Pappa loop toch niet zo snel* (1989 – nu)

Na een zondagse dagwandeling langs de Waal belandden we aan het begin van de avond in de moestuin van kasteel Neerijnen. De aangrenzende Nederlands Hervormde kerk dateert uit de 14de eeuw, het kasteel Neerijnen, dat dienst doet als gemeentehuis, uit 1720 en de moestuin waar wij waren van begin 20ste eeuw. Logisch dat deze omgeving als ‘beschermd dorpsgezicht’ is aangewezen, met ‘cultuurhistorische waarde voor de plaatselijke bevolking’. Toch bleek deze romantische omgeving verbonden met tragiek in zijn ergste vorm: kinderleed.

De inmiddels ontvolkte moestuin was aan het begin van deze avond nog voor ons toegankelijk en we konden genieten van de bloemenpracht en bijbehorende geuren. Dit is zo’n omgeving waarvan ik me niet kan voorstellen dat die ook aan verandering onderhevig is. Ergens is een schuur was iemand aan het werk. Na even kwam hij naar buiten in zijn buitenissige kleding: een zwart habijt van goede kwaliteit met keurige goede schoenen daaronder. Zijn witte baard contrasteerde mooi op zijn zwarte pij. Zijn verwilderde witte wenkbrauwen completeerden deze gestalte tot een zonderling. Hij had een kuiken verzorgd, vertelde hij. We raakten aan de praat en hij bevestigde al snel mijn vooroordelen door te vertellen dat hij ‘een kluizenaar’ is. Geïnteresseerd in dit vak, dat immers geen van mijn kennissen beoefent, vroeg ik hoe hij kluizenaar was geworden. Hij vroeg daarop of wij de tijd hadden.

Hij begon te vertellen over zijn carrière bij de periode van zijn leven dat hij poppenspeler was. Daarop reageerde ik met de uitroep dat hij dan ‘Jozef van der Berg’ moest zijn, de artiest die een van zijn voorstellingen begon met de openingszin: “Wie zit hier nou vast? U of ik?

Immers, wanneer het publiek 30 jaar geleden de Blauwe Zaal in Utrecht betrad, bracht ik in herinnering, zag het rechts stoelen; kennelijk bedoeld om op plaats te nemen. Links zag het voor een decor dat een kasteel voorstelde een man staan die was vastgeketend in een schandblok. Nadat iedereen had plaatsgenomen en de zaalverlichting doofde, wenkte de man met zijn vastgeketende handen en vroeg ons als publiek wat dichterbij te komen, ‘omdat de afstand zo groot was’. Het publiek bleef zitten. Ik ook. Daarop kwam de man met hoofd en handen vastzittend in het schandblok naar zijn publiek en plantte het schandblok vlak voor ons, vragend “Wie zit hier nou vast? U of ik?

Het daarop volgende verhaal van Jozef van den Berg ken ik uit kranten. Ik nam de gelegenheid te baat om hem ermee te confronteren dat hij, een artiest die zijn publiek naar mijn mening ‘wat te vertellen heeft’, ons zijn inzichten inmiddels 27 jaren heeft onthouden. En dat ik mij, nee, dat ik nu ik hem sprak hem afvroeg hoe hij aan zijn kinderen uitlegde dat hij hen verlaten heeft. Immers, op 12 september 1989 legde hij rondom het overlijden van zijn broer zijn toegestroomd publiek voor de nieuwe voorstelling “Genoeg gewacht” uit dat hij nooit meer zou spelen en dat het publiek het betaalde geld zou kunnen terugkrijgen bij de kassa, bracht Van den Berg in herinnering.

Hij legde ons in die geurige moestuin uit wat voorafging. Even rende hij er vandoor omdat moestuinkippen door een hond werden belaagd. Bij de try-outs van “Genoeg gewacht” ontving hij vingerwijzingen dat hij bijna op de juiste weg was, maar net niet helemaal. Hij voelde toen en voelt zich nog steeds door zijn god geroepen.

Misschien wel die ene van die aangrenzende Nederlands Hervormde kerk. Misschien de god die hoorde bij zijn Katholieke achtergrond. Zijn zoektocht eindigde 27 jaar geleden in het vinden van – naar zijn inzicht – ‘De Waarheid’. In dat geval zou hij een gids zijn. Maar wel een gids die zijn gehoor leidt naar een god, die van zijn kinderen het offer vroeg vaderloos op te groeien. Net als de god van Abraham deze man naar verluid vroeg zijn zoon te offeren. De aandacht van dat laatste verhaal gaat naar de menselijke hoofdpersoon. Mij valt op dat aan het trauma, dat Abraham zijn zoon Isaäk daarbij ongetwijfeld bezorgde, geen hoofdstuk, geen alinea, geen zin, geen woord wordt gewijd.

Zo ook in het verhaal van Van den Berg, die mij desgevraagd over zijn kinderen vertelde van hen te verlangen om ‘te wachten’. Inmiddels dus 27 jaar. Je zult maar een artistieke, oprechte, sensitieve, wijze vader hebben die je in de steek laat. Of zo’n partner. Of zo’n familielid. Of zo’n vriend. Of als publiek zo’n idool. Wat doen sommige ouders hun kinderen een leed aan zonder dat ik daarvoor enige noodzaak zie. Nee, volgens mij kàn het besluit van Van den Berg niet juist zijn. De uiteindelijke vraag is: “Wie zit hier nou vast, hij of ik?

Bron: “Monumentenlijst” van de gemeente Neerijnen over kadestraalnummer ‘D340 Waardenburg’.

Dit blog schreef ik op 19 juli 2016. Hij stond eerder op de voorloper van deze website ‘www.gerardus.blog.com’.
________________________
* Naar Herman van Keeken (1971): (…)
’t Was voor beiden beter dat ik weg zou gaan
Ik keek nog even om halverwege het station
‘k Zag m’n dochtertje. Ze vloog achter me aan. Ze snikte

Pappie loop toch niet zo snel
Pappie loop toch niet zo snel
Loop wat zachter, toe
Want ik ben al zo moe
Pappie loop toch niet zo snel
(…)

Ongemakkelijke bedragen

Gisteren bespraken we naast veel meer aan het eten dat we zoveel niet weten over wat er op de wereld gebeurt. Dus even wat cijfers:

Wereldwijd zullen 750.000.000 meisjes voor 2030 als kind worden uitgehuwelijkt. 167.000.000 kinderen zullen tot 2030 in extreme armoede leven en 69.000.000 jonge kinderen zullen voor 2030 overlijden door ziekten die te voorkomen zijn. Oké, dat zijn prognoses en is dus nog niet gebeurd. Wat er dan wel vandaag de dag gebeurt, waarvan we geen weet hebben:

Het leven en de toekomst van miljoenen kinderen is in gevaar. Over de hele wereld, zijn kinderen de helft van de bijna 900.000.000 mensen die moeten leven van minder dan $ 1,90 per dag. Die 900 miljoen zijn al 1 op elke 8 mensen op de Aarde; wat weten wij in België en Nederland hiervan? Wat betreft die 450 miljoen kinderen: hun families worstelen om hen van voeding te voorzien, om hen basisgezondheidszorg en een goede start voor hun leven te geven. “Honderden miljoenen kinderen een eerlijke kans in het leven onthouden, doet meer dan alleen hun toekomst bedreigen. De achterstand gaat over op volgende generaties. En brengt de toekomst van samenlevingen in gevaar“, zei Unicef-directeur Anthony Lake deze zomer. Dat was bij de presentatie van het Unicef-rapport ‘The State of the World’s Children’.

Uit dit rapport blijkt het aantalsmatige beeld voor kinderen nergens somberder dan in Afrika ten zuiden van de Sahara. Daar leven 247.000.000 kinderen (2 op de 3) in ‘multidimensionale’ armoede. Hen wordt onthouden wat ze nodig hebben om te overleven en zich te ontwikkelen. Ongeveer 124.000.000 kinderen volgen op dit moment geen lager of middelbaar onderwijs. Bijna 2 van de 5 kinderen maken de basisschool niet af en kunnen niet lezen, schrijven of (eenvoudige) rekensommen maken. Bijna 60% van de 20 tot 24-jarigen van de armste 20% van de bevolking heeft minder dan 4 jaar onderwijs gehad. 160.000.000 jongeren werken maar leven ondanks dat toch in armoede en meer dan 70.000.000 jongeren zoeken er momenteel werk. “Door jeugdwerkloosheid en gebrek aan waardig werk wordt menselijk kapitaal afgewaardeerd. Dat heeft een aanzienlijke negatieve invloed op de gezondheid, het geluk, het sociale gedrag en de sociaal-politieke stabiliteit. Het beïnvloedt het huidige en toekomstige welzijn in onze maatschappij“, schreef Azita Berar-Awad deze maand. Zij is directeur van het tripartite VN-agentschap ‘Departement Werkgelegenheidsbeleid van de Internationale Arbeidsorganisatie’ (ILO).

Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties (VN), vatte onlangs de situatie voor velen in onze toekomstige generatie als volgt samen: “Kinderen worden nog steeds gemarteld, verminkt, gevangengezet, lijden honger, worden seksueel misbruikt of vermoord bij gewapende conflicten. In landen als Irak, Nigeria, Somalië, Zuid-Soedan, Syrië en Jemen leven kinderen in een hel.”

Voor Nederland geldt dat één op de elf huishoudens (dat zijn er 700.000) volgens het Armoedefonds in armoede leeft, en één op de acht kinderen. Het Cetraal Bureau voor de Statistiek houdt het op 10% van de Nederlandse bevolking.

En wij weten er niets van. Mijn ouders konden zich niet voorstellen dat Duitsers na de Tweede Wereldoorlog en masse de waarheid spraken als zij zeiden “Ich habe es nicht gewusst?” Wat doen wij met de kennis die er is, maar die in media verdrongen wordt door ons welvaartsnieuws?

Bronnen: “Armste kinderen wacht sombere toekomst” door Baher Kamal en Inter Press Service via http://www.dewereldmorgen.be op 17 augustus 2016, “One Humanity? Millions of Children Tortured, Smuggled, Abused, Enslaved” door diezelfde Baher Kamal via http://www.ipsnews.net op 16 augustus 2016 en “The State of the World’s Children 2016” door UNICEF via http://www.unicef.org op 18 augustus 2016 en – nagekomen – “Arme buren” door Dirk Bezemer in de rubriek ‘Economie’ van De groene Amsterdammer via http://www.groene.nl op 17 augustus 2016.

Met de kennis van nu

Gisteren zag ik een fotootje van onze premier die als privé-persoon een krans ging leggen bij het Indische monument. Ik vroeg mij af wat hij als privé-persoon off the record wel kon zeggen tegen de daar aanwezigen. En of hij dat gezegd heeft. Zonder microfoon valt het niet mee om tersluikse boodschappen op te vangen.

Mij lijkt het ongemakkelijk deze bevrijding van Indonesië mee te vieren wanneer je in het dagelijks leven minister of premier bent van ons land. Met de kennis van nu weten we dat onze voorvaders snel na die bevrijding een oorlog tegen Indonesië begonnen om het land opnieuw te koloniseren. Een oorlog inclusief een bezetting en het nadoen van wat de Duitsers en hun kompanen de Nederlandse bevolking vlak daarvoor nog hadden aangedaan, toen de Japanners dat de Indonesiërs aandeden. Mij lijkt het ongemakkelijk te weten dat onze voorvaders vlak na de herdachte bevrijding naar schatting 150.000 Indonesiërs gedood hebben. Naast alle trauma’s en schade die deze oorlog veroorzaakte in de eerste plaats bij de Indonesische bevolking. Op de voet gevolgd door de schade en trauma’s bij de militairen die daar niet uit vrije wil zaten en verderop gevolgd door de andere militairen. Off the record: wat een moed van de dienstweigeraars, indertijd! Zij namen een juiste beslissing zonder trauma’s op te lopen – wel frustratie – en door anderen geen trauma’s aan te doen.

Over de indirecte schade door miljoenen te investeren in die oorlog, in plaats van in de veelvuldig bezongen wederopbouw van ons land, ga ik het hier niet hebben. Dat is net zoiets als ons veel te trage economische herstel na de crisis van 2009 door een te groot geloof in neo-liberale economische modellen, waar het Internationaal Monetair Fonds nu van zegt dat het onjuist is geweest. Voor u en mij, de Grieken, de Ieren, de Portugezen en de Spanjaarden is of lijkt dat niet meer dan een gegeven situatie is. Zo was het toentertijd hier tijdens de wederopbouw ook. Men deed het met het geld dat ter beschikking was en de middelen die er waren.

Mij lijkt het ongemakkelijk bij de bevrijdings-herdenking van Indonesië als privé-persoon aanwezig te zijn, als je tegelijk premier bent van een kabinet dat nog steeds het laatste woord over deze beschamende periode niet gesproken heeft. Al ben je in 1967 geboren is en sta je buiten elke verdenking aan medeplichtigheid, door niet te erkennen wat we inmiddels allemaal (kunnen) weten word je alsnog medeplichtig aan alle toen gepleegde onrecht.

Tegelijk denk ik bij zo’n fotootje aan al de komende herdenkingen van de oorlogen die nu uitgevochten worden. Ooit zullen die stoppen en dan zien we dezelfde soort van herdenkingen. Ook dan waarschijnlijk nadien met alle kransen, de onbereidheid aan financiële genoegdoening te doen en met alle ongemak.

Wie wil er geen wereldvrede?

Naar een oud Nederlands gezegde zouden we de wereld kunnen verbeteren door bij onszelf te beginnen. Dat klinkt begrijpelijker dan het is. Want waar begin ik dan?

Het begint volgens mij met informatie. Geen mens is vrij van invloed door wat hem of haar voorgespiegeld wordt over wat er in de wereld aan belangrijke gebeurtenissen voorvalt. En met jarenlange ervaringen op het gebied van public relations is elke organisatie tot de tanden gewapend. Wat een overheid of bedrijf ook doet, in de media zullen en moeten positieve berichten over het bedrijf of die overheid verschijnen. En er zijn talloze manieren om de waarheid te spreken, en kwalijke gebeurtenissen of ernstige negatieve gevolgen toch onderbelicht te laten. Of media-aandacht te beperken door er het zwijgen toe te doen. Zo wordt u en mij een valse wereld voorgespiegeld met halve waarheden, leugens en waargebeurde verhalen. Hoe kan ik in zo’n doolhof er aan bijdragen de wereld te verbeteren? Ik geloof dat we het kunnen! We beschikken immers over ‘een geweten’. We hebben immers gevoelens over ‘rechtvaardigheid’. Dat zijn ook een aspecten aan het mens-zijn.

In mijn ‘Achtergrond’ op deze website (klik hier om er een kijkje te nemen) schrijf ik pacifist te zijn; ijveraar voor wereldvrede. Met ‘verbeter de wereld en begin bij jezelf’ schiet wereldvrede natuurlijk niet erg op. Al tijdens de Tweede Wereldoorlog werd dat inzicht breed gedeeld: het idee voor een permanente alliantie, die wereldvrede als belangrijkste doel heeft, kwam voort uit de zogenaamde ‘Verklaring van Moskou’. Deze verklaring werd in 1943 door ‘de geallieerden’ getekend. Hieruit ontstond later de Verenigde Naties (VN). Vrijwel elk internationaal erkend, onafhankelijk land is nu lid van deze organisatie, die 193 lidstaten kent.

Helaas is met die Verenigde Naties een en ander mis. Tijdens vredesmissies beperkt een logge bureaucratie het doen wat gedaan moet worden. Er is een cultuur van volledig naar de letter van een mandaat handelen. Elk bevel dat vredesmilitairen van de VN krijgen, wordt eerst overlegd met de eigen regering. Het probleem met die regeringen is dat die koste wat kost geen lijkzakken teruggestuurd willen krijgen en verbieden daarom vaak gevaarlijke operaties of nachtelijke patrouilles. Daardoor worden de vredesmilitairen vaak gezien als ‘slap’ en hun missie als ‘een grap’. Geweld om burgers, die bedreigd worden, te beschermen wordt met te grote terughoudendheid ingezet. Vredesmilitairen gedragen zich al doende meer als een overbodige gast, dan als orde-handhaver. Er heerst een alomtegenwoordige angst om te zeggen waar het op staat. Missieleiders zijn bang voor de gevolgen van een slechtnieuws-rapport aan het hoofdkantoor in New York. Zij zijn bang voor hun eigen carrière en bang voor de politieke gevolgen van kritiek op troepen uit een bepaald land. En slechts een schamele 4,2% van de militairen op vredesmissie is vrouw, terwijl om geruchten op te vangen en om eerste hulp te verlenen juist vrouwen nodig zijn. Daar waar geweld tegen vrouwen een van de grootste problemen is, heb je vrouwen nodig om met slachtoffers te spreken.

Bovendien vindt de VN, dat afhankelijk is van geld dat donorlanden ter beschikking stellen, structureel slechts een dekking van 25 tot 30% voor haar projecten. Met uitschieters tot 46% (Burkina Faso) en 0% (Ethiopië). De Europese Unie is wel van plan € 8.000.000.000 de komende 5 jaar te besteden aan Europees ‘antimigratiebeleid’; voor wereldvrede niet, maar daarvoor is wel geld beschikbaar.

Kortom, hoewel het geen zoden aan de dijk zal zetten, zit er toch niets anders op zelf te doen wat ik kan om wereldvrede te bereiken.
Wat doet u?

Bronnen: http://www.europa-nu.nl en https://nl.wikipedia.org op 14 augustus 2016, “Wereldvrede begint met een klap in het gezicht (en de ballen om die uit te delen)” door Maite Vermeulen in De Correspondent via https://decorrespondent.nl op 12 augustus 2016 en “De verkeerde mensensoort, Het failliet van de internationale hulpverlening” door Linda Polman in De Groene Amsterdammer via http://www.groene.nl van 22 juni 2016.

___________________________________
* In hoofdstuk I ‘Doelstellingen en beginselen’ van het ‘Handvest van de Verenigde Naties’ bepaalt Artikel 1 samenvattend:
· De internationale vrede en veiligheid te handhaven.
· Tussen de naties vriendschappelijke betrekkingen tot ontwikkeling te brengen.
· Internationale samenwerking tot stand te brengen bij het oplossen van internationale vraagstukken van economische, culturele, humanitaire of sociale aard, alsmede bij het bevorderen en stimuleren van eerbied voor de rechten van de mens en voor fundamentele vrijheden voor allen, zonder onderscheid naar geslacht, godsdienst, ras of taal.
· Een centrum te zijn voor de harmonisatie van het optreden van de naties ter verwezenlijking van deze gemeenschappelijke doelstellingen.

Is er een betrouwbare ‘trust’?

Hoewel ‘trust’ geassocieerd wordt met ‘vertrouwen’, worden ‘trustkantoren’ meestal geassocieerd met louche praktijken. Dat komt doordat een ‘trust’ weliswaar met ‘vertrouwen’ vertaald kan worden, maar ook een Angelsaksische rechtsvorm is: wie vermogen in een ‘trust’ stopt, vertrouwt dat geld toe aan derden. Deze derden zullen volgens overeengekomen voorwaarden moeten handelen. Daarnaast kan een ‘beschermer’ worden aangesteld die deze derden controleert.

Hoewel dit een mooie basis legt voor een misdaadfilm, waarin een doortastende ijzervreter alle boeven overwint, werkt een ‘trust’ net als onze banken: ons inkomen gaat naar een bank, die wij ons ‘vertrouwen’ geven. Die bank beheert ons geld en doet er allerlei akelige dingen mee zoals investeren in de bruinkoolindustrie, gentechnologie, kernenergie, kinderarbeid, olie-industrie, tabaksindustrie, slavernij, steenkolenindustrie en de wapenindustrie. Wanneer ik iemand met een oranje betaalpas zie pinnen, denk ik: “Die heeft sinds het opheffen van de Postbank nooit meer nagedacht.” Wanneer banken openbaar maken waarin zij investeren, zijn dat doorgaans maatschappelijk verantwoorde projecten. Hoe dan ook, wanneer wij een bank ons geld toevertrouwen is dat een ‘trust’.

Vandaag meldt NRC Weekend weer Nederlandse betrokkenheid bij corruptie: 2 Spaanse politici van regeringspartij Partido Popular worden verdacht van het omkopen van ambtenaren in Algerije met
€ 1.600.000 toen ze werkten als lobbyist voor een bouwconcern. De bedoeling was 2 bouwopdrachten binnen te halen. Om het omkopen gedaan te krijgen stortten zij naar verluidt geld via een Nederlandse BV, waar trustkantoor IMFC eigenaar van was, naar Algerije. De Spaanse onderzoeksrechtbank in Madrid beweert dat zeker een deel van het smeergeld via het Nederlandse Castelino BV naar Curaçao werd doorgesluisd en vervolgens als cash in Algerije terechtkwam.

Los ervan dat dit Castelino BV in de wereld van het grote geld geen naam mag hebben – immers met 1,6 miljoen aan corruptie maakt niemand in die wereld indruk – ga ik me toch maar eens oriënteren op een bank die helemaal niet investeert, maar geld verdient door geld te vragen voor zijn dienstverlening.

Bronnen: “Corruptie Spaanse politici via Nederlands trustkantoor” door de redactie ‘Economie & Politiek’ van Het Financieele Dagblad via http://fd.nl en “Nederlands trustkantoor faciliteerde Spaanse corruptie” door NRC Handelsblad via http://www.nu.nl en https://nl.wikipedia.org; alle drie op 13 augustus 2016 en “Bunq: ‘WhatsApp voor banken’” Wouter van Noort van NRC Handelsblad via https://www.nrc.nl op 25 november 2015.

Tegen wie sprak Rutte?

En ineens was het waar: het klimaat verandert en de activiteiten van mensen dragen daaraan bij. Na 30 jaren van ontkenning en een dieptriest niveau van maatschappelijke discussies, te weten van wetenschappers met stapels aan argumenten en rapporten, die het in media op moesten nemen tegen populistische opiniemakers deels gevoed door de lobby van de grootste boosdoener: de olieïndustrie.

Nu we de feiten onder ogen kunnen zien, wordt het tijd voor de volgende stap. Het omgaan en indammen van de onwenselijke gevolgen van dit wereldgebeuren dat we kennen onder de naam ‘klimaatverandering’. Ik heb het over de oorzaak – gevolgrelatie tussen aardverschuivingen, overstromingen, tropische stormen, verdroging en woestijnvorming voor het land- en waterbeheer, etnische spanningen en politieke conflicten met massale volksverhuizingen als eindresultaat. U weet wel, die migratie waarover onze minister-president op 18 maart jl. zei: em> Dus mijn advies zou zijn: iedereen blijf thuis*.”

De feiten op een rij, ofwel tegen welke iedereen Rutte op die persconferentie na afloop van de EU-top over de vluchtelingen sprak.

In het continent Afrika zijn meer landen die getroffen zijn door volksverhuizingen dan op enig ander continent of in een andere regio. Het kende in 2015 meer dan 15.000.000 binnenlandse ontheemden“, zegt Saidou Hamani, regionaal coördinator voor Rampen en Conflict subprogramma, UNEP Regional Bureau voor Afrika. Somaliërs, die al in Kenyaanse vluchtelingenkampen wonen, slaan bijvoorbeeld massaal op de vlucht voor overstromingen doordat deze vluchtelingenkampen in Dadaab liggen. Dat is een gebied dat gevoelig is voor zowel droogte als overstromingen.

Volgens het Global Report on Internal Displacement (2016) waren er in 2015 27.800.000 nieuwe verplaatsingen in 127 landen, 19,2 miljoen werden geassocieerd met natuurrampen in 113 landen en 8,6 miljoen werden geassocieerd met conflicten en geweld. De Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) voorspelt in het jaar 2050 200.000.000 milieu-ontheemden; andere schattingen gaan uit van tussen de 25 en 1.000 miljoen.

Het aantal stormen, droogtes en overstromingen is in de afgelopen 30 jaar verdrievoudigd. Dit heeft verwoestende gevolgen voor kwetsbare gemeenschappen, met name in de derde wereld“, zegt de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR.

Veranderingen in het klimaat zijn van invloed op de beschikbaarheid van natuurlijke hulpbronnen en dus op onzekerheid over levensonderhoud, voedsel en water. “Samen met belangrijke sociale, economische en politieke factoren, kan dit leiden tot migratie, conflict of een combinatie van beide“, aldus Livelihood Security Climate Change, Migration and Conflict in the Sahel.

Geleidelijke veranderingen in de omgeving hebben meestal een grotere impact op migratie dan extreme gebeurtenissen. Sinds 2009 is naar schatting één persoon per seconde door de klimaatverandering of ‘het weer’ gerelateerde gebeurtenissen op de vlucht geslagen, volgens het International Displacement Monitoring Centre. Klimaatverandering levert mensen toenemende armoede en dwingt hen tot migratie. Het intensiveert conflicten en spanningen, waardoor hun humanitaire behoeften groter worden en hen de benodigde humanitaire hulp leveren complexer wordt.

Twee belangrijke geplande evenementen zijn:
De ‘Africa Drought Conference’ (Conferentie over droogte in Afrika) in het Namibische Windhoek van 15 tot 19 augustus 2016, en de ‘World Humanitarian Dag’ (Humanitaire dag voor de wereld) op 19 augustus 2016. Ik ben benieuwd of we er in België en Nederland iets over te horen krijgen.

Bron: “War on Climate Terror (II): Fleeing Disasters, Escaping Drought, Migrating” door Baher Kamal via Inter Press Service, http://www.ipsnews.net, op 11 augustus 2016 en “Rutte tegen vluchtelingen: blijf thuis!” door Bert van Slooten via Nederlandse omroepstichting http://nos.nl op 18 maart 2016.
_____________
* Om precies te zijn: Onze premier zei na de EU-top voor de camera’s: “Kijk naar de vreselijke beelden bij Idomeni. Ze eindigen daar in de modder. Dus mijn advies zou zijn: blijf thuis. En als je naar Europa wilt, is er nog maar een route en dat is de route van resettlement“. ‘Resettlement’ staat voor ‘hervestiging’. Hij spak hier dus over een mogelijkheid die voor de vluchtelingen in Noord-Afrika ontbreekt – vandaar die welig tierende handel van mensensmokkelaars – maar die er vanuit het internationaal humanitair recht wel zou behoren te zijn.

Nieuwe doelen zoeken

Naar mijn mening moet het roer om. Het besef dat ‘onze kinderen het financieel slechter zullen hebben dan mijn generatie’ vind ik een bewijs van onjuiste economische politiek. Bovendien zijn we met elkaar niet (meer) op weg naar wereldvrede. Om ‘onze’ economische belangen te behartigen, bombarderen ‘we’ doelen ver weg. ‘We’ kopen goederen die tegen te lage arbeidskosten en te slechte arbeidsomstandigheden vervaardigd zijn. En die bovendien op een manier gemaakt zijn waarmee ‘we’ dieren onnodig laten lijden en het milieu elders onnodig zwaar belasten. ‘We’ schakelen al doende humanitaire, veterinaire en klimaatrampen aaneen, die telkens weer de weinige kansen op wereldvrede steeds verder achter de horizont doen verdwijnen.

Als kind verbaasde het me al dat de uitvinding van de wasmachine niet geleid heeft tot meer vrije tijd. Een beetje jong gezin werkt zich in 2016 een slag in de rondte om de economische eindjes aan elkaar te knopen.

Ik geloof dat we er beter aan doen op te houden met nieuwe goede regels te bedenken voor ons maatschappelijk verkeer, wanneer we denken dat we daarmee een goede daad verrichten. Veel beter zou het volgens mij zijn ons kritisch te bezinnen op wat goed is. En na te blijven denken in hoeverre nieuw beleid bijdraagt aan dat wat we van waarde vinden. In dat opzicht mis ik elke diepgang in het maatschappelijke debat. Iedereen lijkt vòòr economische groei te zijn. En niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre economische groei werkelijk bijdraagt aan verbetering van wat we kwalijk vinden. Klik voor een interessant citaat van Robbert Kennedy hierover hier. Niemand lijkt zich af te vragen in hoeverre ‘onze’ economische groei bijdraagt aan humanitaire verbeteringen elders in de wereld. Het lijkt er op dat we en masse zijn opgehouden met denken. Misschien is dat wel een gevolg van gewenning aan een verzorgingsstaat.

Immers, na Wereldoorlog II werden in het geïndustrialiseerde Westen kosten noch moeite gespaard om herhaling van de verschrikkingen, die ìn de Tweede Wereldoorlog plaats hadden gevonden, te voorkomen. Aan deze wereldoorlog ging aan deze kant van de Aarde een Wereldoorlog I vooraf, die uiteindelijk in een verarming van de Duitsers ontaarde. De economische crisis maakte de populist Adolf Hitler tot ‘Fuhrer” van Duitsland. Deze man gijzelde jaren aaneen met zijn dienaren heel de bevolking van West-Europa, inclusief die van Duitsland.

Na 1945 werden de Verenigde Naties opgericht. Die stelden met een enorme hoeveelheid aan debatten en stemmingen een verklaring op over de rechten van de mens. Op basis van de theorie van de Engelse econoom John Maynard Keynes werd er in Europa geld beschikbaar gesteld om de sporen van bombardementen weg te werken, werden huizen gebouwd en werden de Westerse economieën weer op gang geholpen. Vervolgens werden nationale regels in het Vrije Westen zo aangepast dat men in verschillende landen begon te spreken over ‘De Verzorgingsstaat’. Ook oriënteerden alle geïndustrialiseerde landen, die niet in de invloedssferen van China of de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken lagen, zich op het beleid in de Verenigde Staten van Amerika.

Inmiddels kon de Aarde al tientallen keren vernietigd worden met alle munitie die overal opgeslagen lag. De samenwerking met China kwam op gang onder de 37ste VS-president Richard Milhous Nixon. Die met de Sovjet-Unie onder de 40ste VS-president Ronald Wilson Reagan. En vanaf deze Reagan ging het Amerikaanse economische beleid een weg op die ervoor zorgde dat de 0,1% schatrijke mensen steeds rijker werd en de grote meerderheid even rijk bleef of armer werd. Keynes’ economische model werd over boord gezet. Geloofd werd in de trickle-down theorie, die er van uitgaat dat de armsten er van profiteren als de rijken alle kansen krijgen om nog veel rijker te worden. Overheidsdiensten werden geprivatiseerd. De Sovjet-Unie viel uit elkaar en raakte in armoede met in Rusland Vladimir Vladimirovitsj Poetin als nieuwe wereldbestormer.

De VS tellen inmiddels 540 miljardairs. Die zagen vorig jaar hun fortuin met 8% stijgen. Daarnaast zijn daar ook nog eens 10.400.000 miljonairs (vermogen zonder de eigen woning). Vorig jaar alleen al kwamen er 300.000 bij. Daar is dus 3% van de bevolking extreem rijk. Hillary Diane Rodham Clinton èn Donald John Trump staan aan hun kant. De tijden van vòòr Wereldoorlog II zijn in ere hersteld. En wat dragen mensen die meer dan $ 50.000 per jaar verdienen bij aan nationale economieën? Niets meer dan de mensen met een lager inkomen.

Het roer moet om naar mijn overtuiging. Wat mij betreft gaan we ons eens kritisch bezinnen op wat we van waarde vinden en ons bezinnen op ‘wat goed is’. Daar kunnen we tijdens deze ‘Sportzomer’ al mee beginnen.

Onrust in de hondenkennel, maar de kat zal ook lelijk bijten

Republikeinse oud-veiligheidsexperts, die onder presidenten zoals George W. Bush eraan hebben meegewerkt de wereld onveilig te maken, waarschuwen nu voor Donald Trump als aanstormende 45ste president van de Verenigde Staten van Amerika (VS). Ze zeggen dat Trump als president voor de nationale veiligheid van de VS ‘een gevaar’ is.

In een open brief, die is gepubliceerd door The New York Times, schrijven 50 Republikeinen dat ze daarom niet op Trump zullen stemmen. Onder hen is ook nog oud-minister van Binnenlandse Zaken Michael Chertoff, het brein achter de omstreden Amerikaanse Patriot Act. Dit aangenomen wetsvoorstel schendt Amerikaanse burgerrechten, met name op het gebied van privacy. Daarnaast is kritiek op deze wet dat het vooral mogelijkheden biedt om buitenlanders en immigranten te onderzoeken en het land uit te zetten. U weet vast nog wel dat in een beschaafd land ‘iedereen voor de wet gelijk zou moeten zijn’. Met het Patriot Act wordt deze basis onder het Amerikaanse rechtsbestel uitgehaald. Maar “Meneer Trump mist het karakter, de waarden en ervaring om president te zijn“, schrijven de 50 klagers waaronder aantoonbaar karakterloze dienaars van list en bedrog onder meer.

Nu leven wij in België en Nederland en kunnen we dit onderling gesteggel afdoen als interne VS-aangelegenheid. Niemand zal ontkennen dat de ontwikkelingen in de VS voor ons belangrijk zijn, gezien onze vermeende afhankelijkheid van deze grootmacht. Maar of de leugenachtige, grote gelddienares en machtspolitica Hillary Clinton de eindstreep haalt, of de arglistige multimiljonair Donald Trump, maakt mij weinig uit. Voor mij is de Amerikaanse kiezer het echte probleem: die helpt dit soort mensen aan hun macht.

Bron: “Prominente Republikeinen waarschuwen voor Trump als president” door de Buitenlandredactie de Nederlandse omroepstichting via http://nos.nl op 9 augustus 2016.

Een onbekend conflict in een onbekend land

Het kwam zo uit dat ik zaterdagochtend kennissen in hun nieuwe onderkomen bezocht; een kaal, matig onderhouden appartement in het Amsterdamse Nieuw Sloten. Op een tafel met stoelen na, stond er nog niets in hun zonnige, riante woonkamer met uitzicht over tramhalte Kasterleepark van lijn 2 en het winkelcentrum aan het Belgiëplein. Hun dochter slaapt in een achtergelaten stapelbed, zij slapen op een matras op de grond in de kamer ernaast. Internet is er nog niet, maar dat maakt voor de contacten met hun familie en vrienden niet uit. De tafel stond al snel vol met lekkernijen als dal, paratha, roti en samosas. Mijn kennissen komen uit India. Zij zeggen liever dat ze uit Kasjmir komen.

Het deel van Kasjmir, waar zij vandaan komen, heet ‘Jammu en Kasjmir’ en ligt in het uiterst noordelijke puntje van India in de zuidwestelijke uitlopers van de Himalaya. Zij voelen zich meer Kajmiri, dan Indiërs. Deze streek, met meer dan 10.000.000 inwoners wordt al 70 jaar geclaimd door India. China en Pakistan doen aanspraken op nabijgelegen streken van Kasjmir. De strijd richt zich niet alleen van landen tegen elkaar; de inwoners hebben ook te lijden van de conflicten. De afgelopen weken zijn de familie en vrienden van mijn kennissen afgekoppeld van internet. Er zijn onlangs 65 Kasjmiri willekeurig door Indiase troepen gedood. Soms worden huizen geruïneerd, wanneer Indiërs vermoeden dat hun bewoners niet deugen. Klik hier voor meer nieuws uit Kasjmir. We horen er in onze media niets van, maar dat gebeurt daar dus, aldus mijn kennissen, terwijl wij ons te goed doen aan zo’n heerlijke maaltijd.

Zij zijn de luxe soort van vluchtelingen. Degenen die hoog-opgeleid zijn en zich hier in Europa verdienstelijk maken aan gespecialiseerd wetenschappelijk onderzoek. Naast inkomen biedt hun status hen veiligheid. Hier worden zij niet lukraak van hun bed gelicht. Hier kan hun kind gezond en veilig opgroeien, en zij krijgt dezelfde zorg als de andere kinderen hier.

Hoewel zij veel liever zouden leven tussen hun familie en vrienden, proberen zij hier een bestaan op te bouwen zonder voortdurende angst. Alle ongemakken nemen zij daarbij dapper voor lief.

Wat vooraf ging

Sinds 5 mei 2014 schrijf ik met enige regelmaat blogs. De eerste blog, die ik die datum publiceerde, had als titel ‘Kinderleed’. Mijn eerste 365 blogs of weblogs zijn gepubliceerd via een andere website, te weten
www . gerardus . blog . com.

Vanaf 8.8.’16 ben ik overgestapt naar deze website.

Mijn eerste blog ging zo:

__________________________
Kinderleed 5 mei 2014

In Utrecht nemen veel mensen uit streek- en stadsbussen de roltrap naar de eerste etage van Hoog Catharijne waar het Centraal Station van de NS gelegen is. Onder die roltrap zijn kaartenautomaten van de NS. Daar moest ik zijn, want voor ik met de trein ga, moet ik altijd eerst mijn OV-kaart opladen.

Een meisje van een jaar of vijf huilde hard onder aan die roltrap. Ze riep haar moeder die kennelijk net de roltrap was opgegaan. Het meisje, dat werd al snel duidelijk, durfde de roltrap niet op. De massa mensen achter haar begaf zich om het meisje heen op de rollende trap. Soms bekommerden vrouwen zich over het meisje. Troostend, pratend, verleidend deden zij stuk voor stuk een poging het meisje mee te nemen de roltrap op. Even vaak gaven zij hun poging al snel op. Alle mannen liepen door alsof zij iets beters te doen hadden. Het meisje bleef onderaan de roltrap huilen en roepen om haar mamma.

Na verloop van tijd vertoonde zich een man van een jaar of vijfentwintig bij de roltrap. Hij had een baardje op zijn kin en een rugzak op zijn rug. Lopend tussen de mensenmassa richting roltrap pakte hij het meisje resoluut bij haar hand. Hij tilde haar op en zette haar op een van de onderste treden van de rollende trap naar boven. Het meisje, een jeugdtrauma rijker, hield op met huilen en schreeuwen. Zij kon zich even later weer bij haar moeder voegen.
__________________________

Klik hier om naar de 365 eerder gepubliceerde blogs van mij te gaan (de link werkt wel, maar de website waarop mijn eerdere blogs staan, is niet altijd bereikbaar).