Over wat er in de wereld gaande is

Begin oktober jl. legde VN-Speciaal Rapporteur over de situatie van de mensenrechten in de officieel sinds 1967 bezette Palestijnse gebieden Francesca Albanese haar 7de onderzoeksrapport “Truth under the rubble: media in the time of genocide” neer bij de VN-Algemene Vergadering. Tijdens een interview over haar rapport verklaarde zij dat niet de vulgaire beledigingen van Israël en de VS – als enige reactie op haar verslag –  het probleem zijn, maar de manier waarop de westerse media haar rapport verzwijgen. Vandaar dat ik er graag enige bekendheid aan geef.

Haar rapport start met de samenvatting: “Dit rapport onderzoekt hoe de vernietiging van de waarheid integraal onderdeel is geworden van de vernietiging van een volk.”

Albanese onderzocht westerse media op basis van hun verondersteld gezag en zelfverklaarde objectiviteit. Zij concentreerde zich daarbij op de Engelstalige media BBC, CNN en New York Times. De Britse overheidszender BBC neemt volledig de kadering en het woordgebruik van Israël over. Er is dus bijvoorbeeld geen sprake van ‘bezette gebieden’, maar van ‘betwiste territoria’ en het woord ‘genocide’ mag volgens de redactionele richtlijnen niet gebruikt worden. CNN heeft zijn journalisten de opdracht gegeven om telkens ‘7 oktober 2023’ als startdatum en oorzaak van ‘het conflict’ te vermelden, en voortdurend te verwijzen naar het ‘recht op verdediging’ van Israël, maar dat concept nooit te gebruiken voor het Palestijnse volk. Geweld tegen Israël wordt standaard ‘barbaars’ genoemd, een term die nooit wordt toegepast voor Israëlische precisie-aanvallen met Palestijnse slachtoffers. Hospitalen in Gaza worden voortdurend ‘door Hamas beheerde hospitalen’ genoemd. Op dezelfde manier geeft de New York Times de instructie aan zijn redactie om ‘bezet gebied’ en ‘etnische zuivering’ nooit te gebruiken en de naam ‘Palestina’ zoveel mogelijk te vermijden. Dit alles komt neer op weglating van context en geschiedenis. In haar besluit stelt Albanese dat deze praktijken intrinsiek deel uitmaken van de gaande zijnde genocide.

Het rapport van Albanese gaat ook uitgebreid in op de tactieken, die Israël gebruikt om het eigen narratief als het enige aanvaardbare voor te stellen. Het hoofdstuk ‘Silencing the witnesses’ levert een gedetailleerd lijst van vermoorde journalisten. In Israël worden alle binnenlandse media – ook wanneer zij achter de genocide staan – voortdurend ‘om veiligheidsredenen’ door de overheid gemonitord. Artikelen, foto’s, reportages en video’s worden eventueel offline gehaald en andere worden ‘redactioneel aangepast’. De Israëlische regering investeert miljoenen dollars in sociale media, en zij laat haatspraak en uitingen van genocidale aard vrij passeren. Buitenlandse media wordt het in Israël, in de bezette gebieden en in de Palestijnse gebieden onmogelijk gemaakt om onafhankelijk te berichten.

In haar rapport identificeert Albanese 3 onderling verbonden patronen in Israël, de bezette gebieden dan wel Palestina: 1. de eliminatie van Palestijnse mediawerkers door arbitraire ‘administratieve’ aanhouding, foltering, intimidatie, moord, hun systematische karakterisering als ‘terroristen’ en verminking om zo de documentatie van misdaden te onderdrukken; 2. de constructie van een informatieregime in Israël door middel van censuur, genocidale uitlokking, haatspraak, mediarestricties, ontkenning en propaganda; en 3. de rol van invloedrijke internationale media en digitale platvormen in het marginaliseren van Palestijnse stemmen en de reproductie van Israëlische zienswijzen door de normalisering van wettelijke verdraaiingen, die – wanneer puntje bij paaltje komt – wreedheden legitimeren.”

“Samen hebben deze praktijken niet alleen bijgedragen aan de genocide”, aldus Albanese, “maar ook de uitvoering ervan vergemakkelijkt en de verantwoordelijken aan vervolging helpen ontkomen. Bepaalde aspecten van deze aanslag op de waarheid kunnen volgens Albanese worden omschreven als ‘mediacide’.”

Mediacide; dat de wijze, waarop wij door onze media en overheden op de hoogte worden gebracht over wat er in de wereld gaande is, volstrekt ontoereikend is om daarover een goed afgewogen mening te vormen, heb ik hier al veel vaker met argumenten naar voren gebracht. Kennelijk spant Israël wat dit betreft dus de kroon. Echter, dat zelfs de inhoud van haar verslag in onze media evenmin enige aandacht heeft gekregen, geeft volgens mij zwaar te denken.

Het hele artikel lezen kan hier en het rapport lezen kan hier.

Geef een reactie