Auteur: Gerardus

Op 8.8.'16 is een begin gemaakt met deze nieuwe blogsite. Hier houd ik mijn internetdagboek bij. Eerder deed ik dat vanaf 5 mei 2014 via een inmiddels opgeheven website. Het speciale aan een internetdagboek is voor mij dat ik hier alleen schrijf over mijn gedachten en belevenissen, voor zover ik die voor mijn tijdgenoten belangrijk vind. Dat doe ik graag!

Voor wie van cijfers en natuur houdt

On door Gerardusinwaarnemingen, wereldverhalen, wetenschapEen reactie plaatsen

1.
Terwijl het voor onze ‘evolutionaire voorouders’ 542.000.000 jaar geleden begon, ging het ruim 25.000.000 jaar daarna ‘al’ mis. De helft van alle 588.000 levensvormen stierf toen in korte tijd uit.

2.
445.000.000 jaar geleden ging het weer flink mis toen plotsklaps 42% van alle 1.530.000 levensvormen uitstierf.

3.
380.000.000 jaar geleden ging het ‘geleidelijk’ flink mis toen in een periode van 15.000.000 jaar bijna de helft van alle 1.700.000 levensvormen uitstierf.

4.
325.000.000 jaar geleden stierf nog eens 40% van alle 1.600.000 levensvormen uit.

5.
250.000.000 jaar geleden ging het weer flink mis toen in zo’n 10.000.000 jaar in 3 sprongen ruim 70% van alle 1.235.000 levensvormen uitstierf.

6.
200.000.000 jaar geleden ging het weer flink mis toen in alweer in zo’n 10.000.000 jaar 25% van de 940.000 levensvormen uitstierf.

7.
140.000.000 jaar geleden stierf plots 20% van alle 1.530.000 levensvormen uit.

8.
66.000.000 jaar geleden stierf plots ruim eenderde van alle 3.000.000 levensvormen uit, waaronder de dinosaurussen en mammoets.

9.
36.000.000 jaar geleden stierf nog eens 4% van alle 4.000.000 levensvormen uit. Zo komt het dat we hier nu op de aarde zijn met ruim 5.000.000 levensvormen van algje tot walvis en van aardappel tot olifant.

10.
En mens natuurlijk, want de laatste 3.000.000 jaar zijn ook (oer-)mensen een levensvorm, die op aarde te vinden is. Deze soort heeft een veelzijdige taal, waarmee zij informatie kan doorgeven zelfs zonder bij elkaar te zijn, zelfs nog als ze dood zijn (zie laatste alinea) en zij kan abstract denken. Mensen kunnen zo snel ook informatie doorgeven dat wat aan de ene kant van de aarde gebeurt (een ijsplaat op Antarctica die loslaat) dezelfde dag nog overal op aarde nieuws voor hun soortgenoten kan zijn. Ze weet ook in een evolutionaire seconde beslissende invloed uit te oefenen op het voortbestaan van heel veel andere levensvormen, soms positief en vaak negatief. Om precies te zijn doet zij dat in 24 evolutionaire milliseconden (ongeveer 150 jaar).

Zo ontstond ooit door donder en bliksem een chemische verbinding op aarde, die we ‘gen’ noemen. Iets dat leeft en leven kan doorgeven door zich haast foutloos te delen en weer aan te groeien; een levensvorm met een ‘genoom’ dat door overerving eigenschappen aan een groep chemische verbindingen geeft tussen alle chemische verbindingen die dat zonder genoom doen, zoals helium, methaan, stikstof en water. Een levensvorm tussen de talloze chemische verbindingen van de 94 tot 100 chemische elementen die van oorsprong op aarde voorkwamen, want mensen kunnen ook chemische elementen maken en een enkeling naar de Maan en terug laten vliegen.

Door middel van die genen erft geeft een organisme erfelijke eigenschappen door en daarmee veel van de kenmerken van zijn ouder(s). Veranderingen in het genoom kunnen als gevolg hebben dat nieuwe eigenschappen ontstaan in de nakomelingen van een organisme. Als een nieuwe eigenschap een organisme voordeel biedt zal dit organisme een grotere kans op overleven en op nageslacht hebben. Een zelfde groep organismen heeft voor overleving sowieso baat bij onderling verschillende eigenschappen. Over veel generaties kan zo’n groep zoveel nieuwe eigenschappen verkrijgen dat er een nieuwe levensvorm ontstaat. Zo zijn er in de loop van miljoenen jaren miljoenen levensvormen ontstaan en uitgestorven. Zelfs de oermensen, die ons voorgingen, zijn uitgestorven, deels door toedoen van degenen die indertijd al ons genoom droegen.

11.
Echter, dat we met ruim 5.000.000 verschillende dier- en plantensoorten zijn duurt niet lang meer, wanneer we onze onderling gedeelde wetenschap moeten geloven. Momenteel lopen 41% van alle amfibieën en 26% van alle zoogdieren gevaar om uit te sterven, om maar wat te noemen. Nu is het geen botsing met een andere planeet, maar klimaatverandering, onderlinge concurrentie, overexploitatie, verlies van leefgebied en vervuiling wat het voortbestaan van levensvormen bedreigt. Alle 177 diersoorten, waarvoor gedetailleerde tellingen bestaan, blijken minstens 30% van hun leefgebied te verliezen. Hetzelfde lijkt te gelden voor nog eens 9.000 amfibieën, reptielen, vogels en zoogdieren, wanneer we het bij dieren houden. Voor 4 op de 10 diersoorten zelfs meer dan 80% van hun sinds mensenheugenis historisch leefgebied.

De levensvormen in de tropische regio’s lijken het hardst te worden getroffen. Alle grote zoogdieren daar, om maar een voorbeeld te geven, zijn al meer dan 80% van hun leefgebied kwijt geraakt aan de mens.

11u 59′ 59″
Voor degenen die zich dit huidig uitsterven aantrekken: wij moeten af van overconsumptie, waaronder die van energie en gadgets, en van overbevolking; we zouden er goed aan doen onze ‘ecologische voetafdruk’ te verkleinen. De hele mensenmaatschappij zou de fictie moeten afzweren dat onbegrensde bevolkings- en economische groei mogelijk is op een eindige planeet. Dat is overigens iets waarvoor Adam Smith (1723–1790) ons als grondlegger van het kapitalisme al vertelde en opschreef. Zo waarschuwt hij ons na zijn dood voor een te srekt geloof in wat voor velen werkt. Na je dood soortgenoten waarschuwen; daar kunnen brandnetels (waarschijnlijk) nog niet eens van dromen.

Bronnen: “Oermens Lucy stierf door val uit hoge boom” via NU.nl op 29 augustus 2016 en Wikipedia over ‘Adam Smith’, ‘evolutie (biologie)’, ‘kapitalisme’, ‘liberalisme’, ‘massa extinctie’, ‘periodiek systeem’ en ‘zonnenevel’ en “Zesde grote uitstervingsgolf is al ingezet” door Inter Press Service via DeWereldMorgen; laatste allemaal op 11 en 15 juli 2017.

Sensodyne ® Rapid

On door Gerardusinprivé, waarnemingen, zorgEen reactie plaatsen

Het begon allemaal met een periodieke controle. Ik ga al 40 jaar elk half jaar naar een tandarts, die ik in mijn studententijd bij Studont ontmoet had. Studont was ooit een samenwerkingsverband om studenten te leren hun gebit te onderhouden en hun gebit te verzorgen. Deze tandarts ‘nam mij mee’ toen hij een zelfstandige praktijk opzette en hij is onlangs een samenwerking aangegaan met enkele jonge tandheelkundigen. Voor de periodieke controle bezocht ik een van hen 3 weken geleden.

Tevoren had ik al aangegeven dat het niet bij een controle zou blijven, omdat ik last heb van tandpijn. De – voor mij nieuwe – receptioniste stelde voor te komen voor de controle en om dan samen met de tandarts ‘een plannetje te maken’. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik haar benadering truttig vond. In die stemming bezocht ik de nieuwe praktijk aan de Utrechtse Maliebaan.

Ik bleek weer eens een voorspellende geest te hebben gehad;
3 consulten later is dit de balans van verrichte werkzaamheden:
1 periodieke controle
4 verdovingen
2 eenvlaksvullingen composiet
1 tweevlaksvulling composiet
1 drievlaksvulling composiet
3 droogleggingen van een elementen met een rubber lapje
1 rubberdam aanbrengen
4 kleine röntgenfoto’s
1 elektronische lengtebepaling
1 gebruik roterende nikkel-titanium instrumenten
1 gebruik operatiemicroscoop
1 opnieuw vastzetten van een kroon
1 uitgebreid wortelkanaalbehandelingconsult
1 behandeling van een slecht functionerend wortelkanaal
1 wortelkanaalbehandeling per element met 2 kanalen

Hoewel ik de veel jongere tandheelkundige dan mijn vertrouwde tandarts niet kende, had ik al vrij snel alle vertrouwen in zijn kunnen. Ik was tijdens de langdurige behandelingen vooral bezig met kijken naar een oninteressant plafond, ontspannen en slikken. Grappig, wanneer er in mij geboord wordt terwijl ik er geen pijn aan heb.

Het plan was geweest 2 wortelkanaalbehandelingen uit te voeren, maar omdat bij de tweede wortelkanaalbehandeling een kroon losliet, bleef die tweede beperkt tot het opnieuw vastzetten van de mantel van de namaakkies.

Heel de behandelperiode, met uitzondering van de verdoofde consulten, had ik pijn. Eerst verhielp de voorbehandeling van een wortelkanaalbehandeling mijn tandpijn niet. Na het volgende consult verergerde de tandpijn terwijl ik ook nog eens flink op mijn wang gebeten had toen de hele rechterkant van mijn mond verdoofd was. Een week lang verging ik van de pijn, alleen al als ik mijn mond open deed. Pas vlak voor het laatste consult vroeg een vriendin waarom ik geen pijnstillers gebruikte als ik zoveel pijn heb. Mijn reactie was: “Omdat ik daar niet aan gedacht heb”.

Achteraf complimenteerde ik de jonge tandheelkundige met zijn vasthoudendheid. Ik dacht toch zeker te weten dat hij een hoektand moest aanpakken, omdat daar het probleem zat. Ik sprak ook steeds van tandpijn. Hij wist zeker dat hij met de kies daarachter de oorzaak van mijn vermeende tandpijn behandeld had. Dat hij gelijk heeft gehad, blijkt nu de verdoving uitgewerkt is en de wond aan de binnenzijde van mijn wang niet meer drastisch ontzien hoeft te worden. Nu moet ik er aan wennen weer over beide zijden van mijn gebit te eten en drinken, want ik ben eraan gewend geraakt dat over links te doen.

Over vijf maanden zien we weer verder. Voorlopig alleen nog op aanraden van de nieuwe tandarts mijn tanden poetsen met Sensodyne ® Rapid; dan zou het allemaal voor de bakker komen. Tot die tijd geen tandartsbezoeken meer, hoop ik.

Een beetje vertrouwen

On door Gerardusineconomie, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Onze premier Mark Rutte is blij dat Nederland weer een keer aanwezig is bij de G20, morgen en overmorgen in Hamburg. “Vooral gezien de internationale ontwikkelingen is het belangrijk dat Nederland er als grote economie weer bij is“, redeneert hij kleurloos. En zo is het.

Immers die Grote 20, waarin Europese landen dubbel vertegenwoordigd zijn, zijn niet te vertrouwen. Eerst maar even om welke economieën het gaat: Argentinië, Australië, Brazilië, Canada, China, Duitsland, Europese Unie, Frankrijk, Groot-Brittannië, India, Indonesië, Italië, Japan, Mexico, Rusland, Saoedi-Arabië, Turkije, Verenigde Staten van Amerika, Zuid-Afrika en Zuid-Korea.

Dan het ‘niet kunnen vertrouwen’: de landen van de G20, die vanaf 7 juli 2017 in Hamburg bijeenkomen, geven bijna 4x meer publiek geld uit aan fossiele brandstoffen dan aan schone energie.
Het Deepsea Delta olieboorplatform in de Noordzee werd gebouwd en wordt uitgebaat met belastinggeld uit meerdere G20-landen.
De Maersk Venturer is een mobiel olieboorplatform voor proefboringen, gefinancierd met G20-belastinggeld.
Een steenkooltransportband in Newcastle Port, Australië, werd medegefinancierd met Japans belastinggeld.
In totaal ging in 2013, 2014 en 2015 $ 215.400.000.000 (€ 189.000.000.000) aan G20-belastinggeld naar de productie van fossiele brandstoffen, inclusief steenkool, terwijl slechts $ 56.100.000.000 (21% van het totaal) naar hernieuwbare energie ging. De G20-landen staken in diezelfde periode $ 40.500.000.000 in onderzoek naar nieuwe ‘reserves’ van gas, olie en steenkool, terwijl de meeste al ontdekte ‘reserves’ onaangetast zouden moeten blijven om de vreselijke gevolgen van klimaatverandering te voorkomen. Iets meer dan 26% van de door de G20 gebruikte belastinggelden ging naar energie-infrastructuur die voor vuile energie kan worden ingezet, zoals grote waterkrachtcentrales of infrastructuur die niet direct gelieerd is aan een specifieke energiebron.

Nu is er best iets voor te zeggen om Rutte het voordeel van de twijfel te gunnen en te verwachten dat hij deze kwalijke kanten van ‘het grote geld’ van de G20 gaat proberen te stoppen. Met zijn blijdschap mee te mogen praten met de ‘grote jongens’ kun je immers alle kanten op. Ikzelf zou echter meer geneigd zijn mij bij de Hamburgse demonstranten te voegen omdat de G20 alle vertrouwen in een betere wereld allang verspeeld heeft. En dan heb ik het niet alleen over klimaatverandering maar ook over
de toename van armoede onder de onderlagen van de mondiale bevolking,
verslechtering van arbeidsomstandigheden,
de verruiming van flexwerk,
de instandhouding van hongerende arbeidskrachten en zelfs slavernij,
de stagnatie van lonen,
mensenrechtenschendingen van onderdanen en vluchtelingen,
oorlogsretoriek,
oorlogshandelingen en
de aantasting van welzijn all over the world om aandeelhouders en de grootgrutters van nu tevreden te stemmen.

Bronnen: “Rutte: goed om na zeven jaar weer bij G20 te zijn” door de redacties Buitenland en Politiek van en via NOS.nl en “G20 financieren verdere snelle ondergang van het klimaat” door Inter Press Service via DeWereldMorgen.be; beide op 6 juli 2017.

Marktwerking in de politiek

On door Gerardusinpolitiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Wanneer ik door mijn oogwimpers naar het wereldgebeuren kijk, is er niet veel nieuws onder de zon, die dagelijks opkomt boven alle volkeren, die de aarde bewonen, en na een hoop getwist weer onder gaat. Machtsongelijkheid leidt via uitbuiting tot onderdrukking. Rijken worden rijker en armen armer als ze al niet vroegtijdig overlijden. Het tempo, waarin dat allemaal gebeurt, is hoger waar de ongelijkheid groter is. Dat is het wel zo’n beetje.

Toch is dit, zeker voor mij, een boeiende periode in de wereldgeschiedenis. Een tijdgewricht waarin het machtigste land ter wereld de meest incompetente president ooit heeft. Waarom kozen de Amerikanen dat ongeleid projectiel? En wat ben ik blij dat zijn opposant, de koersvaste mevrouw Clinton, de kans niet gekregen heeft om de wereld nog verder aan multinationals uit te leveren, want die zou 4 tot 8 jaar naar de pijpen van haar campagnesponsors, een en al grootbedrijven, hebben gedanst. Wat verwachtten Trump-stemmers van hem of waaraan denken zij bij ‘great’? En hoe gaan zijn collega’s met hem om?

Die laatste vraag leverde mij al snel een teleurstelling toen de heer Trump besloot lopend onderzoek van de Verenigde Naties (VN) niet af te wachten, maar net in dat ene geval van Syrische mensenrechtenschendingen de gifgasaanval op burgers op eigen houtje te gaan vergelden met bombardementen. Hoewel een duidelijk geval van ‘selectieve verontwaardiging’, geuit met middelen die de VN sinds haar oprichting als ‘misdrijven tegen de menselijkheid’ karakteriseert, stonden alle Westers georiënteerde wereldleiders in de rij om begrip voor heer Trumps besluit te tonen en zijn misdrijf ‘proportioneel’ te noemen. Daarmee weet Trump hoever hij kan gaan: zolang hij macht heeft, mag hij alles.

Helaas hebben we in Nederland momenteel ook een gebrek aan politiek zwaargewichten

Gelukkig is er dus ook nog een VN, die vandaag bij monde van Zeid Ra’ad al-Hussein liet weten dat de Filipijnse president Rodrigo Duterte met zijn strijd tegen drugscriminelen het volledige internationale rechtssysteem bedreigt en dat de Britse premier Theresa May tijdens haar verkiezingscampagne de indruk heeft gewekt evenmin waarde te hechten aan internationaal vastgestelde mensenrechten. Haar uitspraken noemt hij een geschenk voor elk autoritair regime dat hiermee toestemming krijgt om onder het mom van ‘terreurbestrijding’ mensenrechten te schenden. Ook stelde deze VN-mensenrechtencommissaris: “In plaats van de pijlen te richten op individuen, die mogelijk een bedreiging vormen, heeft de regering-Trump er een kruistocht van gemaakt om tot aan het hooggerechtshof te vechten voor een reisverbod voor moslims waar diverse rechtbanken al van hebben gezegd dat dit indruist tegen de Amerikaanse grondwet“.

Maar ja, ook van alle tijden: als er een electoraat is en dat stemvee wil bloed zien, dan krijgt het bloed. Raakt het onder de indruk van ineffectief spierballenrecht, dan krijgt het ineffectief spierballenrecht. “Vroeger verkochten we onze stem aan niemand. Al een hele tijd heeft het volk de macht afgestaan. (…) Nu beperkt het volk zichzelf en hoopt alleen nog op twee zaken: brood en spelen“, sprak Decimus Lunius Luvenalis ergens tussen 60 en 140 na 0 in het Romeinse Rijk. Er is door de oogwimpers beschouwd weinig veranderd, sindsdien. En helaas hebben we in Nederland momenteel ook een gebrek aan politiek zwaargewichten. Zo blijft het een zootje. Het is niet anders.

Bronnen: “VN-commissaris bekritiseert May en Trump voor uithollen mensenrechten” door de redacties van ANP, NU.nl en Reuters, via Nu.nl en Wikipedia, beide op 27 juni 2017.

De Chomsky papers

On door Gerardusinmilitarisme, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Amper een maand geleden op zijn zetel neergestreken sloot de nieuwe Zuid-Koreaanse president Moon Jae-In op 19 juni jl. de ‘Kori-1’, de oudste kernreactor van het land. Daar wil hij het niet bij laten. President Moon belooft alle voorbereidingen voor nieuwe kernreactoren te schrappen en wil de levensduur van de huidige reactoren niet verlengen. Hij bepleit investeringen in schone energiebronnen zoals wind- en zonne-energie.

Dat scheelt één aspect van de 2 huidige gigantische gevaren voor de gehele mensheid, als we Noam Chomsky mogen geloven. Chomsky verzamelde uit zijn werk van de afgelopen 4 jaren 23 essays. Zijn uitgever bracht deze uit onder de titel ‘The Chomsky Papers’. Chomsky stelt vast dat de Verenigde Staten van Amerika (VS) sinds Wereldoorlog II nog steeds de oppermachtige wereldleider is die de agenda bepaalt. Ook neemt hij de tendens waar dat de VS heel veel van zijn alleenheerschappij kwijt raakt. De opkomst van Azië, Brazilië, China, de Europese Unie, India, Rusland en Zuid-Afrika tast het economisch overwicht van de VS aan. Toch blijft de VS nog steeds de machtigste speler, onder meer omdat het land militair nog steeds oppermachtig is.

De burgers van de machtige en rijke staten genieten van een ongewone erfenis aan mogelijkheden, privileges en vrijheid. Juist zij staan nu voor levensbepalende keuzes over hoe zij zullen antwoorden op de huidige uitdagingen van groot menselijk belang.

Chomsky ziet 2 gevaren voor het voortbestaan van de mensheid.
Het ene is het sluipend gif van de klimaatcrisis dat dreigt acuut en catastrofaal te worden als niet snel en drastisch wordt ingegrepen.
Het andere is dat van een vernietigende kernoorlog. Dit 2de gevaar is sinds zijn eerste essay van 1967 nooit afgenomen, ook al verdween het na het einde van de (eerste) Koude Oorlog in 1989 een lange periode van de mediaradar.

Politieke dissidenten aan de overkant krijgen de omgekeerde waardering van de eigen dissidenten, stelt Chomsky. Overal worden degenen die netjes in lijn handelen ten dienste van de staat door de binnenlandse brede intellectuele gemeenschap geprezen, terwijl degenen die dat weigeren door hen worden afgestraft. En in ‘vijandige’ landen worden degenen die handelen in lijn van hun staat door de ‘vijandige’ brede intellectuele gemeenschap argwanend bekeken, terwijl degenen die dat in dat ‘vijandige buitenland’ weigeren door hen worden geprezen. Daarom, stelt Chomsky, is het hypocriet dat Westerse landen andere landen aanspreken op het naleven van mensenrechten. In het Westen worden deze ook niet nageleefd en dan gaat het nog niet eens om de betrokkenheid van de VS bij martelingen in Jemen of het buitenrechtelijk gevangen houden van ‘verdachten’ op Guantánamo Bay of de verderfelijke rol van de VS in Israël/Palestina. Chomsky veroordeelde ook vaak het misbruik van de term ‘socialisme’ door de Sovjets, omdat hun samenlevingen allesbehalve socialistisch waren. Zijn boeken waren daar dan ook verboden.

De principes van imperialistische VS-dominantie hebben volgens Chomsky enerzijds weinig fundamentele veranderingen ondergaan, terwijl anderzijds de VS-capaciteit om die dominantie effectief op te leggen er duidelijk op achteruit is gegaan. De machtsverdeling op aarde lijkt zich meer en meer uit te spreiden over een veranderende wereld. Dit heeft talloze gevolgen, waarvan de belangrijkste de dreigingen zijn die over de wereldorde hangen:
kernoorlog en
milieucatastrofe.
Beide gevaren bedreigen letterlijk het waardig overleven van de mensheid. Chomsky waarschuwt dat het erger is: “Deze beide dreigingen zijn onheilspellend en nemen toe.” De informatie [in dit boek; LV] en de bewustwording die er uit volgt zijn de eerste stap naar het formuleren van een alternatief. Die taak ligt volgens Chomsky in de eerste plaats bij ons hier: bij de burgers van de machtige en rijke staten “die genieten van een ongewone erfenis aan mogelijkheden, privileges en vrijheid dankzij de strijd van de generaties voor hen en die nu voor levensbepalende keuzes staan over hoe zij zullen antwoorden op deze uitdagingen van groot menselijk belang.”

Bronnen: “Zuid-Korea stapt uit kernenergie” door Inter Press Service op 21 juni 2017 en “Noam Chomsky: ‘De echte baas van de wereld? Nog steeds de VS’, Boekrecensie van ‘De Chomsky Papers’” door Lode Vanoost op 19 juni 2017, beide via DeWereldMorgen en “Geheime martelgevangenissen in Jemen, VS betrokken” door de redactie Buitenland van de Nederlandse Omroep Stichting via de website van de NOS op 22 juni 2017.

“De Chomsky papers” door Noam Chomsky, in het Nederlands sinds mei 2017 via uitgeverij Epo in Antwerpen ISBN10 946267101X, ISBN13 9789462671010

Een echt heel lange dag

On door Gerardusinmilitarisme, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

50 Jaar geleden in de Sinaï-woestijn: In de verte staat een Israëlische soldaat. Hij heeft geen wapen bij zich, staat een sigaretje te roken en kijkt op zijn gemakje wat rond.
Een Egyptisch peloton soldaten krijgt deze pauzerende soldaat in het vizier. Hun commandant stuurt zijn mannen op de soldaat af om hem uit te schakelen. Na uren komt een van de Egyptische soldaten kruipend en uitgeput terug bij de inmiddels ongeruste commandant. De soldaat zit onder het bloed en zijn kleding is gescheurd.
“Waar zijn jullie mee bezig?” schreeuwt de commandant, “Ik zie die vent daar nog steeds uit zijn neus vreten!”
“Luit”, antwoordt de soldaat met zijn laatste kracht, “Het is een valstrik. Het zijn er twee.”
Dergelijke verhalen deden net na de 6-daagse oorlog hier de ronde. Nadat Israël bedreigd was met totale vernietiging en Egypte bezig leek de daad bij het woord te voegen, sloeg Israël terug naar haar buurlanden met een nooit in de wereldgeschiedenis geëvenaarde overwinning. Binnen een paar uur was de hele luchtmacht van Egypte vernietigd. Een paar dagen later, nadat Jordanië en Syrië Israël ook hadden aangevallen, stonden de Israëlische soldaten in het hart van Jeruzalem en rukten op richting Amman, Caïro en Damascus. Binnen een week was Israël 3x zo groot geworden als het daarvoor was.

Het verhaal van de 6-daagse oorlog begint niet in 1967 op de ochtend van de eerste Israëlische tegenaanval, nadat Gama Abdel Nasser de Israëlische haven van Eilat afsloot door de Straat van Tiran te blokkeren; het begint bij de Suez-crisis in 1956 waaruit Nasser als een held van de Arabische Wereld tevoorschijn gekomen was en een van de populairste politici van de wereld was geworden.
Of het begint bij de Israëlisch-Arabische oorlog van 1948, waaruit Israël ontstond en waardoor minstens 700.000 Palestijnen van hun geboortegrond werden afgejaagd.
Of aan het eind van de 19de eeuw toen zionisten vanuit Europa zich in het ‘Land van de tora’ gingen vestigen.
Of pas daarna in de tijden na de Eerste of voor de Tweede Wereldoorlog toen tienduizenden Joden per jaar hun toevlucht bij de eerder neergestreken zionisten zochten.

“Land kan niet tot slaaf gemaakt worden, of bevrijd”, schreef de Israëlische soldaat Amos Oz die in de Sinaï meegevochten had, “We hebben Hebron en Ramalla niet bevrijd, noch hun inwoners verlost. We hebben hen overwonnen en we zullen hen overheersen.”

Het ging onverwacht verder dan dat. Een paar weken na de inname van de Golanhoogte en de Westoever van de Jordaan sloegen de eerste Israëlische mannen en vrouwen daar hun tenten op. De Israëlische regering en het Israëlische leger keken weg en tenten werden gebouwen. Israëlische regering na regering zouden blijven wegkijken als Israëliërs zich in bezet gebied vestigden. Momenteel leven en werken er zo’n 4.000.000 Israëliërs in de sinds 1967 door Israël bezette gebieden. Velen al hun leven lang.
Er is ook een eerste, tweede en derde generatie Israëliërs geweest die hun dienstplicht vervulden als bezettingsgendarmerie. Dat vormt hun visie op ‘vrijheid’.

“Door de catastrofale nederlaag in 1967 werden radicale islamitische groepen actiever, avontuurlijker en consequent prominenter“, schreef Adeed Dawisha. De niet-religieuze en progressieve groeperingen, die tot 1967 steeds meer invloed kregen, raakten na de 6-daagse oorlog dramatisch verzwakt en zijn uiteindelijk ingestort. Momenteel komt het grootste gevaar voor Israëls democratie en toekomst van binnenuit, en niet meer van buitenaf, terwijl de internationale kritiek op Israël sinds de Jom Kippoeroorlog in 1973 immens geworden is. Die oorlog vestigde internationale aandacht op het Israëlische geweld tegen Palestijnen: de marteling van Palestijnen, de verdrijvingen van Palestijnen, de verwoestingen van Palestijnse bezittingen en de Israëlische wraakacties op familieleden van Palestijnse daders van aanslagen.

Vorige week zijn notulen van Israëlische kabinetsvergaderingen vrijgegeven. Geen enkele minister vroeg zich in 1967 af waarom de Israëlische bezetting goed was voor Israël. “Niemand stond daarbij stil”, zegt Tom Segev over zijn eigen land, “Israël lijkt gijzelaar geworden te zijn van haar existentiële ideologie; van de historische en religieuze betekenis die het land in de Israëlische mentaliteit gekregen heeft”. De 7de dag van de 6-daagse oorlog duurt inmiddels al 50 jaren.

Bron: “We leven nog steeds op de Zevende Dag; 50 jaar na de zesdaagse oorlog” door Rutger van der Hoeven in de Groene Amsterdammer van 31 mei 2017.

Hoe fijn het is Europeaan te zijn

On door Gerardusinmilitarisme, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Het is onveilig in de wereld. En dan heb ik het niet over aanslagen, die tegenwoordig altijd aangeduid worden als ‘een terreuraanslag’. De door George Bush ooit aangekondigde oorlog tegen het terrorisme is in volle gang door overal het woordje ‘terreur’ voor te zetten. Vroeger vonden er volgens mij net zo vaak gelijksoortige aanslagen plaats, maar toen waren het ‘de Rote Armee Fraktion’, ook wel ‘Baader-Meinhof-Groep’ genoemd, of ‘de Revolutionaire Anti-Racistische Actie’, afgekort tot ‘RaRa’. Volgens wikipedia begint de lijst met terroristische aanslagen overigens in 1856 met dodelijke aanvallen op slavenhouders.

Nee, ik heb het over de gemene mensen die buiten Europa wonen. De grenzeloos goedbedoelende en welvarende Europeanen worden door die mensen bedreigd. En zoals het spreekwoord zegt: Wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij. Met Donald Trump in de Verenigde Staten van Amerika aan het roer gaat het goed komen: de defensiebudgetten gaan flink omhoog.

Er lijkt een ‘maar’, want de Europese lidstaten hebben de afgelopen decennia drastisch bespaard op gezondheidszorg, justitie, onderwijs en sociale voorzieningen om de afgesproken EU-begrotingsnormen te halen zonder multinationals al te veel te belasten. Een leek zou dus denken dat het moeilijk zal zijn om geld voor nieuwe wapendragers en wapens te vinden, maar dat komt omdat een leek ‘een leek’ is. De Europese Commissie weet raad. Zij stelde woensdag jl. een aantal ideeën voor waardoor we ons te weer kunnen stellen tegen al die gemene mensen binnen en buiten Europa.
Zo stelt deze commissie voor om € 500.000.000 uit te geven aan militair onderzoek voor de periode 2019 – 2020.
Ook stelt ze voor om EU-fondsen, die nog niet begroot zijn, te gebruiken voor het oprichten van een ‘defensie-industrieel ontwikkelingsplan’. Het gaat om honderden miljoenen euro’s waarmee we dan die broodnodige wapens kunnen kopen en gebruiken.
Daarnaast stelt deze commissie voor – niet voor één gat te vangen – om financiële bijdragen voor gemeenschappelijke wapenaankopen door lidstaten aftrekbaar te maken van de begrotingstekorten. Wat voor het welzijn van Europese burgers 40 jaar niet kon, kan zo gelukkig wel om dit grote gevaar af te wenden.

Nee hoor, het is maar goed dat de wapenindustrie kind-aan-huis is bij de Europese Commissie, zodat wij tot in lengte van dagen door kunnen gaan met al onze goede bedoelingen en investeringen in een betere wereld. Het intensieve contact tussen de Europese Commissie en de lobby van de wapenindustrie blijkt overigens uit tientallen documenten.

Critici van dit alles ga ik nu ook even de wind uit de zeilen nemen. Degenen die hierbij denken: “Dat is allemaal geld voor wapens, maar niet voor conflictpreventie” zeg ik daarom dat we niet de hele wereld kunnen verbeteren. Overigens investeert de Europese Unie daarin € 6.000.000, wat wel glashelder maakt hoe goed we het allemaal bedoelen.

Lees voor de gein ook het verhaal eens achter deze link, waarin dieper ingegaan wordt op het hedendaags terrorisme.

Bron: “Lijst van terroristische aanslagen” op wikipedia op 9 juni 2017 en “Wapenindustrie is kind aan huis bij de Europese Commissie” door Bram Vranken via de website van DeWereldMorgen op 8 juni 2017.

Inlegkunde

On door Gerardusinprivé, steden en streken, waarnemingenEen reactie plaatsen

Negen ooievaren zwevend in de lucht. Alsof ze niets anders te doen hebben, of dat de oudere hun juvenielen vliegles geven. Glijdend boven geboomte ver weg van ons; ver weg ook van Ankeveen, ’s Graveland en Kortenhoef, de dorpen die hier het dichtstbij liggen. Zwarte vogels als we ze van onder zien. Als lichtgevende lampjes wanneer we ze van boven bekijken. Soms fladderend, maar meest stil hangend en toch gaand. Statig.

De uitgestrekte weilanden liggen erbij alsof de hitte van de zon aan de onbewolkte hemel hun niets doet. De slootjes alsof hier nooit iets zal veranderen.

Mijn vriendin wil dat ze boven ons komen vliegen en nodigt hen uit. Een stuk of drie schijnen het gehoord te hebben. Of begrepen. Komen in elk geval van boven het verre boomgewas langzaamaan rondjes cirkelend onze kant op totdat zij recht boven ons vliegen.

Een reiger in het gras, wellicht aan een voor ons onzichtbare waterkant waar ze vaak staan te wachten op voorbijkomende prooi. “Zet in de Kosmos wat je wenst”, zegt zij tegen mij, “het wordt zò vààk verhoord…”

De vin van een snoek komt even boven het water uit. Het riet ritselt door de wind die er doorheen waait. Even verderop zwemmen dribbelend vier kuikens, die bescherming zoeken bij de ene zwaan. Terwijl de andere, tussen de kuikens en ons in, ons loom in de gaten houdt en doet alsof we er niet zijn.

Een kudde schapen. De meeste met al flink gegroeide lammeren. De ooien nog steeds met grote uiers, waaruit de uit de kluiten gewassen lammeren soms even drinken. Het ene ooi heeft drie lammeren. Het andere ook. Dan is er een met twee. Het ene zwarte ooi blijkt moeder van twee pikzwarte lammeren. Hoewel, hun vacht weerspiegelt ook een bruine waas. ’t Is warm en ze ademen in en uit alsof ze kortademig zijn. Eén schaap blaat klagelijk aan een stuk door alsof ze een lam kwijt is.

Een uitgebreide picknick van een groep jonge mensen, zo uitgebreid en Italiaans aandoend dat we graag een fotootje van en voor hen schieten.

De rododendrons tonen hun paarse en lila bloemen. De een nog groter dan de ander. De andere daarentegen wat kleiner dan de een. De stank van een dode rottende vis verraadt een zwarte dag.

Door de vele fietsers op het smalle pad even verderop, de meesten fietsend in lange groepen of in tweetallen, moeten we een stukje van onze route telkens uitwijken naar de smalle berm tussen twee grote, stille plassen, die lijken te wachten op de eenden en futen die vanavond terug zullen komen.

Natte jongens op een steiger. Meisjes zonnend op dierlijk uitgemonsterde luchtkussens in het water. Zo zien we vandaag ook nog een eenhoorn. Met een flinke plons springt een van de jongens het water in. Een andere haalt nog een bal van zijn fiets.

In de schaduw van hun huis zit een ouder echtpaar. Staren ze naar de groepjes mensen die zich wortelloos op ons pad voor hen van links naar rechts en van rechts naar links bewegen?

Met verrekijkers wordt het water tevergeefs afgetuurd of er op de plas nog een eend, fuut of zwaan te bekennen is. Kraaien kraaien hoorbaar in de verte.

Toch een futengezin. De ene heeft een kuiken op haar rug. De andere twee kuikens en een volwassen fuut zwemmen dichtbij het tweetal. Ze hebben ons gezien en het is alsof zij willen zeggen: Zo brengen wij hemelvaartsdag door, net als andere dagen.

De schapen hebben inmiddels de schaduw opgezocht.

Dit zijn zomaar wat waarnemingen in de tijd dat vandaag een vlinderstruik van een Utrechtse tuin in de mijne belandde. ’s Ochtends hingen haar blaadjes er slap en suffig bij. Bij thuiskomst blijkt de struik zich met water te hebben volgezogen. Ze ziet er nu stevig en vitaal uit. Het lijkt mij toe alsof ze eraan denkt binnenkort eens aan het formeren van bloemen te beginnen. Maar dat zal wel mijn inlegkunde zijn.

Vooruitgang

On door Gerardusineconomie, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Ik zie vooruitgang. Eindelijk. No nonsensepolitiek zonder alternatief, maakt plaats voor alternatieve no nonsensepolitiek en een die mij beter bevalt. De geschiedenis zal het uitwijzen, maar volgens mij schrijft de in de Britse media verguisde en in onze media genegeerde Jeremy Corbyn wereldgeschiedenis.

Dit is een poging om de identiteitscrisis aan te pakken die de sociaaldemocratie teistert, niet alleen in Groot-Brittannië maar in de hele wereld.

Wat is het geval? Op 8 juni aanstaande worden in Groot-Brittannië, op instigatie van de Conservatieve eerste minister Theresa May, vervroegde verkiezingen gehouden. Maandag 15 mei jl. stelde partijvoorzitter Jeremy Corbyn het programma van Labour voor. In 12 hoofdstukken licht het Labour-programma een politiek project toe, dat kan worden samengevat als een breuk met 30 jaar neoliberaal besparingsbeleid onder Britse Conservatieve èn Labour-regeringen. Labour kiest niet langer voor sociaal-gecorrigeerd neoliberalisme. Vandaar dat ik vooruitgang zie. Kom er in Nederland maar eens om…

Labour kiest in haar programma, met de veelzeggende titel “For the Many, Not the Few”, voor een andere economie en een andere Brexit-onderhandelingsstrategie dan die immigratie en internationale handel ten dienste wil stellen van de financiële instellingen en grote bedrijven.
In haar nieuwe programma kiest Labour voor een economie ‘die voor iedereen werkt’ en een Brexit-onderhandelingsstrategie dan die immigratie en internationale handel ten dienste wil stellen van de gewone mens.
Labour is met dit programma de 1ste traditionele sociaal-democratische partij in Europa die breekt met dogmatisch marktdenken waarin de rol van de overheid kleiner wordt. Zij stelt lagere belastingen voor de laagste lonen en hogere voor mensen met topinkomens voor.
Labour kiest voor openbaar onderwijs, wil niet alleen mensen in loondienst betere werkomstandigheden bieden maar ook kleine zelfstandigen. De sociale zekerheid moet van Labour weer betaalbaar worden, ook voor kleine gepensioneerden, werklozen en zieken. Verder bevat het Labour-programma hoofdstukken over de openbare gezondheidszorg, over politie en justitie, aangaande Engeland, Noord-Ierland, Schotland en Wales voorstellen voor meer regionale bevoegdheden, en standpunten over buitenlandse politiek, LGBT-rechten, minderheden en vrouwenrechten.

Zelfs Owen Jones, een kritikaster van Labour en haar partijvoorzitter Jeremy Corbyn, toonde zich in zijn columns in The Guardian lovend over Labours nieuwe partijprogramma: “Dit is een poging om de identiteitscrisis aan te pakken die de sociaal-democratie teistert, niet alleen in Groot-Brittannië maar in de hele wereld.”

De Britse mainstreammedia zijn niet zozeer kritisch over Labours nieuwe programma, maar ronduit misprijzend en neerbuigend. Wat wil je anders; 80% van de Britse media is eigendom van 5 miljardairs.
Het enthousiasme op Britse sociale media daarentegen is groot.

Helaas gaapt er door onjuiste en onvolledige berichtgevingen in de media over Corbyn en Labour een groot verschil tussen de openbare steun voor de voorstellen, die Corbyn verdedigt, en het idee dat het Britse volk over hem en Labour heeft. De race is dus nog lang niet gelopen. De race zal zelfs nooit ‘een gelopen race’ zijn, maar ik ben blij met het breken met het idee dat gewone mensen er voordeel bij hebben wanneer grootbedrijven fiscaal en wat betreft (arbeids)rechten en (sociale) plichten in de watten gelegd worden en per definitie bij een groeiende economie. Niets is minder waar en ik zie deze aannames al heel lang als een desastreuze misvatting voor veel, heel veel mensen.

Klik hier voor het nieuwe programma “For the Many, Not the Few” van Labour.

Bron: “Jeremy Corbyn staat voor enorme uitdaging, Analyse” door Lode Vanoost via de website van De Wereld Morgen op 19 mei 2017.

Over het gelijk van de peetvader van het kapitalisme

On door Gerardusineconomie, politiek, wereldverhalenEen reactie plaatsen

Modiaal kapitalisme. Fysisch geograaf en internationaal onderzoeksjournalist Nick Meynen schetst in zijn nieuwste boek “Frontlijnen, een reis langs de achterkant van de wereldeconomie” een onthutsend beeld van de desastreuze effecten van het globale kapitalisme. Hij stelt: “We leven in een bubble die vroeg of laat zal barsten.”

Zo verscheen er op 9 mei 2017 een artikel in Le Monde met als de inhoud:
1. Alle parameters rond klimaatopwarming staan in het rood,
2. het gaat allemaal veel sneller en slechter met het klimaat dan we denken en
3. de doelstellingen, die eind 2015 vastgelegd werden tijdens de klimaatconferentie ‘COP21’ in Parijs, zullen we niet halen.
De argeloze Journaalkijker zou verwachten dat bij dit soort nieuws stil gestaan wordt. Dat is niet zo. Dat is namelijk slecht voor de kijkcijfers en dat is het enige waarop de Nederlandse programmamakers ‘afgerekend worden’ en dus telt voor hen ‘kijkcijfers’ en niet ‘relevantie’. Dit is een uitwas van ons kapitalisme: hoewel wij met elkaar meemaken dat we geologisch gezien in de ‘sixth mass extinction’ zitten, de zesde periode sinds er leven op aarde is van massale uitsterving van dieren en planten, passeert zo’n bericht als in Le Monde zonder rimpelingen in de mainsteammedia te veroorzaken. We worden gewoon onwetend gehouden terwijl we via onze media wel Feijenoord, Mollema, OG3NE en Verstappen op de voet volgen.

Om nog enigszins het hoofd te bieden aan de gevolgen van de opwarming van de aarde is mondiaal economische krimp nodig; een verlaging van het gebruik van grondstoffen, bepleit Meynen. De Verenigde Naties (VN) schat dat er tegen 2050 20% meer mensen zullen zijn dan nu. En de VN schat ook dat die mensen tegen 2050 ongeveer 200% meer zullen consumeren dan wij nu. Het is het wereldwijd aangehangen economische kapitalisme dat steeds meer ‘consumeren’
1. aanmoedigt,
2. mogelijk maakt en
3. meer consumeren zelfs voorstelt als een daad van ‘goed burgerschap’.
Het grootste probleem is dus niet de hoeveelheid mensen, maar het volume aan grondstoffen dat we consumeren. We plegen in lijn met het kapitalisme roofbouw op grondstoffen en op mensen aan de onderkant van de verschillende samenlevingen, indachtig Ghandi’s “Er is genoeg voor ieders noden, maar er is niet genoeg voor ieders hebzucht.”

En als we het dan toch over oude wijsneuzen hebben, zelfs de Schotse econoom, filosoof en schrijver Adam Smith (1723 – 1790), de peetvader van het kapitalisme, heeft 250 jaar geleden (!) al gezegd dat kapitalisme een eindige groeifase zou kennen omdat economische groei niet eeuwig kan blijven duren. Vermoedelijk beleven we nu – leuk of niet en of we er wel of geen aandacht aan besteden – de nadagen van het kapitalisme.

Kijkcijfers, lobbygroepen, overheden die de belangen van grootdrijven zwaarder laten wegen dan welzijn voor iedereen, echt alles wordt in dienst gesteld om zolang mogelijk private winsten te maken in het belang van enkelen, ook al is er allang consensus over dat we hiermee desastreuze rampen over ons, ons welzijn en heel de wereld afroepen. Zo werd, klimaatakkoorden ten spijt, door ECB, Eurogroep met als voorzitter Jeroen Dijsselbloem en IMF aan Griekenland opgelegd ‘buitenlandse investeringen te promoten inclusief het verlagen van het aantal milieuvergunningen’. Daardoor worden nu in Griekenland bij nieuwe projecten nauwelijks nog milieueffectrapportages opgesteld. En dat terwijl een Canadees mijnbouwbedrijf, de Eldorado Gold Corporation, van de ontstane situatie gebruik maakt een project nabij de Griekse plaats Skouries uit te voeren waarbij 670.000 ton arsenicum vrijkomt, in theorie genoeg om de hele wereldbevolking 3x te doden. Eldorado Gold betaalt hier overigens geen belasting aan Griekenland over door te werken met een financiële constructie via Nederland.

En hoe onrechtvaardig verdeelt kapitalisme profijt en kwalijke gevolgen?
Wie ondervinden de gevolgen van toenemende droogte, wie profiteren van de activiteiten die die droogte doen toenemen en wie betaalt ervoor?
Wie ondervinden de gevolgen van het mondiaal stijgend aantal doden dat valt door luchtverontreiniging, wie profiteren van de activiteiten die bijdragen aan de toename van luchtverontreiniging en wie betaalt ervoor?
Wie ondervinden de gevolgen van het toenemend aantal orkanen, wie profiteren van de activiteiten waardoor het aantal orkanen toeneemt en wie betaalt ervoor?
Wie ondervinden de gevolgen van het toenemend aantal overstromingen, wie profiteren van de activiteiten waardoor overstromingen van rivieren en zeespiegelstijging ontstaan en wie betaalt ervoor?
En waarom betalen de grootbedrijven daar niet aan mee, als zij direct of indirect dergelijke milieurampen veroorzaken?

Amerikaans aardwetenschapper, biogeograaf, evolutionair bioloog, fysioloog, milieuwetenschapper en sinds juni 2002 hoogleraar in de geografie aan de Universiteit van Californië in Los Angeles professor Jared Diamond vat dat zo samen: We zitten op een onmogelijk vol te houden koers (…) en daarom zullen onze milieuproblemen opgelost moeten worden. De vraag is of dat op een manier zal gebeuren door epidemieën, genocide, hongersnoden, ineenstortingen van samenlevingen en/of oorlog, of op een manier die we zelf kiezen.

Echter, voor we aan oplossingen gaan denken, zullen we eerst moeten weten wat er aan de hand is en de grote vraag in ons systeem van kapitalistisch winstdenken, waarin ook actualiteiten en nieuws enkelen vooral winst moeten opleveren, is hoe we daar achter gaan komen.

Meer lezen: “Frontlijnen, een reis langs de achterkant van de wereldeconomie” (2017) door Nick Meynen, ISBN 9789462670914, uitgegeven door Epo in Antwerpen.

Bron: “Nick Meynen: “We leven in een bubble die vroeg of laat zal barsten”, Interview” door Thomas Decreus via de website van De Wereld Morgen op 12 mei 2017 en de biografie van Nick Meynen via zijn blogsite op WordPress op 15 mei 2017.