daad verrichten. Veel beter zou het volgens mij zijn ons kritisch te bezinnen op wat goed is. En na te blijven denken in hoeverre nieuw beleid bijdraagt aan dat wat we van waarde vinden. In dat opzicht mis ik elke diepgang in het maatschappelijke debat. Iedereen lijkt vòòr economische groei te zijn. En niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre economische groei werkelijk bijdraagt aan verbetering van wat we kwalijk vinden. Klik voor een interessant citaat van Robbert Kennedy hierover hier. Niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre ‘onze’ economische groei bijdraagt aan humanitaire verbeteringen elders in de wereld. Het lijkt er op dat we en masse zijn opgehouden met denken. Misschien is dat wel een gevolg van gewenning aan een verzorgingsstaat.

Immers, na Wereldoorlog II werden in het geïndustrialiseerde Westen kosten noch moeite gespaard om herhaling van de verschrikkingen, die ìn de Tweede Wereldoorlog plaats hadden gevonden, te voorkomen. Aan deze wereldoorlog ging aan deze kant van de Aarde een Wereldoorlog I vooraf, die uiteindelijk in een verarming van de Duitsers ontaarde. De economische crisis maakte de populist Adolf Hitler tot ‘Fuhrer” van Duitsland. Deze man gijzelde jaren aaneen met zijn dienaren heel de bevolking van West-Europa, inclusief die van Duitsland.

Na 1945 werden de Verenigde Naties opgericht. Die stelden met een enorme hoeveelheid aan debatten en stemmingen een verklaring op over de rechten van de mens. Op basis van de theorie van de Engelse econoom John Maynard Keynes werd er in Europa geld beschikbaar gesteld om de sporen van bombardementen weg te werken, werden huizen gebouwd en werden de Westerse economieën weer op gang geholpen. Vervolgens werden nationale regels in het Vrije Westen zo aangepast dat men in verschillende landen begon te spreken over ‘De Verzorgingsstaat’. Ook oriënteerden alle geïndustrialiseerde landen, die niet in de invloedssferen van China of de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken lagen, zich op het beleid in de Verenigde Staten van Amerika.

Inmiddels kon de Aarde al tientallen keren vernietigd worden met alle munitie die overal opgeslagen lag. De samenwerking met China kwam op gang onder de 37ste VS-president Richard Milhous Nixon. Die met de Sovjet-Unie onder de 40ste VS-president Ronald Wilson Reagan. En vanaf deze Reagan ging het Amerikaanse economische beleid een weg op die ervoor zorgde dat de 0,1% schatrijke mensen steeds rijker werd en de grote meerderheid even rijk bleef of armer werd. Keynes’ economische model werd over boord gezet. Geloofd werd in de trickle-down theorie, die er van uitgaat dat de armsten er van profiteren als de rijken alle kansen krijgen om nog veel rijker te worden. Overheidsdiensten werden geprivatiseerd. De Sovjet-Unie viel uit elkaar en raakte in armoede met in Rusland Vladimir Vladimirovitsj Poetin als nieuwe wereldbestormer.

De VS tellen inmiddels 540 miljardairs. Die zagen vorig jaar hun fortuin met 8% stijgen. Daarnaast zijn daar ook nog eens 10.400.000 miljonairs (vermogen zonder de eigen woning). Vorig jaar alleen al kwamen er 300.000 bij. Daar is dus 3% van de bevolking extreem rijk. Hillary Diane Rodham Clinton èn Donald John Trump staan aan hun kant. De tijden van vòòr Wereldoorlog II zijn in ere hersteld. En wat dragen mensen die meer dan $ 50.000 per jaar verdienen bij aan nationale economieën? Niets meer dan de mensen met een lager inkomen.

Het roer moet om naar mijn overtuiging. Wat mij betreft gaan we ons eens kritisch bezinnen op wat we van waarde vinden en ons bezinnen op ‘wat goed is’. Daar kunnen we tijdens deze ‘Sportzomer’ al mee beginnen.

Onrust in de hondenkennel, maar de kat zal ook lelijk bijten

On door Gerardusinpolitiek, steden en strekenEen reactie plaatsen

Republikeinse oud-veiligheidsexperts, die onder presidenten zoals George W. Bush eraan hebben meegewerkt de wereld onveilig te maken, waarschuwen nu voor Donald Trump als aanstormende 45ste president van de Verenigde Staten van Amerika (VS). Ze zeggen dat Trump als president voor de nationale veiligheid van de VS ‘een gevaar’ is.

In een open brief, die is gepubliceerd door The New York Times, schrijven 50 Republikeinen dat ze daarom niet op Trump zullen stemmen. Onder hen is ook nog oud-minister van Binnenlandse Zaken Michael Chertoff, het brein achter de omstreden Amerikaanse Patriot Act. Dit aangenomen wetsvoorstel schendt Amerikaanse burgerrechten, met name op het gebied van privacy. Daarnaast is kritiek op deze wet dat het vooral mogelijkheden biedt om buitenlanders en immigranten te onderzoeken en het land uit te zetten. U weet vast nog wel dat in een beschaafd land ‘iedereen voor de wet gelijk zou moeten zijn’. Met het Patriot Act wordt deze basis onder het Amerikaanse rechtsbestel uitgehaald. Maar “Meneer Trump mist het karakter, de waarden en ervaring om president te zijn“, schrijven de 50 klagers waaronder aantoonbaar karakterloze dienaars van list en bedrog onder meer.

Nu leven wij in België en Nederland en kunnen we dit onderling gesteggel afdoen als interne VS-aangelegenheid. Niemand zal ontkennen dat de ontwikkelingen in de VS voor ons belangrijk zijn, gezien onze vermeende afhankelijkheid van deze grootmacht. Maar of de leugenachtige, grote gelddienares en machtspolitica Hillary Clinton de eindstreep haalt, of de arglistige multimiljonair Donald Trump, maakt mij weinig uit. Voor mij is de Amerikaanse kiezer het echte probleem: die helpt dit soort mensen aan hun macht.

Bron: “Prominente Republikeinen waarschuwen voor Trump als president” door de Buitenlandredactie de Nederlandse omroepstichting via http://nos.nl op 9 augustus 2016.

Wat vooraf ging

On door Gerardusineconomie, kinderleed, media, politiek, steden en streken, waarnemingen, wereldverhalen, zorgEen reactie plaatsen

Sinds 5 mei 2014 schrijf ik met enige regelmaat blogs. De eerste blog, die ik die datum publiceerde, had als titel ‘Kinderleed’. Mijn eerste 365 blogs of weblogs zijn gepubliceerd via een andere website, te weten
www . gerardus . blog . com.

Vanaf 8.8.’16 ben ik overgestapt naar deze website.

Mijn eerste blog ging zo:

__________________________
Kinderleed 5 mei 2014

In Utrecht nemen veel mensen uit streek- en stadsbussen de roltrap naar de eerste etage van Hoog Catharijne waar het Centraal Station van de NS gelegen is. Onder die roltrap zijn kaartenautomaten van de NS. Daar moest ik zijn, want voor ik met de trein ga, moet ik altijd eerst mijn OV-kaart opladen.

Een meisje van een jaar of vijf huilde hard onder aan die roltrap. Ze riep haar moeder die kennelijk net de roltrap was opgegaan. Het meisje, dat werd al snel duidelijk, durfde de roltrap niet op. De massa mensen achter haar begaf zich om het meisje heen op de rollende trap. Soms bekommerden vrouwen zich over het meisje. Troostend, pratend, verleidend deden zij stuk voor stuk een poging het meisje mee te nemen de roltrap op. Even vaak gaven zij hun poging al snel op. Alle mannen liepen door alsof zij iets beters te doen hadden. Het meisje bleef onderaan de roltrap huilen en roepen om haar mamma.

Na verloop van tijd vertoonde zich een man van een jaar of vijfentwintig bij de roltrap. Hij had een baardje op zijn kin en een rugzak op zijn rug. Lopend tussen de mensenmassa richting roltrap pakte hij het meisje resoluut bij haar hand. Hij tilde haar op en zette haar op een van de onderste treden van de rollende trap naar boven. Het meisje, een jeugdtrauma rijker, hield op met huilen en schreeuwen. Zij kon zich even later weer bij haar moeder voegen.
__________________________

Klik hier om naar de 365 eerder gepubliceerde blogs van mij te gaan (de link werkt wel, maar de website waarop mijn eerdere blogs staan, is niet altijd bereikbaar).