Goed zo, grote broer!

On door Gerardusinmilitarisme, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

De Australische premier Turnbull zegt dat de Amerikaanse aanval op de Syrische luchtmachtbasis ‘proportioneel’ is. De Britse regering steunt de Amerikaanse aanval: “Het is een passende reactie op de barbaarse chemische aanval.” De Duitse bondskanselier Merkel zegt dat de aanval ‘begrijpelijk’ is. Premier Netanyahu van Israël is ‘blij’ met het optreden van de Amerikanen in het buurland: “Het is goed dat de [Amerikaanse; GjH] president een krachtig signaal heeft afgegeven dat het gebruik van chemische wapens niet wordt getolereerd.” Alsof Jan Peter Balkenende nog premier is, heeft de Nederlandse regering bij monde van PvdA-minister Koenders ‘begrip voor de aanval’, het is ‘duidelijk een waarschuwing aan het regime van president Assad’, maar Balkenende, nee uh, Koenders wil niet spreken van ‘politieke steun van Nederland’. De Poolse regering stelt: “De Verenigde Staten garanderen wereldvrede en dan moet er soms worden ingegrepen.” De Syrische rebellen willen aanvallen op alle Syrische luchtmachtbases. De Turkse regering vindt de [Amerikaanse; GjH] aanval een ‘passende actie’ [geen ‘reactie’; GjH] en stelt ‘dat het Syrische regime moet worden gestraft in de “internationale arena”.’

Het doet mij denken aan het goedpraten van straf door ouders van ooit: Als je het niet gedaan hebt, was het een straf voor al die keren dat je straf verdiende maar niet kreeg.

In elk geval: Als de niet in toom te houden grote broer ingrijpt, is het ‘welgedaan’, zegt het zoveelste artikel uit de handelsbijbel. We zouden eens ruzie met de grote broer krijgen…

In de regels van de Verenigde Naties (VN) is zo’n aanval daarentegen alleen toegestaan als het uit zelfverdediging gebeurt of wanneer de VN-Veiligheidsraad het goedkeurt. Geen van beide is het geval. Zelfs zo’n gifgasaanval in de Syrische provincie Idlib is volgens de VN-regels geen geldige reden voor een raketaanval. Sterker nog, volgens de VN-regels pleegde de VS hiermee ‘agressie’ en dat wordt (of ‘werd’, ik kan het allemaal niet bijhouden) na de WOII ook wel de supreme crime above all crimes; het ernstigst denkbare misdrijf, genoemd.

De VN is opgericht om het tomeloos geweld tegen onschuldige burgers, dat in de Tweede Wereldoorlog (WOII) gebruikt is, in te tomen. Das war einmal. Vandaag geldt dat wie ook maar een beetje afhankelijk is van de VS – Frankrijk, Israël, Nederland, Polen, Syrische rebellen, Turkije, het Verenigd Koninkrijk – keurt de aanval van de VS goed of juicht hem zelfs toe.

Het is net als bij de nooit gevonden massavernietigingswapens.

Zolang landen, die in de VN vertegenwoordigd zijn, zelf VN-verdragen schenden zoals de VS nu gedaan heeft, of toejuichen dat andere landen VN-verdragen schenden, scheppen al(!) deze landen een precedent voor andere landen om hetzelfde te doen. Wat alle familieleden van ‘grote broer’ en grote broer zelf wel hadden mogen doen is bijvoorbeeld het instellen van economische sancties zodra onomstotelijk bewezen zou zijn dat Syrië de doden van die gifaanval op zijn geweten heeft. Nu is het: “Goed zo, grote broer” op de korte termijn en mondiale militaire chaos op de lange.

Als je de logica van genoemde landen doortrekt, zou Iran kunnen zeggen: Wij vinden het vreselijk dat Nederland abortus en euthanasie toestaat en gaan daarom op humanitaire gronden die arme Nederlanders met onze munitie tegen mensenrechtenschendingen beschermen. Ik heb het niet van mijzelf.

Terwijl de discussies in de VN-Veiligheidsraad nog in volle gang waren, heeft de VS zijn aanval op eigen houtje uitgevoerd. Een essentieel onderdeel van de politieke discussies binnen de VN is evenwel ‘het onderzoek naar de gifaanval dat moet bepalen wat er precies gebeurd is, welk soort chemische wapens zijn gebruikt en wie er voor verantwoordelijk is’. Het is weer als de nooit gevonden massavernietigingswapens, die het doorslaggevende argument waren voor de oorlog tegen Irak in 2003 met dezelfde reacties. Niets geleerd, dus.

Donald Trump heeft ook nog eens nagelaten om de goedkeuring te vragen van het VS-Congres zoals de Amerikaanse grondwet dat verlangt, maar onze zelfgenoegzame Westerse Wereld zal het allemaal een zorg zijn:
Goed zo, grote broer, het was ‘proportioneel’, ‘een passende reactie’, ‘begrijpelijk’, ‘een krachtig signaal’, ‘duidelijk een waarschuwing’ die zo’n 86 mensen van wie bijna 1/3 kinderen het leven kostte. Ga zo door, grote broer, al gaat het buiten elk binnenlands en internationaal recht om.
Dat jullie bombardement mogelijk bewijs vernietigd heeft dat de VN nodig heeft voor haar onderzoeken, geeft ook niet. Al gooi je er een zootje kernbommen op, van ons zul je geen kwaad woord horen. Wij hebben namelijk handelsbelangen, die belangrijker zijn dan welke wet ook.
En verder weten we ook van voren niet dat we van achteren leven.

Bronnen: “Rusland: Amerikaanse aanval schaadt relatie flink” door de Buitenlandredactie van de Nederlandse Omroepstichting (NOS) en Reuters en “Amerikaanse aanval mocht niet volgens regels Verenigde Naties”door de Buitenlandredactie van de NOS en AFP, beide via de website van de NOS en
“VS wacht VN-onderzoek niet af en trekt ten oorlog” door Ludo De Brabander Vrede via de website van De Wereld Morgen; alle drie op 7 april 2017.

Wilt u een gratis krantje?

On door Gerardusinmedia, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Vandaag werd mij een gratis Volkskrant aangeboden. Ik had er geen belangstelling voor. Reden? ‘Te oppervlakkig.’ “Trouw dan, die graaft dieper?” ‘Nee. Dank u.’ “NRC?” ‘Ook te oppervlakkig. Het is, vind ik, in Nederland allemaal wat oppervlakkig, op De Groene Amsterdammer na’. “Dat is toch een weekblad?”

Neem Giro555
Nou is er op de ‘samenwerkende hulporganisaties’, die achter Giro555 schuilgaan, zóveel te vertellen dat ik er mijn geld niet aan zal geven, maar daarover gaat dit stukje niet. Dit gaat over wat ik lees op hun website:
“De ramp Hongerrampen in Zuid-Soedan, Noordoost-Nigeria, Somalië en Jemen eisen razendsnel steeds meer onschuldige levens. Steeds meer mensen uit deze landen hebben niks te eten. Samen kunnen we miljoenen mensen redden van de hongerdood door NU noodhulp te bieden. Dit kan niet wachten. Red levens. Geef voor eten.”
En: “Wat is er aan de hand? Een dodelijke combinatie van geweld, armoede en extreme droogte veroorzaakt honger in Zuid-Soedan, Noordoost-Nigeria, Somalië, Jemen en omringende landen. Juist de levens van kinderen, zieken en de allerarmsten zijn hierdoor in gevaar.” Met een voorbeeld over de situatie ‘nu’ in Zuid-Soedan.

Dat is ongeveer het niveau van De Volkskrant, de NRC en Trouw: ‘Wat erg, hè?’ Wat we niet lezen is dat de term ‘hongerrampen’ de rol van onze Westerse Wereld verhult. Toch spelen Westerse bedrijven, instellingen en landen sinds de jaren ’80 vaak een beslissende rol in de nu-dreigende hongerdood van ruim 20.000.000 mensen in Afrika, dat geen issue was tijdens onze verkiezingscampagnes. Terwijl, aldus het “Global Report on Food Crises 2017”, in 2016 wereldwijd 108.000.000 mensen onvoldoende toegang tot voedsel hadden (ook niets over gehoord tijdens onze verkiezingscampagnes).

De hedendaagse privatiseringen van land werden mogelijk gemaakt door de expliciete eisen en onbedoelde gevolgen van de herstelprogramma’s van het IMF en de Wereldbank die geïmplementeerd werden in het globale zuiden in de jaren 1980.

In Somalië ging het wankele evenwicht tussen nieuwe, nomadische en traditionele economie verloren door de interventies vanaf de jaren ’80 van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Met het telen van exportgewassen, bestemd dus voor de buitenlandse markten, kon volgens het IMF grof geld verdiend worden. Twee van de effecten van deze IMF-dwang waren dat veel Somalische boeren ontheemd raakten en dat gronden, die traditioneel gemeenschappelijk beheerd werden, werden geprivatiseerd. Het resultaat was armoede, een stijgende afhankelijkheid van buitenlandse markten, conflicten over eigendomsrechten en een groeiende groep ontheemden. Gevolg: een burgeroorlog vanaf begin jaren ’90 en de opeenvolgende Somalische hongersnoden inclusief die van nu. Hebben IMF of wij er iets van geleerd? We weten er helemaal niets van!

Tussen 2006 en 2011 legden buitenlandse bedrijven en landen wereldwijd beslag op meer dan 200.000.000 hectare land, waarvan het merendeel zich op het Afrikaanse continent bevond; landgrabbing. In Zuid-Soedan heeft door het leasen of verkopen van land aan buitenlandse bedrijven de plaatselijke bevolking geen toegang meer tot landbouw- en graasgrond. Gevolg: ontheemding, één van de voornaamste katalysatoren voor de etnische spanningen daar. In haar boek “Expulsions” stelt sociologe Saskia Sassen: “De hedendaagse privatiseringen van land werden mogelijk gemaakt door de expliciete eisen en onbedoelde gevolgen van de herstelprogramma’s van het IMF en de Wereldbank die geïmplementeerd werden in het globale zuiden in de jaren 1980.”

Daar kunnen ook de eisen aan toegevoegd worden van de wereldhandelsorganisatie WTO in de jaren 1990 en 2000 om import- en exportbarrières op te heffen in naam van ‘vrijhandel’. Nu hongerend Somalië exporteerde in 2015 nog miljoenen geiten en schapen richting Arabisch schiereiland. Ethiopië, dat kreunt onder de honger, exporteert nog steeds voedsel. Voedsel is zelfs na goud het 2de exportproduct van hongerend Ethiopië.

Biedt ‘ontwikkelingshulp’ een oplossing? Het Department for International Development van Groot-Brittannië sluisde ₤ 600.000.000 (€ 705.053.000), bestemd voor ontwikkelingshulp, door naar de ‘New Alliance for Food Security and Nutrition’. Deze alliantie is de laatste in een reeks initiatieven dat is opgezet door een handvol multinationals en financieel en invloedrijke G8-landen. Al deze initiatieven resulteren erin dat multinationals toegang krijgen tot grondstoffen in ontwikkelingslanden en daar een beleid doorvoeren waarbij hun ‘actieterrein’ vergroot wordt. In plaats van een oplossing te verschaffen voor het voedselprobleem, draagt de pro-corporate approach van initiatieven als de ‘New Alliance’ bij tot de verspreiding van armoede en honger door hun focussen op de exportmarkt, landgrabbing, de privatisering van zaden en precair en slecht betaald werk. En wat horen of lezen wij hier over? Voor wie hier is dit eigenlijk wèl een issue?

En al deze mislukte initiatieven worden genomen door Westerse bedrijven, instellingen en landen in plaats van het voor de lokale bevolking efficiënter maken van de regionaal traditionele voedselvoorziening. Wij, die via onze entertainment-media niets over ‘onze’ miskleunen te weten krijgen, worden domweg gevraagd Giro555 te spekken. ‘Wat erg, hè?’ ‘Nee, hoor, houd die  Volkskrant maar’, en we hebben het nu nog niet eens gehad over waar onze ‘betaalbare etenswaren’ vandaan komen en over de verbranding van alle stookolie, die bijdraagt aan klimaatverandering, om zaden en voedsel tussen mondiaal verspreide Westerse bedrijven te transporteren of het verschil in ecologische voetafdruk van de landen en streken met een hongerende bevolking en die van Westerse landen, waardoor oogsten mislukken.

Bronnen: “Global Report on Food Crises 2017” van het Food Security Information Network, maart 2017, “De ramp” en “Wat is er aan de hand?” via de website https:/ /giro555.nl/de-ramp-3/ van Giro555 en “Wat je niet leest over de hongersnood in Afrikaanse landen” door Thomas Decreus via de website van De Wereld Morden; beide op 6 april 2017.

Over heel veel schapen en een handje vol herders, dat een stelletje wolven blijkt te zijn

On door Gerardusineconomie, politiekEen reactie plaatsen

Binnen de Europese Unie lijkt alles geoorloofd zolang het goed is voor het grote geld, ongeacht de gevolgen voor onze kleine portemonneetjes. Vandaag blijkt de Europese Centrale Bank (ECB) weer een rol te spelen die ver buiten haar verstrekte mandaten gaat. Daarbij zijn grootbanken de winnaars en mensen als u en ik de gedupeerden.

De anticorruptie-waakhond ‘Transparency International’ (TI) heeft een onderzoek uitgevoerd over het doen en laten van de ECB sinds het begin van de crisis in 2008. Wat blijkt:

Volgens de Europese verdragen moet de ECB een neutrale instelling zijn die zich strikt beperkt tot het nastreven van ‘stabiliteit der prijzen’. In de praktijk komt die bevoegdheid er op neer dat de ECB de inflatie binnen de 2% moet zien te houden.

Maar, de ECB is naast de Europese Commissie en het Internationaal Muntfonds een van de 3 leden van de ‘Trojka’. Deze Trojka legde vanaf 2008 een aantal EU-lidstaten strenge voorwaarden op om hun financiële schulden weg te werken. Volgens TI kan de ECB geen deel uitmaken van deze Trojka, omdat de Trojka ‘verreikende politieke beslissingen’ neemt en geenszins ‘neutraal’ handelt zoals ECB behoort te doen. Dat over de vorm.

Machtige politici laten de ECB onpopulaire maatregelen afdwingen, zodat deze politieke bestuurders geen verantwoording hoeven af te leggen voor hun politiek

Nu de inhoud. In geheime brieven aan onder meer de Italiaanse en Spaanse regeringen maakte de ECB duidelijk dat van steun aan hun banken geen sprake zou zijn als niet eerst zware economische hervormingen werden doorgevoerd. Dàt zou nog tot haar taak gezien kunnen worden, maar nou komt het: die ‘hervormingen’ moesten uitsluitend bestaan uit sociale inleveringen voor de bevolking; banken en bedrijven werden vrijgesteld van ‘hervormingen’.
Nog zo èèn: ook kreeg de pas verkozen regering van Syriza in januari 2015 van de ECB te horen dat de ondersteuning van Griekse banken werd stopgezet, omdat Syriza sociale beloftes had gedaan aan de bevolking die volgens de ECB in geen geval mogen worden uitgevoerd.

Samengevat komt het rapport van TI erop neer dat de ECB afdwingt dat uitsluitend burgers betalen voor de financiële crises vanaf 2008.

Om de titel toe te lichten: Beschaamd in mijn vertrouwen in de EU, zie ik deze unie steeds meer als een wolf in herderskleren en de Uniebevolking als een stel makke schapen dat zich zonder discussie door hun herders laat leiden. Waarschijnlijk bij gebrek aan geloof in alternatieven. Want op de keper beschouwd blijkt het niet zozeer de ECB zelf te zijn, die deze beleidskeuzes maakt. De Europese Commissie en de regeringen van de machtige EU-lidstaten gebruiken de ECB om onpopulaire maatregelen af te dwingen, zodat zij daar zelf niet openlijk voor uit hoeven komen. Machtige politieke bestuurders ontkomen er zo aan verantwoording af te leggen voor hun politiek en voor de gevolgen van hun verreikende politieke beslissingen.

Voor het naadje van de kous: klik hier om “Two sides of the same coin; Independence and accountability of the European Central Bank” van ‘Transparency International’ te openen.

Bron: “En hier ’t bewijs: ECB overtreedt voortdurend zijn bevoegdheden” door Lode Vanoost via De Wereld Morgen op 4 april 2017.

Weg baan, geld en zekerheid

On door Gerardusineconomie, geld, politiekEen reactie plaatsen

Gisteren vertelde ik voor het lunchpauzeconcert in Tivoli Vredenburg dat ‘de economie’ op mensen als ik niet kan draaien. Dat gold nog in sterkere mate voor mijn gezelschap. Beiden zijn we doordrenkt van het idee dat een mens eten, drinken en perspectief nodig heeft voor een goed leven. Alle gadget-producenten ten spijt. Misschien is het meer filosofisch ‘de idee’ hier overigens meer op zijn plaats.

Hoe anders redeneren onze politici. Lingeriefirma ‘Marlies Dekkers’ dreigde in de zomer van 2013 te bezwijken onder haar schulden. Oprichtster Dekkers maakte afspraken met de nieuwe investeerders van Karmijn Kapitaal (KK). Dat is een met belastinggeld gespekt private-equityfonds. KK liet de lingeriefirma failliet gaan en maakte dezelfde dag een doorstart. Dekkers kreeg 25% van de aandelen, de rest ging naar KK. Andere aandeelhouders en leveranciers zijn hun geld kwijt en een deel van het personeel verloor zijn baan.

Belastinggeld dat niet geïnvesteerd wordt in het algemeen belang

KK haalde 33% van zijn investeringsbudget op bij de overheid:
Het Europees Investerings Fonds (EIF) zegde € 9.000.000 toe in 2012. In 2015 kwam daar nog € 20.000.000 bij.
Het ministerie van Economische Zaken (EZ) investeerde mee via het in 2012 opgerichte Dutch Venture Initiative (DVI). Dit is een fonds gevuld met publiek geld – deels van EZ, deels van EIF – dat via andere fondsen mkb-bedrijven ondersteunt. Uit die pot kreeg KK € 5.000.000.

Tuk op ondernemertje spelen investeerden onze overheden ook in de Duitse gereedschap-webshop ‘Contorion’ (Alles für den Profi) en in online wenskaartenfirma ‘Greetz’ en leende geld uit aan bussenbedrijf VDL, eendenslachterij VSE in Harderwijk en kokendwaterfirma Quooker.

Het gaat dan, wordt gezegd, om ‘revolverende fondsen’. In gewoon Nederlands ‘de kip met de gouden eieren’ en om het uit te leggen ‘kapitaal dat in korte tijd zoveel winst oplevert dat steeds meer kapitaal geïnvesteerd en uitgeleend kan worden’; ‘durfkapitaal’. Dat investeringen en leningen lopen via niet democratisch gecontroleerde accountantskantoren, zoals KK en PricewaterhouseCoopers (PwC) dat alleen al voor onze overheid – niet belangeloos – € 700.000.000 beheert, blijkt geen bezwaar. In totaal lijkt voor ‘de Nederlandse markt’ ruim € 20.000.000.000 ondergebracht te zijn in 150 fondsen. En dat terwijl semi-overheidsdiensten als de energiebedrijven, scholen, spoorwegen en andere vervoersbedrijven, waterbedrijven, woningbouwcorporaties, zorginstellingen en zorgverzekeraars als private instellingen op ‘de markt’ moesten gaan concurreren.

Een schoolkind kan begrijpen dat revolverende fondsen net zo min kunnen bestaan als een perpetuum mobile of een kip die goud legt in plaats van eieren. Wanneer zij tegen elke logica in zouden bestaan, zouden commerciële bedrijven daar al hun geld in investeren. Hier is de weg andersom: overheden investeren eindeloos met ons belastinggeld in pop-ups, start-ups en wereldbestormende projecten tot en met KK, omdat daar minstens 30% van het bestuur uit vrouwen bestond (direct na het faillissement van ‘Marlies Dekkers’ werd de bestuursvoorzitter door een man vervangen). De keren dat een project slaagt, strijken grootbedrijven de winsten op door overnames en met patenten. Maar onze politici zijn er dol op. Het verlies van belastinggeld betalen wij doordat geld niet geïnvesteerd wordt in het algemeen belang: cultuur, gezondheidszorg, milieu, onderwijs, welzijn en onafhankelijke (!) wetenschap en doordat de patenten de prijs van producten als medicijnen, ICT-technologie en voedingsmiddelen opdrijven.

En dan nog even dit: ons ministerie van Economische Zaken richtte EIF en DVI op onder Luxemburgs recht: met een investeringsportefeuille van € 39.000.000 in 2016 werd € 24.000 uitgegeven aan belastingadvies en werd € 783 aan belasting afgedragen.

Deed de overheid nog maar wat zij behoort te doen: opkomen voor het algemeen in plaats van het privaat-belang. Mijn gedroomde overheid is er een die zorgt dat iedereen gezond kan blijven en perspectief heeft op een goed leven.

Aanraders: Mazzucato, M. (2015), “The Entrepeneural state: debunking public vs. private sector myths” ISBN 9781610396134, “De ondernemende staat” ISBN10 9046819302 ISBN13 9789046819302 of klik hier voor een uitzending van ‘VPRO Tegenlicht’ met haar.

Bron: “De overheid als durfkapitalist; het sprookje van de revolverende fondsen” door Bram Logger en Parcival Weijnen met medewerking van Mark Coelen in De Groene Amsterdammer van 29 maart 2017.

Selectieve verontwaardiging

On door Gerardusinkinderleed, militarisme, politiekEen reactie plaatsen

Tevoren waren pamfletten door vliegtuigen gedropt. Wa’ad Ahmad al-Tai was een van de velen die ze had gelezen. Hij had ook geluisterd naar de radioberichten van het Irakese leger: in zijn wijk, in het oosten van Mosoel (Oost-Mosul), moesten de mensen voor hun veiligheid in hun huizen blijven. Samen met het gezin van een van zijn broers ging hij met zijn gezin schuilen bij een andere broer. Ze gingen er vanuit dat ze in de kelders van zijn huis van 2 verdiepingen het veiligst zouden zijn. “We zaten met 3 gezinnen – 18 mensen – samen in 1 kleine kamer. Toen het huis naast ons werd gebombardeerd stortte ook ons huis volledig in net boven de kamer waar wij zaten. Mijn zoon Yusef van 9, mijn dochter Shahad van 3 overleefden de aanval niet, evenals mijn broer Mahmoud, zijn vrouw Manaya en hun 9-jarige zoon Aws. Ook mijn nicht Hanan kwam om het leven, haar 5 maanden oude baby, die op haar schoot lag, overleefde godzijdank.”

Vooringenomenheid ondermijnt het morele gezag dat van elke beschuldiging kan uitgaan.

Zo zijn honderden burgers volgens Amnesty International (AI) omgekomen, aldus Amnesty’s senior crisis onderzoekster Donatella Rovera: op bevel van het Irakese leger ter plaatse waren ze in hun huizen gebleven in plaats van naar meer veilige delen van de stad te vluchten. Volgens Rovera/AI is dit ‘een flagrante schending van het internationaal humanitair recht’. “In sommige gevallen kunnen het oorlogsmisdaden zijn.”

Dat we hierover niets in kranten of via de tv vernemen schijnt te maken te hebben met de coalitie die actie onderneemt om IS te verdrijven. Onze media waren er als de kippen bij toen het Syrische leger en de Russische luchtmacht in Aleppo exact dezelfde oorlogsmisdaden begingen. Dagelijks werden we toen wel op de hoogte gehouden van het beulswerk. Nu gaat het om door de Verenigde Staten van Amerika gecoördineerde oorlogsmisdaden met onder meer Belgische en Nederlandse vliegtuigen en dan blijft het stil.

Rusland reageerde indertijd op de terechte aantijgingen overigens met dezelfde argumenten die nu in Mosoel door de Westerse coalitie worden aangewend:
het gaat om foutieve communicatie,
het gaat om terroristen die burgers als levend schild gebruiken,
het gaat om vergissingen,
…

Zo’n ‘vergissing’ is dan ‘met mortieren schieten op bewoonde stadsdelen’. Amnesty International is er echter – volgens mij ‘gelukkig’ – duidelijk over: elke coalitie is volledig verantwoordelijk voor de gevolgen van de eigen beslissingen.

Vooringenomenheid is overigens niet onschuldig. Het ondermijnt het morele gezag dat van elke beschuldiging kan uitgaan en staat de ene of de andere partij zelfs toe door te gaan met zijn misdaden.

Bronnen: “VS-coalitie met België vermoorden burgers in Mosoel” door Lode Vanoost op de website van ‘De wereld morgen’ en “Irak: burgers in hun huizen gedood door luchtaanvallen terwijl hen opgedragen werd om niet te vluchten”, persbericht van Amnesty International; beide op 28 maart 2017 en “Anti-IS-coalitie groeit” door ANP op 25 september 2014.

Onverdeelde aandacht

On door Gerardusincultuur, privé, waarnemingenEen reactie plaatsen

Een kennis van mij was op zoek naar een andere baan. Dat heb je soms in je leven. Vroeger niet, maar dat was ook wel saai: van je 17de tot je 65ste bij dezelfde werkgever zonder echt vooruit te komen om vervolgens van een schamel maar leefbaar pensioen de laatste dagen zonder verplichtingen door te brengen. Tot mijn vaders voorgeslacht hadden de mannen in mijn stamboom hun leven lang één ambacht.

Mijn kennis wist dat solliciteren alleen onvoldoende kansen op vernieuwing bood, dus hij voerde regelmatig netwerkgesprekken. Zo kwam hij bij een vroegere klant van hem in de werkkamer. Hij had zijn gesprek goed voorbereid en hij was een ervaren marketier dus netwerken was voor hem gewoon.

De telefoon ging en zijn gesprekspartner verontschuldigde zich om vervolgens een vraag van een van zijn cliënten te behandelen. Vervolgens zette de gesprekspartner en mijn kennis het gesprek voort.

De telefoon ging weer en zijn gesprekspartner verontschuldigde zich een tweede keer om vervolgens met zijn leidinggevende een prioritering voor een komende bestuursvergadering te bespreken. Vervolgens zette de gesprekspartner en mijn kennis het gesprek voort.

En weer ging de telefoon en weer verontschuldigde zijn gesprekspartner zich, maar nu was het mijn kennis:
“Met Jan Cornelissen, zou ik je even kunnen spreken?”
“Ja, natuurlijk, Jan, maar, uhhh, je zit hier toch bij mij? Waarom bel je mij?”
“Omdat ik even je onverdeelde aandacht wil.”
“(zucht) Oh ja. Ik begrijp het. Wacht, ik zet je even in de wacht want er komt net een ander gesprek binnen.”

Bron: Mijn kennis, die niet ‘Jan Cornelissen’ heet. Het eind is overigens een idee van een vriend van mij, met wie ik vanmorgen onder meer het imbeciele fair-, i- en smartphonegedrag in het openbaar van onze volksgenoten besprak. In werkelijkheid heeft de gesprekspartner, na de actie van mijn kennis, zijn secretaresse gebeld om nieuwe telefoontjes af te vangen.

De formatie kan beginnen, net als een diepgravende herbezinning op normen en waarden

On door Gerardusinpolitiek, steden en streken1 reactie

Zo. Het zit er weer op. Voor voorlopig dan. VVD, D66, CDA en CU kunnen zachies aan beginnen met formeren. Daar zullen ze wel uitkomen, want op de keper beschouwd zijn er nauwelijks verschillen. Stuk voor stuk omarmen ze de mondiale en Nederlandse status quo.

Wat ik aan deze uitslag zorgelijk vind, is dat daarmee het staatsgevaarlijke CETA zonder hindernissen geratificeerd gaat worden. Ook zal deze coalitie het zo mogelijk nog gevaarlijker TiSA accepteren. Wat deze bedreigingen voor respectievelijk onze democratie en vrijheid betreft zijn we nu voorlopig volledig aangewezen op ontwikkelingen in andere landen van de Europese Unie.

Als winst van deze uitslag zie ik de mogelijkheid voor PvdA en GL om zich vanuit de oppositiestoelen te bezinnen op wat van ons kapitalisme fnuikend is voor principes als gelijkheid, het mondiale milieu, natuurbehoud, sociale rechtvaardigheid, solidariteit en vrede. Voor zover dit nog relevante thema’s zijn voor deze partijen.

Verder viel mij op dat in Limburg veel en langs de Duitse grens enkele gemeenten in meerderheid voor PVV kozen, dat GL de meeste stemmen kreeg in de Noordelijke helften van het Friese en Groningse vasteland, terwijl Oost Groningse gemeenten de meeste stemmen aan SP toevertrouwden. Dat de Nederlandse kaart verder nagenoeg helemaal VVD-blauw kleurt had volgens mij in de vorige eeuw niemand als vooruitzicht over nu kunnen bedenken. Dit keer krijg ik er geen buikpijn meer van al bevreemdt het mij dat men zelfs op de door mij geliefde Waddeneilanden in meerderheid voor VVD stemde.

Bron: “VVD 33 zetels, PVV voorlopig tweede partij” door de redactie Politiek van de NOS op 16 maart 2017”

Een feestje over de ‘liefde’

On door Gerardusincultuur, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Het is alweer even geleden dat Apollodorus het verhaal vertelde dat hij van Aristodemus hoorde over een symposium, een drinkgelag of feestmaal. Het werd indertijd ter ere van de tragedieschrijver Agathon gehouden. Socrates is bij die gelegenheid te laat gekomen, doordat hij in gedachten verzonken ergens in de stad tijdens gesprekken alle besef van tijd was kwijtgeraakt. Nadat ze klaar zijn met eten, herinnert Eryximachus iedereen aan Phaedrus‘ suggestie dat iedere aanwezige op zijn beurt een spreekbeurt zou geven: een verhaal ter ere van de god van de liefde.

Phaedrus steekt van wal en vertelt dat Liefde (Eros) een van de oudste goden is. Deze god bevordert volgens hem het best de deugd van mensen.

Pausanias volgt hem als spreker op. Hij maakt een onderscheid tussen ‘Gewone Liefde’, die draait om begeren, en ‘Hemelse Liefde’, die plaatsvindt tussen een man en een jongen. In het geval van de Hemelse Liefde verleent de geliefde, de jongen dus, seksueel genot aan de oudere man in ruil voor een intellectuele en morele opvoeding.

Eryximachus, de geneesheer, wijst erop dat ‘goede liefde’ aanzet tot matigheid (wijsheid) en orde. Ook zegt hij dat liefde zich niet beperkt tot relaties tussen mensen, maar net zo goed gevonden kan worden in geneeskunde, muziek en tal van andere zaken.

Aristophanes is de volgende spreker. Hij vertelt een mythe over hoe we als mensen eens als èèn tweeslachtig wezen op aarde rondliepen. Alle mensen waren ‘bolmensen’. Wegens de arrogantie en overmoed van onze voorouders werden ze bij wijze van straf door Zeus in tweeën verdeeld. Geslachtsdelen plaatste Zeus daarna van achter naar voren, zodat we in plaats van bolmensen mannen en vrouwen werden. Sindsdien zwerven mensen als gehalveerd bolmens over de aarde. Op straffe van Zeus voortdurend zoekend naar onze wederhelft, waar we ons mee willen verenigen om weer heel te zijn.

Agathon volgt Aristophanes op en geeft een retorisch uitgewerkte speech ten beste waarin Liefde voorgesteld wordt als gevoelig, jong, mooi en wijs. Hij schurkt aan tegen de opvatting van Phaedrus: Liefde is volgens hem verantwoordelijk voor de aanwezigheid van alle deugden in ons.

Socrates, die zich dus later bij dit gezelschap voegde, stelt een en ander op zijn eigen wijze in vragen [het Socratisch gesprek; GjH]. Hij vindt dat Agathons’ redevoering niet over de Liefde ging, maar over de objecten van de liefde.
Socrates vertelt vervolgens het verhaal van de wijze vrouw Diotima. Volgens haar was Liefde helemaal geen god, maar eerder een geest die bemiddelt tussen mensen en het object van hun begeren. Liefde zelf is noch mooi, noch wijs. Liefde is eerder het verlangen naar schoonheid en wijsheid. Liefde kan zich volgens Socrates op twee manieren uitdrukken: door de lichamelijke aspecten van seks, voortplanting en zwangerschap of door het delen en voortbrengen van ideeën.
De grootste wijsheid van al, vertrouwt Socrates de anderen toe, is ‘Kennis van de Vorm van Schoonheid’. Dat is dat we allen volgens hem zouden moeten nastreven.
Socrates beëindigt zijn toespraak met het inzicht dat het hoogste doel van de liefde ‘de liefde voor wijsheid’ is. Als het echt om de liefde zou gaan, zou iedereen volgens Socrates filosoof worden.

Aan het eind van Socrates’ toespraak komt een dronken Alcibiades naar voren, die op de grond valt. Hij prijst Socrates luidruchtig om zijn wijsheid. Ondanks Alcibiades’ pogingen om ook Socrates te laten proeven van zinnelijke geneugten, slaagt hij daar niet in. Socrates is helemaal niet geïnteresseerd in zinnelijk genot.

Het feest eindigt in chaos en een drinkpartij, waarbij Aristodemus in slaap valt. Als hij de volgende morgen wakker wordt, ziet hij hoe Socrates nog steeds energiek zit te discussiëren met Agathon en Aristophanes. Als uiteindelijk iedereen in slaap is gevallen, staat Socrates op en begint aan zijn nieuwe dag. Hij wandelt naar het Lykeion, een van de drie grote gymnasia buiten de stadsmuren van het oude Athene. Socrates brengt de rest van de dag door op zijn gewone manier, zonder te gaan slapen voor het donker wordt.

Het ‘Symposium’, waarin dit alles beschreven is, is een dialoog geschreven na 385 v.Chr. door de Griekse filosoof Plato. Het verschaft inzichten over de manier van leven van de Atheense intellectuele kringen uit die tijd en wellicht een antwoord op uw vraag wat liefde is.

Bronnen: “Symposium” via Wikipedia.org, Tros Nieuwsshow Radio 1, “Symposium” via Scheltema.nl en “Iedereen was er” via Bol.com; alle vier op 7 november 2015.

De strekking van dit blog verscheen eerder als blog 247 op een voorloper van deze website.

Treurnis

On door Gerardusinmedia, politiekEen reactie plaatsen

In de laatste campagnedagen kan de beslissende winst gehaald of verloren worden. Het spant er om vertellen de media ons: VVD en PVV zouden in een nek-aan-nekrace verwikkeld zijn. D66 hoopt als ‘derde hond’- naast ‘de twee erom vechtende’ er met ‘het been’ vandoor te gaan. Groenlinks draagt uit de grootste te kunnen worden. “En wat dan nog?”, vraag ik mij af. “Dan zitten ze 4 tot 2 jaar ìn de regering en hoe wordt de wereld daar beter van? Voor wie wordt het dan beter?”

Verdwijnt dan de noodzaak van Nederlandse voedselbanken als één van die partijen regeringsmacht heeft?
Hoe zit het straks dankzij hun regeringsmacht met de mensen die op allerlei vlakken al jaren het nakijken hebben?
Welke partijen zullen er daadwerkelijk zorg voor dragen dat bedrijven aan de Nederlandse fiscus gaan afdragen wat volgens wet- en regelgeving zou moeten? Dit in plaats van – zoals nu – op basis van ondoorzichtige afspraken en met gulle giften aan door ons verzameld belastinggeld inclusief commerciële voordelen zoals het privaat patenteren van wat met publiek geld als wetenschappelijke subsidies is onderzocht? Gaan de voor ons duistere afspraken tussen grootbedrijven en de Nedelandse belastingdienst transparant worden? Die afspraken, waarvan het nakomen door de Nederlandse belastingdienst al jaren nog eens niet gecontroleerd wordt ook? Nou ja, eens in de 30 (!) jaar. Dat weten we weer wèl. Gaat dat door deze partijen in een kabinet normaal worden?

Welke partij staat een economie voor, die de onrechtvaardige verdeling en steeds onrechtvaardiger verdeling van bestaansmiddelen niet terugdringt maar echt fundamenteel aanpakt zodat we volgens hun programma na hun regeerperiode op een verdeling kunnen hopen die we dan ‘rechtvaardig’ kunnen gaan noemen?
Welke partij belooft dat de rijken niet rijker worden terwijl de armen in dit relatief rijke land niet nog armer en rechtelozer worden?

En hoe zat het ook weer met ons aandeel in klimaatverandering, milieuverontreiniging en natuurbehoud op aarde door wat wij hier consumeren en uitvreten?
En hoe met de productie en productieomstandigheden van wat hier verkocht wordt?

Terwijl deze dagen politieke partijen in ‘wij’ en ‘zij’- termen zich op de borst kloppen het meest te doen aan dit en tegen dat, waarschuwde de Verenigde Naties vanmorgen vroeg bij monde van de coördinator noodhulp, Stephen O’Brien dat in 4 landen alleen al 20.000.000 mensen dreigen te verhongeren. Het dreigt de grootste humanitaire crisis te worden sinds de oprichting van de VN in 1945. De Europese Unie komt daarbij niet verder dan de mensen in die landen gevangen te houden en degenen die op de vlucht geslagen zijn onderweg op te sporen en in detentiecentra gevangen te zetten. En degenen die ondanks dat alles toch Europese bodem bereiken omdat ze niet verdronken zijn terug te sturen naar Turkije of Libië. Onze minister-president gaf hen – toen hij dacht namens alle Nederlanders te spreken – de boodschap vooral thuis te blijven.

Voor de preciezen onder u: de Verenigde Naties spreken van voedselgebrek als meer dan 30% van de kinderen tot 5 jaar lijdt aan ondervoeding en het sterftecijfer dagelijks hoger ligt dan 2 per 10.000 mensen.

Bouw een muur om vreemden tegen te houden!
De economie moet groeien want dan – hoewel de laatste 40 jaar nimmer aangetoond (sssst!) – krijgen we het allemaal beter en met ons programma groeit-i het hardst!
Laat kinderen het Wilhelmus zingen!
We hebben een Europees leger nodig!
Geen geld meer naar dit of dat…
…maar meer geld naar zus en zo! Over welke kwaliteit van samenleven beoogd wordt, wordt niet gesproken. Er zijn slechts twee vage argumenten: het is goed of de kiezer zou het willen. Maar wel fluisterend achter de hand: “Zolang het electoraat dat er toe doet maar terrasjes kan blijven pakken. Sssst!”

De kieswijzers moeten de politiek-verdwaalde Nederlanders, die de afgelopen 4 jaar niet verder keken dan het Nederlandse entertainment-nieuws, helpen aan de hand van 30 of 40 – volgens mij willekeurige – nagenoeg niet-essentiële stellingen om hun keus te bepalen. En op basis van de televisiedebatten die alleen over mannetjesmakerij gaan. Nog steeds letterlijk in 2017(!!!), maar ik bedoel het overdrachtelijk.

Ik vermoed dat geen enkel weldenkend èn welvoelend mens ergens ter wereld in spanning volgt wat er hier op 15 maart uit gaat komen. Wat een dom Nedercentrisme voor de korte termijn. Zeker degenen die ver uit ons zicht uitgebuit en geknecht worden door hier actieve multinationals zal het koud laten wat onze verkiezingsuitslag wordt. Zo ook de mensen die in slavernij onze producten helpen maken en degenen die verweest de wereld doorkruisen en zij die op sterven na dood zijn van armoede, honger, oorlog en ziekte waaronder die 20.000.000.

Weekblad De Groene Amsterdammer van 9 maart jl., dat deze week nagenoeg alleen over de achtergronden van de Nederlandse verkiezingscampagnes gaat, noemt het ‘Stemmen met de rug naar de toekomst’ en legt in ruim 100 pagina’s uit wat daarmee bedoeld wordt.

Wat wij hier politiek aan het doen zijn – een enkeling daargelaten – acht ik de beschaving voorbij. Er is een woord voor. Dat is ‘treurnis’.

Bron: “VN waarschuwt voor ‘grootste humanitaire crisis sinds 1945′” door ANP via de website van NU.nl en “VN: grootste humanitaire crisis sinds 1945 dreigt” via de website van NOS.nl; beide op 11 maart 2017.

Onze politiek; een gelopen race

On door Gerardusineconomie, media, politiekEen reactie plaatsen

Een buurman van mij spreekt het aan dat het CDA wil dat het Wilhelmus op scholen gezongen gaat worden. Ik verdiep me niet in politiek, vertelt-i er bij, hij heeft het druk zat. Een collega gaat gewoontegetrouw D’66 stemmen. Hij weet niet veel van politiek, zegt-i er bij, maar hij stemt altijd op die partij. Dat PVV en VVD erom strijden welke partij op 15 maart de grootste gaat worden; is volgens mij vergelijkbaar met de strijd tussen Clinton en Trump; een strijd zonder mogelijk goede afloop. En zo heeft 74% van de Nederlanders een goede reden het bij de vertrouwde politiek te houden, die ons steeds meer op schulden jaagt, die de verzorgingsstaat afgebroken heeft en die tot steeds meer onderlinge spanningen en voedselbanken lijdt.

Ik vind de verkiezingsuitslag op 15 maart aanstaande nu al niet meer spannend.

Dat heeft zeker ook met onze media* te maken, die in ‘verkiezingstijd’ weinig of geen aandacht schenkt aan het stemgedrag op cruciale dossiers van die vertrouwde politici gedurende de afgelopen 4 jaar. Laat staan de afgelopen 40 jaar. Het heeft ook te maken met telkens weer dat onberedeneerbare maar heilige geloof in verkiezingsprogramma’s. En met het ontbreken van aandacht voor de gelegaliseerde misdrijven tegen onze rechtstaat, zoals belastingontwijking, het opheffen van onze democratie achter de bühne, en het ontbreken van fiscale wetshandhaving voor grootbedrijven.

Nederland is de afgelopen 4 jaar een belastingparadijs gebleven voor multinationale ondernemingen. Op de lijst van belastingparadijzen die Oxfam Novib in december 2016 publiceerde staat Nederland – na Bermuda en de Kaaiman Eilanden – op de 3de plaats. De cafetaria bij u op de hoek moet het volle pond aan belasting betalen, maar McDonald’s hoeft aan de Nederlandse fiscus slechts een fractie daarvan af te dragen. En dat wordt nog eens niet gecontroleerd ook. Nou ja, naar verluid eens in de 30 jaar. In plaats van dat zij er op let dat belastingregels nageleefd worden streeft de Nederlandse fiscus naar een prettige samenwerking met bedrijven die zich op ons grondgebied vestigen. In plaats van dat zij er op let dat belastingregels nageleefd worden. Nagenoeg heel de Tweede Kamer knijpt telkens weer een oogje dicht als het om ondernemen van grootbedrijven gaat. De lobby van die bedrijven is te invloedrijk en het werken voor zo’n bedrijf is vaak het voorland voor veel spraakmakende politici nadat zij het in politiek ‘Den Haag’ gedwongen of vrijwillig voor gezien houden.

Terwijl veel mensen vinden dat Nederlandse uitgaven aan ontwikkelingssamenwerking best omlaag mogen – onze bijdragen aan de NAVO mogen best omhoog – verliezen ontwikkelingslanden mede dankzij Nederlandse regelgeving ook nog eens naar schatting jaarlijks $ 100.000.000.000 aan belastinginkomsten. Vergeleken met dat bedrag valt het mee dat de Nederlandse fiscus multinationals minimaal € 4.000.000.000 aan voordeeltjes gunt en dat in Nederland werkzame multinationals ook nog eens voor € 1.500.000.000 zelf de Nederlandse fiscus ontwijken. Met deze (bekende) bedragen loopt onze schatkist immers jaarlijks slechts 5,5 % mis van wat ontwikkelingslanden samen mislopen. Dat alles wèl met toestemming van haast al de vertrouwde politici in de Tweede Kamer. De Nederlandse constructies – ten nadele van de wel-belastingbetaler(s) en degenen die afhankelijk zijn van overheidsuitgaven aan welzijn en zorg – zijn zelfs in andere landen van de Europese Unie gepropageerd door onze PvdA-minister Bert Koenders.

Van de Nederlanders zal volgens de ‘Ipsos-politieke barometer’ 58 % stemmen op een partij die met CETA de democratie wil afschaffen ten gunste van multinationals uit Canada en de Europese Unie. Om nog maar niet te spreken van de rampen die ons met TiSA te wachten staan.

Met CETA worden winstverwachtingen van multinationale en andere grootbedrijven veilig gesteld mochten we ooit op het idee komen milieuregels aan te scherpen, het minimumloon flink te verhogen, de volksgezondheid te laten prevaleren boven patenten en E-nummers of wat dies meer zij als dat ten koste kan gaan van de verwachte winsten voor die bedrijven (die nergens ter wereld een gerechtvaardigde belasting betalen).

Natuurlijk zijn er mensen overtuigd van het CDA, CU, D66, GL, PvdA, PVV, SGP of VVD-ideeëngoed, maar ik vermoed dat veruit de meeste kiezers – als ze al gaan stemmen – stemmen op een partij waarvan zij de werkelijke achtergrond niet of nauwelijks kennen. Gezien de verschillende peilingen vind ik de verkiezingsuitslag op 15 maart aanstaande nu al niet meer spannend: We gaan het verkeerde pad, dat we rond de regering Ronald Reagan (1981 – 1989) in de Verenigde Staten van Amerika ingeslagen zijn, ook de komende 4 tot 2 jaar verder bewandelen.
________________________
* Gunstige uitzondering op het analyseren van verkiezingsbeloften en stemgedrag levert De correpondent, bijvoorbeeld te vinden via deze link.